Lodore kitap kapağı

54. bölüm / 57

Bölüm XVI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 57Şu an: Bölüm XVI
  1. 1 Bölüm I1.290 kelime
  2. 2 Bölüm II1.668 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm2.031 kelime
  4. 4 Bölüm IV2.320 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.750 kelime
  6. 6 Bölüm VI1.212 kelime
  7. 7 Bölüm VII2.065 kelime
  8. 8 Bölüm VIII1.602 kelime
  9. 9 Bölüm IX2.463 kelime
  10. 10 Bölüm X1.360 kelime
  11. 11 Bölüm XI2.154 kelime
  12. 12 Bölüm XII1.722 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm1.582 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm2.930 kelime
  15. 15 Bölüm XV1.418 kelime
  16. 16 Bölüm XVI2.750 kelime
  17. 17 Bölüm XVII2.189 kelime
  18. 18 Bölüm XVIII1.242 kelime
  19. 19 Birinci Cildin Sonu. — Lodore — 2 — Lodore. — Yazarı — “Frankensteın”ın Yazarından.44 kelime
  20. 20 Bölüm I1.251 kelime
  21. 21 İkinci Bölüm2.299 kelime
  22. 22 Bölüm III1.655 kelime
  23. 23 Bölüm IV2.140 kelime
  24. 24 Bölüm V2.636 kelime
  25. 25 Vı. Bölüm1.557 kelime
  26. 26 Vıı. Bölüm2.772 kelime
  27. 27 Bölüm VIII2.003 kelime
  28. 28 Bölüm IX2.710 kelime
  29. 29 Bölüm X1.251 kelime
  30. 30 Bölüm XI2.221 kelime
  31. 31 Bölüm XII2.622 kelime
  32. 32 Bölüm XIII941 kelime
  33. 33 Bölüm XIV1.940 kelime
  34. 34 Bölüm XV1.979 kelime
  35. 35 Xvı. Bölüm1.331 kelime
  36. 36 Bölüm XVII867 kelime
  37. 37 Bölüm XVIII1.610 kelime
  38. 38 II. Cildin Sonu — Lodore — 3 — Lodore. — “Frankensteın”in — Yazarından46 kelime
  39. 39 Bölüm I1.160 kelime
  40. 40 Bölüm II1.749 kelime
  41. 41 Üçüncü Bölüm925 kelime
  42. 42 Bölüm IV1.699 kelime
  43. 43 Bölüm V1.649 kelime
  44. 44 Bölüm VI1.132 kelime
  45. 45 Vıı. Bölüm1.616 kelime
  46. 46 Vııı. Bölüm1.779 kelime
  47. 47 Ix. Bölüm651 kelime
  48. 48 Bölüm X1.443 kelime
  49. 49 Bölüm XI2.410 kelime
  50. 50 Xıı. Bölüm2.292 kelime
  51. 51 Bölüm XIII2.647 kelime
  52. 52 Bölüm XIV3.340 kelime
  53. 53 Bölüm XV2.843 kelime
  54. 54 Bölüm XVI2.085 kelime · Okuduğun bölüm
  55. 55 Xvıı. Bölüm2.331 kelime
  56. 56 Bölüm XVIII2.342 kelime
  57. 57 Sonuç807 kelime

BÖLÜM XVI
Ben, kişisel konuşmalarla dostlarımı

Sık sık, uzun uzun eğlendiren biri değilim,—

Yakınlarda oturan, her gün, her hafta

Gözümün önünde olan dostlarımı.

Rastlantıyla tanıştığım parlak hanımlar da,

Oğullar, anneler, dalında solan genç kızlar,

Hepsi silinip gider benden; tıpkı zenginlerin

Bir tek şölen gecesi için taş döşemelerine

Tebeşirle çizilmiş suretler gibi.

WORDSWORTH.

Bayan Elizabeth Fitzhenry, kasım ayının sonunda Maristow Şatosu’ndan Longfield’a döndü. Kasvetli mevsimin tüm kirliliği ve sertliği içinde, Longfield’daki çok sevdiği inzivasına dönmek onu sevindirmişti. Hava iç karartıcıydı; koyu kırağı her şeyi buzdan zincirlerle sarmış, manzara umutsuz görünüyordu. Ara sıra kopan kış fırtınaları kar yağışını getiriyor, uzun ve karanlık gecelerde şiddetle uğulduyordu. Sevimli evde kalmış hanım sandalyesini ateşe yaklaştırdı; gözlerini yarı kapatarak kor gibi yanan közleri seyretti ve Lodore’un hayatta olup Amerika’da bulunduğu, tıpkı bu kışlara benzeyen eski kışları hatırladı. Anıların daha da derinlerine dalınca, şimdi oturduğu saygın sandalyeyi babasının onurlandırdığı günleri düşündü; kardeşi Henry’nin uzun süren yokluğundan yakınan babasını teselli etmeye çalışırdı. Ethel ve Villiers’le ilgili yeni düşünceler bu tanıdık anıların yerini alınca, düş görmediğinden emin olmak için gözlerini ovuşturdu. Acınası bir değişimdi bu; sebebi kimdi? Maristow Şatosu’nda yokluğu acımasızca kınanmış olduğunu düşündüğü kadın: Cornelia Santerre. Kötü bir saatte Lady Lodore olmuş ve talihsiz kocasının felaketlerinin ve erken ölümünün hesabını Tanrı’ya verecek olan oydu.

Bayan Fitzhenry’den başka biri olsa, zamanın yumuşatıcı etkisiyle bu suçlamaları değiştirir ve Lady Lodore’un hatalarına rağmen ağır suçlu olmaktan çok yanlış yönlendirilip yanıldığını kabul ederdi. Üstelik kızına bunca şey feda ettiği son davranışı, fedakârlığının boyutunu yengesi bilmese de, geçmişteki kusurlarını silmişti. Ama önyargılı yaşlı hanımın yumuşaması kolay değildi; yalnızca ona karşı sertti, doğasındaki bütün zehri kardeşinin dul karısına yöneltmişti. Muhtemelen haksız olduğunu içgüdüsel olarak sezinlemesi onu daha da öfkelendiriyordu. Ondan söz ettiği her seferinde dili acılaşırdı; yokluğuna seviniyor, Ethel’in minnettarlığını ve sabırsızlığını paylaşmak yerine, bir daha sahneye hiç çıkmaması için içtenlikle dua ediyordu.

Bayan Elizabeth Fitzhenry, küçük bir köyün merkezinde tek başına yaşamış bekâr hanımların hepsinden daha az dedikoducuydu. Yüreği ölülerle ve uzaktakilerle, geçmiş olaylarla ve bunların uzun sonuçlar zinciriyle doluydu; köy sakinlerinin öyküsü ona hiçbir çekicilik sunmuyordu. İçlerinden biri talihsizlik yaşasa yardım etmeye çalışır, biri ölse ardından yas tutar, zamanın geçişi üzerine düşünür ve Lodore’un ölümünden söz ederdi. Ama Longfield’da olup biten dedikodular, evlilikler, kavgalar ve tuhaflıklar ona çocukça ve değersiz görünürdü; bunlar, hayatının kutup yıldızı olmuş gök cisminin görkemi, kararması ve sonunda batışı yanında, yeryüzüne ait titrek mum ışıklarından ibaretti.

Bayan Fitzhenry, Longfield’ın merakı tükenip neredeyse unutulana kadar, Bewling Vadisi’ndeki Dame Nixon’ın kulübesinde kalan hanımdan işte bu yüzden haberdar olmamıştı. Başka hiçbir adla tanınmayan Hanım, Bayan Fitzhenry Maristow Şatosu’nu ziyaret ederken kasabaya gelmişti. Hizmetçisi olmadan kendi arabasıyla gelmiş, ertesi gün Dame Nixon’ın kulübesine yerleşip yalnızca bir hafta kalacağını söylemişti. Orada üç aydan uzun süre kaldı.

Dame Nixon’ın kulübesi Longfield’dan yaklaşık bir buçuk mil uzaktaydı. Ağaçların çevrelediği küçük bir çukurda tek başına duruyordu; arkasındaki arazi hafifçe yükseliyor, bahçesinden bir derecik akıyordu. Oraya, tekerlekli araçların geçemediği ama atın gidebildiği tali bir yoldan ulaşılırdı. Gerçekten de Ethel’in önceki yıl Essex’i ziyareti sırasında övdüğü küçük vadi ve kulübe burasıydı. Yazın sessizliği ve gözlerden uzak oluşu insana huzur verir, güzeldi; kışınsa hüzünlü ve kasvetliydi. Yağmurlu havalarda tarlalar bataklığa döner, kar ve kırağı bastırınca kulübe dünyanın geri kalanından kopmuş gibi olurdu. Dame Nixon ve torunu orada yalnız yaşardı. Genç kız evlenmek üzereydi. Sevgilisi onu terk edip daha zengin bir gelinle evlenmişti. Bu öykü o kadar eskidir ki, kadınların böylesine yaygın bir olay için yas tutmayı neden hâlâ bırakmadığına şaşarsınız. Oysa zavallı Margaret’in yüreği parçalanmıştı; sadakatsizliği yüzünden sevgilisini değil, onun sevgisini koruyamadığı için kendini küçümsüyordu. Dış görünüşünü ihmal ediyor, büyükannesini kiliseye götürmek dışında eski arkadaşlarının yanına hiç uğramıyordu. Eski sevgilisi yan sırada oturuyordu. Ayin sırasında gözlerini dua kitabına, çıkarken de yere dikiyordu. Sadakatsizliğinin kendisinde yarattığı değişikliği görmesini istemiyordu; çünkü bunun onu üzeceğine inanıyordu. Bir zamanlar Essex kırlarında daha taze, daha neşeli bir gül açmamıştı; şimdi zayıflayıp solmuştu. Gençliğindeki hafif adımı ağırlaşmış, hastalıkla keder gözlerini çukurlaştırıp yanaklarını çökertmişti. Herkesten uzak duruyor, kendini büyükannesine bakmaya adıyordu. Dame Nixon’ın aklı neredeyse çocuklaşmıştı. Yaşamı yaşlı bedeninden hızla çekiliyordu; en büyük zevki yazın bahçede güneşlenmek, kışın da ateşin karşısında ısınmaktı. Bu zevkleri yaşarken donuk gözleri parlar, buruşuk dudaklarında bir gülümseme belirir ve “Ah, ne rahat,” derdi. Kalbi kırık torunuysa yalnızca bedensel bir hazla yetinebilen bu hâli kıskanırdı. Çok yoksuldular. Margaret çok çalışmak zorundaydı; ama başın düşünceleri ya da en azından yüreğin duyguları, ellerin emeğini beklemek zorunda değildir. Pazar günkü kilise ziyareti acısını canlı tutuyordu; dualarını bile mutluluğunu elinden alan adamın ve onun yerine geçen kadının yakınında etmek ona acı veriyordu. Anıları ve beklentileri hafta boyunca peşini bırakmıyordu; ev işlerini sabırla yaparken ya da küçük bahçelerinde çalışırken gözleri sık sık yaşlarla kör oluyordu. Elleri işten nasır tutmuş, boynu ve yüzü güneşte yanmıştı; ama hareket ve uğraş onun eriyip gitmesini, yanağının çöküp solmasını engelleyemiyordu.

Dame Nixon’ın kulübesi yoksul ama genişti. Birkaç yıl önce Londralı bir bey, bir hevesle içindeki iki odayı kiralamış ve döşemişti. O zamandan beri Dame Nixon zaman zaman odaları kiraya veriyor, şimdi de yabancı hanım orada kalıyordu. Başlangıçta üç sakin de her pazar kiliseye gidiyordu. Hanım tertemiz, sade beyazlar giyiyor ve yüzünü kimsenin göremeyeceği kadar sıkı örtünüyordu; elbette güzeldi. Bayan Elizabeth, Maristow Şatosu’ndan döndükten kısa süre sonra önce hanımın kiliseye gelmediği, ardından da bütün grubun pazar günleri ortadan kaybolduğu fark edildi. Bu eksilme soruşturma gerektirdiğinden, onları en yakın köyün kilisesine götürmek için üç mil yol alan bir midilli arabası tutulduğu öğrenildi. Bu değişiklik tuhaf ama yararlıydı. Sahte sevgili günahını hatırlatan kişiyi artık görmediği için sevinmeli, Margaret de onun ve karısının bakışlarından kaçınmak zorunda kalmadığından duasını daha rahat edebilmeliydi.

Bayan Elizabeth Hanım’ı ancak ocak sonuna doğru duydu; onun hakkında tek bir soru sormasıysa şubat başını buldu.

Ocak ayında hanın avlusunun önünden geçerken yanında yürüyen rahibin karısı, “Dame Nixon’ın kulübesinde kalan Hanım’ın arabası işte orada. Kim olduğunu merak ediyorum. Armaları silinmiş,” dedi.

“Demek Dame Nixon’ın bir kiracısı var; iyi olmuş, kışı atlatmasına yardım eder. Son zamanlarda ne onu ne de kızını kilisede gördüm.”

“Hayır,” diye karşılık verdi öteki, “artık Bewling Kilisesi’ne gidiyorlar.”

“Buna sevindim,” dedi Bayan Fitzhenry. “Zavallı Margaret’in buraya gelmemesi çok daha iyi.”

Sohbet sürdü; Hanım’dan söz açıldı ama soru sorulmadı, kimse meraklanmadı. Şubat ayında doktorun karısından, doktorun kulübeye gittiğini ve Hanım’ın rahatsız olduğunu duydu. Hanım’ın rahibin karısıyla doktorun karısının ziyaretlerini kabul etmediğini de aynı zamanda öğrendi; Essex’ten hemen ayrılacağını söyleyerek kendini mazur göstermişti. Bu olay iki ay önce yaşanmıştı. Hastalığını duyunca Bayan Elizabeth onu ziyaret etmeyi düşündü, ama bu duydukları onu durdurdu. “Çok tuhaf,” dedi doktorun karısı. “Kendi arabasıyla gelmiş ama hizmetçisi yok. O kulübede olabildiğince yoksul bir hayat sürüyor; yine de kocam görünüşüyle tavırlarının İngiltere Kraliçesi’ni herkesten çok andırdığını söylüyor.”

“İngiltere Kraliçesi’ne mi benziyor?” dedi Bayan Fitzhenry. “Hangi kraliçeye, Kraliçe Charlotte’a mı?” İyi hanımın yaşamının büyük bölümünde kraliçe olan oydu.

“Bir melek kadar genç ve güzel,” dedi öteki, biraz öfkelenerek. “İşin içinde bir gizem var. Bir derdi varmış gibi kederli görünmüyordu; aksine olabildiğince neşeli ve nazikti. ‘Nazik mi, Doktor?’ dedim; kocam bu sözcüğü kullanmıştı. ‘Dame Nixon’ın kulübesinde kalan yoksul birinden naziklik beklenmez ki.’ ‘Yoksul biri mi!’ diye öfkeyle karşılık verdi. ‘O, gördüğün bütün zenginlerden daha hanımefendi; hatta İngiltere Kraliçesi’ne daha çok benziyor.’ Tuhaf olan şu ki, adını kimse bilmiyor. Dame Nixon’la Margaret ona hep Hanım diyor. Mendillerindeki işaretler bile sökülmüş. Yalnız birinde açıkça görülen bir kontes tacı olduğunu duydum; zavallı bir terk edilmiş kadın değilse böyle bir şey olamaz. Doktor da onun öyle biri olmadığına hayatı üzerine yemin ediyor. Hesabını çıkarırken adını bilmesi gerekir. Ona açıkça sormasını söyledim, ama sürekli işi erteliyor; artık sabrım kalmadı.”

Bayan Elizabeth, mendilin köşesindeki kontes tacını duyunca içine belli belirsiz, karmaşık bir huzursuzluk çöktü; ama bu duygu zihninde belirli bir düşünce uyandırmadan geçti. Yabancı hanıma karşı merak da duymadı. Longfield’ın hayretlerine, tahminlerine ve dedikodularına o kadar alışmıştı ki, meraklı sakinleri hayatın her sıradan olayından gizem çıkarmayı seçti diye şaşılacak bir şeyin gerçekten yaşandığını düşünmezdi.

Bayan Fitzhenry’nin meraksızlığı, komşusunun kim olduğunu uzun süre öğrenememesine yol açacaktı. Longfield sakinleri de muhtemelen bunu ondan önce keşfedecekti; ama o, ortada çözülecek bir sır bulunduğundan kuşkulanmaya fırsat bile bulamadan gerçek açığa çıktı.

Bir akşam, saygıdeğer evde kalmış hanımın yatmaya hazırlanmasını denetlerken hizmetçisi, “Affedersiniz hanımefendi,” dedi. “Kızacağınızdan korkuyorum ama bunu bilmeniz gerektiğini düşünüyorum.”

Kadın duraksadı; hanımı onu konuşmaya yüreklendirdi. “Bilmem gereken bir şeyse Wilmot, hemen söyle; korkma. Başına ne geldi?”

“Bana mı hanımefendi? Aman, hiçbir şey,” diye karşılık verdi hizmetçi. “Dame Nixon’ın yanındaki Hanım’la ilgili bir şey; yalnız siz bana şu adını asla anmamamı emretmiştiniz—”

İyi kadın yine sözünü yarıda kesti. Biraz şaşıran ve hafifçe öfkelenen Bayan Fitzhenry devam etmesini söyledi. Sonunda açıkça şöyle anlatıldı:

“Hanımefendi, vadideki Hanım başkası değil, benim hanımım; Lady Lodore.”

“Saçmalık! Bunu kim söyledi?”

“Kendi gözlerim hanımefendi; başka türlü hiçbir şeye inanmazdım. Hanım’ı gördüm; burada durduğum kadar kesin biliyorum ki o benim hanımımdı.”

“Ama onu nereden tanıyabilirsin? Onu görmeyeli yıllar oldu.”

“Evet hanımefendi,” dedi kadın üstünlük taslayan bir gülümsemeyle. “Ama Lady Lodore’u unutmak kolay değildir. Kendiniz görün hanımefendi; o zaman haklı olduğumu anlarsınız.”

Wilmot, Bayan Fitzhenry’nin yanında yirmi yıldır yaşıyordu. Ethel’in vaftiz edildiği sırada onunla birlikte Londra’ya gitmişti. Sonraki olaylardan can sıkıcı biçimde habersiz bırakılmış, ta hanımıyla yeğeninin iki yıl önce Londra’ya yaptıkları ziyarete kadar hiçbir şey öğrenememişti; o zaman da bu bilgisizliğinin acısını çıkardı. Villiers’lerin ve Miss Saville’lerin hizmetçileri sayesinde pek çok şey öğrenmişti. Kulaktan dolma bilgilerle yetinmeyip Lady Lodore’u birkaç kez kendi kapısında arabasına binerken görmüş, hatta evine de girmişti; merakını cömertçe doyurmak için böyle çaba gösteriyordu. Hanımının, hasta olduğunu duyduğu Lady’ye hizmet teklifini iletmek üzere Dame Nixon’ın evine gitmesine de aynı çıkarsız duygu yol açmıştı. Yapacağı olağanüstü keşiften habersiz gitmiş, en iyimser beklentilerinin ötesinde, yalnız kendisinin bildiği bir sırrın sahibi olarak ödüllendirilmişti. Ne var ki bilgi yalnızca sahibinde kalacaksa sır saklamak pek de şerefli bir görev sayılmaz. Bilgiye duyduğu bunca sevgiye rağmen Bayan Wilmot oldukça sadıktı; Lady Lodore’un Longfield’da tuhaf bir yerde kaldığının bilinmesinin hanımını üzeceğinden emindi. Bu nedenle gerçeği ilk ima ettiği kişi Bayan Fitzhenry olmuştu. Bütün bunları büyük bir konuşkanlıkla anlattı. Hanımı ona en ciddi biçimde ihtiyatlı olmasını öğütledi; aynı zamanda verdiği bilginin doğru olup olmadığından kuşku duyduğunu da belirtti.

“Kendiniz gidip görseniz, hanımefendi,” dedi hizmetçi.

“Allah korusun!” diye haykırdı Bayan Fitzhenry. “Allah bir daha Lady Lodore’u görmememi nasip etsin! Yakında gidecek. Dame Nixon’ın, iyileşene kadar kalacağını söylediğini anlatıyorsun. Yakında gider; burada bulunduğunu bizden başka kimsenin bilmesine gerek yok, Wilmot.”

Bu bitmek bilmeyen gizem, kadının büyük bir hevesle beklediği şaşkınlık ve telaşın yaşanmamasını bir ölçüde telafi eden bir vakar taşıyordu. Hanımına gizliliğine ve ihtiyatına defalarca güvence verdi; sonra da öğrendiği her şeyi olabildiğince çabuk unutması öğütlenerek gönderildi.

“Buraya niçin geldi? Ne yapıyor olabilir?” diye Bayan Fitzhenry durmadan kendi kendine soruyordu. Tahmin edemiyordu. Tuhaf, gizemli bir şeydi bu; işin altında bir kötülük vardı ama yakında gidecekti… “Keşke çoktan gitmiş olsaydı!”

Bayan Elizabeth Fitzhenry’nin, Bay Gayland gelmeden önce Maristow Şatosu’ndan ayrıldığı ve bu nedenle Lady Lodore’un yokluğunu saran daha da gizemli buluttan haberdar olmadığı belirtilmeli. Kendisini yok etmeye varan fedakârlıklarından ve cömertliğinden habersiz olduğundan ona acımıyor, tersine ona karşı bütün duyguları olumsuz yönde şekilleniyordu. Günler geçtikçe sayıyor, Wilmot’un Lady’nin gidiş haberini bir an önce getirmesini umarak ona özlemle bakıyordu. Boşuna; doktor kulübeye gelmeyi bıraktı ama Lady orada kalmaya devam etti. Derken doktor, her zamankinden daha sık kulübeye uğramaya başladı; güzel hastası için değil, Dame Nixon felç geçirmişti ve iyi kalpli Lady doktoru çağırıp yoksul kadının tedavi masraflarını karşılamaya söz vermişti.

Bütün bunlar gerçekten can sıkıcıydı. Bayan Fitzhenry huzursuzlanıyor, hatta Wilmot’a sorular soruyordu ama istenmeyen ziyaretçi hâlâ oradaydı. Niçin? Aklına böyle rahatsız edici bir hevesi sokan ne olabilirdi? İyi kadın hiçbir neden bulamıyor, onun orada bulunmasını da hakaret sayıyordu. Ethel’den bir mektup alınca daha da canı sıkıldı. Bay ve Bayan Villiers’in baharda onu ziyaret etmesi konuşulmuştu; oysa şimdi Ethel, kendisinin hemen gelmesinin bekleneceğini yazıyordu. “Sevgili annemle ilgili sana anlatacak tuhaf şeylerim var,” diye yazmıştı Ethel. “Nerede olduğu hiç belli değil. Horatio Paris’te ondan hiçbir iz bulamadı; yakında geri dönecek. Edward, annemin orada gözlerden uzak bir yerde kalmış olma ihtimali yüksek göründüğü için Galler’e gidiyor. O yokken beni bekleyebilirsin. Uzun süre kalamayacağım; bir hafta sonra gelip beni alacak.”

Bayan Fitzhenry ürperdi. Önyargıları her zamankinden güçlüydü. Lady Lodore’un nerede kaldığının ortaya çıkacağı ve ailenin yeniden bir araya geleceği düşüncesi onu tarifsiz bir mutsuzluğa sürüklüyordu. Bu, kardeşinin anısına saygısızlık, Ethel’in mahvı, hepsinin başına gelebilecek en büyük felaket gibi görünüyordu. Duyguları abartılıydı ama bu yüzden daha da güçlüydü. Bu kötülüğü nasıl önleyebilirdi? Bir çare bulmalıydı ve aklına bir çözüm geldi; doğrusu çaresizce bir çözümdü ama ona göre hepsini en büyük felaketlerden kurtarmanın tek yolu buydu.

Lady Lodore’u ziyaret edip kızından uzak durmasının uygunsuzluğunu ve kötülüğünü yüzüne söylemeye, Ethel gelmeden önce gitmesi için ona yalvarmaya karar verdi. Öfkesi neredeyse delilik gibi görünebilirdi; ama yalnız yaşayan herkes bir dereceye kadar aklını yitirir. Başkalarının görüşleriyle karşılaştırılmadığı için olaylara bakışları düzelmez; düşüncelerinde ve duygularında daima tuhaf bir ölçüsüzlük hüküm sürer.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…