Asaların Savaşı

Ertesi sabah KSKS sınıfına girdiğimde, odadaki hava dün geceki tartışmamızın tortularıyla yüklüydü. Profesör, bugünkü dersin "Düello Teknikleri" olduğunu açıkladığında, sınıftaki heyecan dalgası Slytherin ve Gryffindor masaları arasında yayıldı.
"Riddle ve Grindelwald," dedi profesör, asasıyla platformu işaret ederek. "Lütfen sahneye."
Mattheo, hemen yanımda otururken koluma hafifçe vurdu ve o her zamanki muzip fısıltısıyla, "Hadi bakalım Elera, şu buz prensinin tahtını biraz salla. Hakkından gel!" dedi. Göz kırptığında, abisine karşı duyduğu o gizli rekabetin ve benim gücüme duyduğu güvenin karışımını gördüm.
Platforma çıktığımda Tom çoktan oradaydı. Asasını bir kılıç gibi tutuyor, yüzünde o hiçbir duygu barındırmayan ama içten içe yakan bakışıyla beni bekliyordu. Selam vermek için eğildiğimizde, sadece benim duyabileceğim bir sesle, "Geceki cesaretini asana da yansıtabilecek misin, yoksa sadece kelimelerin mi keskin?" dedi.
"İzle ve gör Riddle," dedim, asamı savunma pozisyonuna getirerek.
Profesörün işaretiyle düello başladı. Tom’un ilk saldırısı, Expelliarmus, o kadar hızlı ve isabetliydi ki, sıradan bir öğrenci asasını saniyeler içinde kaybederdi. Ama ben sadece hafif bir bilek hareketiyle büyüyü yana savurdum ve Durmstrang’da öğrendiğim o agresif tekniklerden biriyle karşılık verdim.
“Confringo!”
Patlama Tom’un hemen önünde gerçekleşti. Tom, havada asılı kalan toz bulutunun içinden bir gölge gibi sıyrıldı. İkimiz de durmuyor, platformun üzerinde adeta bir ölüm dansı yapıyorduk. Sınıftakiler, özellikle de Altın Üçlü, daha önce böyle bir tempo görmemiş gibi hayranlıkla izliyorlardı. Tom, asasını her savurduğunda soğuk ve hesaplanmış bir güç gönderiyordu; ben ise rüzgarın kendisiymişim gibi akışkan ama yıkıcıydım.
Aramızdaki şey bir aşk ya da hoşlanma değildi; bu saf, katıksız bir nefret ve birbirini alt etme arzusuydu. Dün geceki o yakınlaşmanın, o bilek kavrama anının hıncını şimdi asalarımızdan çıkarıyorduk.
Tom, karmaşık bir büyü zinciriyle üzerime gelmeye başladığında, son saniyede eğilip altından geçtim ve asasını tuttuğu ele doğru sert bir hamle yaptım. Asalarımız birbirine kilitlendiğinde, aramızda gümüşi ve yeşil bir elektrik akımı oluştu. İkimiz de geri adım atmıyorduk. Yüzlerimiz birbirine o kadar yakındı ki, Tom’un dişlerini sıktığını ve gözlerindeki o saf öfkeyi görebiliyordum.
"Senden nefret ediyorum," dedi Tom, sesi büyünün yarattığı cızırtıların arasında sadece benim duyabileceğim bir frekanstaydı.
"Karşılıklı Riddle," diye tısladım. "Ama bu nefret seni ayakta tutan tek şey, değil mi?"
Asalarımız büyük bir gürültüyle birbirinden ayrıldı ve ikimiz de platformun iki ucuna savrulduk. Profesör araya girerek düelloyu bitirdiğinde, sınıfta bir anlık ölüm sessizliği oldu, ardından büyük bir alkış koptu. Mattheo ayağa fırlamış, ıslık çalıyordu. Draco ise endişeli ama gururlu bir ifadeyle bana bakıyordu.
Platformdan inerken Tom ile son kez göz göze geldik. Cübbesi hafifçe dağılmış, alnında ter damlaları birikmişti. O kusursuz kontrolü bir kez daha sarsılmıştı ve bunun sebebi bendim. O benden nefret ediyordu çünkü ben onun aynasıydım; onun kadar güçlü, onun kadar karanlık ama ondan çok daha özgür.

________________

Yeni bölüm sizlerle umarım beğenirsiniz 🖤 Yorumlarınız ve beğenilerinizi bekliyorum 🩶