Bölümler 57Şu an: Bölüm XVIII
- 1 Bölüm I1.290 kelime
- 2 Bölüm II1.668 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm2.031 kelime
- 4 Bölüm IV2.320 kelime
- 5 Beşinci Bölüm1.750 kelime
- 6 Bölüm VI1.212 kelime
- 7 Bölüm VII2.065 kelime
- 8 Bölüm VIII1.602 kelime
- 9 Bölüm IX2.463 kelime
- 10 Bölüm X1.360 kelime
- 11 Bölüm XI2.154 kelime
- 12 Bölüm XII1.722 kelime
- 13 Xııı. Bölüm1.582 kelime
- 14 Xıv. Bölüm2.930 kelime
- 15 Bölüm XV1.418 kelime
- 16 Bölüm XVI2.750 kelime
- 17 Bölüm XVII2.189 kelime
- 18 Bölüm XVIII1.242 kelime
- 19 Birinci Cildin Sonu. — Lodore — 2 — Lodore. — Yazarı — “Frankensteın”ın Yazarından.44 kelime
- 20 Bölüm I1.251 kelime
- 21 İkinci Bölüm2.299 kelime
- 22 Bölüm III1.655 kelime
- 23 Bölüm IV2.140 kelime
- 24 Bölüm V2.636 kelime
- 25 Vı. Bölüm1.557 kelime
- 26 Vıı. Bölüm2.772 kelime
- 27 Bölüm VIII2.003 kelime
- 28 Bölüm IX2.710 kelime
- 29 Bölüm X1.251 kelime
- 30 Bölüm XI2.221 kelime
- 31 Bölüm XII2.622 kelime
- 32 Bölüm XIII941 kelime
- 33 Bölüm XIV1.940 kelime
- 34 Bölüm XV1.979 kelime
- 35 Xvı. Bölüm1.331 kelime
- 36 Bölüm XVII867 kelime
- 37 Bölüm XVIII1.610 kelime
- 38 II. Cildin Sonu — Lodore — 3 — Lodore. — “Frankensteın”in — Yazarından46 kelime
- 39 Bölüm I1.160 kelime
- 40 Bölüm II1.749 kelime
- 41 Üçüncü Bölüm925 kelime
- 42 Bölüm IV1.699 kelime
- 43 Bölüm V1.649 kelime
- 44 Bölüm VI1.132 kelime
- 45 Vıı. Bölüm1.616 kelime
- 46 Vııı. Bölüm1.779 kelime
- 47 Ix. Bölüm651 kelime
- 48 Bölüm X1.443 kelime
- 49 Bölüm XI2.410 kelime
- 50 Xıı. Bölüm2.292 kelime
- 51 Bölüm XIII2.647 kelime
- 52 Bölüm XIV3.340 kelime
- 53 Bölüm XV2.843 kelime
- 54 Bölüm XVI2.085 kelime
- 55 Xvıı. Bölüm2.331 kelime
- 56 Bölüm XVIII2.342 kelime · Okuduğun bölüm
- 57 Sonuç807 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XVIII
Pişmanlık ince ruhlu bir peridir;
Yeryüzünde göksel bir gücü varsa,
Sessiz gözyaşında barınır.
WORDSWORTH.
Elizabeth Fitzhenry, Lady Lodore’un neler çektiğini ya da ne denli fedakârlıkta bulunduğunu tam olarak bilmiyordu. Karanlıkta bazı şeyleri sezmişti; fakat bunları acı verici, lüks içinde yetişmiş ve zenginlerle gündelik hayatın çıplak yüzü arasına giren bütün hizmetkârlara ve kolaylıklara alışmış biri için de gücendirici kılan, işin ayrıntılarıydı. Cornelia tanımadığı insanlarla konuşmaktan, daha önce kendisi ilgilenmeden yürüyen gündelik hayatın küçük işlerinden çekiniyordu.
Newbury’deki hastalığı ağır geçmişti. Kızıl hastalığına yakalanınca doktor, hanın gürültüsünden uzaklaştırılmasını istemiş; onun için eşyalı bir villa tutulmuştu. Cornelia ise ancak bulanık bir biçimde anladığı önerilere bitkin bir hâlde onay verebiliyordu. Uzun süre ağır hasta kaldı; güçsüzlüğü de uzun sürdü, iyileşmesi yavaş oldu. Sonunda sağlığı düzelmeye başladı; buna, huzur ve hoşnutluğa yatkın bir ruh hâli ve sakinlik arzusu eşlik etti. Kaldığı yer tenha, rahat ve güzeldi. Oradan hoşnut kalmıştı, taşınmak istemiyordu; geleceği düşünmeyi her gün biraz daha ertelemekten memnundu. Böylece düşüncelerini ve kararlılığını yeniden toparlaması, nerede olduğunu ve ne yapacağını ciddi ciddi düşünmeye başlaması uzun zaman aldı.
Ateşinin yol açtığı yarı sayıklama hâlinde zihni bulanık, denetimsiz ama anlamsız olmayan hayallere kapılıyor; Lodore’un mezarını ziyaret etme düşüncesi de yakasını bırakmıyordu. Bunu sık sık düşünde görmüştü: Bazen mezar, ıssız bir çöldeydi; ölü, güneş ışığının ya da yıldızların altında huzur içinde yatıyordu. Bazen çevresini fırtına ve uluyan rüzgârlar sarıyor, fırtınanın sesine inlemeler ve iç çekişler karışıyor, soğuk mermerden kendisine tehditler ve suçlamalar yükseliyordu. Bir düşünde mezar, görkemli bir katedralin kemerli koridorlarındaydı; bir başkasında ise gözünün önünde Longfield’ın kır kilisesi canlanıyordu. Yeşil kilise avlusundan geçen patikayı, eskiden yapının çok daha büyük olduğunu gösteren, sarmaşıklarla örtülü yıkık kuleyi gördü. Kulenin yakınlarında, yukarıda bir nişin içinde kutsal ananın ve ilahi çocuğun tasviri hâlâ seçilebiliyordu. Üzerine kaba keşiş tasvirleri oyulmuş, yarı silinmiş kapıyı; zamana yenik düşmüş sıraları ve renkli camlı pencereyi gördü. Bu kiliseye çok uzun yıllar önce yalnızca bir kez girmişti; yine de uyku ve ateşin huzursuz ettiği hayallerinde her bölümün zihninde böylesine açık seçik canlanması tuhaftı. Bu çalkantılı düşler sırasında bir başka siluet ve ses de durmadan geri dönüyordu. Ethel’in sürekli “Gel! Gel!” dediğini duyuyor; kızının hayali sık sık mezarın çevresinde süzülüyor ya da yanında oturuyordu. Bir keresinde, kızının ısrarlı ve içten çağrısı kendisini derinden etkileyen bir düşten uyanınca, bu çağrıya uymayı görevi sayması için güçlü bir dürtü hissetti ve hastalığı geçince kocasının mezarını ziyaret edeceğine yemin etti.
Şimdi, geleceğini karartan aşağılanmaları ve iç karartıcı zorunlulukları düşünüp bunlarla ilgili bir karar vermek üzere kendini toparlarken aynı düşü yeniden gördü. Uyandığında unuttuğu yeminini hatırladı. Bu düşünce ona iyi geldi. İşte, yalnızca sefalet ve tek başına başıboş dolaşmaktan ibaret olmayan bir şey yapabilirdi: Geçmişle bağ kurmasını sağlayan, terk edilmişlik ve yalnızlık duygusunu, katlanması böylesine zor olan bu duyguyu hafifleten bir şey. Bir sabah kahvaltıda Morning Herald’da Vikont Maristow’un Maristow Şatosu’nda dostlarından oluşan bir topluluğu ağırladığını bildiren kısa bir haber okudu. Konuklar arasında Bay ve Bayan Villiers ile Saygıdeğer Bayan Elizabeth Fitzhenry de vardı. Bu rastlantı işine yaramıştı. Ejderha bir anlığına bahçeyi gözetlemeyi bırakmıştı; Cornelia, hazinesini fark edilmeden ve kimseye görünmeden ziyaret etmek için bu fırsattan yararlanabilirdi. Tasarısını hemen uygulamaya koydu. Longfield’a giderken kırsal bölgeyi aşıp Londra’dan geçti; sonunda oraya vardı. Hiç oyalanmadan niyetini gerçekleştirdi. Kiliseye girip üzerinde yalnızca Lodore adıyla doğum ve ölüm tarihinin yazılı olduğu levhayı gördü. Sözler az ve sıradandı ama Cornelia’ya çok şey anlatıyordu. Aşağıda, yaşamının ve aşkının gururuyla onu sonsuza dek kendisine aitmiş gibi kollarına almış kişinin soğuk, çürüyen bedeni yatıyordu. Bu sahiplik kısa sürmüştü. Lodore’un şimdi duyumsamayan beynine düşünce ve duyguların hükmettiği dönemde bile aralarındaki bağı gevşetmişti; Lodore, uzaktaki Illinois’de yaşarken de Cornelia için neredeyse şimdiki kadar ölüydü. Şimdiyse üzerine dikilmiş bir taş, bedensel varlığının gözle görülür işareti, ölümsüz ruhunun ebediyen yokluğunun nişanesiydi. Cornelia daha önce hiçbir zaman, görevlerini ihmal eden bir eş olduğunu, kutsal bir yeminle bağlanmışken onu hiçe saydığını, dinin buyruğu ve toplumun yasaları uyarınca kendisini koruma ve sevme hakkına sahip olan kişiden uzaklaştığını bu kadar derinden hissetmemişti. Daha önce bu değişimi, yani dul kaldığını, hiç bu denli yakından hissetmemişti: Sevgilisi, kocası, çocuğunun babası; kendisini terk etmiş, ölmüş Lodore, ait olduğu hayat, eylem ve duygu dokusunun artık hiçbir parçası değildi.
Yalnızlık ve hastalık daha önce de zihninde pek çok düşünce uyandırmıştı. Ölmüş kocasının mezarının yanı başında otururken bunları yeniden hatırladı. İçine baktı; kendini kandırdığı noktaları anlamaya ve vicdanını arıtmaya çalıştı. Zaman üzerine düşündü: Dünyanın bu gizemli ve güçlü yasası bizi despotça yönetiyor, ama biz üzerine düşünene dek gücünün farkına varmıyoruz. Petrarca, kendini hiç yaşlanmayacak kadar genç hissetmediğini söyler. Lady Lodore ise birkaç ay öncesine kadar bunu hiç düşünmemişti; yaşlandığını, belki de bunu ilk kez şimdi kavradığını hissetti. Lodore’un kibirli ve güzel gelininden; Casimir Lyzinski’nin mağrur, ateşli ruhlu dostundan daha yaşlıydı artık. Peki Casimir neredeydi? Ondan bir daha haber almamış, neredeyse hiç düşünmemişti. O da yaşlanmış olmalıydı; değişim, tutkuların ya da kaderin etkileri onu da bulmuş olmalıydı. Hepsi tek bir büyük akıntıya kapılmıştı. Lodore bir limana varmıştı; yaşayanlarsa hâlâ uçsuz bucaksız selin insafına kalmıştı. Bu sel onları nereye sürükleyecekti?
Bu kederli, düşünceli fikirlerin güzel sürgün için bir çekiciliği vardı; çünkü birkaç dönümlük toprakla da dağlar ve denizlerle olduğu kadar kolayca sürgüne gönderilebilir insan. Kaderin güçlü bir hükmü Cornelia’yı tanıdık geçmişinden koparıp bilinmez, yabancı bir şimdiye atmıştı. Yine de geçmiş yılların anılarına tutunuyordu; bir daha karşısına çıkmayacak sahneleri ve insanları ilk kez özlemle düşünmeye koyulmuştu. Yanında oyalanıp durduğu mezar, geçmişte yaşananların elle tutulur işaretiydi; bu yüzden ondan hemen uzaklaşmak istemedi. Bayan Elizabeth Fitzhenry’nin bir ay boyunca evden uzakta kalacağını öğrendi. En azından bu süre kendisine aitti. Kalacak bir yer sordu, onu Dame Nixon’ın kulübesine yönlendirdiler. Kulübenin yoksul görünüşü önce onu biraz ürküttü; ama “birkaç günlüğüne idare ederdi.” Birkaç gün yetecek bir yerin aylarca da yetebileceğini gördü.
“İnsana bu dünyada pek az şey gerek,
O az şey de uzun sürmez.”
Yalnız yaşayan insan için bu söz son derece doğrudur. İsteklerini çoğaltan toplumdur. Lady Lodore’u alçakgönüllü evinde, tanıdıklarından en az önemsenen biri bile ziyaret etseydi, buranın göze batan eksikliklerini derinden hissederdi. Ama lükse alışkın olsa da Margaret’in yemekleri tek başına ona yetiyordu; alçak tavanlı odalar yeterince yüksekti; göğün ışığını içeri alan kafesli pencereler de görevlerini, bir sarayın büyük camları ve yüksek pencereleri kadar iyi görüyordu.
Lady Lodore gerçek hayattaki düşüncelerimizin büyük bölümünü kaplayan bir başka şeyi de hesaba katmak zorundaydı: kesesini. Bewling Vadisi’ndeki kulübeye yerleştiğinde parasının yüz sterline indiğini gördü. Bu parayla ülkeyi aşıp Londra’dan uzakta yeni bir hayat kuramazdı. Mücevherlerini ve arabasını satmayı daha önce uzak bir ihtimal olarak düşünmüştü; oysa şimdi yapması gereken bir sonraki işin bu olduğunu anladı. Doğal olarak bundan çekiniyordu. Bir zamanlar kendisi için hayat ve amaçlarla dolu olan, şimdi ise bir yabancı gibi dolaşacağı Londra’ya dönme; onun kalabalık dükkânlarını ve caddelerini yeniden görme düşüncesi tarifsiz bir keder veriyordu. Bu zorunluluğu olabildiğince ertelemek istiyordu; böylece Essex’ten ayrılmayı da sürekli geciktirdi.
Bayan Fitzhenry geri döndü; ama yengesinin yakınlarda yaşadığını ne biliyor ne de aklından geçiriyordu. Birisi hakkında hiçbir şey bilmediğimizde, o kişinin de bizim hakkımızda hiçbir şey bilmediğini sanırız; bunun tersinin sık sık doğru olduğunu deneyim bile bize öğretmekte yetersiz kalır. Bayan Fitzhenry, bunamış yaşlı bir kadınla mutluluğunu mahveden tek olaydan başka hiçbir şey bilmeyen, aşk acısı çeken yoksul bir genç kız görüyordu. Longfield sakinlerinin adı hiç anılmıyordu; kendisinin de onlar tarafından hiç anılmadığına inanıyordu. Ardından rahatsızlığı, sonra da zavallı yaşlı kadının ölümcül hastalığı kalışını uzattı. Çünkü Margaret’e yakınlık duymaya başlamış, ona yardım etmeye söz vermişti; büyükannesi ölürse onu, sadakatsiz sevgilisinin açtığı yaraları her an canlı tutan görüntülerin ve anıların bulunduğu yerden alıp götürecekti.
Zaman böylece akıp gitti; kimi günleri kederli, kimileri neşeli. Cornelia gelecek üzerine düşünmemeye, her gün yaşananların zihnini doldurup ona yetmesine çalıştı. Gözlerden uzak ve alçakgönüllü bir hayat sürdü; belki de umutların durmadan hayal kırıklığıyla, eylemlerin pişmanlık ve üzüntüyle izlendiği bu gizemli dünyada bir insanın yaşayabileceği en bilgece hayatı. Günler aynı düzen içinde birbirini izledi. Hava güzeldi, baharın soluğu canlandırıcıydı. Tomurcukların kabarmasını, çiğdemlerin başlarını uzatmasını, anemonlarla kır çiçeklerinin açmasını izledi. Sonunda yeni açan menekşelerin tatlı kokusuna, yeniliğin uyandırdığı bütün merakla kulak verdi; daha önce bunları geçici bir hazla seyretmemiş değildi. Ama şimdi doğanın işleyişi bütün dünyasını dolduruyordu. Yeryüzü artık yalnızca tanıdıklarının yaşadığı yer, toplum işlerinin görüldüğü sahne değildi; yaşamın anası, Tanrı’nın tapınağı, cömert doğanın güzel ve çeşit çeşit hazinelerle dolu deposuydu.
Bu düşünceler üzerinde dururken Cornelia sık sık Horatio Saville’i düşünüyordu; şimdi hatırladığı konuşmaları, bugünkü düşlerine bilgi ve şiir katan kaynaktı. Yalnızlık ve doğa gözünde güzelleştikçe, gördüğü her şeyi güzelleştirebilecek kişiye duyduğu özlem de arttı. Yine de zihni o anki duygularına böylesine uyumlu bir dosta ihtiyaç duyarken, yüreği Ethel’le daha doluydu. Saville’e duyduğu sevgi, derin köklü ama dingin bir duyguydu; onunla birleşirse bütünüyle mutlu olacağı inancından ve yetenekleriyle erdemlerine duyduğu hayranlıktan besleniyordu. Saville’in hâlâ onu hatırlayıp sevdiği umudunu hoşnutlukla düşünmesini sağlıyordu. Ama insan yüreği kıskançtır; eşit güçte iki duyguya birden güçlükle yer açar ve kızına duyduğu sevgi, her şeyden baskın geliyordu. Doğanın içgüdüsü içinde açıkça konuşuyordu; onu düşündüğünde bedeninin her zerresi canlanmış gibi oluyordu. Yalnızken gözyaşları sık sık akıyor, gözleri sevinçle parlıyordu. Güzel kızının, onu son gördüğünde yoksulluk ve aşağılanma içinde gülümseyen hâli, gece gündüz en değerli yoldaşıydı. Yalnızca o, bugünkü yaşamını katlanılır kılıyordu; yine de ondan ayrı kalmak anlatılamayacak kadar ağır geliyordu. Onu bir daha hiç görmeyecek, sesini bir daha hiç duymayacak mıydı? Bu çok zordu. Tanrı’ya bu acımasız hükmü değiştirmesi için yakarıyor; onunla ilgili tek bir sözü, varlığını elle tutulur kılacak, ne kadar küçük olursa olsun tek bir olayı tarifsiz bir özlemle bekliyordu.
Margaret, Bayan Fitzhenry’nin geldiğini haber verdiğinde Cornelia’nın yüreği sevinçle hopladı. Ethel’i sorabilir, ondan haber alabilirdi. Yüzü sevinçle ışıldıyordu; öyle mutluydu ki bir an, yengesinin bu ziyaretini gerçekten iyilik amacıyla yaptığını sandı. Bu inanç, umduğu şeyi gerçeğe dönüştürmüştü. Zavallı Bessy’ye gelişinin gerçek amacını açıklayacak fırsatı vermemiş; tatlı gülümsemeleri ve daha da tatlı sözleriyle onun asık suratlı hâlini dağıtmıştı. Bessy’nin oradan içi sevinçle dolu ayrılışını izlerken, göğsünü dolduran taze umutları ve şefkatli duyguları kendi kendine fısıldıyordu. Küçük bahçesine dönüp taze menekşeler toplamak ve tatlı çiçeklerinin ağırlığıyla başı eğilen bir nergisi desteklemek için eğildi. Bahar kokularını coşkuyla içine çekti. “Evet,” diye düşündü, “doğa kadınların sığınağı ve yuvasıdır. Kamusal bir yaşamları, ev çevrelerinin ötesinde bir amaçları ya da hedefleri yoktur; ama o çevreyi genişletip doğanın bütün yaratıklarını benimseyebilir, büyütüp onlara iyilik edebilirler. Kentlere kapatıldığımızda, yeteneklerimizi sergilememiz için bize yalnızca kabul salonunu ya da balo salonunu ayıran cimri toplum kurallarından yakınırız. Çevremizdekilerin şefkatini kadınlarda kıskançlığa, erkeklerdeyse aşk denilen şeye dönüştüren bu kurallar yolumuzu tehlikelerle ve kederlerle doldurur. Oysa bütün kibri bir kenara bırakın; artık kendi cinsinizi geçmeye çalışmayın, ötekinde huzursuzluk ve mutsuzluk doğuracak, nadiren karşılıklı iyilikle sonuçlanacak duygular uyandırmaya uğraşmayın. Adımlarınızı Tanrı’nın yarattıklarına uygun bir yuva olarak verdiği yere çevirin; yeryüzünü kutsadığı güzel süsleri seyredin. Burada yürek yarası da iftira da yok. Bu çiçeklerden birini sevmek, ona yararlı olmak; kalabalıkların hayranlığını kazanmaktan, insanın kendi kibrinin kuklası olmaktan iyidir.”
Lady Lodore eve girdi. Ev sahibesi olan zavallı kadını sordu ve uyuduğunu öğrendi. Bir süre nakış işledi; parmakları işine koyulmuş olsa da zihni capcanlıydı. Sevdiği çiçeklerin suretlerini işlerken Ethel’i düşünüyor, kaderi ona sevgisini besleyip kızının yanında olma fırsatını verse ne kadar mutlu olabileceğini aklına getirdikçe gözleri birkaç kez yaşla doluyordu.
“Çok üzücü,” diye düşündü. “Birkaç dakika önce, Bessy’nin ziyaretiyle içim sevinçle dolmuş, keyfim yerindeydi; ama yalnızlığımı ve bu yerin karşılık vermeyen sessizliğini düşününce yine çöktüm. Sonum ne olacak? Burada kalacağım; evet, adını bir daha hiç duymayacağım ıssız bir köşeye kendimi sürgün etmeyeceğim. Ama onu bir daha görmeyecek miyim? Onun için hiçbir şey ifade etmeyecek miyim? Yokluğumdan memnun mu; var olup olmadığımı bilmeye bile aldırmayan, kan bağıyla ya da sevgiyle bağlı olduğum herkes böyle mi düşünüyor? Yaşadığımdan haberdar olduklarını gösteren hiçbir işaret yok; sanki mezar üzerime birden kapanmış gibi. Oysa gerçekten ölmüş olsaydım bile, işte böyle soğuk ve ilgisizce yasım tutulurdu.”
Gözleri yine yaşla doldu; ama gözlerini kör eden yaşları silerken küçük odasına giren güneşin parlak ışınları onu düşüncelerinden çekip çıkardı. Kapıyı ardına kadar açıp bahçeye çıktı. Güneş batıyordu; hava sakindi, altın ışınlarla aydınlanmıştı. Birkaç bulut da aynı görkemli renklere bürünmüştü. Kuşlar ara sıra neşeli ezgiler söylüyor, bir karga sürüsü küçük koruluğun üzerinden yüksek sesle gaklayarak geçiyordu. Hava yumuşaktı; baharın tarif edilemez tazeliği her yana yayılıyor, içe işleyip insana neşe veriyordu. Cornelia bu etkinin kendisine nüfuz ettiğini hissedince kederi dağıldı. “Tanrı her şeyi kutsar,” diye düşündü, “beni de kutsayacak. Çok yanlış yaptım; ama yüreğimde saf ve çıkarsız bir sevgi var, karşılığını alacağım. Sevgili Ethel’im! Senin uğruna hayatım dışında her şeyimi feda ettim; sana yararı olacaksa hayatımı da bu armağana katardım. Yalnızca seni ve sevgini istiyorum. Dünyada pek çok nimet var; eskiden onları gözyaşları ve acılar içinde istedim. Ama şimdi senden, yavrum, başka her şeyden vazgeçiyorum. Sen benim için bütün dünyasın! Göklerden seni bana vermesini dilerken, şimdi bile yanıma gelmeyecek misin?”
Dua ederken gözlerini yukarı kaldırdı. Dilekleri gerçekleşecekmiş gibi geldi; seven bir yüreğin içten yakarışını Tanrı ömründe hiç değilse bir kez karşılıksız bırakmazdı elbet. Cornelia, Tanrı’nın dileğini yerine getireceğine, mutluluğun yakında olduğuna ve hayatın tümüyle boş olmadığına inanıyordu. Ağaçların arasında bir hışırtı, ardından hafif bir ayak sesi duydu. Margaret miydi? Bu soruyu kendine sormaya fırsat bulamadan, bütün düşüncelerinin ve umutlarının sevgili kaynağı karşısında, kollarının arasındaydı. Ethel koruluktan çıkmış, annesini görmüş, ileri atılıp onu yüreğine bastırmıştı.
“Canım, canım yavrum!”
“Canım annem!” diye tekrarladı Ethel; gözleri sevinç gözyaşlarıyla dolmuştu. “Neden gittin, neden kendini gizledin? Çektiğimiz kaygıyı, yokluğunun bizi ne kadar mutsuz ettiğini bilemezsin. Ama seni buldum; seni aramaya çıkanların hepsi arasında seni ben buldum. Bu ödülü hak ettim, çünkü seni herkesten çok seviyorum.”
Lady Lodore kızının sarılışlarına karşılık verdi; sevinçten gözyaşları sel gibi akıyordu. Sonra Ethel’in peşinden gelen, ama onun telaşı yüzünden geride kalmış olan Bayan Fitzhenry’ye döndü. Yaşlı kadının yüzü mutlulukla ışıldıyordu. “Ah Bessy, bana ihanet ettin; hain! Bunu beklemiyordum. Bu kadar büyük mutluluğu hak etmiyorum.”
“Sen her şeyi, hatta hepimizin sana verebileceğinden çok daha fazlasını hak ediyorsun,” diye haykırdı Ethel. “Sevgili, cömert yüreğin sana verebileceğimiz her ödülden daha büyük bir karşılık bulacak; yalnız sana borçlu olduğumuz mutlulukla kutsanacaksın. Edward seni aramak için Galler’in çok uzaklarına gitti.”
“Paladinlerin peşine düştüğü bir Angelica,” dedi Lady Lodore, gözyaşlarının arasından gülümseyerek.
“Adlarının hakkını veren paladinler!” diye karşılık verdi Ethel. “Horatio da senin uğruna şimdi denizlerde; Pireneler’e çıktığı keşif yolculuğundan eli boş ve umutsuz dönüyor. Bu çabası neredeyse bulduğum ödülü hak ediyordu; ama bunca şeyden vazgeçtiğin kişiden başkası mı sana ilk teşekkür etmeli? Hepimiz sana anlatılmaz bir minnet göstermeye çalışırken, seni ilk gören, ilk öpen, her zaman ilk seven ben olmamalı mıyım?”
Bölüm etkileşimi
