Gölge Takibi

Kahvaltı bittiğinde Büyük Salon’dan çıkarken masadaki herkesin gözü bizim üzerimizdeydi. Draco’nun tedirgin bakışlarını arkamda hissedebiliyordum ama kafamı bile çevirmedim. Sırlar, zindanların koridorlarında yankılanıyordu sanki.
Gün boyunca dersler arasında koştururken, Tom’un o sabahki hamlesinin etkisinden çıkamamıştım. Sınıflarda yan yana oturmamıştık ama ne zaman başımı koridorda çevirsem, Tom ya karşı koridorun köşesinde duruyor ya da kalabalığın içinde gümüş rengi gözleriyle beni izliyor oluyordu. Bu bir takip değildi; bu, adeta bir gözetleme ve koruma kalkanıydı.
Akşamüstü, okulun kütüphanesinin en kuytu köşesinde, yasaklı büyülerin bulunduğu rafların arasında eski bir parşömen inceliyordum. Kütüphaneci Madam Pince’in ışıkları kıstığı saatlerdi ve etrafta neredeyse kimse yoktu.
Havadaki o hafif mürekkep ve kış rüzgârı kokusunu aldığımda, arkamı dönmeme bile gerek kalmadı.
"Kütüphanenin bu saatte bu kadar sessiz olması şaşırtıcı," dedi Tom. Sesi, rafların arasında yankılandı.
Başımı kaldırdım. Elini raflara yaslamış, üzerime doğru eğilmişti. Gözlerinde sabah kahvaltıdaki o sakinlikten eser yoktu; yerini, sabahki o şokun ve çözülemeyen gizemin getirdiği yoğun bir meraka bırakmıştı.
"Seni bekleyen birileri vardır Riddle, burası senin çalışma alanın değil," dedim, sesimi sabit tutmaya çalışarak.
Tom, bir adım daha yaklaştı. Aramızdaki mesafeyi öyle bir kapattı ki sırtım ahşap raflara yaslandı. Elini, yanı başımdaki rafa koydu; parmakları parşömenimin hemen kenarına değdi.
"Beni neyin beklediğini ben kendim seçerim Elera," dedi, fısıltıya benzer bir sesle. "Sabah o masaya oturduğumda, arkadaşların nefesini tuttu. Herkes ne yaptığımı anlamaya çalışıyor. Ama kimse... senin dün gece kulede ne sakladığını bilmiyor."
Tenim karıncalandı. Kalbim göğüs kafesimi dövüyordu ama ona bunu belli etmemeye kararlıydım.
"Bazı şeyler saklı kalmalıdır Tom," dedim, ilk defa ona adıyla hitap ederek. "Her sırrı çözemezsin. Bazı sırlar insanı yakar."
Tom’un göz bebekleri adeta büyüdü. Ona adımla seslenmemin üzerindeki etkisini yüzünden okuyabiliyordum. Parmak uçları yavaşça parşömenin kenarından kalktı, havada bir an süzüldü; sanki dün geceki gibi yine boynumdaki o izi bulmak ister gibi bir hareket yaptı ama son anda durdu. Kendini tuttu.
"Yakacaksa..." dedi, yüzü yüzüme tehlikeli bir şekilde yaklaşırken, nefesi dudaklarımın üzerinde hissettiğim o soğuk nane ve tütün kokusuna karıştığında, "...birlikte yanarız. Ama benden daha fazla saklayamazsın, Elera."
Gözlerimiz birbirine kilitlenmişti. Tom’un o son sözü, kütüphanenin loş rafları arasında bir yankı gibi havada asılı kaldı. Birlikte yanarız.
Sırtım ahşap rafa yaslıyken, onun o karanlık, kararlı bakışlarındaki ateşi net bir şekilde görebiliyordum. Bir saniye daha o mesafede kalırsak, aramızdaki tüm o ördüğümüz duvarların yerle bir olacağını ve geri dönüşü olmayan bir yola gireceğimizi ikimiz de biliyorduk.
"Fazla iddialısın, Riddle," dedim, sesimi olabildiğince sert tutmaya çalışarak ama kalbimin kulaklarımda attığını gizleyemiyordum. Elimi göğsüne koyup hafifçe ittim. Şaşırtıcı bir şekilde direnmedi; sadece o karanlık gülümsemesiyle geriye doğru yarım adım attı.
"İddialı değilim Elera," dedi, sesini alçaltarak. Arkasını dönmeden önce son bir kez gözlerimin içine baktı. "Sadece ne zaman gerçeği söyleyeceğini bekliyorum."
Arkasına bile bakmadan kütüphanenin karanlık koridoruna doğru yürüyüp gözden kayboldu. Nefesimi tuttuyum yerden bırakırken, ellerimin hafifçe titrediğini fark ettim. Tom Riddle, sadece bir sırkâr ya da rakip değildi artık; zihnime, tenime ve bu şatonun her köşesine sızmaya başlamıştı.

________________

Yeni bölüm sizlerle umarım beğenirsiniz 💖 Yorumlarınızı ve beğenilerinizi bekliyorum 🤍 ✨