Bölüm 34 Gerçek

Ertesi gün geldiğinde istasyonun aynı köşesinde buluştuk.
Mert elinde eski bir dosyayla geldi.
Beni görünce sessizce yanıma yaklaştı.
“Hazır mısın?”
“Hayır.”
Kısa bir süre sustum.
“Ama bilmek istiyorum.”
Mert dosyayı açtı.
İlk sayfada benim doğum kaydım vardı.
Karahan soyadı çizilmişti.
Altında ise başka bir kayıt bulunuyordu.
Lara Demir.
“Bunu zaten biliyorum.”
Mert başını salladı.
“Asıl önemli olan bu değil.”
Dosyanın sonundaki belgeyi çıkardı.
“Bu, o gece hastanede tutulan ilk kayıt.”
Belgeyi elime aldım.
İki çocuk yazıyordu.
Birinin adı Lara'ydı.
Diğerinin adı ise...
Murat Demir.
Nefesim kesildi.
“Murat…”
Karan belgeye baktı.
“Demir ailesinin kayıp çocuğu.”
Mert başını salladı.
“Evet.”
Aras sessizce konuştu.
“Ve ben o gece Murat'ı teslim ettim.”
Ona döndüm.
“Peki nereye?”
Aras cevap vermeden önce Mert konuştu.
“Karahan ailesine.”
Şaşkınlıkla baktım.
“Peki neden?”
Mert’in sesi titredi.
“Çünkü üç aile, Murat'ın kimliğini gizlemek için onu başka bir çocuğun kaydıyla değiştirdi.”
“Benim kaydımla…”
“Evet.”
Bir anda her şey yerine oturdu.
Benim adımın neden değiştirildiği...
Demir soyadının neden kayıtlarda kaldığı...
Ve yıllardır neden hiçbir şeyin doğru olmadığını anlayamadığım...
Hepsi aynı geceye bağlıydı.
“Peki Murat şimdi nerede?”
Mert gözlerini bana kaldırdı.
“Onu yıllarca başka bir isimle büyüttüler.”
“Kim olarak?”
Mert dosyanın son sayfasını bana uzattı.
Fotoğrafa baktım.
Yüzü tanıdık geliyordu.
Ama ismi görünce donup kaldım.
Murat Karahan.
Karan fotoğrafa baktı.
Sonra Mert'e.
“Karahan soyadıyla mı büyüdü?”
“Evet.”
Aras başını eğdi.
“Ve yıllardır gerçek kimliğini bilmiyordu.”
Gözlerim doldu.
“Yani bütün bu süre boyunca…”
Mert sözümü tamamladı.
“Sen Demir olarak doğdun.”
Bir an sustu.
“Murat ise Demir olarak doğdu ama Karahan olarak büyütüldü.”
Dosyayı kapattım.
Artık sır ortaya çıkmıştı.
Bunca yıl saklanan gerçek buydu.
Üç aile bir çocuğun kimliğini değiştirmiş, diğerinin kaydını kullanmış ve iki hayatı birbirine karıştırmıştı.
Karan yanıma geldi.
“Lara…”
Başımı kaldırdım.
“Artık kim olduğumu biliyorum.”
Mert sessizce başını salladı.
“Evet.”
Elimdeki belgeye son kez baktım.
Lara Demir.
İlk kez ismimi gördüğümde yabancı gelmedi.
Aksine...
Sanki yıllardır kaybettiğim bir parçama kavuşmuş gibiydim.
Ve artık geriye tek bir şey kalmıştı:
Bu gerçekle ne yapacağımız.