Bölümler 19Şu an: 9.BÖLÜM
- 1 1. BÖLÜM1.562 kelime
- 2 2.BÖLÜM4.436 kelime
- 3 3.BÖLÜM1.529 kelime
- 4 4.BÖLÜM1.838 kelime
- 5 5.BÖLÜM1.186 kelime
- 6 6.BÖLÜM1.228 kelime
- 7 7.BÖLÜM1.605 kelime
- 8 8. BÖLÜM1.620 kelime
- 9 9.BÖLÜM1.984 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 10.BÖLÜM1.131 kelime
- 11 11.BÖLÜM963 kelime
- 12 12.BÖLÜM2.196 kelime
- 13 13.BÖLÜM1.098 kelime
- 14 14.BÖLÜM861 kelime
- 15 15.BÖLÜM1.219 kelime
- 16 16.BÖLÜM1.263 kelime
- 17 17.BÖLÜM707 kelime
- 18 18.BÖLÜM614 kelime
- 19 AÇIKLAMA20 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Liman yolunda siyah camlı iki minibüs, gecenin nemiyle kaplı ıslak asfaltı yararak ilerliyordu. Ön araçta Kaan ve Lara; arkadaki araçta ise Mert ve Deniz vardı. Salondaki o kısa, ılık ev havası, minibüslerin kapıları kapanıp motorlar çalıştığı an yerini yeniden buz gibi bir profesyonelliğe bırakmıştı.
Arka araçta Deniz, dizlerine koyduğu özel donanımlı laptopun ekranında limanın uydu görüntülerini ve sızdığı güvenlik ağını canlı olarak takip ediyordu. Mert ise yan koltukta oturmuş, tüfeğinin fenerini ve durbününü son kez kontrol ediyordu.
Deniz parmaklarını klavyede gezdirirken hafifçe boğazını temizledi. Salonda Mert'in çelik yeleğini düzeltişi ve yedek şarjörü bizzat doldurup kılıfına yerleştirişi hâlâ zihninde tazeydi.
"Mert?" dedi Deniz, gözlerini ekrandan ayırmadan. "Mutfaktaki sucuk facianı ve Kaan'la dalga geçmelerini saymazsak... Az önce masada ve yeleğimi düzeltirken garip bir şekilde 'düşünceli' davranıyordun. Hayırdır? Ekipçe romantizm salgınına mı yakalandık, yoksa helalleşiyor muyuz?"
Mert fenerin düğmesine basıp ışığı kontrol etti, ardından arkasına yaslanıp alaycı bir gülüş attı.
"Ne yani Deniz’ciğim?" dedi gözlerini kırpıştırarak. "Sert ve tehlikeli imajımın altında yatan bu hassas, korumacı ve aşırı karizmatik ruhu yeni mi keşfetti senin o dahi beynin? Ben her zaman bir centilmendim. Sadece bunu göstermek için doğru zamanı, yani bir çatışma öncesini bekliyorum ki etkisi katlansın."
Deniz hafifçe kıkırdadı, başını sallayarak ekrana döndü. "Gevezeliğin hiç bitmeyecek değil mi? Ama... eyvallah. Yelek tam oturmuş, rahat hareket ettiriyor."
"Rica ederim kraliçem," dedi Mert sırıatarak. "Ayrıca Kaan’a laf atıyorsun ama adam yıllardır sessiz modda çalışıyor. İki şekerli çay olayını gördün değil mi? Ben orada kıkırdamayayım da kim kıkırdasın? Kaan Bey’in 'ben sadece işimi yapıyorum' ayağına yatıp Lara’nın tabağını donatması, çayını karıştırması falan... Mafya lideri değil, gizli romantik. Ama tabii benim stilim daha eylemsel, daha pratik."
"Siz ikiniz gerçekten ıslah olmazsınız," dedi Deniz tebessüm ederek. "Ama haklısın. Kaan’ın o halini görmek... Lara için bile şaşırtıcıydı."
Ön araçta ise durum tam tersine, derin ve sessiz bir yoğunlukla ilerliyordu. Direksiyondaki koruma yolu izlerken, arka koltukta yan yana oturan Kaan ve Lara’nın arasında kelimelere dökülmeyen bir çekim vardı.
Lara, Kaan’ın biraz önce getirdiği iki şekerli çayın sıcaklığını hâlâ avuçlarında hissediyor gibiydi. Omzundaki hafif sızıya rağmen dik oturmaya çalışıyordu. Kaan’ın bakışlarının ara sıra sol omzuna kaydığını, hareketlerini kısıtlayıp kısıtlamadığını gizlice süzdüğünü fark ediyordu.
"Omzun nasıl?" dedi Kaan aniden. Sesi alçak, düz ama dikkatliydi. Gözleri hâlâ camdan dışarıya, karanlık yola bakıyordu.
"İyi," dedi Lara net bir sesle. "Atış yapmamı engellemez. Tetiği çekerken sol omzumu kullanmıyorum nasıl olsa."
Kaan başını yavaşça Lara’ya doğru çevirdi. Koyu renk gözleri, arabanın içindeki cılız ışıkta parıldıyordu. "Benim derdim atış yapıp yapamaman değil. Kendini zorlayıp zorlamaman."
Lara bir an duraksadı. Kaan’ın bu doğrudan, dolandırmadan gelen ilgisi karşısında koruma kalkanlarını kaldırmakta zorlanıyordu. "Zorlamıyorum. Zaten ana depoya sızacağız, ben senin arkanı kollayacağım."
"Hayır," dedi Kaan, itiraz kabul etmeyen o otoriter tonuyla ama sesindeki yumuşaklığı tamamen gizleyemeyerek. "Sen önüme geçmeyeceksin, yanımda olacaksın. Alanı ben temizleyeceğim, sen sadece hedefleri indirip kontrolü sağlayacaksın. Kendini öne atayım deme."
Lara hafifçe gülümsedi. "Emredersiniz patron. Mert’e kızıyorsun ama sen de en az onun kadar korumacı davranıyorsun bu gece."
Kaan’ın dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı. "Mert şov yapıyor Lara. Ben sadece ekibimin canlı ve tam kadro geri dönmesini sağlıyorum... Özellikle de senin."
Bu söz, arabadaki havayı bir anda daha da ağırlaştırdı. Lara cevap veremeden, telsizden Deniz’in ciddileşen sesi duyuldu:
"Kaan, Lara... Liman kapsama alanına girdik. 4 numaralı antreponun etrafında en az yirmi silahlı adam tespit ettim. Dış güvenlik kameralarını tamamen kapattım, sekiz dakika boyunca kör noktadayız. Giriş izni sizin."
Kaan belindeki silahı çekip mekanizmayı kurdu. Şakırtı sesi arabanın içinde çınladı. Lara da sağ eliyle silahını kavradı.
"Mert, Deniz'in yanında kal. Antreponun doğu çıkışını tutun," dedi Kaan telsize. "Lara, benimle geliyorsun. Şov bitti."
Minibüsler limanın arka tarafındaki karanlık konteyner bloklarının arasında sessizce durdu. Kapılar aynı anda açıldı. Yağmur yağışı yerini çiseleyen bir sise bırakmıştı. Limanın devasa vinçleri ve metal konteynerleri karanlıkta birer dev gibi dikiliyordu.
Kaan araçtan inip Lara’ya elini uzattı. Lara, bir an duraksasa da o güçlü eli tutarak aşağı indi. Kaan, Lara’nın elini bırakmadan önce parmaklarını hafifçe sıktı bu, "yanındayım" demenin en kestirme yoluydu.
Deniz laptopunu minibüste güvenli bir şekilde sabitleyip kulaklığını takarken, Mert silahının emniyetini açıp Kaan’ın yanına yanaştı.
"Centilmenlik bittiğine göre," dedi Mert fısıltıyla, gözlerinde o tehlikeli ve neşeli kıvılcımla, "gidip şu antrepondaki arkadaşlara kahvaltının hesabını kestirelim mi?"
Kaan karanlığa doğru bir adım attı.
"Sessiz ve temiz. Başlıyoruz."
Kaan’ın işaretiyle ekip konteynerlerin arasından birer gölge gibi sıyrılarak 4 numaralı antreponun devasa paslı kapısına doğru ilerledi.
Araçta kalması gereken Deniz, panonun kilitlendiğini fark edince yanlarına gelmek zorunda kalmıştı. Fiziksel bağlantıyı kurup şifreyi kırdığında, antreponun ağır metal kapısı büyük bir gürültüyle yukarı doğru kaydı. İçerisi kapkaranlıktı, buram buram rutubet ve metal kokuyordu.
"Tamamdır, açık!" dedi Deniz.
Ekip içeri adımını attığı an—
GÜMM!
Tavan yüksekliğindeki metal kapı büyük bir gürültüyle hızla aşağı indi ve üzerlerine kilitlendi! Antreponun içindeki devasa projektörler aniden yanarak ortalığı kör edici bir ışıkla kapladı. Duvarlardaki hoparlörlerden cızırtılı bir ses yükseldi: Pusu kurulmuştu.
Aynı anda antreponun ana elektrik panosunda yüksek voltaj devreye girdi. Dışarıdan veya içeriden paneli dijital olarak kullanmak imkansız hale gelmişti.
"Tuzak!" dedi Mert, silahını hemen kapıya doğrultup arkasını kollayarak. Yüzündeki o her zamanki neşeli ifadeden eser kalmamıştı.
Lara, omzundaki ağrıyı unutup kapıya yaklaştı. "Deniz, şu kapıyı hemen açman lazım. Buradan çıkış yok."
Deniz pan panik yapmadan hemen duvarın kenarındaki ana elektrik panosunun kapağını söktü. İçerideki devreler aşırı yüklemeden erimeye başlamıştı. "Sistem kilitlenmiş! Manuel olarak devreyi tamamlamazsam kapı kilitleri açılmaz!"
Deniz panodaki kabloları inceledi. Tek bir çaresi vardı: İki ana akım kablosunu el gücüyle birleştirip yüksek akımla kapı rölesini patlatmak. Ne bir pense ne de yalıtkan bir eldiven vardı.
Deniz hiç tereddüt etmeden çıplak elleriyle kalın, yüksek voltajlı iki kabloyu tuttu ve birbirine bastırdı!
ÇIARRTT!
Sarı ve mavi renkte devasa bir elektrik kıvılcımı panoyu aydınlattı. Yüksek voltajlı elektrik akımı aniden Deniz’in bedeninden geçmeye başladı. Deniz acıyla inledi, vücudu şiddetli elektrik akımıyla sarsılırken parmakları kablolara kilitlenip kaldı!
"Deniz!"
Mert’in gözleri aniden büyüdü. Neşeli adam gitmiş, yerine tamamen paniklemiş bir Mert gelmişti. Öne doğru bir hamle yaptı ama doğrudan dokunursa kendisinin de çarpılacağını bildiğinden son anda kendini durdurdu. Dişlerini sıkarak etrafa bakındı, ne yapacağını bilemez halde gerildi.
Lara da olduğu yerde donakaldı. Göğsü hızla kalkıp inerken nefesi kesildi. Yüzündeki o soğukkanlı zırh bir anda çatlamıştı. Deniz’in akıma kapılışını izlerken gözlerindeki panik dalgası belirginleşti, adımları bocaladı. "Bırak kabloyu, çek elini!" diye seslendi, sesi endişeden pürüzlenmişti.
Kaan ise arkada duruyordu. Kalbinin ritmi bir anda hızlandı, damarlarındaki kanın çekildiğini hissetti. Ekibinden birinin, gözlerinin önünde acı çekmesi Kaan’ın en büyük kabusuydu. İçindeki o büyük endişe ve panik yüzünün kasılmasına sebep oldu. Ancak bir mafya lideri olarak kontrolü tamamen kaybetme lüksü yoktu. Yüzündeki o buz gibi, sert ifadeyi korumaya çalışarak soğukkanlılığını zorla da olsa topladı.
Gözleri hızla çevreyi taradı. Yan taraftaki tahta paleti fark ettiği an hiç düşünmeden hareket geçti.
Kaan, tahta parçasını kaptığı gibi sert ve isabetli bir darbeyle Deniz’in ellerine ve kablolara vurdu!
Tahtanın darbesiyle kablolar koptu, devasa bir kıvılcım patlaması yaşandı. Kapının elektronik kilidi yüksek akımdan patlayarak dumanlar çıkardı ve paslı kapı yarım metre kadar yukarı doğru fırlayıp aralandı.
Deniz, akımın kesilmesiyle birlikte kendinden geçerek yere yığıldı. Elleri hafifçe duman tüterek titriyordu.
"Deniz!" Mert anında yere diz çöküp Deniz’i omzundan tuttu, yüzünü kontrol etti. Panik dolu bakışları Deniz’in üzerindeydi. "Nefes alıyor mu? Bak bana, Deniz!"
Lara da hızla yanlarına çöktü. Elleri titreyerek Deniz’in nabzına baktı. "Şokta ama nabzı atıyor... İyi olacak."
Kaan, içindeki o anlık korkuyu hemen bastırıp silahını aralanan kapıya doğru doğrulttu. Çene kasları kenetlenmişti, sesi soğuk ve kesin bir kararlılıkla salonda çınladı:
"Mert, Deniz’i kaldır. Kapı açıldı, buradan hemen çıkıyoruz."
Liman bölgesinden fırtına gibi çıkan ekip, Deniz’i zaman kaybetmeden özel bir kliniğin acil servisine yetiştirdi. Ameliyathanenin önündeki koridorda saatler süren o gergin ve boğucu bekleyiş, doktorun dışarı çıkmasıyla son buldu.
Doktor, üzerindeki yeşil önlüğü çıkarıp yorgun bir nefes vererek ekibe döndü. "Elektrik akımı sağ elindeki derin dokulara ve sinirlere ciddi zarar vermiş. Elini kurtardık ama sağ elindeki sinir zedelenmesi yüzünden en az 3 ay boyunca elini hiçbir şekilde kullanamayacak. Ağır bir fizik tedavi süreci gerekecek."
Mert sırtını duvara yaslayıp derin bir nefes alırken, Lara gözlerini kapatıp şükretti. Kaan ise tek bir kelime etmeden, yüzündeki o donuk ve soğukkanlı ifadeyle doktorun dediklerini dinledi. Bir hacker için, klavyede harikalar yaratan biri için sağ elini 3 ay kullanamayacak olmak... En büyük darbeydi.
Yaklaşık iki saat sonra Deniz hasta odasına alındı. Narkozun ve ağrı kesicilerin etkisi geçtiğinde, gözlerini beyaz ve steril odada açtı. Sağ kolu omzundan bileğine kadar kalın sargılar ve özel bir sabitleyici atelle kaplıydı.
Deniz, komodinin üzerinde duran telefonuna uzanmak istedi. Ancak sağ eline komut verdiğinde, parmakları milim bile kıpırdamadı. Sanki o el kendisine ait değilmiş gibi tamamen hissiz ve tepkisizdi.
"Ne... Ne oluyor?" dedi Deniz, sesi pürüzlü ve kısıktı."
Odanın köşesinde duran Lara ve Mert hemen yatağın yanına yaklaştı. Kaan ise pencerenin kenarında, kolları göğsünde bağlı bir şekilde sessizce duruyordu.
Deniz parmaklarını oynatmaya çalıştı. Tekrar denedi. Bir daha, bir daha... Sağ eli adeta ölü bir et parçası gibi tepkisiz duruyordu. Kalbinin ritmi hızlandı, göğsü sıkışmaya başladı.
"Neden kıpırdamıyor?" dedi Deniz, sesi titreyerek. Mert’e baktı, ardından Lara’ya. " Sağ elim kıpırdamıyor, neden hissetmiyorum?!"
"Deniz’ciğim, sakin ol bir tanem..." dedi Mert, sesini olabildiğince yumuşatmaya çalışarak yatağın kenarına oturdu. "Yüksek voltaj yedin falan hatırlamıyor musun? Biraz dinlenmesi gerekiyormuş, geçici bir şey..."
"Geçici ne demek?!" diye bağırdı Deniz aniden. Gözlerinden ilk damla yaş süzüldü. "Doktor ne dedi?! Doğruyu söyleyin bana!"
Lara yavaşça Deniz’in sol elini tutmak istedi ama Deniz elini sertçe geri çekti. "Lara söyle! Klavyeye dokunamıyorum bile! Parmaklarım oynamıyor!"
"Deniz, dinle beni," dedi Lara gözleri dolarak. "Sinirler zarar görmüş... En az üç ay elini kullanamayacaksın ama geçecek. Bak, kalıcı değil, üç ay sonra fizik tedaviyle—"
"ÜÇ AY MI?!"
Deniz’in odada çınlayan çığlığıyla birlikte gözyaşları sicim gibi akmaya başladı. Bir hacker için sağ elini kaybetmek, dünyayla olan tek bağının kopması demekti. İçindeki panik, çaresizlik ve öfke bir anda devasa bir krize dönüştü.
"Üç ay ne demek biliyor musunuz siz?!" diye bağırdı, sol eliyle yatağın kenarındaki serum borusunu çekip atmaya çalışarak. "Ben elim olmadan ne yapacağım?! Nasıl kod yazacağım, nasıl sistemlere gireceğim?!"
"Deniz dur, yapma!" Mert panikle Deniz’in sol elini yakalayıp serumu sökmesini engellemeye çalıştı.
"Deniz dur, kendine zarar vereceksin!"
"Bırak!" Deniz sol eliyle Mert’i itmeye, göğsüne vurmaya başladı. Hıçkırıklara boğulmuştu, nefes almakta zorlanıyordu. "Bırakın! Elim yok benim! Hiçbir şey yapamıyorum! Bir hiçim ben şu an, anlayabiliyor musunuz?!"
Odada tam bir kaos hakim olmuştu. Deniz ağlayarak, bağırarak yataktaki yastığı sol eliyle yere fırlattı, komodinin üzerindeki su bardağını devirdi. Cam kırıkları yere saçıldı. Lara gözyaşlarını tutamayarak yüzünü kapattı, Mert ise Deniz’i zapt etmek için çırpınırken gözleri dolmuş halde "Sakin ol ne olur, geçecek vallahi geçecek..." diye fısıldıyordu.
Tam o sırada, pencerenin kenarında bir heykel gibi duran Kaan adımlarını attı.
Cam kırıklarının üzerine basarak yatağın kenarına geldi. Deniz’in ağlama krizine, bağırmalarına rağmen yüzünde tek bir sinir bile oynamıyordu. Ama gözlerindeki o koyu, derin ifade içindeki fırtınayı ele veriyordu.
Kaan, Mert’i hafifçe geriye çekti.
Deniz, hıçkırıklar içinde, çaresiz ve kızarmış gözleriyle Kaan’a baktı. "Söyle ona Kaan! Saçmalamasınlar! Ben elim olmadan hiçbir şeyim, beni bu ekiple nereye götüreceksin?! Bir klavyeyi bile tutamıyorum!"
Kaan, eğilip Deniz’in sol elini sıkıca ama incitmeden kavradı. Yüzünü Deniz’in yüzüne yaklaştırdı. Sesi buz gibi, sarsılmaz ve inanılmaz bir otoriteyle doluydu:
"Sana bu ekipte sadece ellerin yüzünden yer vermedim Deniz," dedi Kaan, her bir kelimenin üzerine basarak. "Sen bu ekibin beynisin. Klavyeyi sol elinle basarsın, olmadı sesinle komut verirsin, gerekirse Mert senin elin olur. Ama bana bir daha 'bir hiçim' dersen, o zaman gerçekten bozuşuruz."
Deniz, Kaan’ın o sarsılmaz ve soğukkanlı duruşu karşısında bir an duraksadı. Ağlaması yavaşladı ama hıçkırıkları göğsünü kaldırmaya devam ediyordu.
Kaan, Deniz’in sargılı sağ eline çok hafifçe, adeta korumacı bir dokunuşla temas etti.
"Üç ay," dedi Kaan, gözlerinin içine dik bir şekilde bakarak. "Üç ay boyunca sen emir verirsin, biz yaparız. O el iyileşene kadar da kimse seni bir adım geride bırakmayacak. Anladın mı beni?"
Deniz dudaklarını titreterek başını hafifçe salladı. İçindeki o büyük panik dalgası, Kaan’ın bu net ve korumacı tavrıyla yavaş yavaş durulmaya başladı. Lara derin bir nefes alarak Deniz’in sol elini kenardan tuttu, Mert ise gözündeki tek damla yaşı çaktırmadan silip Deniz’in saçlarını okşadı.
"Zaten kod yazmaktan beynin yanmıştı," dedi Mert, sesini toparlamaya çalışarak hafifçe gülümsedi. "Üç ay boyunca bana patronluk taslarsın işte, fena mı?"
✨DENİZ ÖZÜR DİLERİM CNM✨
Bölüm etkileşimi
