Lodore kitap kapağı

36. bölüm / 57

Bölüm XVII

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 57Şu an: Bölüm XVII
  1. 1 Bölüm I1.290 kelime
  2. 2 Bölüm II1.668 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm2.031 kelime
  4. 4 Bölüm IV2.320 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.750 kelime
  6. 6 Bölüm VI1.212 kelime
  7. 7 Bölüm VII2.065 kelime
  8. 8 Bölüm VIII1.602 kelime
  9. 9 Bölüm IX2.463 kelime
  10. 10 Bölüm X1.360 kelime
  11. 11 Bölüm XI2.154 kelime
  12. 12 Bölüm XII1.722 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm1.582 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm2.930 kelime
  15. 15 Bölüm XV1.418 kelime
  16. 16 Bölüm XVI2.750 kelime
  17. 17 Bölüm XVII2.189 kelime
  18. 18 Bölüm XVIII1.242 kelime
  19. 19 Birinci Cildin Sonu. — Lodore — 2 — Lodore. — Yazarı — “Frankensteın”ın Yazarından.44 kelime
  20. 20 Bölüm I1.251 kelime
  21. 21 İkinci Bölüm2.299 kelime
  22. 22 Bölüm III1.655 kelime
  23. 23 Bölüm IV2.140 kelime
  24. 24 Bölüm V2.636 kelime
  25. 25 Vı. Bölüm1.557 kelime
  26. 26 Vıı. Bölüm2.772 kelime
  27. 27 Bölüm VIII2.003 kelime
  28. 28 Bölüm IX2.710 kelime
  29. 29 Bölüm X1.251 kelime
  30. 30 Bölüm XI2.221 kelime
  31. 31 Bölüm XII2.622 kelime
  32. 32 Bölüm XIII941 kelime
  33. 33 Bölüm XIV1.940 kelime
  34. 34 Bölüm XV1.979 kelime
  35. 35 Xvı. Bölüm1.331 kelime
  36. 36 Bölüm XVII867 kelime · Okuduğun bölüm
  37. 37 Bölüm XVIII1.610 kelime
  38. 38 II. Cildin Sonu — Lodore — 3 — Lodore. — “Frankensteın”in — Yazarından46 kelime
  39. 39 Bölüm I1.160 kelime
  40. 40 Bölüm II1.749 kelime
  41. 41 Üçüncü Bölüm925 kelime
  42. 42 Bölüm IV1.699 kelime
  43. 43 Bölüm V1.649 kelime
  44. 44 Bölüm VI1.132 kelime
  45. 45 Vıı. Bölüm1.616 kelime
  46. 46 Vııı. Bölüm1.779 kelime
  47. 47 Ix. Bölüm651 kelime
  48. 48 Bölüm X1.443 kelime
  49. 49 Bölüm XI2.410 kelime
  50. 50 Xıı. Bölüm2.292 kelime
  51. 51 Bölüm XIII2.647 kelime
  52. 52 Bölüm XIV3.340 kelime
  53. 53 Bölüm XV2.843 kelime
  54. 54 Bölüm XVI2.085 kelime
  55. 55 Xvıı. Bölüm2.331 kelime
  56. 56 Bölüm XVIII2.342 kelime
  57. 57 Sonuç807 kelime

BÖLÜM XVII
Kendinizi gerçekten mutlu saymıyor musunuz?

Yanınızda bütün tatlılıkların özü var,

Gençliğin erişmek için çabaladığı değerli hazine,

Üstelik güzelliğinden aşağı kalmaz onuru.

BEAUMONT VE FLETCHER

Ertesi gün bardaktan boşanırcasına, hiç dinmeden yağmur yağdı. Villiers ile Ethel sandalyelerini neşeli ateşin yakınına çekip mutlu oldular. Edward, karısını bu kadar yoksul ve dar bir konaklama yerinde görmekten duyduğu tiksintiyi bütünüyle yenememişti. Ethel’in ruhuysa dünyaya ait şeylerden daha arınmış gibiydi; aşkın ta yuvasında huzura ermişti. Tanrısallığın pembe ışığı her şeyi onun gözünde güzelleştiriyordu. Cydnus’ta, şu gemideki Kleopatra bile—

“Parlatılmış bir taht gibi

Sular üstünde yanıp parlayan,”

taşınırken

“Mor yelkenlerle…

… Öyle güzel kokulu ki

Rüzgârlar onlara tutulmuştu;”

Kleopatra, Ethel’in kendi hayalinde sevginin şefkatli, tensel ve güven veren her şeyiyle sarıp sarmalayıp beşiklediği Ethel’den daha görkemli biçimde ağırlanmamıştı.

Villiers’in Ethel’i bu mutlu düşten çıkarıp gerçek dünyaya baktırması birkaç gün sürdü. Onu talihinden ya da kaldığı yerden soğutamadı ama kendi durumu için kaygılandırdı. Tahmin ettiği gibi babası Paris’e gitmiş, oğluna yalnızca ipotek yoluyla ya da mülkün bir bölümünü kesin olarak elden çıkararak para bulma konusunda kendisine seve seve katılacağını bildiren bir mesaj bırakmıştı. Edward, en uygun satış yolunu bulmak için türlü türlü evrakı inceleyecek avukatıyla görüşmüştü. Bu düzenlemelerin her aşamasına türlü gecikmeler eşlik ediyordu; Villiers, karşısına her adımda çıkan engeller labirentinden bir çıkış yolu bulana kadar kentten ayrılmaya hiç yanaşmıyordu. Kentte bir ev tutmaktan söz etti ama Ethel böyle bir savurganlığa yanaşmadı. Öncelikle ellerindeki para iyice azalmıştı ve yakında yeni para geleceğine dair pek umut yoktu. Bir de Edward’ın Ethel’den çok daha iyi anladığı can sıkıcı bir durum vardı: Faizini hiç ödeyemediği yıllık gelirler karşılığında borç para almıştı. Bu, onu son derece tatsız bir kişisel tehlikeyle karşı karşıya bırakıyordu; başlıca alacaklısının kendisine karşı sert önlemler almak üzere olduğunu biliyordu. Bu kasvetli yüzlü, kirli elleriyle gerçekler, Ethel’in dingin ve yüce mutluluk duygusuyla tuhaf bir karşıtlık oluşturuyordu. Ama Ethel, yüreği yılmadan, eski zamanların kadın kahramanlarının izsiz ormanlarda ve çorak dağlarda gösterdiği metaneti ve sevgiyi, modern Londra’nın dolambaçlı, sefil yollarına da taşıdı.

Birkaç gün geçti; hava açtı ama soğuk kaldı. Genç çift, tanıdıklarına rastlamamak için sabahın erken saatlerinde parklarda birlikte yürüyordu; çünkü Edward kentte olduklarının bilinmesini istemiyordu. Villiers de her gün avukatına giden o yorucu, düş kırıklığıyla dolu yolu tutuyor; işlerin her geçen gün daha umutsuz ve iç karartıcı göründüğünü fark ediyordu. Akşam olup perdeler çekildiğinde, birbirlerinden başka her şeyden öylesine kopmuşlardı ki Londra’nın merkezinde değil, Kafkas Dağı’nın tepesinde olsalardı da fark etmezdi. O zaman bütünüyle mutlu oluyorlardı: Ethel’in yüreğinden fışkırıp bir pınarın suları gibi durmadan akan cömert, hiç tükenmeyen sevgisi, Edward’ın içinde kalan tiksintiyi silip süpürmüştü.

Dilediklerince konuştukları bu saatlerde Ethel daha önce bilmediği pek çok şeyi öğrendi. Horatio Saville’in Lady Lodore’a duyduğu aşk açığa çıktı; ama öykü doğru dürüst anlatılmadı, çünkü Villiers’in önyargıları ve bilgisizliği, Cornelia’nın sevgisinin ve pişmanlığının içtenliğini görmesini engelliyordu. Ethel şaşırdı. Annesinin görüntüsünü hayranlıkla yüceltmeyi sevse de Horatio gibi bir adamın yüreğiyle oynamış olduğuna göre annesinin geri dönülmez biçimde en aşağılık dünyevi duygulara bağlanmış olması gerektiği konusunda kocasına hak vermekten kendini alamadı. En sade sözü bile doğruluğun ve dehanın damgasını taşıyan, doğanın kendi soyluluk ve yücelik listesine yükselttiği o seçkin azınlıktan bir adamdı Horatio. Basit bir kız olan Ethel, Saville’in değerlerini kavrayamayan birinin duygularını nasıl etkileyebilirdi ki? Lady Lodore’un göz alıcı bir evlilikte, kendisine ait olabilecek o yüce yazgının karşılığını bulmasını umabilirdi ancak; ne var ki annesi, “bayağı Hintli” gibi, fırlatıp atmıştı

“Bir inciyi,

bütün kabilesinin servetinden daha değerli.”

Gözlerden uzak, sessiz yaşamlarında, gemide geçirilen saatleri andıran huzurlu bir dinginlik vardı: Yolculuğun bitmesini ister ama bundan korkar; başlıca nimeti bütün kaygılardan uzak olmak olan bir hâli, yaşamı çeşit çeşit acı ve zevkle donatan bir başka hâle bırakmaktan istemsizce çekinirsiniz. Ethel sahip olduğu her şeye öylesine yakındı ki—her şey bölünmez biçimde, bütünüyle kendisine aitti—Villiers’in sabırsızlığını anlayamıyor, bastıramadığı huzursuzluğunu da tam olarak paylaşamıyordu. Uzun gecikmelerden sonra avukatı ona, babasının mülk üzerindeki bütün haklarını bütünüyle elden çıkardığını, bu yüzden herhangi bir satış girişimine katılmaya hazır olmasının işe yaramayacağını bildirdi. Sıradaki iş, Edward’ın gelecekte eline geçmesini beklediği mal varlığının bir kısmını satmasıydı. Avukat bir alıcı bulacağına söz verdi ve kendisiyle üç gün sonra görüşmesini istedi; o zamana kadar iletecek bir teklifi olacağından kuşkusu yoktu.

Bu tür işleri bilen, itirazlar ve karşı çıkışlarla uğraşmış; Villiers’in durumundakilere dudaklarına kadar getirilen Tantalos yemi gibi sunulan, tam bir başarısızlıkla ansızın tazelenen umutlar arasında gidip gelmiş herkes, her gün yeni bir şeyin ortaya çıkıp görüşmeleri nasıl sürüncemede bıraktığını ya da ağır kaplumbağa adımlı müzakereleri nasıl aksattığını gözünde canlandırabilir. Böyle biri, üç gün yerine bir ayın boşa geçmesine ve Villiers’in, umutları azıcık yükselip durmadan suya düşerken, hiçbir şey yapılmadan tam da başladığı yerde kalmasına şaşmaz.

Genç çiftin bu dönemde çektiği sıkıntıları, daha doğrusu talihsizlikleri anlatırken iki yönden de eleştirilme riski vardır: Bir yandan okuru aşağılayıcı, sefil dertlerle karşı karşıya bırakmakla; öte yandan yaşamın daha alt basamaklarındakilere talihsizlik bile sayılmayacak koşullara fazla önem vermekle suçlanabiliriz. Tehlikelerle dolu, devasa tehditlerin ortasında ilerleyen bir yolculuğa çıkıp romantizmin vahşi okyanusuna yelken açmak çok kolaydır; kullanılan bu sözcüklerin kendisi bile hayal gücünü harekete geçirir, anlatıya zarafet katar. Ama Ethel Villiers’in yazgısını izlerken, ne kadar güzel ve peri gibi olursa olsun, bu yükseklerden inmek; sıradan sözcükler kullanıp alelade, aşağılayıcı meselelerin sahnelerini anlatmak gerekir. Gençliği ve kadınca şefkatiyle çevresine ışık ve kutsallık saçmazsa karanlıkta el yordamıyla ilerler, onun öyküsünü okuru eğlendirmek için seçerken amaçladığımız şeye hiç ulaşamayız.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…