Karanlığın Mührü kitap kapağı

25. bölüm / 37

Bölüm 25 Kapıdaki Kişi

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 37Şu an: Bölüm 25 Kapıdaki Kişi

Kapı tamamen açıldı.
Gelen kişiyi gördüğüm anda nefesim kesildi.
Karan'ın yüzündeki ifade de değişmişti.
"Sen..."
Karşımızdaki kişi birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Sonra gözlerini bana çevirdi.
"Uzun zaman oldu, Lara."
Onu tanımıyordum.
Ama Selim'in yüzündeki korku her şeyi anlatıyordu.
"Burada olmaman gerekiyordu," dedi Selim.
Adam hafifçe gülümsedi.
"Sen de yıllardır aynı şeyi söylüyorsun."
Karan öne çıktı.
"Kim bu adam?"
Selim cevap vermedi.
Adam kendi adını söyledi.
"Benim adım Murat Karahan."
Soyadını duyduğum anda içim ürperdi.
"Karahan mı?"
Murat gözlerini bana dikti.
"Evet."
Karan hemen sordu:
"Lara'yla ne bağlantın var?"
Murat cevap vermeden cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafı bana uzattı.
Fotoğrafa baktığımda dünya sanki bir anlığına durdu.
Fotoğrafta annem vardı.
Ama yanında duran kişi...
Benim hiç tanımadığım bir kadındı.
Murat parmağıyla kadını gösterdi.
"Onu tanıyor musun?"
Başımı salladım.
"Hayır."
Murat'ın bakışları değişti.
"Tanıman gerekiyordu."
Karan fotoğrafı aldı.
"Bu kadın kim?"
Murat cevap verdi:
"Senin gerçek annen."
Odaya ağır bir sessizlik çöktü.
"Ne?"
Sesim titredi.
Murat devam etti:
"Yıllardır sana anlatılan hikâyenin tamamı doğru değil."
Karan bana baktı.
"Lara, sakin ol."
Ama artık sakin kalamıyordum.
"Annem kim?"
Murat bir süre sustu.
Sonra Selim'e baktı.
"Gerçeği sen anlatacaksın."
Selim başını eğdi.
"Henüz değil."
Murat'ın yüzü sertleşti.
"Artık saklayamazsın."
Tam o anda aşağıdan bir ses duyuldu.
Bir kapı hızla açıldı.
Ardından ayak sesleri...
Birileri eve girmişti.
Karan hemen ışığa doğru yöneldi.
"Polisler gelmiş olmalı."
Murat başını salladı.
"Hayır."
"Nasıl bu kadar eminsin?"
Murat pencereye baktı.
"Çünkü onları ben çağırmadım."
Karan silahına davranmadı; bunun yerine kapının önüne geçti.
"Kim geldiyse konuşacağız."
Murat bana döndü.
"Hayır, Lara."
"Ne?"
"Sen benimle geliyorsun."
Karan hemen araya girdi.
"Hiçbir yere gitmiyor."
Murat'ın yüzünde soğuk bir ifade oluştu.
"Gitmezse..."
Cümlesini tamamlamadı.
Çünkü aşağıdan bir ses yükseldi.
"Lara!"
Bu sesi duyduğum anda donup kaldım.
Tanıyordum.
Ve o kişinin burada olmaması gerekiyordu.
Karan da sesi tanımıştı.
Bana baktı.
"Lara..."
Aşağıdan tekrar ses geldi.
"Beni duyuyorsan aşağı in."
Murat'ın yüzündeki bütün renk çekildi.
Selim gözlerini kapattı.
Ben ise tek bir şeyi düşünüyordum:
Bu evde saklanan sır, sandığımdan çok daha büyüktü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

22okunma 10beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…