2. Bölüm

Eylül’lerin evine girerken içimde garip bir sıkışma vardı.
Sanki söyleyeceğimiz şey o evin duvarlarını biraz çatlatacakmış gibi.

Salon kalabalıktı. Annemle Eylül’ün annesi mutfaktan çay taşıyor, babalar kendi aralarında konuşuyordu. Derin’in babası her zamanki gibi dik oturmuş, sessizce etrafı izliyordu. Onun bakışları insanın içini okuyormuş gibi.

Biz üçümüz mutfağa kaçtık.

Eylül hemen başladı.
“Şimdi mi söylesek?”

“Evet şimdi,” dedim. “Sonra daha zor olur.”

Derin sessizdi. Gözlüğünü düzeltti.
“Babam istemez.”

“Benimki de istemez,” dedim. “Ama bu bizim hayatımız.”

Eylül dudaklarını ısırdı. “Ya izin vermezlerse?”

“Ya verirlerse?”

Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Eylül başını kaldırdı. “Tamam. Söylüyoruz.”
Salona geçtiğimizde herkes bize baktı. O an çocuk değilmişiz gibi hissettim. Sanki mahkemeye çıkıyoruz.

Ben başladım.

“Bir şey söyleyeceğiz.”

Babam kaşlarını kaldırdı. “Ne oldu?”

Eylül nefes aldı. “Okulda burs sınavı var. Özel kolejler için.”

“Özel kolej mi?” dedi babam.

Derin ekledi: “İstanbul, Ankara, İzmir… birkaç şehirde var. Barajı geçersek tam burs.”
Levent amcanın sesi sert çıktı.
“İstanbul mu?”

O an Derin’in omuzlarının düştüğünü gördüm.

Cem amca düşündü. “Yatılı mı?”

“Evet,” dedim. “Ama eğitim çok iyi. Üniversite için büyük fırsat.”

Babam bana baktı. Uzun uzun.
“Gitmek istiyor musun?”

“Evet.”

“Neden? Bursa’da okuyamıyor musun?”

“Okurum. Ama bu başka.”
Annem sessizce beni izliyordu. Gözlerinde hem korku hem gurur vardı.

Levent amca başını salladı.
“Ben kızımı bilmediğim şehre göndermem.”

Derin hiçbir şey demedi. Ama elleri titriyordu.

Eylül birden konuştu.
“Baba, ben annem için daha iyi bir hayat istiyorum. Hepimiz istiyoruz.”

O an ortam değişti.
Kimse bağırmadı. Ama herkes düşünmeye başladı.

Babam derin bir nefes aldı.
“Denemekten zarar gelmez.”

Cem amca başını salladı.
“Sınava girsinler.”

Herkes Levent amcaya baktı.

O birkaç saniye hiçbir şey söylemedi. Sonra Derin’e baktı.
“Gir. Ama kazanırsan tekrar konuşuruz.”

Derin’in gözleri doldu ama ağlamadı.

Ben içimden “bir adım” dedim.
Sadece bir adım ama yeterli.

Okul kapısından girerken herkesin haberi olmuştu sanki.

“Duydun mu? İstanbul’a gideceklermiş.”

“Özel kolej ha? Bunlar mı?”

Yanımızdan geçen bir kız omuz attı.
“Burslu prensesler.”

Eylül dişlerini sıktı.
Derin gözlerini yere indirdi.

Ben durdum.

Arkamdan biri bağırdı.
“İstanbul sizi bekliyormuş!”

Döndüm.

Beklesin,” dedim. “Geç kalmasın.”

Koridorda birkaç kişi sustu.
Bazıları güldü.

Ama biz yürümeye devam ettik.

İçimde korku var mıydı?
Evet.

Ama daha büyüğü vardı.

Gitme isteği.

Ve ben bir şeyi kafama koyduysam…
Kolay kolay vazgeçmem.

Okuldaki bu tür sözleri elbette ki kulak asmadık. Bunlar bizim için genel şeyler bu okuldaki pek çok kişiyle aramız iyi değil mi düğün müdür yardımcısı öğrenciler hatta kantin görevlisi ile bile.

Bütün bu düşünceler karşı tarafın kendi ön yargıları ama şu okuldan kurtulmak için var ya elimden geleni yaparım.

Sınıftakiler de gün boyu bizimle dalga geçtiler.

"Kızım siz kim burs sınavını kazanmak kim"

"Bir de İstanbul düşünüyorlar İstanbul da sizi bekliyordu zaten"

"Aslında kazansalar çok güzel olur kurtuluruz bunlardan"

En son sabrım taştı. Ellerimi masaya vurarak bağırdım.

"Sizin gibi boş beleş yaşıyacağıma gider en iyi okullarda okurum daha iyi şunlara bak ya okulun tamamını toplasak bir tane düzgün insan yoktur en azından biz bir şeyleri deniyoruz sizin gibi boş oturup boş kalkmıyoruz "

Benim sert sözlerime ve çıkışlarıma alışkınlar tabi kimse ses etmedi bütün dualar ayrı bakışları üzerimizde hissettik.

Okul çıkışı Derin yine duygusala bağladı neymiş efendim vazmı geçsek.

"Saçmalama kızım" diye sitem ettim böyle fırsat geri çevrilir mi hiç belki barajı geçeriz.

"Lina haklı derin " diye beni destekledi Eylül

"Bak burdan kurtulmak için bu altın tepside bir fırsat korkak olma bir iki ucuz insanın lafıyla vaz mı geçiçez bize yakışmaz"

"Eylül haklı Derin bak o okulda alacağımız eğitimi bir düşünsene hayatımız kurtulur be ne olur iyi düşün"

Biraz duraksadı bizi yarı yolda bırakacak değil ya bugüne kadar ne yaptıysak beraber yaptık.

"Haklısınız tüm sesleri susturmak için bizim başarılı olmamız gerekiyor vazgeçmek en kolay seçenek ama biz zor olanı başaracağız"

"İşte bu be". Diye sarıldık birbirimize yarından tez yok hemen çalışmalara başlamamız lazım sınav kolay olmayacak hem de hiç kolay olmayacak.

( Bölüm geç geldi ve biraz kısa oldu kusuru bakmayın üzümlü keklerin iyi okumalar 🫠🫠)