Lodore kitap kapağı

12. bölüm / 57

Bölüm XII

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 57Şu an: Bölüm XII
  1. 1 Bölüm I1.290 kelime
  2. 2 Bölüm II1.668 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm2.031 kelime
  4. 4 Bölüm IV2.320 kelime
  5. 5 Beşinci Bölüm1.750 kelime
  6. 6 Bölüm VI1.212 kelime
  7. 7 Bölüm VII2.065 kelime
  8. 8 Bölüm VIII1.602 kelime
  9. 9 Bölüm IX2.463 kelime
  10. 10 Bölüm X1.360 kelime
  11. 11 Bölüm XI2.154 kelime
  12. 12 Bölüm XII1.722 kelime · Okuduğun bölüm
  13. 13 Xııı. Bölüm1.582 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm2.930 kelime
  15. 15 Bölüm XV1.418 kelime
  16. 16 Bölüm XVI2.750 kelime
  17. 17 Bölüm XVII2.189 kelime
  18. 18 Bölüm XVIII1.242 kelime
  19. 19 Birinci Cildin Sonu. — Lodore — 2 — Lodore. — Yazarı — “Frankensteın”ın Yazarından.44 kelime
  20. 20 Bölüm I1.251 kelime
  21. 21 İkinci Bölüm2.299 kelime
  22. 22 Bölüm III1.655 kelime
  23. 23 Bölüm IV2.140 kelime
  24. 24 Bölüm V2.636 kelime
  25. 25 Vı. Bölüm1.557 kelime
  26. 26 Vıı. Bölüm2.772 kelime
  27. 27 Bölüm VIII2.003 kelime
  28. 28 Bölüm IX2.710 kelime
  29. 29 Bölüm X1.251 kelime
  30. 30 Bölüm XI2.221 kelime
  31. 31 Bölüm XII2.622 kelime
  32. 32 Bölüm XIII941 kelime
  33. 33 Bölüm XIV1.940 kelime
  34. 34 Bölüm XV1.979 kelime
  35. 35 Xvı. Bölüm1.331 kelime
  36. 36 Bölüm XVII867 kelime
  37. 37 Bölüm XVIII1.610 kelime
  38. 38 II. Cildin Sonu — Lodore — 3 — Lodore. — “Frankensteın”in — Yazarından46 kelime
  39. 39 Bölüm I1.160 kelime
  40. 40 Bölüm II1.749 kelime
  41. 41 Üçüncü Bölüm925 kelime
  42. 42 Bölüm IV1.699 kelime
  43. 43 Bölüm V1.649 kelime
  44. 44 Bölüm VI1.132 kelime
  45. 45 Vıı. Bölüm1.616 kelime
  46. 46 Vııı. Bölüm1.779 kelime
  47. 47 Ix. Bölüm651 kelime
  48. 48 Bölüm X1.443 kelime
  49. 49 Bölüm XI2.410 kelime
  50. 50 Xıı. Bölüm2.292 kelime
  51. 51 Bölüm XIII2.647 kelime
  52. 52 Bölüm XIV3.340 kelime
  53. 53 Bölüm XV2.843 kelime
  54. 54 Bölüm XVI2.085 kelime
  55. 55 Xvıı. Bölüm2.331 kelime
  56. 56 Bölüm XVIII2.342 kelime
  57. 57 Sonuç807 kelime

BÖLÜM XII
Onun erdemi de, bizimki gibi,
Fazlasıyla dayanıyordu o öfkeli yaygaraya;
İkiyüzlü gururun içimizde körüklediği,
Başkasının suçunu yüzüne vurmak için.

SHELLEY.

Lord Lodore’un ayrılışından sonraki beşinci gün Cornelia’ya ondan bir mektup geldi. Aradaki zamanı Twickenham’da geçirmiş, kederini de tesellisini de annesinin ilgisine bırakmıştı; annesi de içinde derin bir hınç ve öfkeli bir küçümseme uyandırmıştı. Aldığı mektup Havre’dan postalanmıştı; içeriği şöyleydi:

“İnanın, sizi bir kez daha, Atlantik bizi—muhtemelen sonsuza dek—ayırmadan önce düşünmeye çağırırken bencil hiçbir kaygıyla hareket etmiyorum. Tereddüt etmenizi yalnızca kendi iyiliğiniz, kendi mutluluğunuz için istiyorum. Bana karşı görevinizi öne sürmeyeceğim; üzerime çöken onursuzluğu tek başıma taşımaya hazırım. İçinde bulunduğumuz koşullar elverdiğince size karşı görevimi yerine getirmeyi diliyorum; bu mektubu yazmama yol açan duygu da budur.”

“Kalabalıkların içinde olsanız bile, kocanızdan ve çocuğunuzdan ayrı, yalnız geçireceğiniz yılları düşünün: yuvanız ıssız kalacak; çevrenizde iftira ve kötü niyet kol gezecek; sizi koruyacak tek bir kol bile uzanmayacak. Annenizin yanınızda bulunması, doğrudur, durumunuzun en ufak bir belirsizlik taşımasını önlemeye yeter; ama çok geçmeden onunla ilgili yanılgınızı anlayacak, yalnız ona ayırdığınız sevginize layık olmadığını göreceksiniz. Sizi kuşatacak ayartılardan ve tehlikelerden söz etmeyeceğim; kuşkusuz gururunuz sizi bunlardan korur, ama en beter biçimleriyle yanı başınızda olacaklar. Yaklaştıklarını hissedecek, tehditlerinden ürperecek, benim ölmemi isteyeceksiniz; sunağın önünde bana verdiğiniz söz de sizin için zincir ve işkenceye dönüşecek.”

“Yalnız ve gözlerden uzak yuvanızı, yapacağınız fedakârlığa yaraşır kılacak sevgiden başka sunabileceğim bir şey yok: mevkii, sosyete hayatını, dalkavukları, uygarlığın nimetlerini—bütün bunları geride bırakmanız gerekecek. Payınıza yalnızlık düşecek. Geniş ormanla ıssız ova bize barınak olacak. Hayatınızın bütün anlamını ve amacını yalnızca bende, kocanızda, çocuğunuzda bulmalısınız. Sizi ikna etmeye çalışmayacağım; yoksunluklarımı paylaşmaya çağırırken bir zamanlar ettiğimiz yeminleri daha ciddi biçimde yineliyorum. Benim yeminimi yerine getirmek için elimden geleni yapacağım; öyle ki bu, şimdiye dek olduğundan daha fazla ikimizi de hoşnut etsin.”

“Şimdiye dek yüreklerimizin birbirinden uzaklaştığı gerçeğini gizlemeye çalışmak boşuna. Bunun nedeni ikimizde değil ve bir daha hiçbirimizi etkilemesine izin verilmemeli. Toplum hayatının koşuşturması içinde üçüncü bir kişinin varlığı aramıza girmeye yettiyse; mutlu hayatımızın çiçekli yoluna bir uğursuz müdahale ayaklarımızın altına dikenler ve yanan küller serptiyse, bundan böyle günlerimizi geçireceğimiz inzivada bu müdahale ne kadar daha acı duyulurdu! Bütün düşüncelerimizi ve umutlarımızı sığdırmak zorunda kalacağımız o ıssız yerde yalnızca sevgi hüküm sürmeli; yoksa cehennemin kendisi, hiç dinmeyen, uykusuz işkencelerimizin yanında eğlence gibi kalır. Dünyeviliğin, anlaşmazlığın ve küçük düşkün gururun ruhu, sade yuvamızı çevreleyecek çitin içine girmemeli. Sevgiyle, yüreğinizi açık tutan güvenle gelin; bana—çocuğunuza—gelin! Bizde huzuru ve karşılıklı sevgiyi, hayatın gerçek sırrını bulacaksınız. Annenizi İngiltere’de mutlu edebilecek ne varsa hepsi cömertçe sağlanacak. Ama tek başınıza gelin, Cornelia, karım! Gelin, gerçekten size ait olan yüreklerin sahibi olmaya ve kendini bütünüyle size adayacak adamdan yeni bir dünyada yeni bir ders öğrenmeye.”

“Ah, korkarım bilinmeyen bir dilde konuşuyorum ve siz bu dili anlamaya asla tenezzül etmeyeceksiniz. Yine de karar vermeden önce düşünmeniz için size bir kez daha yalvarıyorum. Bir konuda kararlıyım—haklı olduğumu hissediyorum—her şey buna bağlı. Kızımızın masum yüreği, tiksindiğim ve hor gördüğüm şeylerle asla kirlenmeyecek. Onun için, sizin için, kendimden de çok, bu konuda kaya gibi sağlamım. Beni kararından döndürmeye çalışma—boşuna olur! Tek başınıza gelin! Gelişinizi on binlerce hoş geldin sözü ve hayır duası karşılayacak!”

“Yolculuk için yer ayırttığım bir gemi, beş gün sonra buradan New York’a hareket edecek. Kararınızı geciktirmeyin; böyle bir lütufta bulunmaya karar verdiyseniz buraya, yanıma gelmek için hemen yola çıkın.”

“Bu fedakârlığın karşılığını asla vermeyecek bir kişi ve o kasvetli, acıyla dolu orman için kendinizi feda etmeye karar verirseniz, en azından oradaki durumunuzu elden geldiğince iyi kılacak her şeyi benden alacaksınız. Benim cömert davranmadığımdan yakınamayacaksınız. Yeni hayatımda kendim için pek az şeye ihtiyaç duyacağım; servetimin geri kalanı emrinizde olacak.”

“Sürgünümün gerçek nedeni konusunda gizliliği size hatırlatmama gerek yok; incelik duygunuz size susup sakınmayı söyleyecektir. Bu mektubu Fenton size ulaştıracak; ya sizinle birlikte buraya dönecek ya da bana olumsuz yanıtınızı getirecek—gelecekteki mutsuzluğunuzun mührü olacağından emin olduğum yanıtı. Tanrı doğru ve yerinde seçim yapmanızı sağlasın! Elveda.”

Lady Lodore bu satırları okurken yüreği göğsünde yanıyordu. Gururlu ve mağrur biri olarak, kendisine böyle buyruk verilmesine, huzuruna dönmesini buyurma lütfunda bulunan efendisinin söz dinleyen kölesi gibi peşinden gitmesine razı mı olacaktı? Üstelik efendisi, Cornelia’nın deyimiyle, ansızın çekip giderek onu terk etmişti. Annesi yanında oturmuş, mektubu okurken ona kaygılı ve sorgulayan gözlerle bakıyordu. Yüzünden öfke, küçümseme ve acı bir hiddet geçip giderken her değişikliği gördü. Cornelia okumayı bitirdi—ama hâlâ susuyordu. Bu aşağılayıcı hitabı annesine nasıl gösterebilirdi? Bir kez daha mektubu inceliyormuş, içindekileri tartıyormuş gibi yaptı.

Lady Santerre ayağa kalktı; kâğıdı Cornelia’nın elinden usulca alıyordu. “Okumamalısın,” diye haykırdı; “ama okumalısın da—işte böylece öteki haksızlıklara bir yenisi daha eklendi.”

Lady Santerre mektubu okudu; sessizce gözden geçirdi, katladı, masaya bıraktı. Cornelia başını kaldırıp ona baktı. “Kararından korkmuyorum,” dedi annesi. “Seni beşiğinden beri kendini sana adamış, yalnızca senin için yaşayan bir anneyi terk etmeyeceksin.”

Mutsuz genç kız, annesinin yakarışına karşı koyamayarak kendini onun kollarına attı. Soğuk Lady Santerre bile duygulandı; gözlerinden yaşlar aktı. “Sevgili yavrum!” diye haykırdı.

“Sevgili yavrum!” Bu sözler Lady Lodore’un yüreğinde yankılandı. “Çocuğumu bir daha hiç göremeyeceğim!”

“Tehdidi bu,” dedi annesi, “üzerinizdeki gücünü bildiği için söylüyor; ama bunu gerçekleştireceğinden korkma. Lord Lodore’un davranışlarında ne ilke ne dünyanın görüşüne saygı ne de haklı, aklı başında bir gerekçe var. Deli gibi tutkulu, üstelik ondan da kararsız. Şimdiki hevesi İngiltere’yi bırakıp yabanıl topraklara gitmek ve seni peşinden gelmeye zorlayarak eziyet etmek. Ona boyun eğersen sen de onun gibi mahvolursun. Biraz sabret, her şey yeniden yoluna girer. Seyircisi olmayan bir sahnede trajik kahramanı oynama hevesinden yakında bıkacak; yaptıklarının budalalığını anlayacak, geri dönüp bağışlanmak için yalvaracak ve davranışları kınama konusu olmadan kalırken kendisini herkesin maskarası ettiği bir eşe sahip olduğu için ne kadar şanslı olduğunu görecek. Sevgili Cornelia, akla karşı tutku; doğal sevgiye, bir çocuğun görevine ve kendine duyduğun saygıya karşı kıskançlık, bencillik ve zorbalık savaşında yenilmene izin verme. Uzun süre dönmese bile, bir bebekle ve onun dadısıyla birlikte olmaktan çabucak bıkacak; senin yine de çocuğuna annelik etmeye razı olduğunu gördüğüne sevinmekten kendini alamayacak. Budalalığa ve şiddete karşı kullanman gereken silahlar kararlılık ve sağduyudur. Boyun eğersen eşi görülmemiş bir zorbalığın kurbanı, ilk buyrukları anneni terk etmeye, ülkenden sürülmeye ve adını bile söylemeye tenezzül etmediği bilinmedik bir çölde diri diri gömülmeye yönelik yumuşak, hafif emirler olan bir efendinin kölesi olursun. Bütün bunlar, bu denli kötü ve zalimce olmasalardı, yalnızca budalaca ve çılgınca sayılırdı. İnan bana sevgilim, kendini benim yol göstermeme bırak; her şey yoluna girecek. Böyle bir teşekküre değer veriyorsan, Lodore bile göstereceğin sağduyuya ve cömertliğe teşekkür edecek.”

Cornelia dinledi ve ikna oldu. Lady Santerre her şeyden önce, Cornelia’nın kararlı durduğunu gören Lodore’un düşüncesizce tasarılarından vazgeçip Avrupa’da kalacağını, hatta belki de Atlantik’i aşmayı hiçbir zaman gerçekten düşünmediğini aklına yerleştirmeye çalıştı. Her hâlükârda, aklı başında bir amacı olmayan, ay gibi değişken bir adamın kararlarına göre hareket etmemesi gerektiğini; kendini kararlı gösterirse onun kendi isteğine boyun eğeceğini söyledi. Lady Lodore, kocasının mektubunu bu düşüncelerle yanıtladı. Mektubu getiren Lord Lodore’un uşağı Fenton onu bırakıp Londra’ya gitmişti. Ertesi gün hanımının emirlerini almak üzere döndü. Cornelia onu görüp sorguya çekti. Lord Lodore’un Amerika’ya yelken açmadan önce çocuk dadısı dışında bütün İngiliz hizmetçilerinin işine son vereceğini, New York’a varınca dadıyı geri göndermeye söz verdiğini öğrendi. Yolculukta kullanmak üzere yer ayırtmış, kamaraları donattırmıştı; göç etmeye kesin karar verdiğinden kuşku duyulamazdı. Fenton’ın bildiği bundan ibaretti. Cornelia mektubunu ona verdi; Fenton hemen Southampton’a doğru yola çıktı.

Lodore, karısına karar vermesi için bu kadar kısa süre tanırken, ilk dürtüsünün onu çocuğuna kavuşturacağını, bu dürtüyle hareket edip en azından Havre’a kadar geleceğini düşünmüştü. Annesi belki de kızını geri almak için ona eşlik ederdi; üstelik Lodore’un kararını değiştirebileceği umudunu da taşıyabilirdi. Lodore’un zihninde itiraf etmediği bir çekincesi vardı: Karısı annesinden ve bir süreliğine dünyadan vazgeçerse sürgün yerini seçme hakkını ona bırakacak, Amerika’ya göç etme gibi kasvetli tasarıdan vazgeçecekti. Bu düşüncelerle, İngiltere’den gelen posta gemilerinin gelişini her gün kaygıyla bekledi. Her gün Cornelia’nın gemilerden biriyle inmesini umuyordu; yanında Lady Santerre olsa bile yüreğinin onu sevinçle karşılayacağını biliyordu. Bu süre içinde düşünceleri yuvasına dönmüş, hayal gücü o yuvanın anısını gerçekte olduğundan daha parlak renklerle süslemeye başlamıştı. Lady Lodore bütünüyle soğuk ve uzak biri olmamıştı; aralarındaki anlaşmazlıklara rağmen onun karısıydı. Peri kadar zarif bedeni her sabah gözlerinin önündeydi; gülümsemesi, sesi, neşeli ve hafif kahkahası, onsuz geçen uzun günlerde boşalan kaç saati canlandırıp güzelleştirmişti. Onu yeniden görme umuduna tutununca huysuzluğunu, dikbaşlılığını ve eğlence düşkünlüğünü unuttu. Yalnızca güzelliğini ve zarafetini hatırlıyor, sevgiliye yaraşır biçimde bu büyüleyici imgeye gerçeğinden çok kendi isteklerine uyan bir ruh veriyordu. Uzun yolculuğun hazırlıklarına her gün daha az dikkat etti. Her gün onun gelmesini bekledi; her akşam yinelenen düş kırıklığı yüreğini donduruyor, ertesi sabah umut yeniden uyanıyordu. Birkaç kez İngiltere’ye doğru yelken açıp onu karşılamaya gitmenin eşiğine geldi. Buluşma yeri olarak Southampton’ı seçmemiş olduğu için kendini binlerce kez suçladı; onu kaçırma korkusu yalnızca oraya gitmesine engel oldu. Bu duygulara kapıldıkça, kabarıp tutkuya dönüşen sevgi göğsünde yükseldi. Çok geçmeden geleceğinden kuşku duymuyor, ona minnettarlığını ve sevgisini nasıl göstereceğini düşünüyordu.

Amerikan gemisi kalkmak üzereydi; onsuz gitse bile umurunda değildi. Derken altıncı gün Fenton geldi ve Cornelia’nın mektubunu eline verdi. Demek beklentisinin sonu buydu; küçücük bu kâğıt, umutlarının yıkımına soğuk bir mühür vuruyordu. Ama belki de yalnızca gecikme istemişti? Hizmetçinin tavrında böyle bir izlenim uyandırmayan bir şey vardı; yine de bu düşünce aklına gelir gelmez mührü yırtıp açtı. Mektupta pek az söz vardı; her satırına hınç sinmişti.

“Zalimliğinize bir de hakaret ekliyorsunuz,” diye yazıyordu, “ama yakınmayı küçümsüyorum. Öne sürdüğünüz koşul, davranışınızdaki içi boşluğu ve aldatmacayı gözler önüne seriyor. Annemi terk edemeyeceğimi, etmeyeceğimi pekâlâ biliyorsunuz; ama benden bütün görevlerimden ve erdemli sevgimden vazgeçmemi isteyerek, size eşlik etmeyi reddetmenin utancını üzerime yıkmayı başarıyorsunuz. Bu, size yaraşır bir tasarı ve amacına ulaştı.”

“Çocuğumu istiyorum—onu bana geri verin. Böylesine küçük bir yavruyu anne şefkatinden ve bakımından ayırmak eşi görülmemiş bir zulümdür. Hangi hakla—neye dayanarak onu benden alıyorsunuz? İntikamcı yaradılışınızın zorbalığı ve karanlık kıskançlığı, anneme hakaret edişinizde olduğu gibi bu ilkesiz şiddet eyleminde de kendini gösteriyor. Yalnız siz hüküm sürmeli, sizden korkulmalı, yalnız sizi düşünmeliyiz; geri kalan herkes, özsevginiz sunağında kurban edilen canlılar. Böylesine bağlılığı hak etmek için ne yaptınız? Yüreğinize sorun—taşa dönmediyse sorun: sevgili annemin bana verdiği uzun yıllar süren sevgi, iyilik ve hiç eksilmeyen özene denk ne yaptınız? Ben sizin karınızım, Lodore; adınızı taşıyorum. Size verdiğim yeminlere sadık kalacağım; bana döktürdüğünüz gözyaşlarını saymayacağım. Ama anneminkiler kutsaldır; benim için dökülen tek bir damlası bile boşa gitmez.”

“Çocuğumu bana verin—geri kalanı sizin olsun—gidin, huzur içinde! Soğukça bencil olanları, duygusuz despotları cennet kutsayacaksa, bu kutsamalar sizin olsun; ama asla anlayamayacağınız kadar saf, çıkar gözetmeyen duygulara karışmaya cüret etmeyin. Çocuğumu bana verin; ne müdahalemden ne de öfkelenmemden korkun. Sizin için ölü sayılmaya razıyım—sizi bir daha hiç görmemeye de.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…