Bölümler 37Şu an: Bölüm 5 Bir Çığlığın Ardından
- 1 Bölüm 1 Geçmiş: Acının Sesi117 kelime
- 2 Bölüm 2 Son Veda173 kelime
- 3 Bölüm 3 Kıyametin Sabahı199 kelime
- 4 Bölüm 4 Beyaz Koridorlar169 kelime
- 5 Bölüm 5 Bir Çığlığın Ardından408 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Bölüm 6 Sessiz Ev197 kelime
- 7 Bölüm 7 Son Yolculuk196 kelime
- 8 Bölüm 8 Beklenmeyen Teklif288 kelime
- 9 Bölüm 9 İlk Tanışma166 kelime
- 10 Bölüm 10 Alkan Konağı221 kelime
- 11 Bölüm 11 İlk Dava210 kelime
- 12 Bölüm 12 Suç230 kelime
- 13 Bölüm 13 İlk İpucu235 kelime
- 14 Bölüm 14 Sıradaki Kurban291 kelime
- 15 Bölüm 15 Tehdit200 kelime
- 16 Bölüm 16 İsim234 kelime
- 17 Bölüm 17 Yakındaki Gölge334 kelime
- 18 Bölüm 18 Kayıp Dosya284 kelime
- 19 Bölüm 19 Benim Adım260 kelime
- 20 Bölüm 20 Geçmişin İzler258 kelime
- 21 Bölüm 21 Eski Bir Borç278 kelime
- 22 Bölüm 22 Yatağın Altındaki Telefon269 kelime
- 23 Bölüm 23 Eski Ev415 kelime
- 24 Bölüm 24 Doğduğun Gece366 kelime
- 25 Bölüm 25 Kapıdaki Kişi329 kelime
- 26 Bölüm 26 O Ses369 kelime
- 27 Bölüm 27 Seçilmiş Olan321 kelime
- 28 Bölüm 28 Mert'in Sesi316 kelime
- 29 Bölüm 29 Tuzak388 kelime
- 30 Bölüm 30 Gerçek365 kelime
- 31 Bölüm 31 Kime?353 kelime
- 32 Bölüm 32 Sır330 kelime
- 33 Bölüm 33 Çocuk276 kelime
- 34 Bölüm 34 Gerçek320 kelime
- 35 Bölüm 35 Son212 kelime
- 36 kısa bir notlar🙂333 kelime
- 37 Gelcekten Alıntı367 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Koridordaki sessizlik, aynı anda açılan iki ameliyathane kapısıyla bozuldu.
İki doktor da dışarı çıktı.
Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi atıyordu.
İlk doktor, birkaç adım ileride bekleyen siyah gömlekli, uzun boylu adama yaklaştı.
"Geçmiş olsun. Kız kardeşinizin ameliyatı başarılı geçti. Durumu şu an iyi."
Adam derin bir nefes aldı. Gözlerini kapatıp başını hafifçe öne eğdi.
"Teşekkür ederim."
Tam o sırada diğer doktor bana doğru döndü.
"Lara Hanım..."
Sanki zaman durmuştu.
Doktor gözlerimin içine baktı, sonra başını öne eğdi.
"Başınız sağ olsun... Elimizden gelen her şeyi yaptık. Ama annenizi ve babanızı kurtaramadık."
"Hayır..."
Dudaklarımdan çıkan tek kelime buydu.
"Hayır... Siz yalan söylüyorsunuz."
Doktor sessizliğini korudu.
Bir adım geri attım.
"Hayır!"
Çığlığım bütün koridorda yankılandı.
"Bana... Beni bırakmayacağınıza söz vermiştiniz..."
Bacaklarım beni taşıyamadı.
Olduğum yere dizlerimin üzerine çöktüm.
Gözlerimin önüne sabah masada duran not geldi.
'Papatyam, annenle ben alışverişe çıkıyoruz. Çok geç kalmadan döneceğiz.'
Çok geç kalmadan...
Yalan...
Hepsi yalandı...
Ellerim buz kesmişti.
Hıçkırıklarım boğazımı yakıyordu.
"Ben zaten ablamı kaybettim..."
"Kardeşimi kaybettim..."
"Şimdi de siz mi gittiniz?"
"Ben şimdi kimi 'anne' diye çağıracağım?"
"Kime 'baba' diye sarılacağım?"
"Ben şimdi eve nasıl gideceğim?"
"Kapıyı bana kim açacak?"
Koridordaki herkes susmuştu.
Sadece ağlayışım duyuluyordu.
Karan olduğu yerde kaldı.
Genç kızın acısını sessizce izliyordu.
İçinden yanına gitmek geçiyordu ama bekledi.
Belki bir yakını gelir diye düşündü.
Bir dakika geçti.
İki dakika geçti.
Kimse gelmedi.
Lara hâlâ koridorun ortasında, tek başına dizlerinin üzerinde ağlıyordu.
Karan daha fazla dayanamadı.
Yavaş adımlarla yanıma geldi.
Hiç konuşmadan kolumdan tuttu ve ayağa kalkmama yardım etti.
Refleksle kolumu geri çektim.
"Lütfen..."
Sesim titriyordu.
"Beni... bırakın."
Arkamı dönüp koşar adımlarla hastanenin bahçesine çıktım.
Dışarıda yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyordu.
Hiç umursamadım.
Bahçenin tam ortasında durdum.
Yağmur saçlarımdan süzülüyor, gözyaşlarıma karışıyordu.
Sanki gökyüzü de benimle birlikte ağlıyordu.
Karan hastanenin girişinde sessizce beni izliyordu.
Birkaç saniye sonra elindeki şemsiyeyle yanıma geldi.
Hiçbir şey söylemeden şemsiyeyi başımın üzerine tuttu.
Yavaşça ona döndüm.
"Neden?"
Cevap vermedi.
"Neden bana yardım ediyorsunuz?"
Yine sustu.
Bir süre sonra sakin bir sesle sordu.
"Akraban yok mu?"
Acı acı gülümsedim.
"Var..."
"İki teyzem..."
"Bir amcam..."
Sesim bir anda yükseldi.
"Ama neredeler?"
"Hangisi yanımda?"
"Hangisi bana sarıldı?"
"Hangisi bana 'Korkma, ben buradayım.' dedi?"
Yağmur çığlığımı bastırmaya çalışıyordu.
Birkaç saniye sonra kendime geldim.
Başımı öne eğdim.
"Özür dilerim..."
"Sizin suçunuz değil."
Şemsiyenin altından çıktım.
Yağmur yeniden üzerime yağmaya başladı.
Arkamı dönmeden yürüyüp gittim.
Karan ise olduğu yerde kaldı.
Yağmurun altında yavaş yavaş gözden kaybolan genç kadını sessizce izledi.
O gün, ilk kez bir yabancının acısı yüreğine dokunmuştu.
Yeni bölüm için beğenip yorum yapmayı unutmayın🥰🤍
Bölüm etkileşimi
