Lodore kitap kapağı

52. bölüm / 57

Bölüm XIV

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 57Şu an: Bölüm XIV
  1. 1 Bölüm I1.290 kelime
  2. 2 Bölüm II1.668 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm2.031 kelime
  4. 4 Bölüm IV2.320 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.750 kelime
  6. 6 Bölüm VI1.212 kelime
  7. 7 Bölüm VII2.065 kelime
  8. 8 Bölüm VIII1.602 kelime
  9. 9 Bölüm IX2.463 kelime
  10. 10 Bölüm X1.360 kelime
  11. 11 Bölüm XI2.154 kelime
  12. 12 Bölüm XII1.722 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm1.582 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm2.930 kelime
  15. 15 Bölüm XV1.418 kelime
  16. 16 Bölüm XVI2.750 kelime
  17. 17 Bölüm XVII2.189 kelime
  18. 18 Bölüm XVIII1.242 kelime
  19. 19 Birinci Cildin Sonu. — Lodore — 2 — Lodore. — Yazarı — “Frankensteın”ın Yazarından.44 kelime
  20. 20 Bölüm I1.251 kelime
  21. 21 İkinci Bölüm2.299 kelime
  22. 22 Bölüm III1.655 kelime
  23. 23 Bölüm IV2.140 kelime
  24. 24 Bölüm V2.636 kelime
  25. 25 Vı. Bölüm1.557 kelime
  26. 26 Vıı. Bölüm2.772 kelime
  27. 27 Bölüm VIII2.003 kelime
  28. 28 Bölüm IX2.710 kelime
  29. 29 Bölüm X1.251 kelime
  30. 30 Bölüm XI2.221 kelime
  31. 31 Bölüm XII2.622 kelime
  32. 32 Bölüm XIII941 kelime
  33. 33 Bölüm XIV1.940 kelime
  34. 34 Bölüm XV1.979 kelime
  35. 35 Xvı. Bölüm1.331 kelime
  36. 36 Bölüm XVII867 kelime
  37. 37 Bölüm XVIII1.610 kelime
  38. 38 II. Cildin Sonu — Lodore — 3 — Lodore. — “Frankensteın”in — Yazarından46 kelime
  39. 39 Bölüm I1.160 kelime
  40. 40 Bölüm II1.749 kelime
  41. 41 Üçüncü Bölüm925 kelime
  42. 42 Bölüm IV1.699 kelime
  43. 43 Bölüm V1.649 kelime
  44. 44 Bölüm VI1.132 kelime
  45. 45 Vıı. Bölüm1.616 kelime
  46. 46 Vııı. Bölüm1.779 kelime
  47. 47 Ix. Bölüm651 kelime
  48. 48 Bölüm X1.443 kelime
  49. 49 Bölüm XI2.410 kelime
  50. 50 Xıı. Bölüm2.292 kelime
  51. 51 Bölüm XIII2.647 kelime
  52. 52 Bölüm XIV3.340 kelime · Okuduğun bölüm
  53. 53 Bölüm XV2.843 kelime
  54. 54 Bölüm XVI2.085 kelime
  55. 55 Xvıı. Bölüm2.331 kelime
  56. 56 Bölüm XVIII2.342 kelime
  57. 57 Sonuç807 kelime

BÖLÜM XIV
Benim için terk edersen

Bir başka genç kızı, hoyratça

Tapındığı sureti kaidesinden indirip

Boşalan yeri bana vermek için—

Öyleyse elveda; ben yeğlerim

Yatağımı buz tutmuş bir gölün üstüne sermeyi,

Çözülmeye başlayan güneşler ısıtırken,

Senin böylesine vefasız sevgine güvenmektense!

LALLA ROOKH.

Aynı gün Bay ve Bayan Villiers, kederli evlerinden ayrılıp Lady Lodore’un evine yerleştiler. Annesinin cömertliği ve iyiliği, Ethel’e göründüğü kadarıyla onu büyüledi; oysa Ethel bunların ancak pek küçük bir bölümünü biliyordu. Annesini sevmek için bunca zamandır çabalayan yüreği, onun en derin sevgisini hak ettiğini gösteren kanıtlarla sevinç buldu. Güzel yüzünden gerçek bir mutluluk ışıldıyordu. O da sıkıntıların kasvetini ve bunaltısını tatmıştı. Çevresindekilerin sefaleti ya da kötülüğü, Edward uğruna her türlü özveride bulunmasını sağlayacak kutsal coşkuyu gölgelemişti. Bu dünyada, kaba, sert ve bayağı koşullara bilinmedik bir zarafet katarken bile soylu ve yüce olanın güzelliğini ve uyumunu kirleten bir şey vardır. Ethel bunun farkındaydı; uğursuz etkisinin Villiers’ı da ele geçirmesinden korkuyordu. İstemese de özlemle eriyip gidiyordu; sevgiye ve metanete rağmen, ürpertici ve iç karartıcı bir duygunun içine sızdığını, yeryüzünü kendisine yabancı kıldığını ve çevresindeki sahnenin kederinden uzaklaşıp kendisi kadar parlak ve saf bir dünyaya çağırdığını ürpererek hissetmişti. Umutsuzluğu bile böylece din kisvesine bürünüyordu. Bu melankoli nöbetleri yalnızca Villiers yokken ortaya çıkıyor ve hiçbir zaman kendini onlara kaptırmıyordu; yine de sefil yuvalarının doğal bir ürünüydüler, onlardan kolayca ya da tümüyle kurtulamazdı. Şimdi yaşamın daha güzel sahnelerine dönmüş olsa da geride bıraktığı talihsiz insanlara duyduğu şefkat yakasını bırakmıyordu; insan soydaşlarının çektiği sefalete karşı duyarlılığı öylesine canlıydı ki kendi kurtuluşuyla bütün acılardan sıyrılmasına izin vermiyordu. Böyle düşüncelerden, sevgili ve şefkatli annesinin hayaline sevinçle döndü. Başını soktuğu çatı onun olduğu için kutsanmıştı; yaşamın tadını çıkardığı bütün nimetler, yaşamın kendisiyle aynı kaynaktan geliyordu. Annesinin bunca şeyden vazgeçmesine yol açan duygu akışının izini sürmekten; yüzünün ve evinde sergilediği beğeninin, çevresinde topladığı eşyaların ortaya koyduğu zarif yaradılışı, canlı zekâyı, yetenekleri ve incelikleri hayal etmekten hoşlanıyordu.

Özgürlüklerine kavuşmalarının üzerinden bir ay bile geçmeden bir erkek çocuk dünyaya getirdi. Bu olayın getirdiği tehlike ve sevinç, Edward’la arasındaki bağı daha da güçlendirdi; dünyaya gelen minik yabancı da yeni bir şefkat ve ilgi odağı oldu. Böylece yas günlerinin yerini, insan yüreğinin en doğal ve hoş karşıladığı mutluluk aldı. Aynı sıralarda Horatio Saville, küçük kızıyla İtalya’dan döndü. Kız bir yaşını biraz geçmişti; olağanüstü güzelliğine ancak zekâsı erişebilirdi. Altın sarısı ipeksi bukleleri daha o yaşta gürdü; gözleri annesininki kadar koyu ve parlaktı, ama teni açıktı. Babasının yüzüne çekicilik katan tatlı gülümseme, onun bebek dudaklarında da belirip kayboluyordu. Kızına tapıyordu; talihsiz Clorinda’nın ruhunu yatıştırmak istercesine ona şefkat ve ilgi gösteriyordu.

Zavallı kız, ülkesine özgü taşkın tutkunun ve dizginlenmemiş duyguların, yazgısının sıra dışılığıyla doğallık dışı bir güce erişmesinin kurbanı olmuştu. Saville onu manastırında ilk gördüğünde özgürlüğe hasretti. Rahibelerin can sıkıcı müdahalelerinden ve manastır yaşamının tekdüzeliğinden kurtulmanın, sevdiği kişilerle görüşüp yaşamın sıradan alışkanlıklarını, mevcut hayatını yüke dönüştüren kısıtlamalar olmadan sürdürmenin ötesinde bir sevinç düşünmüyordu. Daha fazlasını istemese de mevcut yaşamından tiksinmesi ve değişiklik özlemi güçlü bir tutkuydu. Yetenekleri ve dehası vardı; güzel konuşur, güzelliği ve coşkulu duygularıyla dikkat çekerdi. Saville ona acıyor, değersiz yurttaşları arasında bekleyen geleceğine üzülüyordu; ona kol kanat germeyi, teselli etmeyi ve yarar sağlamayı istiyordu. Şefkate kolayca yönelen yüreği, ona seve seve bir erkek kardeşin sevgisini verdi. Başkaları, bu duygunun ortaya çıkardığı etkin iyilikseverliği ve canlı ilgiyi görüp onda daha tutkulu bir his bulunduğunu sanabilirdi; ama Saville aradaki farkı iyi biliyordu. Onun mutluluğunu içtenlikle istiyor, kendi mutluluğunu ise onda aramıyordu.

Onu sık sık ziyaret ediyor, kitaplar getiriyor, İngilizce öğretiyordu. Manastırın salonunda, bir kadın refakatçinin gözetiminde her gün görüşmelerine izin verilmişti. Her karşılaşmada Saville’in onun yeteneklerine, hayal gücüne ve coşkulu, geniş ufuklu zihnine duyduğu hayranlık artıyordu. Edebiyattan, şairlerden ve sanatlardan konuşuyorlardı; Clorinda ona şarkı söylüyor, incelikli bir sanatla eğitilmiş güzel sesi dinleyicisi için hem derin bir haz hem de acı kaynağı oluyordu. Aşk ve coşku ezgileri Saville’in duygularını uyandırıyordu; ne yazık ki bu duygular şarkı söyleyen kıza değil, uzaktaki vefasız kadına yönelikti. Onu dinlerken hayalinde Lady Lodore canlanıyor; onda uyandırdığı umutları, yanında hissettiği coşkuyu, sesiyle ve bakışlarıyla yarattığı sıcak, canlandırıcı etkiyi anımsıyordu. Bütün bu tatlılığın aldatıcı, gelip geçici ve yitip gitmiş olduğunu düşününce yüreği daralıyordu. Bir kez bu düşüncelere kapılıp dayanılmaz mutsuzluğu en büyük coşkuya dönüştürmek için bir kez daha çaba göstermeye, ansızın İngiltere’ye dönmeye karar verdi: Cornelia’dan ayrı kalmayı sona erdirip yüreğinin taşan duygularını onun ayaklarına dökmenin sevincine kavuşacaktı. Bu düşünceye dalmışken kız kardeşi Lucy’den gelen bir mektup onu acı bir sarsıntıya uğrattı. Lucy, dünyevi bir kadının hırsa ve gösterişe kapılmış hâlini anlatıyor; Saville’in gidişine sevindiğini, başka biriyle evlenmeye uygun bir an kolladığını yazıyordu. Saville neredeyse deliye döndü; üç gün boyunca Clorinda’yı ziyaret etmedi. Sonunda geldiğinde Clorinda onu sitem etmeden, ama sevinçle karşıladı; üzüntünün, hatta hastalığın gözlerindeki ışığı söndürdüğünü gördü. Onu teselli etti, sevgiyle üzerine eğildi, en tatlı ve yumuşak ezgilerini söyledi; Saville’in yüreği eridi, gözünden bir damla yaş süzüldü. Clorinda onun duygulandığını gördü; bu, kendi duygularını da alevlendirdi. Napolili canlılığı ne utançla ne de korkuyla dizginlenmişti; ona duyduğu aşkı hissettiği şiddetle dile getirdi. Gençliği ve güzelliği, sözlerinin açık yürekliliğine ve gücüne kutsallık katıyordu. Saville etkilendi ve hoşnut kaldı; bu yeni durumu düşünmek üzere yanından ayrıldı, çünkü tutkudan arınmış olduğu için onun yüreğinde bu duygunun büyüdüğünden hiç kuşkulanmamıştı. Onun bütün hayranlık uyandıran niteliklerini düşündü; bunların kendi yeteneklerini, hatta sevgisini bile takdir edemeyecek, kendi kaba ve eğitimsiz yurttaşlarından birinin ayaklarına serilmesine üzüldü. Sonunda Clorinda’nın da alçalacağını ve yaradılışımızdaki güzel ya da soylu ne varsa hepsini avlayan ahlaksızlık düzenine batacağını düşündü. Onu kurtarabilirdi; Clorinda onu seviyordu ve o da onu kurtarabilirdi. Gerçek mutluluğa erişme umudunu yitirmişken, yaşamını onun iyiliğine adamak mutluluğa yaklaşmak demekti.

Yine de onu aldatmak istemiyordu. Clorinda’nın sunduğu aşk öylesine büyüktü ki karşılık bekliyordu; Saville ise bunu veremezdi. Clorinda, Saville’in olduğu hâliyle kabul edilmeye değer olup olmadığına kendisi karar vermeliydi. Adalet duygusuyla hareket eden Saville, yüreğini tüm açıklığıyla ona açtı: başka birine duyduğu talihsiz bağlılığı, kendini sürgüne gönderişini ve mutsuzluğunu anlattı; Clorinda’ya duyduğu gerçek ve içten sevgiyi, onu mevcut yazgısından kurtarma ve yaşamını ona adama arzusunu dile getirdi. Clorinda söylediklerini neredeyse hiç duymadı; yalnızca onun olabileceğini, Saville’in kendisiyle evleneceğini düşündü. Sevincini gizlemedi. Saville ise böylesine güzel ve erdemli birinin yaşamın bütün nimetlerini birden ona borçlu olacağına ve bunun bilgisiyle kendisinin de mutluluğa kavuşacağına inanmanın hazzını yaşadı. Clorinda’nın anne babası kolayca razı oldu; Papa, Protestan bir kocayla evlenmek isteyen Katolik bir kadına muafiyet tanımaya her zaman hazırdır. Düğün kısa sürede yapıldı ve Saville onun kocası oldu.

Birbirlerine çektirdikleri acılar şimdi başladı. Horatio yüksek ilkeleri olan, bunlardan ödün vermeyen bir adamdı. Lady Lodore’u düşünmesine asla izin vermedi; yüreğinin sıcaklığı ve şefkatiyle karısına içtenlikle bağlandı. Ama bu, Napolili kadına yetmiyordu. Evliliği, yaşamın perdesini kaldırmıştı; artık gerçeği kurmacadan ayırabildiğini sanıyordu, ama bu yeni ayırt etme yetisi ona işkence ediyordu. Kendisi nasıl seviyorsa öyle sevilmek istiyor, rakibinden nefret edilmesini şart koşuyordu. Sürekli kıskançlık fırtınalarıyla sarsılıyor, yaradılışında kendini tutmaya yarayacak hiçbir çekince bulunmadığından, öfkesinin şiddeti korkunç biçimde açığa çıkıyordu. Saville akıl yürütüyor, sitem ediyor, azarlıyordu; bunların hiçbiri işe yaramıyordu. Yalnızca öfkesi yatışıp doruğu geçince pişman oluyor, ağlıyor ve bağışlanmayı diliyordu. Ethel’in ziyareti katlanılması güç bir darbe olmuştu. Ethel, Saville’in sevdiği, özlemini çektiği, Clorinda’nın ulaşmak için en korkunç işkencelere katlanacağı tutku ve tapınmayı yönelttiği kadının kızıydı. Clorinda’nın düşünceleri, daha doğrusu sayıklamaları bunlardı. Bilinçsiz ve yumuşak huylu Ethel’in ziyareti sırasında hiç bu kadar öfkeli bir kıskançlığa kapılmamış, öfke nöbetlerini hiç bu kadar sık yaşamamıştı.

Çocuğunun doğumu bir süre için iyi bir değişiklik yarattı. Saville İngiltere’den söz etmediği ya da Clorinda onun İngiltere’yi düşündüğünü sanmadığı sürece, kadın ona eziyet etmeyi bıraktı. Saville buna sevindi; ama Clorinda’nın saygısını kazanabileceği ya da kendiliğinden şefkatini uyandırabileceği an çoktan geçmişti. Ona acıyor ve onu seviyordu; ama bu, talihsiz ve güzel bir akıl hastasına bağlanmamıza benziyordu. Artık mutluluğunu onda hiç aramıyordu. Şimdi dünyadaki her şeyden çok küçük kızını seviyordu. Clorinda bu bağa sevindi, ama çok geçmeden kendi çocuğunu bile kıskanmaya başladı.

Lord Maristow ile kızlarının gelişi, başlangıçta geçimsiz çift için çok yararlı oldu. Clorinda onların takdirini gerçekten kazanmak istiyordu ve onları memnun etmek için çabalıyordu. Onlarla birlikte İngiltere’ye döneceğinden söz ettiklerinde, bu yalnızca İtalya’yı öyle çekici kılmak için uğraşmasına yol açıyordu ki orada kalmaya razı olsunlardı. Ethel gibi değillerdi. İyi kızlardı ama modayı izliyor, eğlenceyi seviyorlardı. Clorinda binbir eğlence tasarladı: konserler, canlı tablolar, Karnaval maskeli baloları; hepsi devreye sokuldu. Eğlence heveslerini öyle ileri götürdüler ki bir iki günlüğüne Pompeii’ye yerleşip kentin eski sakinleriymiş gibi davrandılar; opera topluluğunun da yardımıyla Rossini’nin Ultimi Giorni di Pompeii operasını harabeler arasında sahnelediler ve maskeli eğlencelerini yapay bir volkan patlamasıyla sonlandırdılar. Bu şenlikler Saville’in klasik ve incelikli zevklerine uymuyordu; yine de karısıyla kız kardeşlerinin bu kadar iyi anlaşmasına sevindi. Napoli’nin mavi göğü ve neşeli diyarında, aşırılıkta ve budalalıkta bile güzellik ve keyif bulmamak mümkün değildi.

Yine de bir şölenin ortasında duyulan cenaze çanı gibi, İngiltere’nin adı ve oraya gitme zorunluluğu Napolili kadının kulağında çınlıyor, yüreğini soğutuyordu. Gitmemeye karar verdi; ama kocasının kız kardeşlerine eşlik etmeyi nasıl reddedebilirdi? Babasının öğütlerine ve emirlerine nasıl karşı koyabilirdi? Bu yüzden reddetmedi; kabul etmiş gibi göründü, ama Saville’e şöyle dedi: “Zehirle beni, bıçakla; dağın kraterine at; burada dilediğin gibi kinini ve nefretini üzerimde tüket. Ama beni İngiltere’ye ancak cesedimi götürürsün.”

Saville, “Nasıl istersen,” diye karşılık verdi. Mücadeleden bıkmıştı; gidişinin düzenlenmesini başkalarına bıraktı.

Bir gün kız kardeşleri Londra mevsiminin güzelliklerini anlattı; balolardan, davetlerden ve operadan söz ederek Clorinda’yı kazanmaya çalıştılar. Almack’s’ten, modaya yön verenlerden bahsettiler; Lady Lodore’un adını andılar. Clorinda’nın, Saville’in Lady Lodore’a duyduğu bağlılıktan haberdar olduğunu bilmiyorlardı. Londra çevrelerinin en seçkin kişilerinden biri olarak söz ettikleri Lady Lodore’un, Clorinda da o çevrenin bir parçası olduğunda rakibiyle sürekli karşılaşmasına yol açacağını böylece yengelerine fark ettirdiler. Clorinda kocasıyla yalnız kalır kalmaz bu gönderme, öfkenin en şiddetli nöbetlerinden birini başlattı. Öyle çılgın görünüyordu ki Horatio babasıyla ciddi ciddi konuştu ve Clorinda’yı İngiltere’ye gelmeye razı edebilecek hiçbir söz ya da güç bilmediğini söyledi. Lord Maristow, “Öyleyse onsuz gidersin,” dedi; “geleceğini, aileni, ülkene karşı sorumluluğunu onun akıl dışı budalalığına kurban edemezsin.” Sonra, karşı karşıya olduğu kişinin mizacını hiç anlamadan, aynı şeyi Clorinda’ya da söyledi. “Seçimini yapmalısın,” dedi, “Napoli ile kocan arasında. O gitmek zorunda; geride bırakılmayı mı tercih ediyorsun?”

Clorinda’nın yüzü soldu, bembeyaz kesildi. Eve döndü. Horatio orada değildi. Evinde bir deli gibi haykırarak dolaştı; hizmetkârları bile çocuğu ondan sakladı. Odadan odaya koşuyor, saçlarını yoluyor ve Saville’i çağırıyordu. Sonunda içeri girdi. Clorinda’nın gözleri yuvalarından fırlayacak gibiydi; bedeni şiddetli kasılmalarla sarsılıyordu. Konuşmaya, içinde birikmiş öfkeyi dile getirmeye çalıştı. Ona doğru atıldı; derken, sanki yüreğinden vurulmuş gibi odasının mermer döşemesine yığıldı ve dudaklarından kızıl bir kan boşaldı: bir damarı çatlamıştı.

Günlerce konuşmasına ya da kıpırdamasına izin verilmedi. Saville onu durmadan gözetti; geceleri başucunda bekledi, teselli etmeye çalıştı, çocuğunu yanına getirdi. Kendi tatlılığı, yumuşaklığı ve gerçek şefkatiyle elinden gelen her şeyi ona sundu. Clorinda öfkeliydi ama cömertlikten yoksun değildi. Saville’in ilgisi ve tavrındaki gizlenmemiş kaygı onu duygulandırdı. Kendini yenmeye karar verdi; bir kahramanlık anında boyun eğmeye ve İngiltere’ye gitmeye razı oldu. Konuşmasına izin verildiğinde söylediği ilk sözler, kabul ettiğini bildirmek oldu. Saville onu öptü ve teşekkür etti. Clorinda, onun da aynı cömertliği gösterip yolculuktan vazgeçeceğini yarı yarıya ummuştu. Saville’in aklından böyle bir düşünce geçmedi; Clorinda’nın isteksizliği öylesine mantıksızdı ki en küçük bir şefkat, dolayısıyla en küçük bir ödün bile uyandırmıyordu. Ona içtenlikle teşekkür etti ve bu değişiklikten duyduğu sevinci belli etti; ama fikrini değiştirmesine fırsat vermeden müjdeli haberi yakınlarına bildirmek için acele etti.

İyileştikçe kararından dönmedi, ama kendini perişan hissediyordu. Horatio’nun neşesi ve hazırlıklara hemen girişmesi, onun gözünde ihanetti. Bazen öfkeleniyor ama kendini tutuyordu. Clorinda, bütün İtalyanlar gibi ölümden çok korkardı; üstelik ölmek, bütün zaferi rakibine bırakmak demekti. Bu yüzden direndi ve kendini yendi; ne öfkeli kıskançlığını ne de korkularını dile getirdi. Korkması için pek çok nedeni vardı: birkaç ay içinde yeniden çocuk sahibi olma ihtimali doğmuştu. Güvenliği, dingin kalabilmesine bağlıyken İngiltere’de doğum yapmaktan korkuyor, sağ kalmasının imkânsız olduğuna inanıyordu.

İskelet gibi kalmıştı. İri gözleri çukura çökmüş, çevreleri kararmıştı; yine de doğal olmayan bir parlaklıkla yanıyorlardı. Canlılığı onu terk etmediği için çevresindekileri yanıltıyordu: iyileşme dönemine girdiğini, yakında gücünü ve sağlıklı görünümünü yeniden kazanacağını sanıyorlardı. Oysa Clorinda, çektiği acılara gösterilen sınırlı ilgiden duyduğu derin haksızlık duygusunu besliyordu. Kendi hâline ve kimsesizliğine ağlıyordu. Kocası onun dostu değildi, çünkü onun ülkesinden değildi. Saville, herkese karşı cömert bir şefkat ve iyilikle dolu olsa da, İngiltere’ye, evine ve dostlarına; hayatın canlı sahnelerine, edebiyatı seven, özgürce araştırma ruhuyla ve erkeklere özgü düşünme alışkanlıklarıyla donanmış kişilerin arasına döneceği düşüncesi onu öylesine sarıp sevindiriyordu ki Clorinda’ya durmadan teşekkür ediyor, onu okşuyor ve iyileşip kendi mutluluklarını paylaşması için yalvarıyordu. Sözleri Clorinda’yı ürpertiyor, kadın onun okşayışlarından kaçınıyordu. “Onu, yeniden göreceği kadını düşünüyor,” diye geçirdi içinden. Ona korkunç bir haksızlık ediyordu. Saville’in ilkeleri güçlü ve sağlamdı; ruhunun başlıca tutkusuyla bağlantılı gizli bir zayıflığı ya da duygu kırıntısı olduğunu fark etse onu bastırır ya da ayartıdan kaçardı. Lady Lodore’u şimdi her zamankinden daha az düşünüyordu. Karısının alışılmadık yumuşaklığı ve ödünleri, çocuğuna duyduğu sevgi, babasının ve sevgili kız kardeşlerinin yanında oluşu, pişmanlıklarını dağıtmıştı. Vicdanı bütünüyle rahattı ve mutluydu.

Clorinda İngiliz akrabalarına yakınmaya cesaret edemiyordu; ama Napolili dostlarının ağıtlarını büyük bir keder hazzıyla dinliyordu. Başka bir âleme gidecekmiş gibi onun için yas tutuyor, haritada küçücük adayı gösteriyorlardı. Kuzey denizinin ortasında, çok uzakta olduğunu söylüyor; üstünde durmadan gece ve fırtınaların dolaştığını ileri sürüyorlardı. Yeryüzünün biçiminden yola çıkarak oraya gitmenin imkânsız olduğunu kanıtladıklarını bile iddia ediyorlardı. Lord Maristow, kızları ve Saville’in kendisi oradan gelmişti; ama bu hiçbir şey ifade etmiyordu, ayrılmak kolaydı. “Anlıyorsunuz,” diyorlardı, “yeryüzü aşağı doğru eğimlidir ve güneş onların önündedir. Ama geri dönmeleri gerektiğinde, ah, işte o bambaşka bir mesele! Alpler yükselir, deniz taşar; dünyanın duvarına tırmanıp kışa ve karanlığa doğru ilerlemeleri gerekir. Oraya gitmek Tanrı’yı sınamaktır. Kal Clorinda, kal güneşli İtalya’da. Orazio geri döner; o sefil gece ve ayaz memleketine ölmeye gitme.”

Clorinda acı kaderine, onların isteğine boyun eğemeyişine daha da acı acı ağladı. “Keşke,” diye düşündü, “nankörü terk edip İtalya’dan ve Clorinda’dan uzağa, o berbat ülkesinde ölmeye gönderebilsem! Keşke onu unutabilsem, ondan nefret edebilsem, terk edebilsem! Ah, sevgiyi ve tutkuyu tanımayan ya da hor gören o soğuk ülkede doğmuş birine neden böylesine tapıyorum?”

Sonunda Napoli’den ayrılacakları gün geldi. Mayıs ayıydı, hava çok sıcaktı. İlkbaharın sonuna, yaz sıcakları tazeliğini soldurmadan hemen öncesine rastlayan bu büyülü ülkenin görkemli güzelliğini hiçbir hayal tasvir edemezdi. Akdeniz’in pırıl pırıl mavi dalgaları karayı çevreliyor, renkleriyle tezat oluşturuyordu. Ağaçların gür yaprakları, bereketli asmaların sarkan dalları ve topraktan taptaze fışkıran bol bitki örtüsü kayaları süslüyor, yeryüzünü çiçekler ve yeşillikle kaplıyordu; her şey güzelliğinin en canlı, en çiçekli çağındaydı. Saville’in kız kardeşleri hayranlıklarını sıcak ve coşkulu sözlerle dile getirdiler. Zavallı Clorinda’nın dudakları da aynı sözleri söylemek üzere titredi; “Öyleyse bu mutluluk diyarını neden terk ediyorsunuz?” diyecekti. Ama onun yerine Horatio konuştu: “Muhteşem, bunu kabul ediyorum; bir zamanlar ben de sizin hissettiklerinizi hissederdim. Şimdiyse çimenlikte uzanan bir patika; bir sıra çit; içinden derecik şırıldayan bir koruluk; çiçek bahçesini çevreleyen sade çitleriyle beyaz bir kır evi; karaağaç kümesinin arasından yükselen bir köy kilisesinin kulesi; yumuşak bulutlarla gölgelenmiş gökyüzü; mutlu, refah içindeki köylülerin çiftlik evleri… özlemini çektiğim şeyler bunlar. Gerçek bir İngiliz kır manzarası bana bin kat daha güzel, bin kat daha sevgili geliyor; Napoli’nin göz alıcı, gösterişli ihtişamından elbette bin kat daha değerlidir.”

Clorinda’nın düşünceleri soğumuş yüreğine yeniden sokuldu. Gözlerinde iri yaşlar birikti, ama onları gizledi. Arabanın bir köşesine çekilip büzülürken, kendisini İtalya’yı seven ve duygularını paylaşan yabancıların arasında olacağından daha yalnız ve terk edilmiş hissetti.

Gaeta Mola’sındaki Villa di Cicerone adlı hana vardılar. Yarımadanın en güzel bölgesinin bütün güzelliği bu büyüleyici noktada toplanmış gibiydi: portakal çiçeklerinin kokusu havayı dolduruyor, deniz ayaklarının dibinde uzanıyor, çevredeki tepeler asmalarla kaplanıyordu. Bu güzelliklerin taşkınlığı Napolili genç kadının tarifsiz kederini daha da artırıyordu. Yol arkadaşları konuşup gülüyor, oysa Clorinda içinde süren savaşlarla ve alışılmış öfkesini dizginlemek için gösterdiği olağandışı çabayla sarsılıyordu. Horatio kız kardeşleriyle neşeyle sohbet etti; sonra zavallı karısının solgun yüzünü, kederli gözlerini ve çökmüş yanaklarını görünce yanına yaklaştı. “Yoruldun, sevgili Clorinda,” dedi, “dinlenmeye gitmek istemez misin?”

Bunu şefkatli, okşayıcı bir sesle söylemişti; ama Clorinda, “Benden kurtulmak, beni gözünün önünden bile uzaklaştırmak istiyor,” diye düşündü. Oysa yanına oturdu; çökkünlüğünü fark edip nedenini kısmen sezerek onu yatıştırdı, ülkesine dönüşlerinden söz etti ve yaptığı fedakârlık için teşekkür ederek yüreklendirdi. Kadının yüreği yumuşamaya, gözyaşları daha serbestçe akmaya başlamıştı ki İtalya hanlarında rastlanan, zengin yolcuların gelişini gözetleyip türlü yollardan kazanç sağlamaya çalışan bir adam içeri girdi. Satılık küçük bir resmi vardı ve bunun özgün bir Carlo Dolce tablosu olduğunu ileri sürüyordu. Bakır üzerine boyanmış bir serafın başıydı; muhtemelen kopyaydı ama çok güzel işlenmişti. Renklerin derinliği ve tasarımın zarafetinin yanı sıra, resmedilen yüzün ifadesinde olağanüstü bir güzellik vardı: mutluluğu ve sevgiyi simgeliyordu. Bütün yüzü ışıl ışıl, yumuşak bir canlılık kaplamıştı; kusursuz bir sevinç, tarif edilemez bir ışıltı yüzünden taşıyordu. Clorinda resmi eline aldı. İçten gelen neşenin bu tasviri, kendine acımasını artırdı. Kocasına sitem dolu bir bakışla dönüp “Yüzümdeki böylesi gülümsemeleri sonsuza dek sen yok ettin,” diyecekti ki omzunun üzerinden resme bakan Sophia Saville, “Ne olağanüstü bir benzerlik! Daha çok benzeyenini görmedim,” diye haykırdı.

Kız kardeşi, “Kim? Ne?” diye sordu.

Sophia, “Lady Lodore’un ta kendisi,” diye karşılık verdi; “gözleri, ağzı, gülümsemesi bile.”

Lucy kardeşine hızla göz attı. Horatio istemsizce resmi görmek için öne çıktı, ardından hemen geri çekildi. Clorinda her şeyi gördü. Resmi bıraktı ve odadan çıktı; kalamazdı, konuşamazdı. Ne hissettiğini bilmiyordu; bildiği tek şey, içinde ateşli bir işkencenin kemirdiği ve nereye gideceğini bilmeden kaçması gerektiğiydi. Saville acı çekiyordu; ne yapacağını ya da söyleyeceğini bilemedi, bu yüzden yerinde kaldı. Akşam yemeği getirildi; Clorinda görünmeyince dinlenmeye çekildiği sanıldı. Yaklaşık bir buçuk saat sonra Horatio odasına girdi ve dehşet içinde onu odanın soğuk tuğla döşemesinde baygın yatarken gördü. Ay ışığı, ölüm rengine bürünmüş solgun yüzüne vuruyordu. Ev bir anda ayağa kaldırıldı, köy doktoru çağrıldı, İngiliz bir hekim getirmesi için Napoli’ye ulak yollandı ve zavallı hastaya mümkün olan her yardım sağlandı. Yatağa yatırıldı; hâlâ yaşıyordu. Nabzı belli belirsizdi; damarı açıldığında kan akmadı. Ama inliyor, ara sıra gözlerini korkunç bir bakışla açıp sanki mekanik bir hareketle yeniden kapıyordu. Her yer dehşet ve umutsuzluk içindeydi; hiçbir yardım, hiçbir çare görünmüyordu. Çevresinde toplanmış, inlemelerini korkuyla dinliyorlardı; bu inlemeler, ölüm sessizliğini bozan yegâne yaşam belirtisiydi. Sonunda, gün ağardıktan kısa süre sonra, bedeni kasıldı, nabzı çırpınmaya başladı ve yaralı kolundan kan aktı. Yaklaşık bir saat sonra ölü bir çocuk doğurdu. Ardından sakinleşti ve güçten düştü. Hekim geldiğinde artık kurtarılması mümkün değildi; gözlerini bir daha açmadı, konuşmadı, bilincine dair hiçbir belirti göstermedi. İnlemeleri yavaş yavaş kesildi, ölüme doğru solup gitti; kalan cılız yaşam belirtileri giderek azaldı, sonunda her şey sessiz ve soğuk kaldı. Bir iki saat sonra yüzü, solgun ve bitkin olsa da eski güzelliğine kavuştu; uyuyor gibiydi. Mutsuz bir tutkunun en ölümcül sancılarından başka hiçbir şey yaşamamış o yüreğin dinlenmeye kavuşmasına kimse yanamazdı. Ne var ki Saville yanmakla kalmadı; onun için içtenlikle ve derinden yas tuttu, yüreksiz davrandığı için kendini suçladı; onu ilk gördüğünde nasıl biri olduğunu, ne kadar canlılık, güzellik ve sevgiyle dolu olduğunu hatırladı. Denetimsiz tutkusunun kurbanı olarak öldüğünü düşünmedi; onu kendi kurbanı saydı. Onu yeniden hayata ve mutluluğa döndürmek için dünyaları verirdi. İngiltere’de yaşamak, yükselme umutları, kendi ülkesinin hazları; genç, zihni ve bedeni bakımından Cennet’in en seçkin armağanlarıyla donatılmış birinin yaşamının yanında, hissedebileceği ya da bilebileceği her şey neydi ki? Clorinda onun kurbanıydı ve Saville kendini asla bağışlayamayacaktı.

Babasıyla kız kardeşleri için kederini belli etmemeye çalıştı; onlar da Clorinda’yı seviyor ve bu ani felaketin acısını duyuyorlardı. Güçlü zihni, ölümün nedeni konusunda benimsediği yanlış görüşün üstesinden de çok geçmeden geldi. Derinden yas tuttu; ama duyarlılığından kaynaklanan ve pişmanlık için haklı bir neden bulunmayan boş yere vicdan azabına kapılmadı. Düşüncelerini kendi hatalarını değil, Clorinda’nın hatalarını telafi etmeye yöneltti; kızına iki kat şefkat gösterdi. Küçük kız annesinin kaybını hissedemeyecek kadar küçüktü. Babasını zaten hep sevmişti; şimdi göğsüne sokuluyor, minicik dudaklarını yanağına bastırıyor, oyunları ve okşayışlarıyla onun üzerine yağdırdığı şefkate karşılık veriyordu.

İtalya’nın kuzeyinde birkaç hafta geçirdikten sonra kızını da yanına alıp İngiltere’ye döndü. Lord Maristow ve kızları çoktan gelmiş, Maristow Şatosu’na gitmişlerdi. Saville, kuzeni Villiers’ın evine yerleşti. Kendini alışılmadık, tuhaf bir durumda buldu. Korktuğu Cornelia’nın tam da evinde kalıyordu; oysa Cornelia ortalarda yoktu, neredeyse unutulmuş gibiydi. Çevresinde geçmiş sahnelerin izlerini gördükçe onu düşünüyor muydu? Çocuğuyla oynuyor, kitaplarının arasında gözlerden uzak duruyor, ayrıldıklarından beri yaşananları Ethel’le konuşuyor, sıkıntıya düştüğünde kendisine başvurmadığı için Villiers’a acı acı sitem ediyordu. Ama bir tür büyü, ikisinin de dudaklarını mühürlemiş gibiydi. Çevrelerindeki huzur ve mutluluğun yaratıcısı, o sahnenin canlı ruhu Lady Lodore, sanki herkesin belleğinden silinip gitmişti. Bu yalnızca görünüşte böyleydi. Günün tek bir saati, tek bir dakikası bile onun düşüncesini zihinlerine getirmeden geçmiyordu. Saville de Ethel de, tümüyle kendilerini kaplayan düşünceleri dile getirmelerine izin verecek sözü birinin ağzından duymayı özlüyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…