kan ve sadakat kitap kapağı

10. bölüm / 19

10.BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: 10.BÖLÜM

Hastanedeki fırtınalı saatlerin ve doktorların kasvetli açıklamalarının ardından ekip sabaha karşı güvenli eve geri döndü. Evin taş duvarları arasına çöken sessizlik, yaşanan felaketin, verilmiş mücadelelerin ve ruhsal yorgunluğun ağır kokusunu taşıyordu.

Deniz, geçirdiği o ağır krizin ve hastanede yapılan güçlü sakinleştiricilerin etkisiyle bitkin düşmüştü. Lara, Deniz’in koluna girerek onu incitmeden üst kattaki odasına çıkardı. Sargılı, hissiz kalan sağ kolunu incitmeden yatağa yatırdı, üzerini dikkatlice örttü ve ilaçlarını başucuna bıraktı. Deniz kısa süre içinde derin, ağır bir uykuya daldı. Lara ise kendi odasına geçti;
omzundaki sızıya ve zihnini kemiren o karmaşık düşüncelere teslim olarak yatağa uzandı. Gözlerini tavana dikmiş, Kaan’ın bakışlarını, Deniz’in çığlıklarını ve içindeki bitmek bilmeyen o fırtınayı dinliyordu.

Aşağıda, salonun loş ve kasvetli ışığında ise bambaşka bir hava hakimdi.

Kaan, bahçeye açılan devasa cam kapının önüne iki kadeh ve bir şişe koyu kırmızı şarap getirmişti. Mert, salondaki rahat deri koltuğa iyice yayılmış, bir elinde ince belli şarap kadehi, diğer elinde yakmak üzere olduğu sigarasıyla bekliyordu.
Çakmağın küçük, turuncu alevi karanlıkta bir anlığına Mert’in yorgun ama bir o kadar da ciddi yüzünü aydınlattı. Mert sigarasından derin, uzun bir nefes çekip dumanı tavana doğru üfledi, ardından şarabından yavaş bir yudum aldı.

Kaan da kadehini alıp tekli koltuğa oturdu. Dirseklerini dizlerine dayamış, dumanı tüten sigaraya ve dışarıda çiseleyen yağmurun cama vuran damlalarına bakıyordu. Yüzündeki o sarsılmaz, geçit vermez mafya lideri maskesi, dünyada sadece Mert’in yanında biraz olsun gevşebiliyordu.

Mert sigarasının dumanını dışarı salarken dudaklarının kenarında hafif, muzip ama bir o kadar da dostane bir tebessüm belirdi. Şarap kadehini parmaklarının arasında hafifçe döndürdü, gözlerini Kaan’a dikti.

"Vay be Kaan Efendi..." dedi Mert, sesi dumanın arasından boğuk ve alaycı çıkıyordu. "Yıllardır 'Benim hayatımda kadına yer yok, aşka tövbeli adamım, duygusallık operasyonu bozar, zaaftır' diye kafa kesiyordun bize. Bugün antrepoda o çayı iki şekerli karıştırmalar, kahvaltıda tabağı donatmalar, vurulduğunda dünyayı yakacak gibi bakmalar..." Mert kadehini Kaan’a doğru kaldırdı. "Hani sen aşka tövbeliydin?"

Kaan hiç istifini bozmadı. Bakışlarını dışarıdaki zifiri karanlıktan ayırmadı. Şarap kadehini tutan parmakları hafifçe sıkılaştı. Sesi derin, pürüzlü ve tamamen kabullenmiş bir tonda, salonun sessizliğini yararak çıktı:

"Binlerce tövbem olsun Mert... Hepsini Lara için bozarım."

Mert bu cevabı duyunca elindeki sigarayla birlikte donakaldı. Kaan’ın ağzından böyle net, tavizsiz ve devasa bir itirafı duymak kolay değildi. Yüzündeki o muzip ifade yavaşça eridi, yerini derin bir kabullenişe bıraktı. Sigarasından bir nefes daha çekip başını yavaşça salladı.

"Bozarsın..." dedi Mert, sesi bu kez tamamen samimi ve sakindi. "Bozarsın kardeşim."

Salona birkaç saniyelik ağır bir sessizlik çöktü. Sadece dışarıdaki rüzgarın ve yağmurun sesi duyuluyordu. Kaan gözlerini Mert’e çevirdi. Bakışlarında, Mert’in alışık olmadığı bir derinlik ve sorgulayan bir dikkat vardı. Sigarasının külünü silkip kadehinden bir yudum aldı.

"Peki sen?" dedi Kaan, sesi alçak ama doğrudan hedef alan bir tondaydı. "Sen ne yapacaksın Mert?"

Mert kaşlarını hafifçe çattı, anlamamış gibi yaptı. "Ben ne yapacağım derken? Şarabımı içip yatacağım işte."

"Bırak şimdi geyiği," dedi Kaan, bakışlarını Mert’in gözlerine sabitleyerek. "Deniz’i soruyorum. Bugün antrepoda kız akıma kapıldığında geçirdiğin paniki gördüm. Hastanede elinin durumunu öğrendiğimizde yüzünün nasıl kireç gibi olduğunu, oda birbirine girdiğinde onu nasıl zapt etmeye çalıştığını gördüm... Mert, sen Deniz’i seviyor musun?"

Mert elindeki sigarayı küllükte ezerek söndürdü. Kaan’ın bu kadar doğrudan ve hazırlıksız bir anda gelen sorusu karşısında bir an ne diyeceğini bilemedi. Kadehinden büyük bir yudum aldı, gözlerini yere indirdi. O her zamanki neşeli, gamsız adamın yerini bir anda içindeki o saklamaya çalıştığı karmaşa aldı.

"Deniz..." dedi Mert, sesi hafifçe kısılarak. "Deniz bu ekibin neşesiydi Kaan. Bilgisayarın başında o harflere basarkenki özgüveni, sana laf yetiştirmeleri, benimle atışmaları... Bugün o eli o halde görünce, içimden bir şey kopup gitti sanki. Onu öyle çaresiz, öyle ağlarken görmek... Canımı acıttı. Çok acıttı hem de."

Mert derin bir nefes verip arkasına yaslandı. "Sevmek mi denir buna, koruma içgüdüsü mü denir bilemiyorum ama... O kıza bir şey olursa ben bu ekibi de, bu şehri de yakarım Kaan. Bugün bunu anladım."

Kaan dostunun bu dürüstlüğü karşısında hafifçe başını salladı. Kadehini kaldırıp Mert’in kadehine doğru uzattı.

"O zaman sen de o kızı yalnız bırakmayacaksın Mert," dedi Kaan, kararlı ve sarsılmaz bir sesle. "O el iyileşene kadar, o krizleri atlatana kadar gölgesi olacaksın. Çünkü bu evde ikimiz de biliyoruz ki, o iki kadın olmadan bu ekip sadece bir ceset yığınından ibaret."

İki dost kadehleri birbirine vurdu. Metalik, ince ses salonda yankılanırken, ikisi de kendi içlerindeki fırtınalarla ve üst kattaki kadınların varlığıyla gecenin son şaraplarını sessizce yudumladılar.

Kaan ve Mert’in arasındaki o ağır dertleşme, gecenin koyu karanlığında asılı kalmıştı. Salondaki şarap kadehleri neredeyse boşalmış, havadaki yoğun sigara dumanı taze yağmur kokusuyla karışmıştı.

Mert, paketindeki son sigarayı parmaklarının arasına çıkardı. Paketi buruşturup masaya fırlattıktan sonra çakmağı çaktı. Alev, yorgun gözlerini ve yüzündeki o nadir görülen ciddi ifadeyi bir kez daha aydınlattı. Sigarasından derin, uzun bir nefes çekti; dumanı göğsünde bir süre tutup yavaşça dışarı saldı. "Bu geceki son zehir olsun bakalım," diye mırıldandı kendi kendine, gözleri bahçedeki zifiri karanlığa dalmışken.

Kaan ise boş kadehini masaya bıraktı.
Üzerindeki o ağır yorgunluk ve üst kattaki varlığın çekimiyle ayağa kalktı. Derin bir nefes alıp üzerindeki kazakı düzeltti. Yüzünde yine o soğukkanlı, her şeyi kontrol altında tutan mafya lideri ifadesi belirmişti ama bakışlarında Lara’ya dair o saklı sıcaklık hâlâ duruyordu.

"Ben yukarı çıkıyorum," dedi Kaan, sesi alçak ve pürüzlüydü. "Seni de çok geçmeden yukarıda göreyim Mert. Yarın uzun olacak."

Mert, sigarasından bir nefes daha çekip başıyla onayladı. "Tamamdır patron. Şunu bitirip geliyorum."

Kaan, adımlarını merdivenlere doğru yöneltti. Ahşap basamaklara ilk adımını attığı an, evin dışındaki o çıt çıkarmayan sessizlik aniden yırtıldı.

Bahçedeki çam ağaçlarının arasından gelen boğuk bir motor sesi ve hemen ardından kulakları sağır eden devasa bir gürültü patlak verdi.

ŞAKKKKKKKKK!

Salona bakan dev cam paneller aynı salisede patlayarak binlerce kristal parçası halinde içeriye savruldu! Glass patlamasının hemen ardından gecenin karanlığını onlarca namlu ağzı alevi aydınlattı. Otomatik silahların yırtıcı, metalik sesi salonu bir cehenneme çevirdi.

TAT-AT-AT-AT-AT-AT-AT-AT!

Mermiler duvarları, ahşap masayı, şarap şişelerini ve deri koltukları delik deşik ederken; alçıpan parçaları, cam kırıkları ve toz bulutu havada uçuşmaya başladı.

Kaan merdivenlerin başında refleks olarak kendini yere attı. Duvar kenarına doğru yuvarlanırken ağzından kaçan o galiz küfür salonun gürültüsünde yankılandı:

"Ananı sikeyim! Ne oluyor lan?!"

Mert, elindeki sigarayı ve kadehi fırlattı; sırtını koltuğun arkasındaki beton kolona verip yere kapandı. Cam kırıkları üzerlerine yağarken bağırdı: "Pusu! Bahçeden giriyorlar Kaan!"

Üst kattan bir anda çığlıklar ve koşuşma sesleri yükseldi.

Lara, patlama ve silah sesleriyle yataktan fırlamış, omzundaki ağrıyı hiçe sayarak belindeki silahı çekmişti. Odasının kapısını çarpıp koridora çıktı:
"KAAN! MERT!"

Deniz ise sağ elinin hissizliğiyle bocalayarak sol eliyle yatağın kenarına tutundu, yataktan yere yuvarlandı. "Lara! Ne oluyor?!"

Aşağıda Kaan, toz ve dumanın arasında belindeki silahı çekip mekanizmayı kurdu. Gözleri hiddetle ve alevle parlıyordu.

"Lara, Deniz’in yanında kal! Aşağı inmeyin!" diye kükredi Kaan, mermi yağmurunun altında basamaklara doğru tırmanmaya çalışırken.

Mert ise belindeki yedek şarjörleri çıkarıp kolunun altından bahçedeki namlu alevlerine doğru ateş açmaya başladı.

Sakin gece, saniyeler içinde tam bir kan gölüne ve savaşa dönüşmüştü.

✨aayyy kaan ve Mert'in dertleşmeai çok hoşuma gitttiiii✨
sonu nasıl ama🤗

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

18okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…