Karanlığın Mührü kitap kapağı

5. bölüm / 37

Bölüm 5 Bir Çığlığın Ardından

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 37Şu an: Bölüm 5 Bir Çığlığın Ardından

Koridordaki sessizlik, aynı anda açılan iki ameliyathane kapısıyla bozuldu.
İki doktor da dışarı çıktı.
Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi atıyordu.
İlk doktor, birkaç adım ileride bekleyen siyah gömlekli, uzun boylu adama yaklaştı.
"Geçmiş olsun. Kız kardeşinizin ameliyatı başarılı geçti. Durumu şu an iyi."
Adam derin bir nefes aldı. Gözlerini kapatıp başını hafifçe öne eğdi.
"Teşekkür ederim."
Tam o sırada diğer doktor bana doğru döndü.
"Lara Hanım..."
Sanki zaman durmuştu.
Doktor gözlerimin içine baktı, sonra başını öne eğdi.
"Başınız sağ olsun... Elimizden gelen her şeyi yaptık. Ama annenizi ve babanızı kurtaramadık."
"Hayır..."
Dudaklarımdan çıkan tek kelime buydu.
"Hayır... Siz yalan söylüyorsunuz."
Doktor sessizliğini korudu.
Bir adım geri attım.
"Hayır!"
Çığlığım bütün koridorda yankılandı.
"Bana... Beni bırakmayacağınıza söz vermiştiniz..."
Bacaklarım beni taşıyamadı.
Olduğum yere dizlerimin üzerine çöktüm.
Gözlerimin önüne sabah masada duran not geldi.
'Papatyam, annenle ben alışverişe çıkıyoruz. Çok geç kalmadan döneceğiz.'
Çok geç kalmadan...
Yalan...
Hepsi yalandı...
Ellerim buz kesmişti.
Hıçkırıklarım boğazımı yakıyordu.
"Ben zaten ablamı kaybettim..."
"Kardeşimi kaybettim..."
"Şimdi de siz mi gittiniz?"
"Ben şimdi kimi 'anne' diye çağıracağım?"
"Kime 'baba' diye sarılacağım?"
"Ben şimdi eve nasıl gideceğim?"
"Kapıyı bana kim açacak?"
Koridordaki herkes susmuştu.
Sadece ağlayışım duyuluyordu.
Karan olduğu yerde kaldı.
Genç kızın acısını sessizce izliyordu.
İçinden yanına gitmek geçiyordu ama bekledi.
Belki bir yakını gelir diye düşündü.
Bir dakika geçti.
İki dakika geçti.
Kimse gelmedi.
Lara hâlâ koridorun ortasında, tek başına dizlerinin üzerinde ağlıyordu.
Karan daha fazla dayanamadı.
Yavaş adımlarla yanıma geldi.
Hiç konuşmadan kolumdan tuttu ve ayağa kalkmama yardım etti.
Refleksle kolumu geri çektim.
"Lütfen..."
Sesim titriyordu.
"Beni... bırakın."
Arkamı dönüp koşar adımlarla hastanenin bahçesine çıktım.
Dışarıda yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyordu.
Hiç umursamadım.
Bahçenin tam ortasında durdum.
Yağmur saçlarımdan süzülüyor, gözyaşlarıma karışıyordu.
Sanki gökyüzü de benimle birlikte ağlıyordu.
Karan hastanenin girişinde sessizce beni izliyordu.
Birkaç saniye sonra elindeki şemsiyeyle yanıma geldi.
Hiçbir şey söylemeden şemsiyeyi başımın üzerine tuttu.
Yavaşça ona döndüm.
"Neden?"
Cevap vermedi.
"Neden bana yardım ediyorsunuz?"
Yine sustu.
Bir süre sonra sakin bir sesle sordu.
"Akraban yok mu?"
Acı acı gülümsedim.
"Var..."
"İki teyzem..."
"Bir amcam..."
Sesim bir anda yükseldi.
"Ama neredeler?"
"Hangisi yanımda?"
"Hangisi bana sarıldı?"
"Hangisi bana 'Korkma, ben buradayım.' dedi?"
Yağmur çığlığımı bastırmaya çalışıyordu.
Birkaç saniye sonra kendime geldim.
Başımı öne eğdim.
"Özür dilerim..."
"Sizin suçunuz değil."
Şemsiyenin altından çıktım.
Yağmur yeniden üzerime yağmaya başladı.
Arkamı dönmeden yürüyüp gittim.
Karan ise olduğu yerde kaldı.
Yağmurun altında yavaş yavaş gözden kaybolan genç kadını sessizce izledi.
O gün, ilk kez bir yabancının acısı yüreğine dokunmuştu.

Yeni bölüm için beğenip yorum yapmayı unutmayın🥰🤍

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

57okunma 16beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…