Yıldızların Altında ,Gölgelerin İçinde

Hogwarts’ın kuleleri gece yarısı sessizliğine büründüğünde, şatonun tüm ağırlığı omuzlarımdaydı sanki. Astronomi Kulesi'nin taş balkonuna çıktığımda soğuk rüzgâr yüzüme çarptı. Yıldızlara bakıp "neden" diye sormak istedim; neden Tom Riddle, neden bu belirsizlik, neden ben?
"Kendini yıldızlara sormanın bir faydası olmayacak, Grindelwald."
Arkama döndüğümde, karanlığın içinden Tom’un silüetinin belirdiğini gördüm. Adımları her zamanki gibi sessizdi. Balkonun korkuluklarına yaslandı, bakışlarını karanlık yasak ormana dikti.
"Beni takip mi ediyorsun Riddle?"
"Hayır," dedi, sesi o kadar dalgındı ki. "Bu kulede sadece huzur bulabileceğimi sandım. Ama görünüşe göre burası bile senin karmaşanla dolu."
Üzerime yürüdü. Aramızdaki mesafe o kadar azaldı ki, o tanıdık kış rüzgarı ve mürekkep kokusu burnuma doldu. "Hermione bile fark etmiş, herkes fark ediyor," dedim, kontrol edemediğim bir öfkeyle. "Neden bu kadar yakınsın? Neden bakışlarını bir saniye bile üzerimden çekmiyorsun? Eğer düşmanlıksa, bunu bitir. Eğer buysa... buysa da söyle! Bu sessizlik, bu oyunlar artık canımı yakıyor."
Tom, bir adım daha yaklaştı. Gözlerinde o her zamanki soğukluk yoktu; sadece saf, katıksız bir hiddet ve çaresizliğin karışımı vardı. "Bitirmek mi istiyorsun?" diye kükredi neredeyse. "Ben seni hayatımdan çıkaramazken mi? Ben geceleri o kağıda sinen kokunla nefes alırken mi bitireceğiz? Sen benim üzerimdeki o tuhaf büyüsün Elera. Ve ben bu büyüden nasıl kurtulacağımı bilmiyorum!"
Üzerime doğru bir adım daha attığında dengemi kaybettim. Sırtım taş sütuna çarptı. Rüzgar aniden şiddetlendi; cübbemin omuzlarımdaki ağırlığı savruldu ve boynumu kapatan yakalık bir kenara düştü.
O sırada kulenin tepesinden vuran parlak, dolunay ışığı doğrudan boynuma vurdu.
Tom, tam bir şeyler daha söylemek için ağzını açmıştı ki, gözleri boynumdaki o gümüşümsü, pürüzlü yara izine kilitlendi.
Sözleri havada asılı kaldı. Dudakları titredi ama tek bir ses bile çıkmadı. O an sanki zaman durdu. Tom’un o kendinden emin, tehlikeli duruşu bir anda çöktü. Göz bebekleri büyüdü, yüzündeki tüm ifade boşaldı.
Elini tereddütle kaldırdı. Parmak uçları havada bir saniye kadar asılı kaldı, sanki dokunacağı şeyin kutsallığından veya canımı acıtmaktan korkuyormuş gibi. Sonra, parmakları usulca yara izinin pürüzlü yüzeyinde gezindi.
Dokunuşu... o kadar hafifti ki, tenimin titrediğini hissettim. Tom Riddle, ilk defa bir şeyi "kontrol etmek" için değil, sadece orada olduğunu "hissedebilmek" için dokunuyordu.
"Bu..." diye fısıldadı, sesi o kadar çatallıydı ki neredeyse duyamadım. "Bu ne..."
Daha fazla konuşamadı. Bakışları izden yüzüme, gözlerime kaydı. Gözlerinde ne bir merak, ne bir sorgulama vardı. Sadece... aniden her şeyi anlayan, karşısındaki kıza dair tüm bildiklerini sorgulayan bir sessizlik vardı. O an anladım; Tom, o ize bakarak benim sadece bir Grindelwald olmadığımı, aslında o ize benzer bir karanlığın içinde savaştığımı ilk kez gördü.
Tom’un nefesi hızlandı, parmağını o izden çekmedi. Sanki elimi tutamıyorsa bile, o iz aracılığıyla ruhuma dokunmaya çalışıyordu. Koca bir kulede, yıldızların altında, aramızdaki o "başlamayan" her şeyin başladığı o yerde, Tom Riddle ilk defa karşımda savunmasızdı.

_______________

Yeni bölüm sizlerle umarım beğenirsiniz 🖤 Yorumlarınız ve beğenilerinizi bekliyorum 🤍