Bölümler 37Şu an: Bölüm 6 Sessiz Ev
- 1 Bölüm 1 Geçmiş: Acının Sesi117 kelime
- 2 Bölüm 2 Son Veda173 kelime
- 3 Bölüm 3 Kıyametin Sabahı199 kelime
- 4 Bölüm 4 Beyaz Koridorlar169 kelime
- 5 Bölüm 5 Bir Çığlığın Ardından408 kelime
- 6 Bölüm 6 Sessiz Ev197 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Bölüm 7 Son Yolculuk196 kelime
- 8 Bölüm 8 Beklenmeyen Teklif288 kelime
- 9 Bölüm 9 İlk Tanışma166 kelime
- 10 Bölüm 10 Alkan Konağı221 kelime
- 11 Bölüm 11 İlk Dava210 kelime
- 12 Bölüm 12 Suç230 kelime
- 13 Bölüm 13 İlk İpucu235 kelime
- 14 Bölüm 14 Sıradaki Kurban291 kelime
- 15 Bölüm 15 Tehdit200 kelime
- 16 Bölüm 16 İsim234 kelime
- 17 Bölüm 17 Yakındaki Gölge334 kelime
- 18 Bölüm 18 Kayıp Dosya284 kelime
- 19 Bölüm 19 Benim Adım260 kelime
- 20 Bölüm 20 Geçmişin İzler258 kelime
- 21 Bölüm 21 Eski Bir Borç278 kelime
- 22 Bölüm 22 Yatağın Altındaki Telefon269 kelime
- 23 Bölüm 23 Eski Ev415 kelime
- 24 Bölüm 24 Doğduğun Gece366 kelime
- 25 Bölüm 25 Kapıdaki Kişi329 kelime
- 26 Bölüm 26 O Ses369 kelime
- 27 Bölüm 27 Seçilmiş Olan321 kelime
- 28 Bölüm 28 Mert'in Sesi316 kelime
- 29 Bölüm 29 Tuzak388 kelime
- 30 Bölüm 30 Gerçek365 kelime
- 31 Bölüm 31 Kime?353 kelime
- 32 Bölüm 32 Sır330 kelime
- 33 Bölüm 33 Çocuk276 kelime
- 34 Bölüm 34 Gerçek320 kelime
- 35 Bölüm 35 Son212 kelime
- 36 kısa bir notlar🙂333 kelime
- 37 Gelcekten Alıntı367 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Yağmur hâlâ dinmemişti.
Hastanenin bahçesinden ağır adımlarla çıktım.
Ne ağlayacak gücüm kalmıştı ne de düşünecek...
Sadece yürüyordum.
Yağmur, saçlarımdan süzülüp yüzüme düşüyor, gözyaşlarımı gizliyordu.
Arkamdan bir çift gözün beni izlediğini hissediyordum.
Ama dönmedim.
Bir taksi durdurup arka koltuğa oturdum.
"Buyurun hanımefendi, nereye?" diye sordu şoför.
Titreyen dudaklarımdan tek bir adres döküldü.
"Eve..."
Arabanın camından dışarıyı izliyordum.
Her şey eskisi gibiydi.
İnsanlar yürüyordu.
Arabalar geçiyordu.
Hayat devam ediyordu.
Bir tek benim hayatım durmuştu.
Taksi evin önünde durdu.
Demir bahçe kapısını yavaşça açtım.
Annemin her sabah suladığı çiçekler yağmurun altında eğilmişti.
Merdivenleri ağır ağır çıktım.
Anahtarı kapıya uzattığım an ellerim titremeye başladı.
Kapıyı açtım.
Ev sessizdi...
O kadar sessizdi ki kendi nefesimi duyabiliyordum.
"Anne..."
Sesim evin içinde yankılandı.
Cevap gelmedi.
"Baba..."
Yine sessizlik...
Salonun ortasına kadar yürüdüm.
Koltuğun üzerinde babamın dün akşam okuduğu gazete duruyordu.
Annemin ördüğü yarım kalan örgü ise hâlâ sehpanın üzerindeydi.
Sabah masada gördüğüm not aklıma geldi.
"Papatyam... Çok geç kalmadan döneceğiz."
Dizlerimin bağı çözüldü.
Yavaşça yere oturdum.
Notu göğsüme bastırıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.
"Ben geldim..."
Sesim titriyordu.
"Ama siz yoksunuz..."
Ev, ilk kez bana bu kadar yabancı gelmişti.
Dışarıda yağmur dinmeden yağmaya devam ederken, evin içinde sadece bir genç kızın sessizce kırılan kalbi vardı.
Bölüm etkileşimi
