Kar ve Vişne Çürüğü

Üç Süpürge’nin boğucu sıcağından dışarı çıktığımda, buz gibi hava yüzüme bir tokat gibi çarptı. Arkamda Blaise ve Mattheo’nun kahkahaları, Draco’nun Pansy’ye pelerinini vermeye çalışması kalmıştı. Biraz nefes almaya ihtiyacım vardı. Vişne çürüğü rujumun tadı hala dudaklarımdaydı ama asıl silinmeyen his, Tom’un kadehin kenarındaki izime dudaklarını bastırdığı o andı.Köyün biraz daha tenha olan, karın diz boyuna ulaştığı ara sokaklarından birine saptığımda, arkamdaki kar hışırtısını duydum. Dönmeme fırsat kalmadan, güçlü bir el kolumu kavradı ve beni eski bir binanın taş duvarına, gölgelerin içine doğru savurdu.Karşımda Tom vardı. Ama bu seferki Tom, kütüphanedeki o sakin çocuk ya da düellodaki o soğukkanlı rakip değildi. Gözleri kapkaranlıktı ve nefesi soğuk havada beyaz dumanlar çıkararak yüzüme çarpıyordu."Bunu neden yaptın?" diye sordu. Sesi fısıltıdan halliceydi ama bir bıçak kadar keskindi. "Herkesin içinde... o küçük oyununla neyi kanıtlamaya çalışıyordun?""Sadece bir oyundu Riddle," dedim, sırtımı soğuk duvara yaslayıp ona meydan okuyarak. "Cesaret demiştik, ben de cesur davrandım. Senin o meşhur kadehindeki kutsallığı bozmak hoşuma gitti."Tom bir adım daha yaklaştı. Elini yüzümün hemen yanındaki duvara sertçe dayadı. Aramızdaki mesafe o kadar azdı ki, kar taneleri ikimizin sıcaklığı arasında eriyordu."Kutsallığı bozmak mı?" diye fısıldadı, başını hafifçe yana eğerek. "Sen sadece kadehi bozmadın Elera. Sen, benim haftalardır inşa etmeye çalıştığım o mesafeyi yıktın."Aniden boşta kalan eliyle çenemi kavradı. Parmakları tenimi yakıyordu. Bakışları vişne çürüğü rujumun hala taze durduğu dudaklarıma kilitlendi."O ruju bir daha sürme," dedi sesi boğuklaşarak. "Çünkü tadı... Tadı hala damağımda ve bu benim nefret ettiğim bir kontrol kaybı.""Nefret mi ediyorsun?" diye sordum, sesimdeki titremeyi gizleyemeyerek. "Yoksa bu kadar kalıcı olmamdan mı korkuyorsun?"Tom cevap vermedi. Çenemi tutan parmakları hafifçe gevşedi ama elini çekmedi. Baş parmağını alt dudağımın üzerine, tam o ruj izinin olduğu yere yavaşça bastırdı. Rujun rengi onun parmağına bulaşırken, Tom’un gözlerinde bir anlık bir teslimiyet gördüm."Tadın sandığımdan daha yakıcıymış Grindelwald," dedi, dudakları dudaklarıma o kadar yakındı ki kelimeleri tenimde hissettim. "Beni altüst ediyorsun ve ben buna izin vermemeliydim. Ama madem kadehimden içecek kadar cesursun, o zaman bu zehrin sonuçlarına da katlanmalısın."Tam o an, sokağın başından Mattheo’nun sesi duyuldu: "Elera! Neredesin?"Tom anında benden uzaklaştı. Bir saniye içinde o buz gibi, hiçbir şey olmamış maskesini geri taktı. Parmağındaki vişne çürüğü lekesine baktı, sonra elini cebine soktu."Gidip arkadaşlarına katıl," dedi, sesi tekrar o dondurucu sınıf başkanı tonuna dönmüştü. "Ama bu gece kütüphaneye gelme. Zihnini toparlaman için sana bir gece izin veriyorum."Tom karanlıkta gözden kaybolurken, dudaklarımın üzerindeki o yakıcı hissi ve karın sessizliğini yanımda taşıyarak arkadaşlarıma döndüm. Tom Riddle ilk kez bir "itirafta" bulunmuştu; kelimelerle değil, parmak uçlarındaki o ruj lekesiyle.

________________

Yeni bölüm sizlerle umarım beğenirsiniz 🥰 Yorumlarınızı ve beğenilerinizi bekliyorum 💜