Right Here | Aref kitap kapağı

18. bölüm / 20

18rh

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 18rh

Cıvıl cıvıl, küçük çocukların iç dünyası kadar renkli, neşeli görmeye alışık olduğumuz park rüzgarın sesini duyuracak kadar sessiz ve hiç olmadığı kadar karanlıktı bugün.

Daha önce hiç düşünmemiştim, dediğim bir ortamdaydım sanki. Karşımda iki kişi. Birbirinden tanıdıklar sanki, ama kim olduklarını seçemiyorum. Hangisinin beni öldürmesine karar vermeliymişim gibi.

“Efe.” Dedi tanıdık bir ses. Ve yüzünü, fiziksel herhangi bir özelliğini göremediğim ama orada olduğunu bildiğim çocuk bana yaklaştı. Gerçekti bu. O kadar gerçekti ki, her şey net duyuluyordu. Kokudan korkuya kadar her şeyi duyu organlarımla algılayabiliyordum. Ses bana daha da yaklaştı.

“Efe.” Tekrarladı kendini. “Yanmak mı boğulmak mı?”

“Ne?” Sesim duyulmasa da konuştum. Anlamadığına dair bir his vardı içimde. İzlenimim doğruydu.

“Öl ya da öl.”

Karşımda en yakın arkadaşım Barış’ı görünce tek bir şey bile diyemedim. Ve yüzleri net bir şekilde göründü. Arkadan bizi izleyen Arda da gözyaşları içinde bakıyordu ikimize.

“Ne diyorsun sen Barış?” Tüm gücümle bağırsam da zar zor duyuyordu sanki.

“Ne mi diyorum?”

Nereden getirdiğini bilmediğim iğrenç şeylerle karşılaştım. Tam karşıma, Akut, Alperen, Batu, Beton ve Miraç’ın kanlar içinde bedenleri sergilendi. Ve tam önlerinde bu dünyada en değer verdiğim insanlardan biri olan Kuzey’in kopmuş kafası.

Konuşmak büyük bir erdem haline gelmişken o bana gülmeye başladı.

“Her bokta yanındaydım diye mi bu rahatlık? O yüzden mi bu kadar önemsenmedim asla? Bazılarını yaktım, bazılarını boğdum. İnan hiç acıtmadı canımı. Ne kadar kısık sesle konuşsam da biri benim bağırdığımı anlasın istedim. Çünkü ben hep öyle yaptım.”

Sırıtışı genişlerken Kuzey’e baktı.

“O da benim bir hediyem. Yakmak ister misin?” Kahkaha atmaya başladı. Diyeceğim bir söz yoktu.

Bir anda kaybolan kıvırcık saçlı bir beden, ve arkasında hoşlandığım çocuk. Öylece beni izlerken ağlıyordu. Fısıldayışını duyuyordum.

“Uyan, Efe… lütfen. Arkadaşın da sen de uyanın.”

Barış’a konuşsam da Arda’ya karşı konuşamıyordum. Uyanığım demek istesem de diyemiyordum. Belki de öyle olmadığımdandır.

Karşımda yatan bedenleri işaret etmeye çalışırken bir güç beni alıp bir yere fırlatacak gibiydi. Sanki tüm bu insanları burada bırakıp başka bir yere gidiyordum.

Kendimi ne kadar sıksam da bunu başaramadım ve mavi ince bir örtü ile uzanan bedenimle göz göze geldim.

“Efe’m! Biliyordum uyanacağını!” Yanımdaki koltukta oturan biri kalkıp yanıma geldi ve görüş alanıma girdi.

Ama hatırladığım şeyler yavaşça gözümün önüne gelen tanıdığım, sevdiğim insanların iyi olduğumu öğrenmesinin önüne geçiyordu. Sadece Barış’ı düşünerek zihnimde hayal ediyordum.

Kim olduklarını bile umursamadığım kişilere bakarken tek bir şey çıktı ağzımdan.

“Barış?”

Kalabalık ortam sessizliğe büründü. Doktorlar, annem, Arda, teyzem, sapasağlam duran kuzenim, eniştem, Akut ve Alperen. Miraçlar da muhtemelen Barış’ın oradaydı.

Ama Akut ve Alperen çok uzakta yaşıyordu. Ne ara gelmişlerdi ki?

Hemşirelerin müdahaleleri ardından kurumuş gözyaşlarım tazelenerek kendini hatırlattı.

“Anne… Akut? Alperen? Ne yapıyorsunuz burada? O kadar geldiniz Barış’a baksanıza.”

Annem yanıma gelip gözyaşlarımı silerek beni öptü. Ve herkes koltuklara otururken eniştem konuştu.

“Yavrum biz birkaç saattir buradayız. Arkadaşların da yeni geldi. Barış hala yoğun bakımda. Ama iyileşecek.” Çocukmuşum gibi teselli veren enişteme karşın içimden beni dürten şeytanla buradan çıkıp Barış’ın yanına gitmek istedim.

Odağım Arda’ya kayarken az önceki halinin aslında gerçek Arda olduğunun farkına vardım. Bilinçaltımdaki Barış ve gerçekteki Arda. Ya da belki Barış da gerçekti. Biz onu görmüyorduk ve psikolog gibi kullanıyorduk. Hatta belki de sonunda değeri anlaşıldığı için mutluydu. O şuan gördüğü rüyalarda ölmek ister miydi ki?

“Sen sakin ol oğlum. Ani bir krizle bayıldın yeni uyandın. Stres yapma. Barış bizi bırakır mı?”

İstemsizce ağlamam daha da şiddetlendi. Barış’ın yerinde olsam bırakmıştım bile onları. Beni umursamayan bir çevreyi direkt bırakmıştım.

“Anne… çıkalım buradan. Onun odasına bekleyelim.” Anneme yalvarır gözlerle baktım.

Bu durumuna üzülüyormuşçasına bir bakış attı. “Yapamayız oğlum. Almıyorlar. Daha işlemler bitmemiş.”

“Kaç saattir ne bitmemiş?”

“Efe, ısrar etme. Barış gibi bir dostu bu kadar erken kaybetmezsin. Az önce saçma sapan şeyler gördüm biliyorum, aynısını ben de yaşadım zamanında. Hepsi yalan, sadece kötü hisset diye. Güven işte bize. Biz de onu merak ediyoruz ama sakin olmamız için senin de sakin olman lazım.”

Arda’nın konuşuşuyla hafiflemiştim sanki. Sanki aklımı okuyordu da ona göre konuşuyordu. Ne olursa olsun beni rahatlatmayı başarıyordu.

“Ama gerçek olması çok muhtemeldi.” Aklımdan geçeni ağlarken kısık sesle, zar zor söyledim. Teselli ediyordu belli ki. Ama biliyordum, gerçekti.

“Narkozdan oluyor yavrum onlar. Rüya işte bildiğin. Kötü bir şey olunca, hele çok değer verdiğin birisiyse genelde kötü şeyler görürsün. Hep olmaz tabii ama. Aldırma yani. Şuan zaten onun etkisi altındasın. Birazdan sakinleşeceksin.”

Bu sefer Akut’tu konuşan. Hepsi beni sakinleştirmeye çabalıyor ve topluca yalan söylüyorlardı sanki.

Yaklaşık bir saat sonra, kendime gelip sakinleşmeye başladım. Endişem son derece devam ediyordu ama saçma sapan rüyalar ve benzeri şeylerin etkisi altında değildim.

Annemler Barış’ın ailesini sakinleştirmek için birlikte hastanenin kantinine gitmişlerdi. Onlarla beraber Akut’lar ve Batu’lar da gitmiş, Barış’ın güçlü olduğunu söyleyerek olumlu düşünmeleri için teselli veriyorlardı.

Arda ise benimle kalmıştı. Kimseyi doğru düzgün tanımıyordu, ki Barış’ın durumu ile ilgili haber gelirse herkese ulaştırabilirdi. Odada yalnız kalınca herkesi geçirmek için kalktığı koltuğuna geri oturarak elimi tuttu.

“Arkadaşın gerçek bir arkadaş. Barış, cidden çok temiz kalpli ve de komik bir adam. Kötüyü düşünme. Kaldıramayacağın sıkıntılar çekmezsin Efe. Barış’ın başına gelenler seni ve onun tüm sevdiklerinin sınanması için. Ama en önemlisi de kendisinin dayanabilmesi için. Kötü bir şey olmayacak.” Beni rahatlatan cümleleri ondan duymak içimi daha da ısıtıyor ve gerginliğimi alıyordu. Ancak konuyu biraz değiştirmek istediğimden başka bir şey sordum.

“Arda… şoförle konuştunuz mu? O nasılmış?”

Soruma karşın gözleri açıldı ve yutkundu. Bu tepkisine bakılırsa çocuk ölmüş falan mıydı acaba? Ama Arda ile konuşmuşlardı diye hatırlıyordum bir ara. Belki yanlış hatırlıyordum. Çünkü biraz arabanın camına hasar gelmişti.

“Şoför mü… o da iyiydi en son. Ona pek bir şey olmamış. Panik atağı falan var ondan dolayı hastaneye aldılar.”

“Kimin?”

“Şoförün.”

“Panik atağı olduğunu nereden biliyorsun?”

“Varmış yani.” İç çekip arkasına yaslandı. Bunalmış gibiydi. Ben de daha fazla üstelemedim.

Zaten bu berbat durumdaki tek isteğim Barış’ın sapasağlam çıkmasıydı. Başka kimseye zarar gelmemişti neyse ki.

Kapılar açılıp beni kontrole gelen doktorlar ile göz göze geldiğimizde Arda dışarı çıktı. Birkaç anlamadığım tıpsal terimler ardından ağır panik atağım falan olduğunu öğrendim. Falan diyorum çünkü stres adı altındaki tüm hastalıkları saymışlardı.

Kalkabileceğimi söylediklerinde hiç oyalanmadan ayağa kalkıp Arda’nın yanına çıktım. Birlikte tek kelime konuşmadan alt kattaki yoğun bakım odasının önüne doğru yöneldik.

Bu esnada bizi gören bir güvenlik görevlisi ve polis yanımıza geldi.

Polis, bize bakarak konuştu. “Geçmiş olsun beyefendi. Araç sahibi ile de görüşüp ifade vermeniz gerekiyor. Arkadaşınız iyileşince müsait bir zamanda karakola gelin.”

Arda’nın iç çekişiyle kaşlarım çatılsa da bir şey demedim. Ancak benden önce o cevapladı.

“Umut’un, pardon araç sahibinin bir suçu yok amirim. Suç bizde.”

Şoförün adını bilmesi garibime gitse de başımı sallayarak onayladım. “Arkadaşım aracı uzakta olduğundan görmedi. Anayol olduğu için suç bizde.”

“Siz yine de karakola gelin. Gencin söylediklerine göre kendisi haksız çünkü. Dedikleriniz çelişiyor.”

Arda gözlerini devirirken ne yaptığını sormamak için kendimi zor tutuyordum. Ama bir şey demedim. “Emredersiniz.”

İkisi de işlerinin başına dönerken polis aracı hastanenin önünden ayrıldı ve bizi bu can yakan yerde yalnız bıraktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

258okunma 11beğeni 9yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…