Lodore kitap kapağı

18. bölüm / 57

Bölüm XVIII

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 57Şu an: Bölüm XVIII
  1. 1 Bölüm I1.290 kelime
  2. 2 Bölüm II1.668 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm2.031 kelime
  4. 4 Bölüm IV2.320 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.750 kelime
  6. 6 Bölüm VI1.212 kelime
  7. 7 Bölüm VII2.065 kelime
  8. 8 Bölüm VIII1.602 kelime
  9. 9 Bölüm IX2.463 kelime
  10. 10 Bölüm X1.360 kelime
  11. 11 Bölüm XI2.154 kelime
  12. 12 Bölüm XII1.722 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm1.582 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm2.930 kelime
  15. 15 Bölüm XV1.418 kelime
  16. 16 Bölüm XVI2.750 kelime
  17. 17 Bölüm XVII2.189 kelime
  18. 18 Bölüm XVIII1.242 kelime · Okuduğun bölüm
  19. 19 Birinci Cildin Sonu. — Lodore — 2 — Lodore. — Yazarı — “Frankensteın”ın Yazarından.44 kelime
  20. 20 Bölüm I1.251 kelime
  21. 21 İkinci Bölüm2.299 kelime
  22. 22 Bölüm III1.655 kelime
  23. 23 Bölüm IV2.140 kelime
  24. 24 Bölüm V2.636 kelime
  25. 25 Vı. Bölüm1.557 kelime
  26. 26 Vıı. Bölüm2.772 kelime
  27. 27 Bölüm VIII2.003 kelime
  28. 28 Bölüm IX2.710 kelime
  29. 29 Bölüm X1.251 kelime
  30. 30 Bölüm XI2.221 kelime
  31. 31 Bölüm XII2.622 kelime
  32. 32 Bölüm XIII941 kelime
  33. 33 Bölüm XIV1.940 kelime
  34. 34 Bölüm XV1.979 kelime
  35. 35 Xvı. Bölüm1.331 kelime
  36. 36 Bölüm XVII867 kelime
  37. 37 Bölüm XVIII1.610 kelime
  38. 38 II. Cildin Sonu — Lodore — 3 — Lodore. — “Frankensteın”in — Yazarından46 kelime
  39. 39 Bölüm I1.160 kelime
  40. 40 Bölüm II1.749 kelime
  41. 41 Üçüncü Bölüm925 kelime
  42. 42 Bölüm IV1.699 kelime
  43. 43 Bölüm V1.649 kelime
  44. 44 Bölüm VI1.132 kelime
  45. 45 Vıı. Bölüm1.616 kelime
  46. 46 Vııı. Bölüm1.779 kelime
  47. 47 Ix. Bölüm651 kelime
  48. 48 Bölüm X1.443 kelime
  49. 49 Bölüm XI2.410 kelime
  50. 50 Xıı. Bölüm2.292 kelime
  51. 51 Bölüm XIII2.647 kelime
  52. 52 Bölüm XIV3.340 kelime
  53. 53 Bölüm XV2.843 kelime
  54. 54 Bölüm XVI2.085 kelime
  55. 55 Xvıı. Bölüm2.331 kelime
  56. 56 Bölüm XVIII2.342 kelime
  57. 57 Sonuç807 kelime

BÖLÜM XVIII
Artık Londra’dasınız;

Büyük bir denizdir orası; kabarıp çekilir,

Bir anda hem sağır hem gürültülüdür.

SHELLEY

Londra’nın insanlarla dolu sokakları, sakinleriyle hiçbir bağı, kalabalıklarının uğraşlarıyla hiçbir ortak yanı olmayanlar için, ıssız bir çölden daha kasvetlidir. Okyanustaki bir su damlası, büyük şehrin hayat akıntısına kapılmış yalnız bir insanın durumunu anlatmaya yetmez; su damlası kendi benzer öğesiyle birleşir. Oysa yalnız insanı hemcinsleriyle bir araya getirecek hiçbir çekim noktası yoktur; toplumun yasalarıyla bir kaleye kapatılmış gibi, kimseyle iletişim kuramadığı bir yalnızlığa mahkûm edilir.

Ethel bütünüyle halasına kalmıştı; halasıysa dünyada bir hiçti. Londra’da tek bir tanıdığı yoktu, şehrin âdetlerini de hiç bilmiyordu. Ethel’i oradan oraya sürükleyip görülmeye değer yerlere götürüyor, Ethel de bir süre eğleniyordu. Tiyatrolar onun için büyük bir eğlence kaynağıydı; türlü sergiler, panoramalar ve gösteriler günlerini dolduruyordu. Yine de her şeye büyük bir kasvet çöktürüyordu: insanlarla ilişki kuramamak, kendi türünden kişilerle konuşup dertleşememek. Ethel, dolambaçlı sokaklardan geçerken ve parkta arabaların arasına karışırken, gördüğü bunca insan arasında ne hoş kişiler bulunabileceğini, halasının onlardan biriyle bile konuşmamasının ne tuhaf olduğunu düşünmeden edemiyordu. Bu yalnızlık, dışlanmışlık duygusuyla birleşince çok acı verici oldu. Illinois’i tekrar tekrar özledi; orada, ne kadar yoksul ve eğitimsiz olsalar da, insanlar yaşıyordu. Onların ihtiyaçlarını biliyor, yaptıklarıyla ilgilenebiliyordu. Şimdi çevresindeki kadınlı erkekli hareketli kalabalık ona birer otomat gibi görünüyordu: birbirlerine seslenip onları hayaletler geçidinin gölgelerinden ayıran bir duygu ya da niyet dile getirdiklerini duyunca irkiliyordu.

Lodore’un övgüyle söz ettiği Avrupa sosyetesinin dillere destan zevkleri neredeydi? Zarafeti, nüktesi, çevresinden edinilecek gelişim? Sohbetleriyle ruhu yeni yetilere uyandıran, içkiden daha arı bir çılgınlıkla insanın içini coşturan yetenekli, incelikli, zevk sahibi kadınlar ve erkekler? Neşeyle bilgeliği, mizahla sağduyuyu dönüşümlü biçimde sunup öğretirken eğlendiren; derslerine, kitapların pek zayıf biçimde taklit edebildiği, göze ve kulağa olduğu kadar zihne de seslenen o duygudaşlık ruhunu katan kişiler? “Kuşkusuz burada hepsini bulmalıydım,” diye düşündü Ethel tiyatrodaki seyircileri ya da gezintilerinde her gün rastladığı toplulukları süzerken. “Yine de burada, yalnızca dilini bilmediğim bir ülkede yaşıyormuşum gibi değil; o zaman işaretlerle anlaşabilirdim. Sanki hiçbir ortak yanım olmayan başka bir türden varlıkların arasına düşmüşüm gibi yaşıyorum. Aralarında görünmez olduğumu söyleyebilirdim, ara sıra bana bakma lütfunda bulunup en azından görüldüğümü kanıtlamasalardı.”

Bu yakınmalara rağmen zaman çok çabuk geçti; günleri son derece tekdüze geçiyordu. Saatler biraz ağır aksa da geçip gittiklerinde nereye gittiklerine şaşıyordu; şehirde bir aydan uzun süredir kalmışlardı, oysa Ethel’e birkaç gün gibi gelmişti. Sağlığı tümüyle düzelmiş, güzelliği eskisini bile aşmıştı. Neredeyse on yedi yaşındaydı; uzun boylu ve ince yapılıydı. Bedeninin zarifçe eğimli duruşu, esnek adımlarıyla birleşince ona benzersiz bir letafet veriyordu. Hiçbir erkek, ona yaklaşarak koruyup kollama isteği duymadan onu göremezdi; dolgun gözlerinin yumuşak ifadesi de cazibesini artırıyordu. Koyu renk yas elbisesi, sade görünüşü, parlak buklelerinin güzelce gölgelediği yüzü sık sık insanların dikkatini çekiyor, kim olduğunu birbirlerine soruyorlardı. Kimse bilmiyordu. Bayan Elizabeth Fitzhenry’nin modası geçmiş görünüşü ve bütün düzenlemelerine damgasını vuran zevksizlik, pek aristokrat sosyetemizin ona göstereceği ilgiyi azaltıyordu.

Bir gün bu nazik, yalnız ikili bir gündüz konserine gitti. Ethel operaya hiç gitmemişti; Pasta’yı ilk kez dinliyordu. Babası onun İtalyan müziğine olan zevkini geliştirmişti; çünkü bir sanat dalını hiç öğrenmeden, en azından bir ölçüde anlamadan ve tanımadan, onun en kusursuz örneklerine bile hayran olmak pek kolay değildir. Ethel kendinden geçmişçesine dinledi; yüreği hızla çarptı, gözleri bastıramadığı yaşlarla doldu. Yabancı kalabalığı unutmaya çalışarak öne eğildi, yüzünü olabildiğince peçesiyle gölgeledi. Parterdeydiler; geç geldikleri için sıralardan birinin ucuna oturmuşlardı. Pasta’nın aryası bitmişti; Ethel hâlâ yana dönüktü, konuşamayacak kadar heyecanlıydı. Derken halasının birine eski bir tanıdığıymış gibi seslendiğini duydu. Ona “Yüzbaşı Markham” diye hitap etti, onu gördüğüne ne kadar sevindiğini söyledi ve yeğenine bunun babasının eski bir dostu olduğunu fısıldadı. Ethel dönüp Bay Villiers’i gördü. Yüzü sevinçle aydınlandı; bu karşılaşmaya yol açan tesadüften duyduğu mutluluğu dile getirdi. Zavallı kızsa karşılık veremedi. Yanaklarının rengi uçtu; mermer gibi solup soğudu, sesi kesildi, yüreği içinde ölmüş gibiydi. Babasının cansız bedenini son kez gördüğü oda gözünün önünde belirdi; Bay Villiers’in görünüşü, ölülerden haber getiren başka bir dünyadan gelmiş bir görüntü gibiydi. Bayan Elizabeth, hayli şaşırarak Ethel’e Yüzbaşı Markham’ı nereden tanıdığını sordu. Ethel, “Gidelim!” demek istedi ama sesi kesildi; açıklamaya kalksa gözyaşlarına boğulacağını hissetti. Bir sahneye yol açma ihtimalinden bile utanıyordu; ne yaptığını doğru dürüst bilemeyecek kadar sarsılmış hâlde birden ayağa kalktı. Yeni bir arya başlamak üzereydi, herkes sessizce dinlemeye hazırlanıyordu; Ethel aceleyle salondan çıktı ve halası gittiğini fark etmeden kapının dışında tek başına kaldı. Bayan Elizabeth, kaçıp giden kızın peşinden gitmek için Yüzbaşı Markham’dan yardım istedi. Onun eşliğinde sonunda arabalarını buldu; hizmetçinin götürdüğü Ethel arabada oturmuş, acı acı ağlıyordu. Bayan Elizabeth ona deli olup olmadığını sormak istedi ama o da dili tutulmuş gibi kaldı; çünkü Yüzbaşı Markham şöyle demişti: “Bayan Fitzhenry’yi üzdüğüm için çok üzgünüm. Benim adım Villiers. Heyecanlanmasına şaşamam; ama beni daha sakin karşılayabileceği bir zamanda onu ziyarete gelmeme izin verirse çok memnun olurum.”

Bunları söyledikten sonra yaşlı hanımın arabaya binmesine yardım etti, selam verip gözden kayboldu. Yüzbaşı Markham değilmiş! Onu öyle sanacak kadar nasıl da aptallaşmıştı? Ethel’in vaftiz edildiği sırada Londra’ya yaptığı yolculukta Yüzbaşı Markham’la tanıştığında, Villiers ondan genel olarak biraz daha genç görünüyordu. Daha uzun boylu, biraz daha zayıftı; yine de ne kadar benziyordu: aynı içten, açık yüz; aynı saf tavır; aynı duru mavi gözler. Elbette Yüzbaşı Markham bu kadar yakışıklı değildi. Bay Villiers, onu on altı yıl önceki birine benzettiği için nasıl da budala olduğunu düşünmeli! Üstelik Bay Villiers, eski dostunun kim olduğunu ve onu ne zaman gördüğünü bilmiyordu. Bu karmaşık düşünceler Bayan Fitzhenry’nin zihninden geçti, yaşlı yanaklarını utançtan kızarttı. Kendine gelen Ethel ise ne kadar aptalca ve kaba davrandığını hatırlayınca dehşete kapıldı. Özür dilemek istiyor ama nasıl yapacağını bilmiyordu; Bay Villiers’i bir daha görmesinin pek olası olmadığını düşünüyordu. Kendi üzüntüsüne kapılan halası, onun ziyarete geleceğini söylediğini tümüyle unuttu; yalnızca kendi budalalığına yanıp yakındı. Günün geri kalanı ikisi için de büyük bir sıkıntıyla geçti; Bay Villiers’i görmek Ethel’in bütün kederlerini yeniden canlandırmıştı. Sevgili babasının anısına tekrar tekrar gözyaşı döktü.

Ertesi gün Bay Villiers, Ethel’i çok sevindirecek, utanç duygusunu bir türlü üzerinden atamayan Bayan Elizabeth’i ise kızdıracak biçimde oturma odalarına geldi. Villiers, kendisine karşı oluşmuş önyargıları bile çabucak aşabilen bir adamdı; iyi kalpli halanın mahcubiyetini gidermek, onu rahatlatmak onun için çok daha kolay oldu. Yüzü, kendini iyilikle vermeye hazır bir yüreği anlatan güneşli yüzlerdendi; sesinin iç ferahlatan tınısı, tabiatındaki içtenliği ve candanlığı yansıtıyordu. Kendisi söz konusu olduğunda canlı, hatta kaygısız bir ruhla kutsanmıştı; başkalarına karşıysa tavırlarına karşı konulmaz bir çekicilik katan yumuşaklığı, inceliği ve nezaketi vardı. Yüreği merhamete açıktı; ruhuysa doğanın en mutlu anında yarattığı en soylu ve berrak ruhtu. Dünyada yetişmişti, dünya için yaşıyordu; çünkü ülkesinin alışkanlık ve uğraşlarının üstüne çıkacak bir dehaya sahip değildi. Yine de onların yalnızca iyi yanlarını benimsemiş, özlerine o kadar yabancı bir zarafet katmıştı ki, herkes onun kendi ilkeleri ve yöntemleriyle hareket ettiğini sanabilirdi.

Epey seyahat etmişti; hoşlandığı bir toplulukta maceralarını ve deneyimlerini anlatmaya da meyilliydi. Ethel doğası gereği pek konuşkan değildi; Bayan Elizabeth ise ziyaretçilerini dinlemekten öylesine keyif alıyordu ki sözlerini kesmiyordu. Villiers ikisinin arasında kendini özellikle mutlu ve huzurlu hissetti; ziyareti hayli uzadı. Ertesi gün yeniden gelmek üzere sözleşmeden ve hanımların Londra’da henüz görmedikleri, görmek istedikleri her şeyi sıralayarak kendisi için uzun bir ziyaretler dizisinin kapısını açmadan da gitmedi.

Villiers onların yanındayken canlıydı; evden ayrılınca düşüncelere daldı. Fitzhenry adı, daha doğrusu Lodore adı ona tanıdık geliyordu. Bu unvanı taşıyan, ölen soylunun düelloda ikinci olarak yanında bulunmasına yol açan tuhaf tesadüf ve bunun kendisini adamın öksüz, yalnız kızıyla karşılaştırması, ona bir peri diyarı büyüsü gibi göründü. Ethel’in yanından Lady Lodore’un evine gitti; ev hâlâ kapalıydı. Yine de kapıyı çalıp hizmetçiye hanımının İngiltere’ye dönüp dönmediğini sordu. Baden’de olduğunu, bir iki ay daha dönmesinin beklenmediğini söylediler. Bu yanıt onu öncekinden de derin düşüncelere sürükledi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…