Lodore kitap kapağı

17. bölüm / 57

Bölüm XVII

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 57Şu an: Bölüm XVII
  1. 1 Bölüm I1.290 kelime
  2. 2 Bölüm II1.668 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm2.031 kelime
  4. 4 Bölüm IV2.320 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.750 kelime
  6. 6 Bölüm VI1.212 kelime
  7. 7 Bölüm VII2.065 kelime
  8. 8 Bölüm VIII1.602 kelime
  9. 9 Bölüm IX2.463 kelime
  10. 10 Bölüm X1.360 kelime
  11. 11 Bölüm XI2.154 kelime
  12. 12 Bölüm XII1.722 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm1.582 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm2.930 kelime
  15. 15 Bölüm XV1.418 kelime
  16. 16 Bölüm XVI2.750 kelime
  17. 17 Bölüm XVII2.189 kelime · Okuduğun bölüm
  18. 18 Bölüm XVIII1.242 kelime
  19. 19 Birinci Cildin Sonu. — Lodore — 2 — Lodore. — Yazarı — “Frankensteın”ın Yazarından.44 kelime
  20. 20 Bölüm I1.251 kelime
  21. 21 İkinci Bölüm2.299 kelime
  22. 22 Bölüm III1.655 kelime
  23. 23 Bölüm IV2.140 kelime
  24. 24 Bölüm V2.636 kelime
  25. 25 Vı. Bölüm1.557 kelime
  26. 26 Vıı. Bölüm2.772 kelime
  27. 27 Bölüm VIII2.003 kelime
  28. 28 Bölüm IX2.710 kelime
  29. 29 Bölüm X1.251 kelime
  30. 30 Bölüm XI2.221 kelime
  31. 31 Bölüm XII2.622 kelime
  32. 32 Bölüm XIII941 kelime
  33. 33 Bölüm XIV1.940 kelime
  34. 34 Bölüm XV1.979 kelime
  35. 35 Xvı. Bölüm1.331 kelime
  36. 36 Bölüm XVII867 kelime
  37. 37 Bölüm XVIII1.610 kelime
  38. 38 II. Cildin Sonu — Lodore — 3 — Lodore. — “Frankensteın”in — Yazarından46 kelime
  39. 39 Bölüm I1.160 kelime
  40. 40 Bölüm II1.749 kelime
  41. 41 Üçüncü Bölüm925 kelime
  42. 42 Bölüm IV1.699 kelime
  43. 43 Bölüm V1.649 kelime
  44. 44 Bölüm VI1.132 kelime
  45. 45 Vıı. Bölüm1.616 kelime
  46. 46 Vııı. Bölüm1.779 kelime
  47. 47 Ix. Bölüm651 kelime
  48. 48 Bölüm X1.443 kelime
  49. 49 Bölüm XI2.410 kelime
  50. 50 Xıı. Bölüm2.292 kelime
  51. 51 Bölüm XIII2.647 kelime
  52. 52 Bölüm XIV3.340 kelime
  53. 53 Bölüm XV2.843 kelime
  54. 54 Bölüm XVI2.085 kelime
  55. 55 Xvıı. Bölüm2.331 kelime
  56. 56 Bölüm XVIII2.342 kelime
  57. 57 Sonuç807 kelime

BÖLÜM XVII
Asil yürekte aşk ölümle sona ermez.

AUSIAS MARCH, TRUBADUR

Longfield’a ve Bayan Elizabeth Fitzhenry’ye dönüyoruz. Yazın görkemi dünyayı ışık, neşe ve güzellikle donatmıştı. Lodore’un kederli kız kardeşi, Londra’yı ziyaret ederek yetim yeğenini, Bayan Greville’in dostunun elinden almaya gelmişti; genç kız yolculuğunu onun koruması altında yapmıştı. İyi yürekli kadın, sevgili kardeşi Henry’nin tutku onu yıpratıp talihsizlikler kederlendirmeden önceki gençlik günlerindeki benzerliğini görünce, zavallı Ethel’i kendinden geçmişçesine kollarına aldı. Yumuşak bakışlı, kahverengi, kandil gibi ışıldayan gözleri aynı duyarlılıkla parlıyordu. Ne var ki Bayan Elizabeth onu daha dikkatle inceleyince benzerlik biraz azaldı; çünkü yüzünün alt kısmı annesine benziyordu. Saçları Lodore’unkinden daha açık renk, teni çok daha beyazdı; ayrıca yüzündeki ifade kendine özgüydü ve görülmesi çok hoş, ama anlatılması imkânsız bir bireysellik taşıyordu.

Londra’da yalnızca birkaç gün kaldılar. Yolculukta Ethel’e eşlik eden Fanny Derham çoktan babasının yanına dönmüştü; onları Longfield’dan alıkoyacak hiçbir şey kalmamıştı. Ethel’in yüreğine dokunacak bir vedası yoktu. Halası onun için yaşayan herkesten daha değerliydi; şimdi en büyük arzusu, bir zamanlar babasının varlığıyla kutsanmış yerleri görmekti. Gelecek, karanlık pişmanlıklarla yalnızlıktan ibaret bir karmaşaydı; Ethel, bütün hayatının uzun bir anıdan oluşacağını düşünüyordu.

Tek bir anı, bir de ölümcül bir görüntü. Ethel yalnızca yüreğini babasına adamamıştı; onunla birlikte olmak da alışkanlığı hâline gelmişti. Şimdiye dek, sevgisinin desteği olmadan hayata nasıl dayanabileceğini aklından bile geçirmemişti. Düşüncelerini derinden kavrayışla dolu sohbetleri onları geliştirip güzelleştirmeye elverişliydi; erkekçe sağduyusu ve babacan ilgisi, en şefkatli ve güçlü evlat sevgisini beslemişti. Bir de onun ansızın, dehşet verici ölümü vardı. Ethel’in henüz tanımadığı bir dünyada birlikte geçirecekleri geleceği çoktan tasarlamışlardı. Babası, eski ülkelerdeki sanat harikalarını anlatarak onun coşkusunu uyandırmış, merakını körüklerken bu merakı gidereceğine söz vermişti. Ethel, insan elinden çıkmış büyülü eserleri göreceği ve kitaplar dışında toplum düzenine dair kendisine tek örnek olmuş babasının aracılığıyla tanıdığı bu dünyanın içine karışacağı günü sabırsızlıkla beklemişti. Yolculukları kararlaştırılmış, deniz yolunun ötesinde onu harikalar ve zevklerle dolu bir cennet bekleyecekmiş gibi hayal etmişti. Son zamanlarda yaşam biçimlerinin değişmesi, babasını ona iki kat daha sevgili kılmıştı. Hayatı boyunca babasını düşünmüş, bütün düşüncelerini onunla paylaşmıştı. Gençliğin düşünmeden duyduğu güvenle, beşiğinden beri sürüp gelen yaşamın bir gün sona erebileceğini hiç aklına getirmemişti. Bütün dünyasını o ayakta tutuyordu; onsuz temelleri çürüyüp çökmeliydi. Oysa gitmişti; peki Ethel şimdi ne olacaktı?

Bay Villiers, fırsat bulur bulmaz Bayan Greville’in evine koşmuştu. Garip bir rastlantıyla korkunç haber ondan önce ulaşmıştı; talihsiz Lodore’un kızını dehşet verici felaketin şaşkınlığı ve çılgınlığı içinde buldu. İlk isteği, ebeveyninden geriye kalanları görmekti. Babasının gerçekten öldüğüne inanamıyordu; özen ve ustalıkla onu yeniden hayata döndürebileceklerinden emindi. Yanına götürülmekte ısrar etti. Dostları onu durdurmaya çalıştı ama o, babasını sormak, bulmak için nereye gittiğini bilmeden sokağa fırladı. Mizacındaki çekingenliği, babasını ölüler arasından geri getirebileceğine dair çılgın umudu bastırmıştı. Villiers peşinden gitti ve isteğine boyun eğerek onu Lodore’un naaşının götürüldüğü otele yöneltti. Oraya kadar yürümenin ve varana dek geçecek zamanın onu sakinleştirip yatıştıracağını düşündü. Yolda ona babasından söz etti; gözyaşlarının kaynağını uyandırmaya çalıştı. Ama Ethel sessizdi; umuduna dalmış, karanlık düşüncelere gömülmüştü. Henüz kendine acımıyor, kaybın korkunç kesinliğini kavrayamıyordu. O sevgili yüz hatlarını görmek, eline dokunmak… Onu sık sık okşayan o elin kil gibi soğuk ve hareketsiz olduğunu görmek! Olabilir miydi?

Villiers’e cevap vermedi, yalnızca hızla ilerledi; arzularının önüne bir engel çıkmasından korkuyordu. Aklında tek bir düşünce vardı. Villiers onu aldatmaya çalışsaydı bile boşunaydı. Otele varınca, sanki içgüdüleriyle, merdivenleri koşarak çıktı ve odanın kapısına ulaştı. İçerideki ölüm için yararsız ama saygı gereği oda karartılmıştı. Bir çarşafla örtülmüş bir beden yatıyordu; çevresindeki havayı çoktan soğutmuştu. Duyuların hızlı etkisiyle karşılaştırıldığında, hayal gücünün duygular üzerindeki etkisi yavaştır. Ethel artık babasının öldüğünü biliyordu. İnsan gücü daha fazlasına dayanamadı; umut enerjisi onu terk edince cansız bir hâlde yere yığıldı.

Uzun süre başkalarının elinde edilgin kaldı. Ağır bir hastalık onu yatağa düşürdü; bedensel acı, ruhsal ıstırabının aşırılığını bastırdı. Villiers onu şefkatli dostların yanında bıraktı. Bayan Greville’in İngiltere’ye dönmek üzere olan dostlarının koruması altında Ethel ile Fanny Derham’ın İngiltere’ye gitmesine karar verildi; Villiers’in de vakit kaybetmeden İngiltere’ye dönmesi gerekiyordu.

Ethel’in geleceği henüz tümüyle belirsizdi. Babasının vasiyeti açılınca her şey belli oldu. Vasiyet, Lodore’un New York’a ilk geldiği sırada, on iki yıl önce hazırlanmıştı ve karısına karşı gücenmiş, hatta intikamcı bir ruh taşıyordu. Gerçekten de Lodore’un bırakacak çok fazla serveti yoktu. Gelirinin çoğu, erkek varislere intikal etmek üzere kraliyetten aldığı bir tahsisattan oluşuyordu; erkek varis bulunmadığında bu tahsisat geri dönüyordu. Bir de kendisiyle sona eren, zahmetsiz gelir getiren bir makamı vardı. Longfield’daki baba mülküyle on iki yıllık birikimi olan yirmi bin sterlinden az bir para, bütün varlığını oluşturuyordu. İlkinden sağlanan gelir, Lady Lodore’un yılda bin sterlinlik dul maaşına ve kız kardeşine bağlanan yılda beş yüz sterline gidiyordu; kız kardeşine ayrıca ömrü boyunca aile konağında oturma izni verilmişti. Geriye kalan para ise çok tuhaf biçimde paylaştırılmıştı. Lodore, bırakabileceği miktarın ne olduğuna değinmeden, Lady Lodore’a yılda altı yüz sterlin ek gelir bırakmıştı; bunun tek koşulu, çocuğuna karışmaması, hatta onu görmemesiydi. Bu koşulu yerine getirmezse söz konusu para Ethel reşit olana dek biriktirilecekti. Sonunda Ethel her şeye mirasçı olacaktı; ama annesiyle halası hayattayken serveti beş bin sterlinden biraz fazlasından ibaretti. Üstelik reşit olana kadar yalnızca bu servetin faiz gelirini kullanabilecekti; daha önce evlenmesi mal varlığının nasıl paylaştırılacağını etkilemeyecekti. Bayan Elizabeth vasisi olarak atanmıştı.

Bu vasiyet, Lord Lodore’un ölürken taşıdığı arzu ve duygularla bütünüyle çelişiyordu. Mezardan öteye gücünün yetmeyeceğini önceden görmesi ne kadar da doğru çıkmıştı. Muhtemelen bu vasiyetin varlığını unutmuş ya da yok edildiğini sanmıştı; İngiltere’ye varınca yeni bir vasiyet hazırlamaya karar vermişti. Oysa eski vasiyet Londra’daki avukatına güvenle bırakılmıştı. Bayan Elizabeth, yanlış bir şevkle, onu hemen yürürlüğe koymaya girişti ve kardeşinin dileklerine titizlikle uymaya hevesli olduğunu gösterdi. Vasiyetin içeriği Lady Lodore’a bildirildi. Kadın yorum yapmadı, cevap da vermedi. Kocasının ödeneği birkaç bin sterlin olduğundan, görece varlıklı durumdan birden yılda yalnızca bin altı yüz sterline düştü. Bu zaten kıt gelirin üçte birinden vazgeçip üstelik kızının bakımını üstlenmeye razı olup olmayacağı bilinmiyordu. Hareketsiz ve sessiz kaldı; Ethel hemen halasının vasiliğine verildi.

İki kadın, Amiralin eski, hantal arabasıyla Londra’dan ayrıldı. Ethel artık kendini yeni bir ülkede, çevresinde yeni dostlarla, yeni bir dil konuşulurken bulmuştu; her yeni manzara, talihinin kökünden değiştiğini daha belirgin kılıyordu. Her şeye donuk gözlerle bakıyor, yüreği her türlü hazza kapalı yaşıyordu. Babasına biraz benzeyen halası onda bir miktar ilgi uyandırıyordu; sunabildiği tek teselli, yitirilen Lodore’u daha canlı biçimde gözünün önüne getirebilmek için halasının sesinde ve yüz hatlarında benzerlikler aramaktı. Bu yüzden Longfield’a yolculuk büsbütün kederli bir çekicilikten yoksun değildi. Bayan Elizabeth, gururu ve sevinci olan kardeşi hakkında, onun kısa ve seyrek mektuplarında yazdıklarından daha ayrıntılı bilgi edinmeyi özlüyordu. Birkaç soru sormaya cesaret etti. Keder, kendini beslemeyi ve kendi görüntüsünü çoğaltarak çevresini sarmayı sever. Arı gibi, zehirli çiçekte bile bal bulur; yüreğini beslediği şeyler delip geçse de kendi yarattıklarına sokulur. Ethel, geçmişte durmadan oyalanmanın büyüsüne kapılmıştı. Hayatını yeniden yaşamak, sade ayrıntılarını anlatmak ve durmadan ondan söz ederek babasını mezarından çıkarıp yanına getirmekten daha güzel bir şey istemiyordu. Anlatacaklarından, anılarından ve övgülerinden hiç yorulmuyordu. Tertemiz bir cennet gibi Illinois, bir meleğin yaşadığı yer gibi halasının gözünde canlanıyordu. Orada sevgiyle iyilik suçsuzca bir arada yaşardı; gökyüzü daha aydınlık, yeryüzü eski dünyadakinden daha güzel, taze, genç, görkemli ve harikaydı. İyi yürekli kadın, kardeşi bu cennette yaşarken ondan aldığı kederli, umutsuz mektupları şaşkınlıkla hatırladı. Babası yanındayken yüreğine kederlerin uğramış olduğunu, sanki kendisinden dinliyormuş gibi işitmek, yaslı kızı incitiyordu. Bütün sevgimizi verdiğimiz birini sevdiğimizde, o kişinin yanımızdayken keder çekmiş olduğu düşüncesi kutsal yasımızla çatışır. Onunla birlikte olduğumuz zamanla sonrasında yaşadığımız yoksunluk arasındaki mutluluk ve mutsuzluk farkını bütünüyle belirginleştirmekten hoşlanırız; pişmanlık döneminde, tıpkı bizim ruhumuzu doldurdukları gibi, onların da bütün ruhlarını doldurmuş olmayı isteriz. Onların bütün varlığını etkileyebileceğimize inanırken bu gücümüzün bir bölümünden yoksun bırakıldığımızı öğrenmek, en acımasız hırsızlık gibidir. Ama halasının araya girişlerini unutan Ethel, ortak uğraşlarına, eğlencelerine ve sevgi dolu, lekesiz yakınlıklarına dair anlatısına döndü. Konuştukça gözlerinden yaşlar boşanıyordu; yine de kederini dile getirmek yüreğini rahatlatıyordu.

Kadınlar Longfield’a dönünce anlatma sırası Bayan Elizabeth’e geldi. O, geçmiş zamanların anısıyla beslenerek yıllar geçirmişti. Kardeşinin sürgünde olduğu süre boyunca adını pek anmamıştı; çünkü Longfield’ın iyi insanlarının merakını gidermeye pek hevesli değildi. Ama şimdi yıllardır biriktirdiği anılar, kutsal emanetleri, kardeşinin varlığıyla değer kazanmış yerler, Ethel’in önüne cömertçe dökülen bir hazineydi. Talihsiz genç kıza, başka birinin de tıpkı kendisi gibi çok sevdiği babasının anısına tapması kadar doğal gelen hiçbir şey yoktu. Babası yaşarken onu sevmek, onu yitirdikten sonra dünyada yalnızca onun gölgesini, karanlığa gömülmüş dünyaya düşmüş gölgesini görmek; ona göre ölümünden sonra sürebilecek tek yaşamdı. Bazı insanlar öldüğünde, yalnızca bir karışlık yer boş bırakır; hemcinslerinin öne atılan kalabalık safları o yeri hemen doldurur ve sıradan toprağa basar gibi mezarlarının üzerinde yürür. Bazılarıysa öyle bir boşluk, bir uçurum, derinliği ölçülemez bir yarık bırakır ki geride kalan kişi umutsuzca sonsuza dek onun kıyısında oturur. Ethel ile halasının durumu, kendi yollarında, biri genç biri yaşlı olsa da birbirine benziyordu. İkisi de kendi türlerinin büyük ailesinden kopmuş, tek bir varlığa bağlanmıştı; o varlık da gitmişti. İkisi de ölü Lodore’u, bütün duygu ve deneyimlerini topladıkları odak, yansıttıkları bir ayna hâline getirmişti. Lodore geceleri düşlerinde onları ziyaret ederdi; adını düşünmek uğraşları, eğlenceleri, bıkıp usanmadıkları tek arkadaşlıklarıydı.

Umudunu yitirdikten sonra bile onun gerçekleştiğini göremeden yaşamış en yumuşak huylu hayalperest olan Bayan Elizabeth, insan zihninin doğal gıdasının anılar hâline geldiği yaşlara varmıştı; bu besin mizacına pek uygundu. İnsanlarla içtenlikle iletişim kurmaktan uzun süre yoksun kalınca biraz kederlenmişti ama Ethel’in varlığı ruhunun arzusunu yerine getirdi. Kendisiyle aynı duyguları paylaşan, hiç eksilmeyen dikkatiyle dinleyen ve uzun zamandır gizlice beslediği hayalleri dökebileceği birini bulmuştu. İyi hanımın Lodore’un kaybı için dinmek bilmeyen gözyaşlarından ve yasından, o gidince hayatın yaşamaya değmediğinden, içine düştükleri kederli yalnızlıktan söz edişini duyan biri, yüzüne bakıp da memnuniyetle parladığını, orada yalnızca şefkatli ve merhametli her şeyi anlatmaya yetecek kadar duyarlılık bulunduğunu, sık sık beliren gülümsemesindeki iyi huyluluğu ve dolgun bedenindeki huzurlu hoşnutluğu görse bu çelişkiye gülebilirdi. Ama insan denen varlığın sunduğu tuhaf bilmeceler, çelişkilerin eşsiz yapımızda nasıl uyuştuğu üzerine de düşünebilirdi. Bu iyi halanın yapmacıklıkla işi yoktu; söylediği her şey doğru ve içtendi. Kardeşinin düşüncesiyle yaşıyordu; onun için her şey oydu. Ama uzun zamandır ayrı kalmışlardı; ölümü aralarındaki ayrılığı pek artırmamıştı. Onunla cennette buluşmaktan, birkaç ay önce İngiltere’ye dönüşünü beklerken duyduğu kadar sağlam ve neşeli bir inançla söz edebiliyordu. Ölümüne içtenlikle üzülüyordu ama alışkanlık, ağıdı sağlıklı bir besine dönüştürmüştü: döktüğü gözyaşlarıyla besleniyor, iç çekişleriyle neşelenip semiriyordu. Acı içindeki genç kızı, kardeşinin yattığı mahzene götürür ve gözde bir azizin türbesi başındaki Katolik gibi yakınında dolanırdı; gözle görülen bu görüntü, hayallerine madde ve biçim veriyordu. Çünkü yeğeninin varlığı ve kayıp kardeşinin hüzünlü hatırası, o güne kadar düşlere dalıp giden hayatında eksik olan gerçeklik duygusunu sağlamıştı.

Yaslı yetimin içten yaşadığı keder, halasının rahatça sürdürdüğü bu yastan bütünüyle farklıydı. Halası kederini “sıcak tutmak” için düşüncelere daldığında, bu keder Ethel’in ruhunu alevli bir azap gibi sarıyordu. Babasıyla birlikte bütün neşeli düşünceler de gömülmüştü; mezarı başında döktüğü gözyaşlarına, varlığını parçalayan bir sarsıntı ve ardından genç ruhunun diriliğini tüketen bir bitkinlik eşlik ediyordu. Lodore’un anısı kız kardeşini yatıştırırken kızının peşini, hüzünlü ve ölümcül bir çağrı gibi bırakmıyordu. Ethel, solgun hayaletinin durmadan dolaştığı kıyıya ulaşmayı özlüyordu; yeryüzü karanlık bir hapishane, özgürlük ve ışık ise mezarın ötesinde ölülerin yanındaydı. Ölüm görüntüsüyle sürekli iç içe olması, onu yaşamın bu kasvetli düşmanıyla fazla yakın bir bağ kurmaya sürüklemişti. Günden güne eriyip soluyordu; kederinin aşırı olduğunu ona söyleyen de yoktu. Babası artık yanında değildi ki metanetli olmayı öğretsin. Üzüntüsünün aşırılığında bir erdem ve evlat bağlılığı gören halası da bu kedere kapılıp gitmesinin ölümcül sonuçlarını fark edemiyordu.

Yaz boyunca ve geç sonbahar dinginliğini neredeyse kışa dek uzatırken Ethel kır yollarında, tarlalarda dolaştı. İçini kemiren kedere rağmen yanağını okşayan temiz hava sağlıklı rengini korudu, uzuvlarına güç verdi. Ama kasvetli, sert kış gelip halası Bessy’nin loş şöminesinin başı günün olağan düzeni hâline geldiğinde; onu oyalayacak bir uğraş, düşüncelerini dağıtacak bir arkadaşlık olmayınca, kedere teslim olup keder anıtına dönüşürken, yaşam kaynaklarının zehirlendiği, sağlık ve hayatın içeride işleyen yıkıcı etkiler karşısında tükenmekte olduğu anlaşıldı. Önce iştahı, ardından uykusu kaçtı. Hafif bir soğuk algınlığı öksürüğe, sonra da kemirici bir ateşe dönüştü. Öyle zayıfladı ki doğal olmayan bir parlaklıkla ışıldayan iri gözleri yüzünün büyük bölümünü kaplıyor gibiydi; alnında hayaletimsi renkler belirmişti. Ne ararot ne tavuk suyu onu iyileştirince zavallı Bayan Elizabeth korkuya kapıldı; köy doktoru elinden geleni yaptı ama fayda etmedi. Ethel öleceğine kesinlikle inanıyor, babasına yeniden kavuşma umudunu sevgiyle besliyordu. Ölüme âşıktı; çünkü yalnızca ölüm, onsuz yaşayamayacağına inandığı varlığa onu yeniden kavuşturabilirdi.

Ama artık Bayan Elizabeth’in romantik hayallerine sınır konmuştu. Ethel’in tehlikedeki hayatı, bütün doğal duyguları uyandıran korkunç bir gerçekti. Kardeşinden geriye kalan temsilci, neredeyse tükenmiş soylarının son temsilcisi, sahip olduğu tek akrabası, bütün kalbiyle sevebildiği tek varlık olan Ethel, onun için anlatılamayacak kadar değerliydi. Onu kaybetme korkusu, ağırkanlı kararlarına hareket kazandırdı. Hayatı boyunca planlarından ya da arzularından birini gerçekten uygulamaya pek mecbur kalmamıştı. Başka birinin hemen, kolayca yapabileceği şey onun bütün enerjisini ve cesaretini gerektiriyordu; neyse ki o anın ihtiyacını karşılayacak kadar cesareti vardı. Londra’daki tek muhabirine, kardeşinin avukatına yazdı. Bir ev tutuldu; baharın ilk ılık günlerinde iki kadın başkentte yerleşmişti. Bir doktor çağırdılar; doktorun hükmü, hastalığın yalnızca zihinde olduğuydu. “Onu eğlendirin,” dedi. “Meşgul edin; sağlığını kemiren düşüncelere dalmasını engelleyin. Yeni yüzler, yeni yerler, her şey yeni olsun; gerisini gençlik ve sağlam bünyesi halleder.”

Bu öğütte o kadar çok doğruluk payı vardı ki Ethel Essex’ten ayrıldığı andan itibaren bütün tehlikeli belirtiler ortadan kayboldu. Gücü yerine geldi; yüzü eski güzelliğine kavuştu. Değişime sevinen Bessy hala, Londra’nın batı yakasını dolduran geniş, her yana yayılmış ve pek hareketli insan kalabalığı içinde yeğenine eğlenceler bulmak için kendini hararetle işe verdi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…