Başlamayan Şeyler

Kahvaltıdan sonra Büyük Salon’un gürültüsünden uzaklaşmak için Zindanlar’a giden tenha koridora doğru yürümeye başladım. Mattheo, her zamanki gibi adımlarını adımlarıma uydurarak yanımda yürüyordu. Elleri cübbesinin ceplerindeydi ama bakışları tamamen üzerimdeydi; beni çözmeye çalışıyor gibi bir hali vardı.
Koridorun tenhalığında aniden önüme geçip durmamı sağladı. Sırtını taş duvara yasladı ve kollarını göğsünde bağlayarak sırıttı.
"Pekala Elera, oyun bitti. Bana gerçeği söyle," dedi Mattheo, ses tonu bu sefer dalga geçmekten uzaktı. "Bu sabahki o umursamaz tavırlar, abime attığın o alaycı selam... Bu yeni bir taktik mi, yoksa aranızdaki o tuhaf gerilim gerçekten bitti mi?"
Tam o sırada, koridorun köşesinden bir cübbe hışırtısı duyuldu. Gelen Tom’du. Elindeki ağır kitaplarla kütüphaneden dönüyordu ve yanında Penelope yoktu, tamamen yalnızdı. Adımları bizi görünce hafifçe yavaşladı ama durmadı. Bizi duymuyormuş gibi yürümeye devam etti ama kulaklarının bizde olduğunu çok iyi biliyordum.
Mattheo’nun gözleri bir anlığına arkamdan geçen abisine kaydı ama bozuntuya vermeden bana bakmaya devam etti.
"Hiçbir şey bitmedi Mattheo," dedim, sesimi Tom’un net bir şekilde duyabileceği bir tonda ama tamamen soğukkanlılıkla tutarak. "Çünkü başlamayan bir şey bitemez."
Tom’un adımları tam arkamızda, bir saniyeliğine tamamen duraksadı. Taş koridorda botlarının çıkardığı o sert ses kesildi.
"Zaten aramızda hiçbir şey başlamamıştı," diye devam ettim, sanki arkamdaki o karanlık gölgenin varlığından habersizmiş gibi. "Sadece iki farklı soyadının, iki farklı gücün birbirini tartmasıydı o kadar. Tom Riddle çekici bir adam olabilir, zeki olabilir... Ama hepsi bu. Benim dünyamı karartmaya ya da kafamı bulandırmaya yetmez. Ben bir Grindelwald'ım Matt. Hayatımı bir başkasının sessizliğine endeksleyemem."
Mattheo’nun yüzünde hayranlık dolu bir gülümseme belirdi. "Vay canına... Bu cevap abimin gururunu kaç parçaya böldü, tahmin bile edemiyorum."
Arkama dönmedim. Ama Tom’un elindeki ağır kitapları tutan parmaklarının ne kadar kasıldığını, o dondurucu aurasının koridoru nasıl bir kış gecesine çevirdiğini hissettim. Tom tek bir kelime bile etmedi. Adımları tekrar hızlandı ve yanımızdan bir fırtına gibi geçip gitti. Ama geçerken rüzgarı bile öfke kokuyordu.
"Gördün mü?" dedi Mattheo, giden abisinin arkasından bakarak. "Onu vurmanın yolunu bulmuşsun Elera. Silahlarla değil, varlığını önemsizleştirerek. İşte şimdi onun zihninde gerçek bir yangın başlattın."
İçimdeki Grindelwald uyanmıştı ve bu sessiz zaferin tadı, Tom’un bana vermeye çalıştığı tüm cezalardan çok daha tatlıydı.

_______________

Yeni bölüm sizlerle umarım beğenirsiniz 🥰 Yorumlarınızı ve beğenilerinizi bekliyorum 🩶