Karanlığın Mührü kitap kapağı

27. bölüm / 37

Bölüm 27 Seçilmiş Olan

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 37Şu an: Bölüm 27 Seçilmiş Olan

"Bu hikâyenin ortasında doğdu."
Murat'ın sözleri odada yankılandı.
"Ne demek bu?" diye sordum.
Murat cevap vermeden önce Karan'a baktı.
"Artık saklamanın anlamı yok."
Karan'ın sesi sertti.
"Öyleyse konuş."
Murat derin bir nefes aldı.
"Yıllar önce Karahan, Alkan ve Demir aileleri arasında bir anlaşma yapıldı."
"Nasıl bir anlaşma?"
"Bir sır karşılığında."
"Ne sırrı?"
Murat sustu.
Selim bu kez konuştu.
"Bir belge."
Karan ona döndü.
"Hangi belge?"
Selim gözlerini bana çevirdi.
"Üç ailenin de sonunu getirebilecek bir belge."
İçimdeki merak daha da büyüdü.
"Ve bu belgenin benimle ne ilgisi var?"
Murat masanın üzerindeki eski fotoğrafı aldı.
"Belge kaybolduğunda seni kullanmaya karar verdiler."
"Kullanmak mı?"
"Çünkü seni kimse şüpheli görmezdi."
Karan'ın yüzü sertleşti.
"Çocuktu o."
"Evet."
Murat'ın sesi ağırlaştı.
"Bu yüzden plan değişti."
"Ne planı?"
Selim başını eğdi.
"Belgeyi saklamak için onu kimsenin bulamayacağı bir yere koydular."
Karan kaşlarını çattı.
"Nereye?"
Selim cevap vermeden bana baktı.
"Senin yanında."
Donup kaldım.
"Benim yanımda mı?"
"Çocukken sana verilen bir eşyanın içine."
Elim istemsizce boynuma gitti.
Kolye.
Murat bunu fark etti.
"Evet."
Kolye boynumdaydı.
Yıllardır hiç çıkarmadığım kolye.
Karan hemen yaklaştı.
"Onu çıkar."
Kolye avucuma düştü.
Murat dikkatlice baktı.
"İçinde bir şey var."
Karan kolyeyi eline aldı.
"Nasıl açılıyor?"
Selim başını salladı.
"Ben bilmiyorum."
Tam o anda kapının dışından bir ses duyuldu.
"Ben biliyorum."
Hepimiz aynı anda kapıya döndük.
Aras kapının yanında duruyordu.
Karan şaşkınlıkla ona baktı.
"Sen hastanedeydin."
Aras hafifçe gülümsedi.
"Orada kalmam gerektiğini kim söyledi?"
Yanımıza geldi.
Gözleri kolyeye takıldı.
"Yıllardır aradığımız şey bu."
Kolyeyi Karan'dan aldı.
Arkasındaki küçük bölmeye bastırdı.
Klik.
Küçük bir kapak açıldı.
İçinden minicik bir kâğıt çıktı.
Kâğıdı açtığımda yalnızca üç kelime vardı:
"Mert'e güvenme, Lara."
Kalbim hızlandı.
Karan bana baktı.
"Bu ne demek?"
Aras'ın yüzündeki ifade değişti.
Murat bir adım geriye çekildi.
Selim ise gözlerini kapattı.
Ben kâğıda tekrar baktım.
Tam o sırada telefonum çaldı.
Bilinmeyen numara.
Aramayı açtım.
Karşı taraftan gelen ses birkaç saniye boyunca sessiz kaldı.
Sonra tek bir cümle duyuldu:
"Lara..."
Nefesim kesildi.
Bu sesi tanıyordum.
Mert.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

19okunma 10beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…