Bölümler 57Şu an: Bölüm XI
- 1 Bölüm I1.290 kelime
- 2 Bölüm II1.668 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm2.031 kelime
- 4 Bölüm IV2.320 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.750 kelime
- 6 Bölüm VI1.212 kelime
- 7 Bölüm VII2.065 kelime
- 8 Bölüm VIII1.602 kelime
- 9 Bölüm IX2.463 kelime
- 10 Bölüm X1.360 kelime
- 11 Bölüm XI2.154 kelime
- 12 Bölüm XII1.722 kelime
- 13 Xııı. Bölüm1.582 kelime
- 14 Xıv. Bölüm2.930 kelime
- 15 Bölüm XV1.418 kelime
- 16 Bölüm XVI2.750 kelime
- 17 Bölüm XVII2.189 kelime
- 18 Bölüm XVIII1.242 kelime
- 19 Birinci Cildin Sonu. — Lodore — 2 — Lodore. — Yazarı — “Frankensteın”ın Yazarından.44 kelime
- 20 Bölüm I1.251 kelime
- 21 İkinci Bölüm2.299 kelime
- 22 Bölüm III1.655 kelime
- 23 Bölüm IV2.140 kelime
- 24 Bölüm V2.636 kelime
- 25 Vı. Bölüm1.557 kelime
- 26 Vıı. Bölüm2.772 kelime
- 27 Bölüm VIII2.003 kelime
- 28 Bölüm IX2.710 kelime
- 29 Bölüm X1.251 kelime
- 30 Bölüm XI2.221 kelime
- 31 Bölüm XII2.622 kelime
- 32 Bölüm XIII941 kelime
- 33 Bölüm XIV1.940 kelime
- 34 Bölüm XV1.979 kelime
- 35 Xvı. Bölüm1.331 kelime
- 36 Bölüm XVII867 kelime
- 37 Bölüm XVIII1.610 kelime
- 38 II. Cildin Sonu — Lodore — 3 — Lodore. — “Frankensteın”in — Yazarından46 kelime
- 39 Bölüm I1.160 kelime
- 40 Bölüm II1.749 kelime
- 41 Üçüncü Bölüm925 kelime
- 42 Bölüm IV1.699 kelime
- 43 Bölüm V1.649 kelime
- 44 Bölüm VI1.132 kelime
- 45 Vıı. Bölüm1.616 kelime
- 46 Vııı. Bölüm1.779 kelime
- 47 Ix. Bölüm651 kelime
- 48 Bölüm X1.443 kelime
- 49 Bölüm XI2.410 kelime · Okuduğun bölüm
- 50 Xıı. Bölüm2.292 kelime
- 51 Bölüm XIII2.647 kelime
- 52 Bölüm XIV3.340 kelime
- 53 Bölüm XV2.843 kelime
- 54 Bölüm XVI2.085 kelime
- 55 Xvıı. Bölüm2.331 kelime
- 56 Bölüm XVIII2.342 kelime
- 57 Sonuç807 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XI
Yumuşak yağmurlar gibi kurak ovalara,
Geçenlerde boz olanı yeşile boyayan;
Ya da ansızın doğan ay gibi, boyayan
Kasvetli bir odanın camlarını
Gündüz gibi geniş bir ışıkla.
SHELLEY.
Pişmanlığın insan zihnindeki etkisi ne esrarengiz bir şeydir! Suçluluğun alçaltıcı pişmanlık sırlarını deşmeyeceğiz. Lady Lodore kendini hiçbir şeyle suçlayamazdı. Yine de geriye baktığında, içinde kaybolduğu dolambaçlı labirent yeni bir ışıkla aydınlandı; bu ışık —ve bunun için şükretti— onu fırtına ve karmaşadan dinginliğe ve huzura çıkaran bir yol gösteriyordu. Daha önceki körlüğüne şaşıyordu; sanki gözlerini kapatmış, sonra da gece olduğunu sanmıştı. Yeniden karanlığa dönmesinden korkmasına gerek yoktu. Yüreği öylesine hafif, ruhu öylesine duru ve canlıydı ki, mutluluğun elini uzatıp alabileceği kadar yakın olduğu hâlde bunca zaman onu nasıl kaçırdığına şaşmaktan başka bir şey yapamıyordu.
Ertesi sabah ilk işi damadının avukatıyla görüşmek oldu. Bay Gayland’ın müvekkilinin işleri hakkındaki açıklaması kadar umutsuz bir şey olamazdı. Miras aldığı mülkün bağlı bulunduğu çeşitli mal paylaşımı ve miras düzenlemeleri öyle kısıtlamalarla yüklüydü ki, gelecekte eline geçecek malvarlığını kesin olarak satması imkânsızdı; bunlar karşılığında borç alabilmesi ise ancak gelecekte çok büyük kayıplara razı olmasına bağlıydı. Bu koşullarda Gayland harekete geçmek istememiş; hukuk danışmanlarının zihninde sık sık yer bulan malı koruma arzusuyla da isteksiz ve ağır davranmıştı.
Lady Lodore onun anlattıklarını dikkatle dinledi. Edward’ın borçlarının miktarını sordu; borçlardan kurtulmak için gereken meblağ söylenince biraz irkildi. Ardından Bay Gayland’a, bundan sonra aralarında geçecek konuşmanın gizli kalacağına dair söz vermesini istedi. Gayland kabul etti. Bunun üzerine Lady Lodore, Villiers’i sıkıntılarından kurtarmak için kendi dul gelirini elden çıkarmaya karar verdiğini anlattı. Satış için talimat verdi ve işlemi gerçekleştirecek gerekli belgelerin hazırlanmasını istedi. Bay Gayland’ın yüzü aydınlandı; yine de böylesine eşi görülmemiş bir cömertliğe karşı birkaç itiraz sözü söyledi.
“Bu fedakârlık,” dedi Lady Lodore, “sandığınız kadar büyük değil. Birçok koşul bunu telafi ediyor. Tek gelir kaynağım bu değil; yaptığım şeyin, genel olarak, bana Bay Villiers’e olduğundan daha çok yarar sağlayacağına emin olabilirsiniz.”
Bay Gayland eğilerek selam verdi; Cornelia da içi ferahlamış hâlde eve döndü. Aylardır kendini bu kadar neşeli hissetmemişti. Sıcak bir sevinç bütün bedenine yayıldı; yanağında istemsiz gülümsemeler belirdi. Gün puslu ve kapalı olsa da ruhunun güneşi gölgeleri dağıtıyor, yolunu aydınlatıyordu. Sevincini belli etmemek için kendini zor tutuyordu. Ethel’e yazmak üzere oturduğunda ne demek istediğini hatırlayacak kadar düşüncelerini toparlaması birkaç dakika sürdü. Sonsuza dek içinde saklamaya karar verdiği niyetini gizlemek için sözlerine gereken ağırbaşlılığı verebilmeden önce iki mektubu yırtıp attı. Sonunda birkaç belirsiz ifadeyle yetinmek zorunda kaldı. Mektubu şöyleydi:
“Sevgili yavrum, sıkıntılarının sona ermek üzere olduğuna inanmadan edemiyorum. Bay Gayland’la görüştüm; anladığım kadarıyla kocanın işlerini yoluna koymak için gereken başlıca şey enerji ve gayret. Bunları bir ölçüde harekete geçirdiğimi sanıyorum. Bay Villiers’e yazacağına söz verdi; umarım Bay Villiers onun önerilerinden memnun kalır. Sevgili Ethel’im, moralini yüksek tut ve kıymetli sağlığına dikkat et. Daha iyi günlerde yeniden görüşeceğiz; o zaman çektiğin acıların ve iyiliğinin karşılığını alacaksın. İnan bana, sana duyduğum sevgi hayranlığım kadar büyük. Geçmişe rağmen beni hoşgörü ve sevgiyle düşün.”
Lady Lodore şık bir akşam yemeğine ve ardından bir davete gitmek üzere giyindi. Öyle ışıl ışıl ve güzel görünüyordu ki hayranlık ve iltifat yağmuruna tutuldu. Hepsi ne kadar boş ve değersiz görünüyordu; yine de, hemcinslerinin nezaketini geri çevirmek ve küçümsemek istediği zamanlardan beri duyguları tümüyle değişmişti. İçini kaplayan, kendisine ve başkalarına duyduğu küçümseme ve nefrete dalıp gitmeyi en büyük zevki hâline getiren, onu acı ve alay dolu sözler dökmeye iten ruh acılığı artık yoktu. Şimdi dünyayla barışıktı; onun budalalıklarına anlayışla bakmaya hazırdı. Yine de çevresindekilerin hepsinden ne ölçüde üstün hissediyordu kendini! Bu, kibirden ya da küçümseyici bir benlik duygusundan değil, iyi davranmanın bilinciyle kurumuş kalbinde yeniden açan içsel sevinç ve kendini onaylama duygusundan kaynaklanıyordu. Dostlarını bir parça küçümsüyor, ama hepsine acıyordu. Yine de hiçbir tatsız duygu üzerinde duramıyordu. Düşüncelerinin yönünü böylesine değiştiren koşulları hatırlarken zihni en güzel renklerle bezeniyor, en tatlı ezgilerle uyum buluyordu. Ölümlülerin sıradan yükselişlerinin üstünde, ötesinde bir âleme çıkmıştı; bulutsuz, tek bir sert esintinin bile olmadığı bir dünyaya. Kendine şaşıyordu. Sürüklendiği o sefil umutsuzluk hâline dehşet ve şaşkınlıkla dönüp baktı. Pişmanlıkları neredeydi şimdi? Can sıkıntısı, yakınmaları, umutsuzluğu nerede? “Okyanusun derin bağrında gömülü!” Ve o, sanki ikinci kez doğmuş gibi, yeni umutlara, yeni beklentilere, yeni duygulara; daha doğrusu, öncekiyle hiçbir benzerliği olmayan başka bir varoluş hâline yükseldi. Çünkü artık yoksulluk peşinde koştuğu şey, gözlerden uzak kalmak arzusu, yıkım umuduydu; hayatın daha büyük nimetleri yokmuşçasına bunlara gülümsüyor, onları yanına çağırıyordu.
Fevriliği ve gururu, ruhunun yüce tonunu korumasına yardımcı oluyordu. Kararsızlığa ve pişmanlığa yol açan irade gevşekliğini ya da duygu zayıflığını hiç tanımamıştı. Hayatı boyunca onun için karar vermek, yapmak demekti; aklına koyduğunu da, belki düşüncesizce, ama en tartışmalı eylemlerine bile saygınlık kazandıran bağımsızlık ve enerjiyle gerçekleştirirdi. Lodore’u terk ettiği zaman Tanrı’nın ve vicdanının önünde, en aşağılayıcı zorbalığa boyun eğmeyi reddetmekte haklı olduğundan hiç kuşku duymamıştı. Şimdi de kızının velayetini istememekle yanlış davrandığına inanıyor ve bu görev ihmalinin yol açtığı kötülükleri telafi etmeye karar vermişti; gelecek konusunda hiçbir kuşku duymadan düşünmeden ileri atıldı. Olimpiyat oyunlarındaki bir koşucu gibi, varış çizgisine ulaşmak için soluk soluğa koşuyordu; oraya vardığı anda can verecek olsa bile.
Bu sırada Ethel annesinin ziyaretinden büyülenmiş, bunu kalbinin gerçek iyiliğinin kanıtı olarak Villiers’e anlatmış ve annesinin haksız, yanlış yargılandığını söyleyip durmuştu. Villiers kuşkuyla gülümsedi.
“Annenin senin saygını kazanması pek kolaymış,” dedi. “Seni mutlu ediyorsa bu duygunu besle. Lady Lodore’un dünyaya tapan, yüzeysel ve duygusuz bir kadın olmadığına beni inandırmak için sıradan bir nezaket gösterisinden, evine yapılmış küçük bir davetten fazlası gerekir. Bakalım bir daha gelecek mi.”
Ertesi gün gelen mektubu, onun fikrini daha da güçlendirdi. “Bu neredeyse hakaret,” dedi. “Yoksulluğunuzu bir daha görmeyeceğini, sizi bir araya getirmek için daha iyi günleri bekleyeceğini bildirme zahmetine katlanıyor. Böyle bir haberin inceliği gerçekten takdire şayan. Gayland’a enerji ve gayret aşılamış! Öyleyse Lady Lodore, Medea olmalı; hem de bilinen anlamından fazlasıyla.”
Ethel sitemle baktı. Villiers’in, Lady Lodore’un sıkıntılarını öğrendiği ve yoksunluklarını açıkça gördüğü için derinden incindiğini anlamıştı. Annesine karşı yüreğini ısıtan şefkati ve görünüşe rağmen, Lady Lodore’un kalbinin cömert ve sevgi dolu olduğuna dair inancını Villiers’e aşılayamadı. (Kendi kendine itiraf etmek zorundaydı ki Lady Lodore’un mektubu tam da beklediği mektup değildi.) Fanny Derham’ın da aynı düşüncede olması onu avutuyordu. Fanny, Lady Lodore’un kendisi için ansızın beslemeye başladığı saygıyı hak ettiğini kanıtlayacağından emindi. Ethel de onun sözlerini sevinçle dinliyordu; annesi hakkında iyi düşünmek, onu sevmek ve övmek öyle içini rahatlatıyordu ki.
Lady Lodore’un haber verdiği gibi gelen avukatın mektubu, Villiers’i biraz şaşırttı; ancak biraz düşündükten sonra içeriğine aldırış etmedi. Mektupta, belirli noktalar yeniden değerlendirildiğinde Gayland’ın bazı kolaylıklar fark ettiği, bunlardan yararlanarak yakında elverişli bir anlaşma yapmayı ve Bay Villiers’i borçlarından kurtarmayı umduğu yazıyordu. Bu kadar belirsiz bir açıklama izah gerektiriyordu. Edward acilen bir açıklama isteyen mektup yazdı, ama mektubu yanıtsız kaldı. Şaşkın ve öfkeli hâlde, birkaç saatliğine dışarı çıkma izni alıp hukukçunun yanına gitti. Gayland o kadar meşguldü ki ona beş dakikadan fazla zaman ayıramadı. Umutları, hatta beklentileri olduğunu; biraz zaman geçince daha fazlasının belli olacağını söyledi ve müvekkilinden sabırlı olmasını rica etti. Villiers umutsuzluk içinde geri döndü. Ona az da olsa umut veren tek şey, ziyaretinden sonraki gün Gayland’dan yüz sterlinlik bir havale almasıydı. Gayland, süren görüşmeler sonuçlanıncaya kadar kendisini bankeri saymasını rica etmişti.
Bu paranın ne kadar işe yaradığını bilmek onu biraz utandırıyordu; Ethel de nazik etkisini kullanarak bu düşüncelerin acısını hafifletmeye çalışıyordu. Ethel’in morali bozulacaksa bu kendisi için değil Villiers içindi; bencil olmayan bu kaygılarını bile özenle gizliyordu. Kendi durumu ona korku vermiyordu; doğmamış çocuğu için duyduğu kaygıda da acı ya da umutsuzluk yoktu. Şimdiki talihsizliklerinin kısa süreceğinden emindi. Geçen saatlerin getirdiği aşağılanma ya da utanç üzerinde düşünmek yerine, zihnini kocasının şefkati, zavallı Fanny’nin iyiliği ve annesinin sevgisinin gerçek olduğuna duyduğu güvenin verdiği hoş duygularla doldurmayı seviyordu. Hayatın sert koşullarının, çevresindekilerin sevgisinin ruhunda yarattığı dinginliği bozmaya boşuna uğraştığını söylüyordu. Mutluluğu onların yüreklerinde saklıydı; bir odanın eşyalarından ya da bir arabanın konforundan kaynaklanmıyordu. Bebeği, gözlerini böyle bir dünyaya açmaya yazgılıysa bile, dünyanın görünürdeki kasvetinden daha az etkilenecekti. Kollarında sallanıp göğsünde beslenecek bu küçük yabancıyı bundan daha güzel bir yazgı bekleyebilir miydi? Birbirlerine sadık kaldıkları sürece yazgılarında kederi hak eden ne vardı?
Ethel, bu düşüncelerle Villiers’e kendi içinde doğal olarak gelişmiş metanet ve sabrın bir kısmını aşılamaya çalıştı. Pek işe yaramadı. Aldıkları farklı eğitimler bu erdemlerde onu Villiers’ten çok daha üstün kılmıştı; ayrıca daha sade alışkanlıkları ve önyargısız zihni sayesinde yoksulluğun getirdikleri, soylulara özgü ayrıcalık ve seçkinlik düşünceleriyle yetişmiş Villiers’i sarstığı kadar onu sarsmıyordu. Gençliğini yeni bir ülkedeki yerleşimciler arasında geçirmiş, yokluğun utançla bağdaştırılmaması gerektiğini öğrenmişti. Ormandaki evlerine çıplaklık ve kemiren açlık sık sık konuk olmuş; babasının öngörüsü ve kaynakları bunları ancak güçlükle savuşturabilmişti. En değerli ve çalışkan insanların başına sık sık gelen, bu yüzden de saygınlıklarını ya da gördükleri itibarı azaltmayan şeyleri nasıl utanç verici bulabilirdi? Batının ıssız topraklarında yaşarken ve oranın sunduğu uçsuz bucaksız yaşam çeşitliliğini gözlemlerken edindiği pratik felsefe, Avrupa’daki iniş çıkışlarında işine yaramıştı. Amerika’nın beyaz sakinleri onun tek öğretmeni değildi. Kızılderili ve eşi de, kendisiyle aynı ihtiyaçlara tabi, başlangıçta aynı dürtülerle hareket eden insanlardı. İnsan biçimini taşıyan herkesi merhamet duygusu gözünde kutsallaştırıyordu; bu nedenle, Edward gibi, alçakgönüllü de olsa iyilik ve mütevazı da olsa anlayışla karşılaştığı sürece kendini bütünüyle dışlanmış ve lanetlenmiş hissedemiyordu.
Villiers onun düşüncelerine boyun eğemiyor, bilgeliğini paylaşamıyordu; yine de kendisinin akıl erdiremediği bir teselli kaynağına sahip olmasına seviniyordu. İçindeki gururlu haksızlığa uğramışlık duygusunu gömdü. Bütün varlığı içine düşürüldüğü eylemsizliğe başkaldırsa da yakınmadı. Kendine yardım etmek için parmağını bile kıpırdatamamanın, genç karısının gözleri önünde eriyip gittiğini sanmanın; hatta doğumunun gerekli bakımın sağlanmasını bile güçleştirdiği, belki olanaksız kıldığı koşullarda çocuğunun dünyaya gelişini beklemenin verdiği duygu onu çıldırtıyordu. Köleliğin en ağır yükü onun omuzlarındaydı; hapsedilmiş olan ve belirli sınırların ötesine geçmesi yasaklanan oydu. Ethel, kendisine ayrılan sınırların da çok daha darı içinde kalmaya titizlikle dikkat etse de Villiers bu inceliği başka bir kötülük kaynağı olarak görüyordu. Ona en büyük acıyı verenler, elle tutulur gerçek dertler değildi. Bu talihsizlikler Amerika’nın ıssız topraklarında ya da doğanın görkemiyle çevrili başka bir yerde başına gelseydi, karanlık etkilerini daha az hissedeceğini sanıyordu. Oysa burada utanç, toplumun en kötü şöhretli kesiminin sürekli göz önünde oluşuna eşlik ediyordu. Yürüyüş yollarında sefahat ve suç damgasını taşıyan adamlar dolaşıyor, evlerinin çatısı bile bayağı ve kaba insanlarla paylaşılıyordu. Aristokrat gururu her adımda ağır yara alıyordu; kendisi için o kadar değil, çünkü “bir insan yine insandır” diyecek kadar yiğitti. Ama Ethel için kaygılanıyordu. Onu kusurlu ve çirkin olan her şeyden uzak tutmak, göğün sert esintilerinden bile korumak; dünyanın en lüks ve güzel şeyleriyle çevrelemek isterdi.
Yapacak bir şey yoktu. Arada bir babasından anlamsız özürler ve erkekliğe yakışmayan yakınmalarla dolu mektuplar alıyordu. Yoksulluğu ne kadar geri döndürülemez hâle gelirse, ihtiyaçlarıyla daha uzak bir akrabaya yük olmama kararı da o kadar sağlamlaşıyordu. Ethel’e rahatlık ve konfor sağlamak için gelecekteki bütün zenginlik beklentilerinden kolayca vazgeçebilirdi; ama onur kırıcı hiçbir davranışa boyun eğemezdi. Talihin kendisine yüklenip haksızlık ettiğini ne kadar derinden hissederse, duygusal bağımsızlığını da o kadar kıskançlıkla koruyordu. Onu sonuna kadar dayanak bilecekti; bu duygu, kendisini delip geçen bir kılıca dönüşse bile.
Umutsuzlukla geleceğe bakıyor, yine de mutlak yoksulluk ve açlığa ilişkin en karanlık düşüncelerini saklamaya çalışıyordu. Ethel’in neşeli sözlerine aynı neşeyle karşılık veriyor, sevgi dolu bakışlarını yalnızca aşkla konuşan gözlerle karşılıyordu. Ethel’in durmadan dile getirdiği umutlara kalbini bütünüyle kapamadığına onu inandırmaya çalışıyordu. Adları bile alay gibi gelen umutlara. Çünkü bu umutlar ister istemez sözlere ve düşüncelere dökülecekti; babasından ya da amcasından söz edilecekti. Biri felaket olmuş, öteki ayartıcı bir sınav çıkmıştı. Başına gelenleri, Lord Maristow’un gözetiminde edindiği harcama alışkanlıklarına ve kaynakları hakkındaki yanlış fikirlere; bunları da ebeveyninin savurganlığına ve ihmalkârlığına bağlayabiliyordu. Horatio Saville’in adı bile içinde acı uyandırıyordu. Neden burada değildi? İtalya’daki evinde ihtiyaçlarıyla onun kapısını çalmaya kalkışmazdı; ama İngiltere’de olsaydı başlarına gelen bu en ağır darbelerden kurtulmuş olurlardı.
Villiers’in tek lüksü, sıkıntılı düşüncelerine engel olmadan dalabilmek için birkaç saatliğine yalnız kalmaktı. Ethel’in güzelliği ve sevgisi gözlerinin önüne geliyor, onu umutsuzluğa sürüklüyordu. Tek başına acı çekmek hiçbir şey sayılırdı; ama bu güzellik ve şefkat çocuğunun, doğanın ve özgürlüğün bu en güzel yavrusunun, daracık ve yoksulluk içindeki evlerinde solup sararmasını görmek onu deliliğin eşiğine getiriyordu. Her uzun gece bu düşüncelerin ıstırabıyla uykusuz kalıyordu. Bazen daha karanlık düşünceler zihnine sızıyordu. Kendisi ölse Ethel’in daha mutlu olacağını hayal ediyordu. Annesi, akrabaları, hepsi birden ona zenginlik ve rahatlık sunmak için ortaya çıkardı. Böylece kendini öldürme düşüncesi ona teselli vermeye başladı; çevresine dolanan sefalet sarmalını hangi yolla sona erdireceğini bir tür vahşi hazla düşünüp duruyordu.
Böyle anlarda Ethel’in kendini adayan sevgisini hatırlaması onu durduruyordu. Ya da yanında uyurken ona baktığında, ayrılığın yaratacağı acının bütün kederlerden büyük olduğunu; onunla sıkıntıları paylaşmanın, ondan ayrı bir bolluğun tadını çıkarmaktan daha büyük mutluluk verdiğini hissediyordu. Bir keresinde, bu yumuşak duyguların geri gelişiyle en karanlık umutsuzluğundan sıyrılırken Francesca da Rimini’nin sözleri aklına geldi ve değişimi tamamladı. Cehennemin fırtınası ortasında, onun ve sevgilisinin sonsuz beraberlikle nasıl teselli bulduklarını hatırladı.
“Ben de seni daha az mı seviyorum, meleğim?” diye düşündü. “Sana duyduğum sevgi, bir erkeğin bir kadına duyduğu sevgilerin hepsinden büyük değil mi? Acı çekiyoruz diye senden ayrılır mıyım? Bu düşünce kahrolsun! İyilikte de kötülükte de varlığımız bir olsun; birlikteliğimizin kutsallığı ve merhameti bu saatin acısını silmeye yetecek kadar tatlılık çıkarsın içinden. Yan yana kalmayı yeğliyoruz, benim tatlı sevgilim; sonsuza dek, sonsuz bir acı içinde bile olsa. Oysa bu dertler sonlu. Senin tertemiz ve yüce yaradılışın çektiği acıların karşılığını bulacak; ben de senin uğruna kurtulacağım. Bu dünyada sensiz yaşayamazdım; yine de akıl dışı bir kararlılıkla, senden uzağa, bilinmeyene atılmak; seni benimkinden başka ellerde teselli ve destek aramaya bırakmak üzereydim. Bir anlığına bile bu düşünceye kapılmak alçakça ve korkakçaydı; kendi sevgime ihanet, huzurunu bıçaklamaktı. Ah, sevgili Ethel, birkaç saat içinde gözlerini açıp en sevdiğin kişiyi arayacaksın. Yanında olmasaydım, sevgine karşılık veremeden ve gözlerine bakma mutluluğundan yoksun kalsaydım, görevimi terk etmemi bundan daha ağır cezalandıracak nasıl bir cehennem tasarlanabilirdi?”
Bu son düşünce başka bir duygu dizisini harekete geçirdi ve kendini daha yiğitçe dayanmaya zorladı. Bu dünyada kendisine bir görev yeri verildiğini ve bu görevi cesaretle, sabırla yerine getirmesi gerektiğini gördü. Bu düşüncelerle birlikte umut da geldi; ruhunda beliren dinginlik, erdemli davranmanın kendi ödülünü de beraberinde getirdiğinin kanıtıydı. Duygularını her zaman aynı dengede tutamıyordu ama artık kederine kapılmayı yüce gönüllülük saymıyordu.
Toplumun insanları ayırdığı çeşitli konumların her birinde sıkıntı ve acı bulunduğunu; ölüm ve ihanetin hayatın bütün güçlüklerinden daha korkunç kötülükler olduğunu hatırladı. Doğmamış çocuğunu ve ona karşı sorumluluklarını düşündü; yalnızca dünyevi bakımdan değil, ahlak ve din konusunda öğretmeni ve yol göstericisi olarak da sorumluydu. Kendine özgü koşullarının şimdiye dek gözlerini kapadığı kan bağlarının güzelliği ve değeri hem yüreğine hem aklına birdenbire açık hâle geldi. Babasının ebeveynlik görevlerini ne kadar kötü yerine getirdiğini hissederken, kendi çocuğunun da benzer davranışları yüzünden kendisini asla suçlamak zorunda kalmamasına karar verdi. Daha önce yazgısının kötülüklerini nedensiz bir ıstırap sayıp yakınmıştı; ama şimdi Ethel’in sık sık dile getirdiği gibi, bir başkası uğruna acıya katlanmak için kendimizi güçlendirdiğimizde talihsizliğin aşağılayıcı etkisinin ortadan kalktığını hissediyordu.
Bölüm etkileşimi
