Kelimesiz Anlaşma

KSKS dersliği yine o gergin sessizliğe bürünmüştü. Profesör, bugünkü dersin "Gelişmiş Savunma ve Karşı Atak" olduğunu söyler söylemez Tom’un bakışlarını üzerimde hissettim. Mattheo, revirdeki o yakınlıktan sonra bugün masada daha bir keyifliydi; sürekli koluma dokunuyor, kulağıma bir şeyler fısıldayıp beni güldürüyordu.
Tom ise asasını masasına o kadar sert bırakmıştı ki, Profesör bile bir an duraksadı.
"Riddle ve Grindelwald," dedi Profesör, sanki bu ikili artık sınıfın resmi düello partnerleriymiş gibi. "Tekrar sahneye. Ama bu sefer kurallar daha katı; sözsüz büyüler kullanılacak."
Platforma çıktığımızda, Tom’un yüzündeki o revirdeki veya seradaki adamdan eser yoktu. Tekrar o aşılmaz, soğuk maskesini takmıştı. Ama gözlerinin içine baktığımda, seradaki o boğulma anının hayaletini hala görebiliyordum.
Selam verdiğimizde, "Sana borçlu kalmaktan nefret ederim Grindelwald," dedi fısıltıyla. "Bu düello, zayıflığımı gördüğün için bir tazminat değil; benim hala senin üzerinde otorite sahibi olduğumun bir hatırlatıcısı olacak."
"Hala aynı kibir Riddle," dedim gülümseyerek. "Otoriten sadece senin zihninde yaşıyor."
Düello başladığında, bu seferki tempo bir öncekinden çok farklıydı. Tom, sözsüz büyülerle üzerime gelirken hamleleri yakıcı bir hızdaydı ama bir gariplik vardı. Büyüleri beni yaralamak ya da platformdan düşürmek için değil, beni belirli bir yöne manevra yapmaya zorlamak için gönderiyordu. Sanki beni test ediyordu.
Sınıf nefesini tutmuş izlerken, Tom aniden asasını karmaşık bir şekilde savurdu. Üzerime gelen gümüşi bir ışık dalgasını savuşturmak için asamı kaldırdım ama ışık bir anda yön değiştirip etrafımda bir halka oluşturdu. Bu bir saldırı büyüsü değildi; bu, savunmamdaki en küçük boşluğu ölçen bir teşhis büyüsüydü.
Asalarımız tekrar havada çarpışıp o statik elektriği yaydığında, Tom bir adım yaklaştı. Herkes bizim hala kıyasıya dövüştüğümüzü sanıyordu ama asalarımızın ucundaki o enerji akışı, ikimiz arasında gizli bir köprü kurmuştu.
"Bileğin," dedi Tom, sözsüz düellonun ortasında sadece benim duyabileceğim bir sesle. "Mattheo'nun sürdüğü o merhem... Onu kullanmaya devam et. Morlukların geçmesi için içine biraz da kedi dili özü eklet."
Şaşkınlıkla gözlerimi açtım. Tom hem Mattheo'nun bana yardım ettiğini görmüş, hem de revirdeki o "hasarını" hala takip ediyordu. Bu onun teşekkür etme biçimiydi; bir düello perdesi arkasında, otoritesini koruyormuş gibi yaparak bana tıbbi tavsiye veriyordu.
"Bana emir vermeyi bırak Riddle," diye fısıldadım ve sert bir Flipendo ile onu iki adım gerilettim.
Tom, gerilediği noktada asasını indirdi ve yüzünde belli belirsiz, neredeyse hayali bir gülümseme belirdi. "Borcumun bir kısmını ödedim sayılır. Ama unutma Grindelwald; bir sırrı saklamak, o sırra sahip olmaktan daha zordur."
Profesör düelloyu durdurup ikimizi de tebrik ederken, platformdan indik. Mattheo hemen yanıma gelip, "Vay canına, az önce havada uçuşan o gümüş ışıklar da neydi öyle? Abim seni gerçekten köşeye sıkıştırmaya çalışıyordu," dedi endişeyle.
"Sadece biraz pasımızı attık Matt," dedim, göz ucuyla Tom'a bakarak.
Tom, kendi masasına dönerken ilk kez Mattheo'ya o kadar sert bakmadı. Aralarında, benim üzerimden dönen o görünmez savaş, yerini çok daha karmaşık bir şeye bırakmıştı. Tom benden nefret etmeye çalışıyordu ama artık bir borcu, bir sırrı ve en önemlisi; bakışlarını benden kaçıramadığı bir takıntısı vardı.

___________________

Yeni bölüm sizlerle umarım beğenirsiniz 🌸 Yorumlarınız ve beğenilerinizi bekliyorum 🫶