Karanlığın Mührü kitap kapağı

6. bölüm / 37

Bölüm 6 Sessiz Ev

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 37Şu an: Bölüm 6 Sessiz Ev

Yağmur hâlâ dinmemişti.
Hastanenin bahçesinden ağır adımlarla çıktım.
Ne ağlayacak gücüm kalmıştı ne de düşünecek...
Sadece yürüyordum.
Yağmur, saçlarımdan süzülüp yüzüme düşüyor, gözyaşlarımı gizliyordu.
Arkamdan bir çift gözün beni izlediğini hissediyordum.
Ama dönmedim.
Bir taksi durdurup arka koltuğa oturdum.
"Buyurun hanımefendi, nereye?" diye sordu şoför.
Titreyen dudaklarımdan tek bir adres döküldü.
"Eve..."
Arabanın camından dışarıyı izliyordum.
Her şey eskisi gibiydi.
İnsanlar yürüyordu.
Arabalar geçiyordu.
Hayat devam ediyordu.
Bir tek benim hayatım durmuştu.
Taksi evin önünde durdu.
Demir bahçe kapısını yavaşça açtım.
Annemin her sabah suladığı çiçekler yağmurun altında eğilmişti.
Merdivenleri ağır ağır çıktım.
Anahtarı kapıya uzattığım an ellerim titremeye başladı.
Kapıyı açtım.
Ev sessizdi...
O kadar sessizdi ki kendi nefesimi duyabiliyordum.
"Anne..."
Sesim evin içinde yankılandı.
Cevap gelmedi.
"Baba..."
Yine sessizlik...
Salonun ortasına kadar yürüdüm.
Koltuğun üzerinde babamın dün akşam okuduğu gazete duruyordu.
Annemin ördüğü yarım kalan örgü ise hâlâ sehpanın üzerindeydi.
Sabah masada gördüğüm not aklıma geldi.
"Papatyam... Çok geç kalmadan döneceğiz."
Dizlerimin bağı çözüldü.
Yavaşça yere oturdum.
Notu göğsüme bastırıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.
"Ben geldim..."
Sesim titriyordu.
"Ama siz yoksunuz..."
Ev, ilk kez bana bu kadar yabancı gelmişti.
Dışarıda yağmur dinmeden yağmaya devam ederken, evin içinde sadece bir genç kızın sessizce kırılan kalbi vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

52okunma 16beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…