Görünmez Temas

Ertesi sabah uyandığımda bileğimdeki morlukların renginin mucizevi bir şekilde açıldığını fark ettim. Tom’un "kedi dili özlü" karışımı, Madam Pomfrey’in standart iksirlerinden çok daha etkiliydi. Merhemi dikkatlice sürüp cübbemin kollarını düzelttim. Notundaki o "Bir anlam yükleme" uyarısı zihnimde yankılansa da, iksirin tenimdeki serinliği Tom’un varlığını her an hatırlatıyordu.
Tarih dersinde, Profesör Binns’in monoton sesi sınıfı uyuştururken, Tom ile yan yana düşmüştük. Aramızda sadece birkaç santim vardı. Tom her zamanki gibi dik oturuyor, tüy kalemini kağıdın üzerinde kusursuz bir ritimle oynatıyordu.
Bir ara masanın üzerindeki parşömeni düzeltmek için elimi uzattığımda, Tom aniden hareket etti. Hiç beklemediğim bir anda, sol elini masanın altından değil, tam tersine, herkesin görebileceği ama kimsenin dikkat etmediği o dar boşlukta bileğimin üzerine koydu.
Nefesim boğazımda düğümlendi. Kalbim göğüs kafesimi zorlamaya başladı.
Tom, sanki çok normal bir şey yapıyormuş, sadece önündeki kitaba odaklanıyormuş gibi görünüyordu. Ama parmakları, cübbemin kolunu hafifçe geriye iterek tam morlukların olduğu noktaya temas etti. Tenimin sıcaklığıyla onun parmaklarının serinliği çarpıştığında, tüm sınıfın bir anlığına karardığını hissettim.
"İyileşiyor," diye fısıldadı. Sesi o kadar alçaktı ki, Profesör Binns’in mırıltısı arasında kaybolup gidiyordu. Sadece benim duyabileceğim bir frekanstaydı.
Parmak uçlarıyla bileğimin iç kısmını, nabzımın hızla attığı o hassas noktayı hafifçe okşadı. Bu bir sevgi gösterisi değildi; bu bir tespit, bir kontrol ve belki de bir sahiplenme hamlesiydi. Nabzımın düzensizliğini hissettiğinden emindim ve bu durumun hoşuna gittiğini, çenesinin hafifçe yukarı kalkmasından anlıyordum.
"Bırak," diye mırıldandım, sesim titremesin diye büyük bir çaba sarf ederek.
Tom, bakışlarını hala önündeki parşömenden ayırmadan, parmaklarını bileğimden yavaşça çekti. Ama çekmeden hemen önce, baş parmağıyla bileğime hafif bir baskı uygulayarak orada görünmez bir imza bıraktı.
"Dozajı doğru ayarlamışım," dedi soğuk bir profesyonellikle. "Borcumun tamamen kapandığından emin olmak istedim Grindelwald. Artık birbirimize karşı hiçbir yükümlülüğümüz kalmadı."
"Öyle mi dersin Riddle?" dedim, masanın altından sıktığım yumruğumu gevşeterek. "Bazı izler iksirle geçmez, biliyorsun."
Tom bir an duraksadı. Tüy kalemi kağıdın üzerinde küçük bir mürekkep lekesi bıraktı; onun gibi biri için bu, büyük bir kontrol kaybı işaretiydi. Göz ucuyla bana baktı; o karanlık gözlerde ilk kez bir savunmasızlık kırıntısı yakaladım. Ama hemen ardından o buz gibi maskesini geri taktı.
Ders bittiğinde Mattheo yanımıza gelip kolunu omzuma attı. "Hey Elera! Hafta sonu Hogsmeade’e gidiyoruz, planlar yapıldı mı?"
Tom, kitaplarını sertçe çantasına yerleştirirken Mattheo’ya değil, doğrudan bana baktı. Bileğime dokunan o parmakların sıcaklığı hala tenimdeydi. "İyi eğlenceler Mattheo," dedi Tom, sesi her zamankinden daha mesafeliydi. "Tabii Elera, iyileşen bileğini bir yerlere çarpmamaya dikkat ederse."
Mattheo şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. "Bileği mi? Sen nereden biliyorsun iyileştiğini?"
Tom cevap vermedi, sadece yanımızdan rüzgar gibi geçip gitti. Mattheo bana dönüp sırıttı: "Bu adam kesinlikle seni takip ediyor. Yoksa senin kolunun altındaki sargıyı görecek kadar dikkatli değildir o buz kralı."

_________________

Yeni bölüm sizlerle umarım beğenirsiniz 🩶 Yorumlarınızı ve beğenilerinizi bekliyorum 🤍