Bölümler 37Şu an: Bölüm 25 Kapıdaki Kişi
- 1 Bölüm 1 Geçmiş: Acının Sesi117 kelime
- 2 Bölüm 2 Son Veda173 kelime
- 3 Bölüm 3 Kıyametin Sabahı199 kelime
- 4 Bölüm 4 Beyaz Koridorlar169 kelime
- 5 Bölüm 5 Bir Çığlığın Ardından408 kelime
- 6 Bölüm 6 Sessiz Ev197 kelime
- 7 Bölüm 7 Son Yolculuk196 kelime
- 8 Bölüm 8 Beklenmeyen Teklif288 kelime
- 9 Bölüm 9 İlk Tanışma166 kelime
- 10 Bölüm 10 Alkan Konağı221 kelime
- 11 Bölüm 11 İlk Dava210 kelime
- 12 Bölüm 12 Suç230 kelime
- 13 Bölüm 13 İlk İpucu235 kelime
- 14 Bölüm 14 Sıradaki Kurban291 kelime
- 15 Bölüm 15 Tehdit200 kelime
- 16 Bölüm 16 İsim234 kelime
- 17 Bölüm 17 Yakındaki Gölge334 kelime
- 18 Bölüm 18 Kayıp Dosya284 kelime
- 19 Bölüm 19 Benim Adım260 kelime
- 20 Bölüm 20 Geçmişin İzler258 kelime
- 21 Bölüm 21 Eski Bir Borç278 kelime
- 22 Bölüm 22 Yatağın Altındaki Telefon269 kelime
- 23 Bölüm 23 Eski Ev415 kelime
- 24 Bölüm 24 Doğduğun Gece366 kelime
- 25 Bölüm 25 Kapıdaki Kişi329 kelime · Okuduğun bölüm
- 26 Bölüm 26 O Ses369 kelime
- 27 Bölüm 27 Seçilmiş Olan321 kelime
- 28 Bölüm 28 Mert'in Sesi316 kelime
- 29 Bölüm 29 Tuzak388 kelime
- 30 Bölüm 30 Gerçek365 kelime
- 31 Bölüm 31 Kime?353 kelime
- 32 Bölüm 32 Sır330 kelime
- 33 Bölüm 33 Çocuk276 kelime
- 34 Bölüm 34 Gerçek320 kelime
- 35 Bölüm 35 Son212 kelime
- 36 kısa bir notlar🙂333 kelime
- 37 Gelcekten Alıntı367 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Kapı tamamen açıldı.
Gelen kişiyi gördüğüm anda nefesim kesildi.
Karan'ın yüzündeki ifade de değişmişti.
"Sen..."
Karşımızdaki kişi birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Sonra gözlerini bana çevirdi.
"Uzun zaman oldu, Lara."
Onu tanımıyordum.
Ama Selim'in yüzündeki korku her şeyi anlatıyordu.
"Burada olmaman gerekiyordu," dedi Selim.
Adam hafifçe gülümsedi.
"Sen de yıllardır aynı şeyi söylüyorsun."
Karan öne çıktı.
"Kim bu adam?"
Selim cevap vermedi.
Adam kendi adını söyledi.
"Benim adım Murat Karahan."
Soyadını duyduğum anda içim ürperdi.
"Karahan mı?"
Murat gözlerini bana dikti.
"Evet."
Karan hemen sordu:
"Lara'yla ne bağlantın var?"
Murat cevap vermeden cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafı bana uzattı.
Fotoğrafa baktığımda dünya sanki bir anlığına durdu.
Fotoğrafta annem vardı.
Ama yanında duran kişi...
Benim hiç tanımadığım bir kadındı.
Murat parmağıyla kadını gösterdi.
"Onu tanıyor musun?"
Başımı salladım.
"Hayır."
Murat'ın bakışları değişti.
"Tanıman gerekiyordu."
Karan fotoğrafı aldı.
"Bu kadın kim?"
Murat cevap verdi:
"Senin gerçek annen."
Odaya ağır bir sessizlik çöktü.
"Ne?"
Sesim titredi.
Murat devam etti:
"Yıllardır sana anlatılan hikâyenin tamamı doğru değil."
Karan bana baktı.
"Lara, sakin ol."
Ama artık sakin kalamıyordum.
"Annem kim?"
Murat bir süre sustu.
Sonra Selim'e baktı.
"Gerçeği sen anlatacaksın."
Selim başını eğdi.
"Henüz değil."
Murat'ın yüzü sertleşti.
"Artık saklayamazsın."
Tam o anda aşağıdan bir ses duyuldu.
Bir kapı hızla açıldı.
Ardından ayak sesleri...
Birileri eve girmişti.
Karan hemen ışığa doğru yöneldi.
"Polisler gelmiş olmalı."
Murat başını salladı.
"Hayır."
"Nasıl bu kadar eminsin?"
Murat pencereye baktı.
"Çünkü onları ben çağırmadım."
Karan silahına davranmadı; bunun yerine kapının önüne geçti.
"Kim geldiyse konuşacağız."
Murat bana döndü.
"Hayır, Lara."
"Ne?"
"Sen benimle geliyorsun."
Karan hemen araya girdi.
"Hiçbir yere gitmiyor."
Murat'ın yüzünde soğuk bir ifade oluştu.
"Gitmezse..."
Cümlesini tamamlamadı.
Çünkü aşağıdan bir ses yükseldi.
"Lara!"
Bu sesi duyduğum anda donup kaldım.
Tanıyordum.
Ve o kişinin burada olmaması gerekiyordu.
Karan da sesi tanımıştı.
Bana baktı.
"Lara..."
Aşağıdan tekrar ses geldi.
"Beni duyuyorsan aşağı in."
Murat'ın yüzündeki bütün renk çekildi.
Selim gözlerini kapattı.
Ben ise tek bir şeyi düşünüyordum:
Bu evde saklanan sır, sandığımdan çok daha büyüktü.
Bölüm etkileşimi
