Bölümler 57Şu an: Xvıı. Bölüm
- 1 Bölüm I1.290 kelime
- 2 Bölüm II1.668 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm2.031 kelime
- 4 Bölüm IV2.320 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.750 kelime
- 6 Bölüm VI1.212 kelime
- 7 Bölüm VII2.065 kelime
- 8 Bölüm VIII1.602 kelime
- 9 Bölüm IX2.463 kelime
- 10 Bölüm X1.360 kelime
- 11 Bölüm XI2.154 kelime
- 12 Bölüm XII1.722 kelime
- 13 Xııı. Bölüm1.582 kelime
- 14 Xıv. Bölüm2.930 kelime
- 15 Bölüm XV1.418 kelime
- 16 Bölüm XVI2.750 kelime
- 17 Bölüm XVII2.189 kelime
- 18 Bölüm XVIII1.242 kelime
- 19 Birinci Cildin Sonu. — Lodore — 2 — Lodore. — Yazarı — “Frankensteın”ın Yazarından.44 kelime
- 20 Bölüm I1.251 kelime
- 21 İkinci Bölüm2.299 kelime
- 22 Bölüm III1.655 kelime
- 23 Bölüm IV2.140 kelime
- 24 Bölüm V2.636 kelime
- 25 Vı. Bölüm1.557 kelime
- 26 Vıı. Bölüm2.772 kelime
- 27 Bölüm VIII2.003 kelime
- 28 Bölüm IX2.710 kelime
- 29 Bölüm X1.251 kelime
- 30 Bölüm XI2.221 kelime
- 31 Bölüm XII2.622 kelime
- 32 Bölüm XIII941 kelime
- 33 Bölüm XIV1.940 kelime
- 34 Bölüm XV1.979 kelime
- 35 Xvı. Bölüm1.331 kelime
- 36 Bölüm XVII867 kelime
- 37 Bölüm XVIII1.610 kelime
- 38 II. Cildin Sonu — Lodore — 3 — Lodore. — “Frankensteın”in — Yazarından46 kelime
- 39 Bölüm I1.160 kelime
- 40 Bölüm II1.749 kelime
- 41 Üçüncü Bölüm925 kelime
- 42 Bölüm IV1.699 kelime
- 43 Bölüm V1.649 kelime
- 44 Bölüm VI1.132 kelime
- 45 Vıı. Bölüm1.616 kelime
- 46 Vııı. Bölüm1.779 kelime
- 47 Ix. Bölüm651 kelime
- 48 Bölüm X1.443 kelime
- 49 Bölüm XI2.410 kelime
- 50 Xıı. Bölüm2.292 kelime
- 51 Bölüm XIII2.647 kelime
- 52 Bölüm XIV3.340 kelime
- 53 Bölüm XV2.843 kelime
- 54 Bölüm XVI2.085 kelime
- 55 Xvıı. Bölüm2.331 kelime · Okuduğun bölüm
- 56 Bölüm XVIII2.342 kelime
- 57 Sonuç807 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XVII. BÖLÜM
Ne güç ayrılırız sevdiğimiz her şeyden,
Bizi bağlayan bütün bağlardan;
Nereye gitsek döner yüreğimiz,
Geride bıraktıklarımıza.
THOMAS MOORE.
Ertesi sabah Bayan Elizabeth Fitzhenry, Bewling Vadisi’ne doğru arabayla yola çıktı. Şubatın son günüydü. Mart rüzgârları henüz dinmişti; esintiler ılık, güneş neşeliydi. Gökyüzünde birkaç yumuşak bulut dolaşıyor, aralarından görünen mavi gök sakin ve berrak duruyordu. Her esinti yaşam ve mutluluk taşıyor, yanağı okşuyor, ağaçların kabaran tomurcuklarına can veriyordu. Badem ağaçları çiçek açmış, armut çiçekleri beyaza dönmeye başlamıştı; çitlerin arasında genç yaprakların taze yeşili yer yer görünüyordu. Yaşlı kadın bu ferahlatıcı havanın etkisini hissetti; yolculuğunun nedenini düşünmek keyfini kaçırmasaydı neşelenecekti bile. Yengesiyle gerçekten görüşmeye gittiğini hatırladıkça irkiliyor, bir iki kez geri dönmeyi düşündü. Dar yollardan geçti; sonra arabasından inip yükseltilmiş bir patikada ekili tarlaların arasından yürüdü, ardından küçük bir koruluğu aştı. Dolambaçlı patika kıvrılınca Dame Nixon’ın alçak çatılı, beyaz kulübesi karşısına çıktı. Etrafı derli topluydu ama son derece mütevazıydı; İngiliz kulübelerine çoğu zaman zarif bir görünüm veren çiçek ve bitki bolluğu, mevsim henüz erken olduğundan burada yoktu. Bayan Fitzhenry küçük kapıyı açtı. Cılız bahçeden geçerken dizleri titriyordu; bahçe yeni açmış menekşelerin kokusuyla doluydu. Kulübenin girişi mutfaktandı. İçeri girdiğinde Margaret’i büyükannesi için yemek hazırlarken buldu. Bayan Fitzhenry yaşlı kadının sağlığını sordu; böylece biraz vakit kazanmış oldu. Margaret eski sakin ama neşeli sesiyle cevap verdi; birkaç hafta önceki halinden farklıydı. Yanaklarına rengi dönmemişti ama artık ölümcül bir solgunluk çizgileri gibi yüzüne çökmüyordu. Hareketlerindeki ağırlık da zihninin huzursuz olduğunu ele vermiyordu. Bayan Elizabeth sağlığına kavuştuğu için onu kutladı.
“Ah, evet,” diye karşılık verdi Margaret, yanakları kızararak. “Tanrı’ya ve buraya gönderdiği meleğe şükür, artık eskisi gibi değilim. Zavallı büyükannem iyileşseydi tam anlamıyla mutlu olurdum; ama onun yaşında birinden bunu beklemek fazla olur.”
Yaşlı kadın başka bir şey söylemedi; yengesinin övülmesini duymak istemiyordu. Sonunda, “Kiracınız hâlâ burada mı?” diye sordu.
“Evet, Tanrı’ya şükür!” diye karşılık verdi Margaret.
“Ona selamımı iletir, burada olduğumu ve kendisini görmek istediğimi söyler misin?”
“Elbette, hanımefendi,” dedi Margaret. “Yalnız Lady kimseyle görüşmeyi kabul etmedi; kendisinden görüşme istenmesinden de hoşlanmıyor.”
“Kaba ya da davetsiz görünmek istemem,” diye karşılık verdi Bayan Elizabeth. “Yalnızca adımı söyle; bir itirazı olursa elbette kendi istediğini yapar. Nerede?”
“Zavallı büyükannemin yanında oturuyor. Hemşire—Tanrı ondan razı olsun! Beni yormamak için hemşire tutmuş, öyle dedi—uyumak için uzandı. Ben bulamacı hazırlarken büyükannemin başında bekleyeceğini söyledi; ama şimdi hazır, gidip kendisine haber vereyim.”
Margaret çevik adımlarla uzaklaştı; misafiri şaşkınlık içinde bıraktı. Lady Lodore hasta, yaşlı bir köylü kadının yatağının başında bekliyordu; Lady Lodore, ancak köyün yoksul halkına yakışır, sefalet içindeki bir evde kapalı yaşıyordu. Bu tuhaflığın ötesinde, mucize gibiydi. “Oysa zavallı Henry’yle Amerika’ya gitmeyi reddetmişti! Bütün bunların ardında, onun lehine olmayan tuhaf bir sır olmalı.”
Bağışlamayan yaşlı kadının kardeşinin dul eşine karşı acımasızlığı ne büyüktü! Bir iki dakika bunları düşündü; sonra Margaret gelip onu o kötü kadının yanına götürdü. Kiracı için ayrılan oturma odası düzenli ama çok sadeydi. Duvarlar ahşap kaplanmış ve beyaza boyanmıştı; pencereler küçük, kafesliydi; mobilyalar eski, siyah ve cilalı maun ağacındandı. Sandalyelerin sırtları yüksek, yapıları hantal; masa ağır ve kullanışsızdı. Şömine geniş ve ferah, şömine rafıysa alçak tavana neredeyse değecek kadar yüksekti. Daha yeni yapım birkaç eşya da vardı: rahat bir kanepe, gül ağacından bir yazı masası ve büyük, katlanır bir paravan. Şöminenin yanında Gillows yapımı büyük, rahat bir koltuk, iki hafif hasır sandalye ve iki küçük masa duruyordu. Masalardan birinin üzerinde sümbül, nergis ve başka bahar çiçekleriyle dolu vazolar; ötekinde bir nakış kasnağı vardı. Açık pencerenin içeri taşıdığı taze toplanmış çiçeklerin kokusu odayı hoş bir havaya bürümüştü. Lady Lodore şöminenin yanında duruyordu. (Wilmot yanılmamıştı; Bayan Fitzhenry’nin karşısında beliren gerçekten oydu.) Belki heyecanlıydı ama bunu göstermiyordu. Öne çıkıp elini uzattı. “Sevgili Bessy,” dedi, “beni ziyarete gelmen ne incelik. Sana çok teşekkür ederim.”
Zavallı münzevi kadın bu karşılamaya dayanamadı. Acı sitemlerle, katı niyetlerle gelmişti; oysa böylesine tatlı bir ses ve gülümsemeyle teşekkür edilmesi onu ürküttü. Sonunda kekeleyerek, “Görünür olmayı istemediğini sanıyordum. Gücenmemiş olmana sevindim, Cornelia,” diyebildi.
“İyilik karşısında gücenmek mi? Hayır! Burada olduğumun bilinmesini istemediğim doğru; hâlâ da istemiyorum. Ama tuhaf bir rastlantı sonucu beni bulmuşken ziyaretin için sana minnet duymamam mümkün mü? Seni gördüğüme gerçekten sevindim; ne zamandır hiçbir şey duymadım. Ah, sevgili Bessy, söyle bana, Ethel nasıl?”
Annenin gözleri yaşlarla parladı; pek çok soru sordu. Bayan Fitzhenry de cevap verirken biraz kendini toparladı. Lady Lodore’a baktı; elbette değişmişti, aradan bunca yıl geçince değişmemesi mümkün değildi. Artık güzel bir genç kız değil, sevimli bir kadındı. Yılların izleri, pek hafif olsa da, seçilebiliyordu; ama yüzündeki ifade ona öyle bir güzellik katıyordu ki hayran kalmamak imkânsızdı. Parıltının yerini yumuşaklık, canlılığın yerini dinginlik almıştı. Yine de güzeldi; ipeksi saçları alnında toplanıyor, güzel gözleri hâlâ ışıl ışıl parlıyordu. Gülümsemesi eskisinden de çekiciydi; çünkü yüreğinden geliyordu.
Yine de Bayan Fitzhenry, biraz dış görünüşle yumuşayacak biri değildi. Karşısında, kendi alışık olduğu sert ifadeyle, soylu ve yüreği kırık Lodore’a ihanet edip onu terk etmiş kadın duruyordu. Bu düşünce kararlılığını pekiştirdi; sonunda Lady Lodore’a Essex’te daha ne kadar kalacağını sormayı başardı.
“Geldiğimden beri her gün gitmeye hazırlanıyorum. Birkaç hafta içinde kesinlikle gitmiş olurum. Neden sordun?”
“Çünkü, yani… burada olduğunu gizledin ve Ethel’in bir iki güne gelmesini bekliyorum; seni mutlaka bulur.”
“Bulsa ne olur?” diye sordu Lady Lodore. “Ethel’le görüşmemden neden rahatsız oluyorsun?”
Özellikle toplum hayatına alışık olmayan, niyetindeki iğneyi süslü sözlerle gizleme sanatından habersiz birine hoş olmayan bir şey söylemek çok zordur. Bayan Fitzhenry, yengesinin kendi isteklerinden ve Lodore’un anneyle kızının görüşmemesi yönündeki arzusundan söz etti.
Cornelia’nın gözleri öfkeyle parladı. “Hep ben mi kurban edileceğim?” diye haykırdı. “Kocamın intikamı mezarının ötesinde de peşimi mi bırakmayacak; ta kendi mezarıma varana dek mi sürecek? Adaletsizdi ama bunu istemezdi.”
Bayan Elizabeth öfkeden kızardı. Lady Lodore devam etti: “Bağışla beni, Bessy. Sana canını sıkacak ya da Lodore’u suçlayacak bir şey söylemek istemiyorum. Tanrı şahidim, ona büyük haksızlık ettim ama…”
“Ah Cornelia,” diye haykırdı yaşlı kadın, “gerçekten de hatalı olduğunu kabul ediyor musun?”
Lady Lodore gülümsedi. “Kendi karakterimin kusurlarını ve davranışlarımın sonuçlarını fark etmeseydim, çok kör biri olurdum. Ama geçmişe dönüp bakmanın yararı yok; ceza yeterince ağırdı, hâlâ da ağır. Lodore biraz daha yaşasaydı, öfkesini sürdürmezdi. Ama sana açık yüreklilikle konuşacağım, Bessy; elimden geldiğince açık konuşacağım. Burada daha ne kadar kalacağıma sen karar ver. Açıklamanın gereksiz olduğu bazı nedenlerden ötürü kendimi mutlak bir yalnızlığa çekmeye karar verdim. Bir daha asla Londra’da yaşamayacak, eski dostlarımın ve tanıdıklarımın hiçbirini bir daha görmeyeceğim. Hayatımın akışı bütünüyle değişti; burada da başka bir yerde de gözlerden uzak ve yoksul yaşayacağım. Ethel’in bunu bilmesini istemiyorum. Bana yardım etmek isteyecek ama kendine bile zar zor yetiyor. Yük olmak istemiyorum; acınmasını istemiyorum; davranışlarım üzerine tartışılmasını ya da yorum yapılmasını istemiyorum. Bilirsin, yaradılışım hep bağımsızdı.”
Bayan Elizabeth iç çekerek başını salladı, gözlerini göğe kaldırdı.
Lady Lodore gülümsedi ve devam etti: “Buranın benim için tuhaf bir yer olduğunu düşünüyorsun. Burada da başka bir yerde de bundan iyisinde yaşamayacağım. Essex’ten ayrıldığımda kendimi burada olduğum kadar iyi durumda bulabilirsem şanslı sayılırım; çünkü buradakiler iyi ve dürüst insanlar, o genç kız da beni seviyor. İnsan sevilince mutlu oluyor.”
Cornelia’nın gözleri yeniden yaşla doldu; gülümseyebilmek için kendini toparlamaya çalıştı. “Koca dünyada Ethel’den başka sevecek kimsem yok; onu seviyorum. Herkes onu sevmeli; öyle nazik, öyle iyi, öyle sıcakkanlı ve güzel ki… Onu kendi kanımdan bile çok seviyorum; o benim çocuğum, kanımın bir parçası, kendimin bir parçası; kendimin en iyi parçası. Onunla çok az vakit geçirdim ama her bakışı, her sözü yüreğime kazındı. Sesini, gülümsemesini, yumuşak beyaz elinin dokunuşunu seviyorum. Bana acı, sevgili Bessy; yeryüzünde sevdiğim bütün bunları bir daha hiç göremeyeceğim. Bu düşünce içimi pişmanlıkla, daha da beteriyle, kederle dolduruyor. Buraya yakın bir mezarda, senin herkesten çok sevdiğin biri yatıyor. Onu bir kez daha sağ görmek için neler vermezsin? Mezarını ziyaret etmek sana teselli oluyor. Bense kutsal çocuğumun yaşadığı evin duvarlarını bile görememeliyim. Bana yalnız sen yardım edebilir, beni yalnız sen teselli edebilirsin. Beni geri çevirme, buradan gönderme. Buradan ayrılırsam Galler’de gözlerden uzak bir köşeye gidecek, yapayalnız kalacağım. Güneş parlayacak, ayaklarımın dibinde otlar bitecek ama içimde yüreğim ölmüş olacak; eriyip gideceğim. Bunu yapmaya niyetlenmiştim. Buradaki zavallı kadının çektiği acılar bitsin de Margaret’e bir iyilik edip sonra gideyim diye bekledim. İyilik olsun diye geldiğini sandığım ziyaretinse aklıma başka düşünceler soktu.”
“Burada kalmama karşı çıkma; kalayım. Benim için daha da fazlasını yap: Ara sıra yanıma gel, kızımın haberlerini getir; ne söylediğini, nasıl göründüğünü anlat; her an sağlıklı ve mutlu olduğunu söyle. Ah, sevgili Bessy, bunu yaparsan sana minnettar kalırım. Onu bir daha hiç görmeyeceğim; en azından yıllarca göremeyeceğim. Bunu engelleyen pek çok şey var. Yine de o yılları ondan büsbütün ayrı yaşayıp nasıl geçirebilirim? Bunu her düşündüğümde yüreğim ölüyor. Ama dediğim gibi yaşayabilirim; ara sıra gelip onun hakkında benimle konuşmanı beklerim. Bana bu kadar yakın olduğumu bilmesine gerek yok; Essex’e pek seyrek geliyor. Longfield’da yakında unutulurum. Kabul eder misin? İyilik etmiş olursun; Tanrı seni kutsar.”
Bayan Fitzhenry, hayır demekte daima zorlanan insanlardandı; Lady Lodore öylesine içtenlikle rica ediyordu ki bu ricayla ona hükmediyordu. İsteğinin yerine getirilmesi gerektiğini hissetti; dolayısıyla reddetmesi imkânsızdı. Ne dediğinin farkına varmadan iyi kadın razı olmuş, yengesinin içten ve sıcak teşekkürlerini almıştı.
Bayan Fitzhenry odaya göz gezdirdi. “Ama burada kalmayı nasıl düşünebilirsin, Cornelia?” dedi. “Burası sana uygun değil. Böylesine sade odalara dayanabileceğini hiç sanmazdım.”
“Onları bu kadar kötü mü buluyorsun?” diye karşılık verdi Lady Lodore. “Bense çok hoş buluyorum; gururla işim bitti, burada huzur ve rahatlık buluyorum. Bak,” diye sürdürdü, bahçeye açılan kapıyı ardına kadar açarak. “Şu manzara güzel değil mi? Bu bahçe çok hoş: Şu berrak dereciğin insanı uykuya çağıran şırıltısına bak; şu menekşeler de ne güzel, değil mi? Bir sürü çiçek diktim, yakında boy verecekler. Dikip suladığımız, kendi ellerimizle yetiştirdiğimiz çalıları seyretmek ne kadar hoş, bilmez misin? Minicik yeşil filizlerin başını uzatmasını, yaprakların açılmasını, sonra çiçeğin tomurcuklanıp açarak çevresine o nefis kokusunu yaymasını görmek… Sanki hepsini bir dal parçasından ya da çirkin bir soğandan kendi ellerimizle, kendi bakımımızla yaratmışız gibi. Burası gerçekten çok güzel: Ağaçlar yapraklanınca dalları bir çardak oluşturuyor; evin arkasındaki koruluk da gölgeli, oradan gördüğüm her yerden daha güzel patikalara ve tarlalara çıkılıyor. Bu bahçede saatlerce dolaştım, çok mutlu oldum. Şimdi sayende her zamankinden de mutlu olacağım. Beni unutmazsın. Fırsat buldukça gel. Ethel’i yakında beklediğini söylemiştin, değil mi?”
Lady Lodore, yengesiyle bahçe kapısına, oradan da küçük koruluğun içinden geçerek biraz daha öteye kadar yürüdü; hâlâ kızından söz ediyordu. “Şapkam olmadan daha ileri gidemem,” dedi sonunda. “Öyleyse hoşça kal sevgili Bessy. Yakında gel. Bu ziyaret için teşekkür ederim; çok teşekkür ederim.”
Elini uzattı. Bayan Fitzhenry elini tuttu, sıktı. Aklından, kendisine haksızlık etmiş akrabasının yanağından öpmek üzereymiş gibi bir duygu geçti; ama yüreği katılaştı, yüzü kızardı, aceleyle bir hoşça kal mırıldanıp uzaklaştı. Şaşkındı. Birkaç adım yürüdükten sonra arkasına döndü; yolun kıvrımı Cornelia’yı gözden saklayana dek onun beyaz elbisesini yeniden gördü. Görkemli, seçkin Lady Lodore; mağrur, modaya düşkün, dünyanın işleriyle meşgul ve yüreksiz eş; şimdi şefkatli bir anneye dönüşmüş, ondan hayırseverce bir sevgi kırıntısı dileniyor, övündüğü bütün üstünlüklerini alçak tavanlı bir kulübede geride bırakıyordu! Bütün bunlar ne anlama geliyordu?
Bayan Fitzhenry yürümeyi sürdürdü. Yine düşündü: “Ne tuhaf! Oraya onu gitmeye ikna etmeye kararlı ve onu yalnızca bir kez görebilecek olmanın üzüntüsüyle gitmiştim; şimdiyse sık sık ziyaret edeceğime söz verdim, burada yaşamasını kabul ettim. Yanlış mı yaptım? Zavallı ağabeyim ne derdi? Ama reddedemezdim. Zavallıcık! Yaşamak için başka hiçbir şeyi olmadığını söylemişken nasıl reddedebilirdim? Hem Galler’e gidip tek başına yaşaması da korkunç olurdu; öyle minnettar bir hâlde teşekkür etti ki. Umarım yanlış yapmamışımdır.”
“Ama Henry’nin dul eşinin bu kadar yoksullaşması ne tuhaf; gelirinin bir kısmını Ethel’e vermiş ama geriye daha çok para kalmış olmalı. Acaba ne yaptı? Gizemli biri; gizemden hiçbir zaman hayır gelmez. Kim bilir, sakladığı ne var?” Bayan Elizabeth arabasına bindi; atların her adımı onu Cornelia’nın üzerine ördüğü büyü ağından biraz daha uzaklaştırdı. “Hep tuhaf biri,” diye düşünüyordu. “Onu nasıl göreceğim de kimse öğrenmeyecek? Lady Lodore’un Dame Nixon’ın kulübesinde yoksulluk içinde yaşaması Longfield için ne dedikodu konusu olur. Ona bunu söylemeyi unuttum; söylemek istediğim o kadar çok şeyi de söylemeyi unuttum. Nedenini bilmiyorum; herhâlde o kadar çok konuştu ki itirazlarımı nasıl dile getireceğimi bilemedim. Ama bu doğru olamaz. Ethel, Miss Derham ya da Bay Villiers’le yaptığı uzun yürüyüşlerde ve gezintilerde onu mutlaka bulacak. Keşke onu hiç görmeseydim. Fikrimi değiştirdiğimi yazıp gitmesi için yalvaracağım.”
Gerçekten iyi huylu insanların başına geldiği gibi, Bayan Fitzhenry öfkelenmekten hiç hoşlanmıyordu; ama bu kez öfkesinin bütün hıncını zavallı Cornelia’dan çıkardı. Başına gelebilecek bütün tatsızlıkları düşünerek kendini huzursuz etti: yengesinin gitmeyi kesinlikle reddetmesini, yazmayı tasarladığı mektubun zihninde kurduğu cümlelerini düşünüp durdu; bu da onu şaşkınlığa ve öfkeye sürükledi. Bahar havası artık ona hoş gelmiyordu. Arabada arkasına yaslanıp “öfkesi soğumasın diye onu besleyerek” yol aldı. Eve vardığında Ethel’in arabası kapısındaydı.
Teyze ile yeğen her zamanki gibi sevgiyle kucaklaştılar. Fanny karşılandı, bebek öpüldü, küçük Clorinda’ya hayranlıkla bakıldı; ama Ethel’in yüreğine en yakın konu hemen açıldı: annesi. Onun için duyduğu kaygılar; Bay Saville’in Paris’e gidişi; Villiers’in saklandığı yeri bulmak için Galler’e yaptığı ziyaret; bütün çabalarının sonuçsuz kalması…
“Ama neden bu kadar kaygılılar?” diye sordu teyzesi. “Seni anlayabiliyorum: Annenle ilgili tuhaf bir fikre kapılmışsın; peki Bay Villiers onu bulmayı neden bu kadar çok istesin?”
“Neredeyse,” dedi Ethel, “Edward’ın onu bulmaya benden de hevesli olduğunu söyleyebilirim; ama bunu söylersem kendi sevgime ve minnettarlığıma haksızlık etmiş olurum. Ona karşı daha adaletsiz davranmıştı; bu yüzden borçluluk duygusunun ağırlığını daha derinden hissediyor. Ama sevgili teyzeciğim, en sevdiğim annemin bizim için yaptıklarının hepsini bilmiyor olabilirsiniz; yaptığı fedakârlıkların eşi benzeri yok.”
Sonra Ethel, Bay Gayland’ın anlattıklarını aktarmaya koyuldu: Annesinin kendisine ayrılmış malvarlığını satmasını, kendisi için ayırdığı paranın pek azını elinde tutmasını, Villiers’in bütün borçlarını ödemesini, ardından da gelirinin geri kalanından ve evinden onlar için vazgeçmesini. Ethel anlatırken gözleri ışıldıyordu; hayranlık ve sevgiyle dolup taşan yüreği güzel yüzüne vurmuş, sesi duygu yüklü, sözleri derin hislerle dolmuştu.
Bayan Elizabeth’in yüreği taştan değildi; aksine, yengesiyle ilgili tek durum dışında yumuşak huyluydu. Ethel’in hikâyesini dinledi; onun dile getirdiği şefkat ve acıma duygularını paylaşmaya başladı. Kulübede yaşayan Lady Lodore’u düşündü: Daha önce yaşadığı hiçbir yere benzemeyen, yoksul ve sefil bir barınak. Cornelia’nın orayı överkenki neşesini, zevklerindeki sadeliği, Ethel’in yokluğu dışındaki her türlü yoksunluğu ne kadar hafif yürekli bir kabullenişle karşıladığını hatırladı. Önceden gizemli ve yanlış görünen her şey şimdi apaçık bir kahramanlıktı. Yaşlı kadının gözünde Cornelia’nın yüce ve cömert ruhu bütün berraklığıyla belirdi; kendi merhametsiz yorumları pişmanlıkla canını yaktı. Dinlemeyi, Ethel de anlatmayı sürdürdü; iri gözyaşları gözlerinde birikti ve saygıdeğer yanaklarından aşağı süzüldü. Bunlar hem pişmanlık hem hayranlık gözyaşlarıydı.
Bölüm etkileşimi
