Right Here | Aref kitap kapağı

13. bölüm / 20

13rh

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 13rh

Ne olduğu belirsiz bir olayın sonucu olur muydu? Ya da zaten yaşanacağını bildiğimiz şeylerin teker teker gerçekleşmesine ‘sonuç’ der miydik?

Aşık olmak için de uymamız gereken kurallar ve toplum standartları olduğu için bu da bazen bir suçtu. Mahallede bıçakla gezmenin normal olduğu kadar aşık olmak hemcinsine karşı yapıldığında günahtı.

Barış, Alperen ve Akut ile çok güzel iki günden sonra yeniden ayrılmıştık. Tatilin yarısındaydık hala. Ama onunla aramıza giren mesafe buz gibiydi. İkimizi de yavaş yavaş öldürecek bir şeydi bu sanki. Freni bozulmuş, uçuruma son hızla giden bir araba gibi hissettiriyordu. Biri öğrense o zaman düşme kısmına gelecektik.

İnsanlar çocuğunun eşcinsel olmasından korktuğu kadar homofobik olmasından korkmalıydı aslında. Duyguları yüzünden hakları sınırlanan insanlar olmak, duyguları yüzünden insanların haklarını sınırlayan insanlar olmaktan daha iyiydi. En azından masum olurdun. Tek suçun aşık olmak olurdu. Ki ‘normal’ adlandırılan insanlar gibi dış güzelliğe bakmak yerine içine de bir o kadar kapılıp sevdiğin için senin değerli olman gereken yerde günah işlemiş oluyordun.

Daha üzerinden bir gün geçmişti. Buna rağmen içimi kemirip bitiren düşünceler beni öldürüyordu her seferinde. Ne yapacağım, ne edeceğim bilmiyordum.

Evde kalıp daha fazla kafayı yememek için gruba yazmıştım. Beton’larla buluşmak için. Belki biraz kafam dağılırdı da aklımdan geçen kötü düşünceler gerçekleştirmezdim.

Ancak yazdığımdan beri (ki bir saat olmuştu), cevap vermiyorlardı. Görüldü atan bile yoktu grupta. Bir Barış görmüştü, o da zaten diğerlerinin cevabını bekliyordu benim gibi.

Odamda yatağımda uzanarak düşünüyordum sadece. Bazen bu yetenek bize verilmeseydi de düşünemeseydik diye de düşünüyordum. Ama hepsi düşünceydi işte. Gelip gidiyordu.

Arda asla gitmiyordu. Beynimin en derinine kazınmış, çıkmıyordu oradan ve beni daha da delirtiyordu. Mesaj atsam ne yazacaktım, atmasam ne olacaktı, şuan ne yapıyor, nerede ve ne haldeydi. Ağızlarımız kapalı görebilseydim keşke onu. Belki o zaman rahatlardım.

Sonunda telefonum titreyip de gruptan bir yanıt aldığımda sevindim. Hızla yatakta doğrularak grubu açtım.

kargac
-kanka senin
-Olanlardan haberin yok mu

Siz
-noldu yine

kargac
-şey
-Okulda seni görmüşler de
-tuvaletten Arda çıkıyormuş sen de yanına gitmişsin konuşmuşsunuz
-sırıtıyormuşsunuz
-Bunu instada okulun itiraf sayfasında yaymışlar
-Bizim okuldan herkes bunun dedikodusunda
-Şuan ben de ders çalışıyodum
-Miraç olanlar doğru mu diye birsürü mesaj geldi bana
-Size hiç mi gelmedi

Telefonumu fırlatıp kendimi de boğacak gibi olduğumda zor da olsa durdurdum kendimi. Bunlar yaşanıyor olamazdı. Her şeyi geçtim bu olay gerçek bile değildi. İnsanlar ne çok seviyordu başkalarının hayatını bitirmeyi. Saçma sapan hesaplarda yatıp kalkıp iftiralar atmayı.

Dediğine bakmak için instagrama girdim. Gözlerim doluyordu. Annem evde değildi zaten, işe girmişti. Rahattım. Ağlayabilirdim.

Daha itiraf sayfasına giremeden önce kapının çalışını duydum. Yine sik sik işlerle uğraşacaktım işte. Delikten bakmaya zahmet bile edemezdim. Yatağımdan kalkıp simsiyah pijamalarımla kapıyı açtım.

Bir komşu, bir tanıdık beklerken gördüğüm şey şimdi bayılmama sebep olacaktı.

En önde Arda. Arkasında Barış, gittiğini sandığım Alperen, Akut, Miraç, Beton, Batu, Kuzey, teyzem, annem, eniştem.

En önde Arda. Arkasında onlar.

En önde Arda. Elinde büyük, şık, süslü ve mumlu bir pastayla duran Arda.

Zaten ağlıyorken daha da büyüyen gözyaşlarım gürültünün eşiğinde ortamdaki neşeye karıştı.

Koşarak bana sarılan Kuzey’i kucaklayıp, herkese tek tek sarılıp öpüp ne ara bugüne geldiğimizi anlamaya çalışıyordum. Daha dün cehennemdi benim hayatımda. Arda’yla yaşadıklarımız, kimseye anlatamamam bir yana itiraf sayfası olayı. Gerçi muhtemelen yalandı bu ama.

“Üzülme lan, şakaydı o. Biraz moralin düşsün diye.” Miraç’ın kolları sırtıma dolandığında başımı omzuna gömerken ortamda ilgi odağıydım.

Evet, bugün benim doğum günümdü. 10 Mayıs, 2007. Üst üste gelen olaylar bana kendimi de unutturmuştu sonunda. Kafayı yiyordum. Tek derdim sesimden zorbalanmakken nerelere gelmişti. Allah belamı vermişti işte.

Annemden arkadaşlarıma kadar hepsine sarıldıktan sonra pasta Barış’ın eline geçti ve bana sarılmaya başka biri geldi.

Annem onu tanımıyordu bir de. Kim bilir nasıl arkadaşız demişti.

Tanıdık kolları belimi sardığında o ürperti hissi sardı bedenimi. Korkuyordum sarılmaktan. Arda kötü alışkanlık gibi hissettiriyordu. Onunla her şeyi yapmak, yaşamak istiyordum ama bir yandan da istemiyordum: çünkü biliyordum ki sonu kötüye gidecekti.

Kısa süren saniyeler sonra ayrıldık. Ve sonra o sürpriz gerçekleşti. Mumu üfledim. Daha yeni farkettiğim hediyeleri verdiler. Tişörtler, takmayı sevdiğim için 1-2 tane şapka, aksesuar, bir çok şey vardı. Minnettardım hepsi için. Herkese defalarca teşekkür ettim.

Ve sonunda en çok meraktan ölüp bittiğim hediyeyi açtım.

Arda gülerek beni izlerken, birkaç kez paketlenmiş kutudan birkaç eldiven, bandana gibi aksesuar ve dikkat çeken şık parçalar çıktı. Ve sonra da kırmızı, büyük bir kağıt.

“Portekiz ve Kore’yle bağlantılı iki oğlanın hikayesini bilir misin?” Arda, ben elimdeki kırmızı kağıda anlamsız gözlerle bakarken sordu.

“Hayır. Ne ki o?”

“Anlatırım bir ara, hatırlat.”

Kâğıt boştu. Sadece sol altta içi siyahla boyalı küçük bir kalp vardı. Kimse görmesin diye hızla kâğıdı ve diğerlerini poşete koyarak gülümsedim.

“Teşekkür ederim. Hepsi çok güzel.” Ve sonra herkese yeniden teşekkür ettim. Sürpriz de, hediyeler de süperdi. Ve hiç beklemediğim bir andı.

Annemler pastayı mutfağa götürürken yardım etmek için yanlarına gittim. Kendim yapacağımı söyleyip onları zor da olsa içeri, salondaki masaya gönderip Akut, Alperen, Barış dörtlüsü olarak kalmamızı sağladım. Arda içeride Beton ile kaynaşmış, oyunlar hakkında konuşuyorlardı.

“Oğlum,” dedim Akut’a dönüp. “Siz gitmediniz mi? Birlikte çıkmadık mı Barış’ın evinden?”

Alperen gülerek konuştu. “Ulan salak, otobüs durağında beş dakika bekleyip geri döndük Barış’a. Seni kandırmak da çok kolay. Bazen Barış’la beraber sizin abiniz gibi hissediyorum valla. Ruhlarınız 8 yaşında.”

“Ben ne alaka ya?” Akut Alperen’e vurarak söylenirken Barış’la bu hallerine gülerek pasta ve içecekleri hazırladık. Herkese su, kola, fanta koyup tek tek içeri taşıdık.

Arda’yı gözünde mafya babaları kadar büyüten Batu’lar şuan en yakın arkadaşları haline gelmişti. Hele Beton, bizle asla konuşamadığı bilgisayar oyunlarını hararetle konuşuyordu onunla.

Pastalar ve doğum günü bahanesinde huzurlu ve keyifli bir muhabbetten sonra herkese veda ettik. Hayatıma son vermeyi düşünecek bir psikolojiye girdikten sonra, bu olay beni dipten çıkarmıştı. Belki bir saat daha geç gelselerdi onlara kapıyı açacak biri olmayacaktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

294okunma 13beğeni 5yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…