kan ve sadakat kitap kapağı

16. bölüm / 19

16.BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: 16.BÖLÜM

Gece ilerledikçe dışarıdaki yağmur şiddetini bir an olsun azaltmadı. Cama vuran sert damlalar ve uzaktan gelen gök gürültüleri, salonun loş atmosferini sarmalamaya devam ediyordu.

Lara, başı Kaan’ın dizinde, koltukta kıvrılmış bir şekilde uykuya dalmıştı. Geçmişin ağır yükü ve günün getirdiği yorgunluk, bedenini tamamen teslim almıştı. Kaan ise bir an bile gözünü kırpmadan mum ışığında onun yüzünü izliyordu.

Bakışlarında katıksız bir şefkat ve koruma içgüdüsü vardı. Nasırlaşmış, tetik çeken parmaklarını Lara’nın ipek gibi yumuşak saçlarının arasında gezdiriyor, büyük bir itinayla tellerini tek tek okşuyordu. Onun dizinde huzurla uyuması, Kaan’ın içindeki o karanlık dünyayı dindiriyordu.

Ancak gecenin ilerleyen saatlerinde Lara’nın huzurlu uykusu yerini hırpalanan bir huzursuzluğa bıraktı.

Rüyasında, etrafını saran zifiri bir karanlığın ortasındaydı. Yağmurun sesi kabusunda bir silah sesine dönüşmüş, etrafı keskin bir barut kokusu kaplamıştı. Karanlığın içinden ağır, soğuk adımlarla biri ona doğru yürüyordu. Bu siluet, yıllardır zihninin en alt katmanlarına gömdüğü, görmekten kaçındığı babasına aitti. Adamın elinde parıldayan silah ve gözlerindeki o acımasız ifade Lara’nın boğazını sıktı.

Lara rüyasında çaresizce geriye doğru adımlarken nefesi tıkandı. Adam ona yaklaşırken, Lara’nın dudaklarından fısıltıyla karışık çaresiz bir yalvarış döküldü:

"Baba git... Lütfen git..."
Uykusunda huzursuzca kıvranmaya başladı, kaşları çatıldı. Kapalı göz kapaklarının arasından süzülen iki damla sıcak gözyaşı, yanağından aşağı doğru kayarak Kaan’ın dizindeki kumaşa damladı.

Kaan, Lara’nın kıvrandığını ve yanağından akan gözyaşını fark ettiği an saçlarındaki elini durdurup hemen onun yüzüne doğru eğildi. "Lara..." diye fısıldadı yumuşakça, onu uyandırmak ama korkutmamak isteyerek.

Lara birden derin bir nefes alarak gözlerini açtı. Kalbi göğüs kafesini delercesine atıyordu, alnında hafif bir soğuk ter birikmişti. Gözlerini açtığı an karşısında babasının o karanlık yüzünü değil, Kaan’ın endişeli ve koyu kahve gözlerini buldu.

"İyi misin? Kabus gördün," dedi Kaan, sesindeki o yumuşak tonla. Elini nazikçe Lara’nın yanağına koyup gözyaşının bıraktığı ıslaklığı başparmağıyla sildi.

Lara hızla doğrulup koltukta oturdu. Kalbinin ritmini düzeltmeye çalışırken bakışlarını Kaan’dan kaçırdı. Onu endişelendirmek, zayıf görünmek ya da zaten kafası yeterince dolu olan Kaan’a bir de kendi kabusunun yükünü bindirmek istemiyordu.
İçindeki o çalkantıyı saklamaya çabalayarak derin bir nefes aldı.

"Ben... İyiyim," dedi, sesinin titrememesine özen göstererek.
Yüzüne zoraki, hafif bir tebessüm yerleştirmeye çalıştı. "Sadece... Yağmurun sesi rüyama girdi sanırım. Önemli bir şey değil, gerçekten."

Kaan, Lara’nın gözlerindeki o saklamaya çalıştığı korkuyu ve kaçırdığı bakışları gayet iyi görüyordu. Lara’nın bir şeyleri anlatmak istemediğini, kendini zorladığını anladı. Onu sıkıştırmadı, daha fazla üstelemedi.

Sadece uzanıp Lara’nın elini tuttu, parmaklarını onun parmaklarına geçirdi ve hafifçe sıktı.

"Tamam," dedi Kaan, sesindeki o sarsılmaz güvenle. "Önemli değilse bile... Ben buradayım."

Lara, Kaan’ın bu anlayışlı ve korumacı tavrı karşısında içinin ısındığını hissetti. Başını tekrar Kaan’ın omzuna doğru koyarken, tuttuğu eli bir saniye bile bırakmadı.

Gece yavaş yavaş sabaha dönerken salonun loş havası hâlâ o derin quietliği koruyordu. Kaan ve Lara birbirlerine tutunmuş halde otururken, birden üst kattan gelen coşkulu bir çığlık gecenin sessizliğini bıçak gibi kesti.

"Buldum! Buldum valla buldum!"

Deniz’in heyecan dolu bağırışları merdivenlerde yankılandı. Sol kolundaki sargıya ve ağrıya hiç aldırış etmeden, merdiven basamaklarını ikişer üçer atlayarak aşağı koşuyordu. Elinde tuttuğu küçük tableti sallarken yüzünde kocaman, zafer kazanmış bir gülümseme vardı.

Tam arkasından ise Mert, gözleri uykudan mahmur, üstü başı dağılmış bir halde ama tam bir panik ve endişe içinde merdivenlerden fırladı.

"Lara! Kaan! Şuna bir şey söyleyin, kız delirdi valla!" diye bağırdı Mert, merdivenlerin son adımı kayıp düşme tehlikesi atlatarak. "Aşağı koşarken basamakları göremiyor, sakat kolunun üzerine düşecek diye kalbime iniyordu üst katta! Yavaş ol kızım, canına mı susadın?!"

Deniz, Mert’in arkasından söylediği endişeli lafları hiç duymuyordu bile. Doğruca Lara ile Kaan’ın oturduğu masaya koştu.

"Lara, bak!" dedi Deniz, nefes nefese kalmış bir halde elindeki tableti masaya bırakıp parmaklarını hareket ettirirken. "Sol kolumdaki kas felci tıkandı sanıyordum ama o frekans kırıcının sinyalini yakaladığım an... Bak! Elimi oynatabiliyorum!"

Deniz, incinen sol elinin parmaklarını teker teker kapatıp açarak Lara’ya gösterdi. Yüzündeki o çocuksu gurur ve sevinç görülmeye değerdi.

Lara, Deniz’in bu halini görünce gözlerindeki o kabusun tüm tortularını bir anda sildi. Oturduğu yerden hızla kalktı ve hiç düşünmeden Deniz’e doğru atılıp ona sımsıkı sarıldı. Deniz de sağ kolunu Lara’nın boynuna doladı.

"Sana demiştim!" dedi Lara, sesinde kocaman bir rahatlamayla. Deniz’in saçlarını okşayıp gözlerinin içine baktı. "O kol düzelecek demiştim Deniz! Harikasın, gerçekten harikasın..."

Mert, merdivenin dibinde durmuş, nefes nefese kalmış bir halde ikisinin sarılışını izlerken derin bir "Oh!" çekti. Göğsünü tutup koltuğa bıraktı kendini.

"Ben de yukarıda 'Sörfçü' denen adam kapıyı bacayı bastı, Deniz’i kaçırıyorlar sandım..." dedi Mert, elini kalbine koyup taklit bir baygınlık ifadesiyle. "Ruhumu teslim ediyordum merdivenlerde! Ulan Deniz, müjde vereceksen insan gibi ver, kalbimize indirdin!"

Kaan, masanın kenarından onları izlerken dudaklarında hafif, karizmatik bir teberrüm belirdi. Bakışları Deniz’in parmaklarına kaydı. "Sadece elini oynatmakla kalmadın sanırım," dedi Kaan, sesindeki o lider ciddiyetine tatlı bir gurur katarak. "Sörfçü’nün sinyalini de yakaladın, değil mi?"

Deniz, Lara’dan ayrılıp gözlerini devirerek Mert’e baktı, sonra Kaan’a döndü. "Tabii ki yakaladım patron! Yağmur sinyali kesti sanıyordu o sığır ama uydu frekansını Karadeniz’deki o fenerden çıkıp yakındaki bir özel yat koordinatına yönlendirdiği an ağa takıldı. Yerini tam olarak tespit ettim!"

Mert oturduğu yerden fırlayıp gözlerini açtı. "Yat mı? Bak işte şimdi benim alanıma girdik! Karadeniz’in hırçın dalgalarında bir yat operasyonu... İşte duymak istediğim haber buydu!"

Lara, Deniz’in omuzlarını tutup gülümsedi. "Harika bir iş çıkardın Deniz."

Salondaki o kasvetli hava bir anda yerini, ekibin yeniden bir araya gelmesinin verdiği o sarsılmaz güce bıraktı. Kaan, Deniz’in masaya bıraktığı tabletteki yeşil koordinat noktasına bakarken bakışları tekrar çelik gibi sertleşti.

Sıradaki hedef netti. Ve bu kez kaçacak bir fenerleri bile kalmamıştı.

Kaan, masadaki tabletin yeşil ışıklarla yanıp sönen haritasına uzun uzun baktı. Yüzündeki o hafif gülümseme yerini anında çelik gibi sert, tavizsiz bir lider ifadesine bıraktı.

Deniz, tabletin ekranındaki o hareketli yeşil noktaya parmağıyla vurarak heyecanla söze girdi. "Karadeniz'e! Karadeniz'e gitmiş adamımız!" dedi gözleri parlayarak. "Yatın tam koordinatı orada, av elimizin altında!"

Mert de oturduğu yerden fırlayıp kollarını iki yana açtı. "Yat mı? Karadeniz mi? İşte bu! Fırtınanın ortasında hırçın dalgalarla boğuşurken o Sörfçü’yü avlama fikri bile kanımı kaynatıyor! Kaan, hemen yola çıkalım!"

Ancak Kaan’ın vereceği karar salondaki o hırslı havayı bir anda bıçak gibi kesti.

"Biz gitmiyoruz," dedi Kaan, sesi salonun loşluğunda buz gibi yankılanarak.

Mert’in yüzündeki o hevesli gülümseme bir anda donup kaldı. "Nasıl yani? Kaan, adam ayağımıza kadar gelmiş! Fırtınanın ortasında tam bizlik bir operasyon işte!"

Kaan bakışlarını tabletten kaldırıp ekibe dikti. "Sörfçü tam olarak bunu bekliyor zaten," dedi kararlı bir tonla. "Bizi kendi oyun sahasına, açık denize çekmeye çalışıyor. Yağmurun ve fırtınanın ortasında kontrolü elimizden almak istiyor. Oraya kendimiz gidip onun kurduğu tuzağa yürümeyeceğiz."

Lara, Kaan’ın yanına geçip kollarını göğsünde birleştirdi. "Peki ne yapıyoruz patron? Adamı Karadeniz'in ortasında rahat mı bırakacağız?"

Kaan masaya doğru hafifçe eğildi, gözlerinde tehlikeli bir ışık parıldadı. "Ben adam yollayacağım oraya," dedi net bir sesle. "Karadeniz işi bizim için iptal. O bölgeyi avucunun içi gibi bilen kendi adamlarımı yolluyorum. Onlar o yatı fırtınanın ortasında ablukaya alıp Sörfçü’yü söküp çıkaracaklar."

Mert derin bir nefes alıp arkasına yaslandı. "Yani deniz tutması riskinden kurtulduk diyorsun... Yine de ben iki el ateş ederiz diye heveslenmiştim."

"Hevesini başka zamana sakla Mert," dedi Kaan, yüzünde beliren karanlık bir tebessümle. "Çünkü Sörfçü paketlenip ayağımıza geldiğinde, hesabımızı burada kapatacağız. Üstelik bu kez sahte askeri kartlarla, kılıflarla veya kapıdaki güvenliklerle uğraşmak yok. Oyun tamamen bizim kurallarımıza göre oynanacak."

Deniz tabletin ekranını kapatıp masanın üzerine bıraktı. Lara’ya bakıp gülümsedi; sol parmaklarını tekrar sıktı, bu kez hareketi daha güçlü ve pürüzsüzdü.

"Bizim adamlar yatı bastığı an Sörfçü’nün sistemlerini buradan tamamen kilitleyeceğim," dedi Deniz, gözlerindeki o hacker zekasıyla. "Sıkıştığı o yattan dışarı tek bir acil durum sinyali bile atamayacak."

Salondaki kasvetli aura yerini; kusursuz bir planın, sabırlı bir avlanma taktiğinin getirdiği o soğukkanlı özgüvene bırakmıştı. Avları Karadeniz’in fırtınalı sularında sıkışmıştı ve kapana kısıldığından habersizdi.

"Şimdi herkes dinlensin," dedi Kaan, salondan çıkışa doğru bir adım atarak. "Haber geldiğinde, Sörfçü’yü karşılamak için hazır olacağız."

✨mü-kem-mel oldu cnm✨

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

14okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…