Bölümler 19Şu an: 8. BÖLÜM
- 1 1. BÖLÜM1.562 kelime
- 2 2.BÖLÜM4.436 kelime
- 3 3.BÖLÜM1.529 kelime
- 4 4.BÖLÜM1.838 kelime
- 5 5.BÖLÜM1.186 kelime
- 6 6.BÖLÜM1.228 kelime
- 7 7.BÖLÜM1.605 kelime
- 8 8. BÖLÜM1.620 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 9.BÖLÜM1.984 kelime
- 10 10.BÖLÜM1.131 kelime
- 11 11.BÖLÜM963 kelime
- 12 12.BÖLÜM2.196 kelime
- 13 13.BÖLÜM1.098 kelime
- 14 14.BÖLÜM861 kelime
- 15 15.BÖLÜM1.219 kelime
- 16 16.BÖLÜM1.263 kelime
- 17 17.BÖLÜM707 kelime
- 18 18.BÖLÜM614 kelime
- 19 AÇIKLAMA20 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Gece vakti yaşanan o ağır, sessiz ve duygu dolu anların ardından güvenli eve sabahın ilk ışıkları süzülmeye başladığında, boğazın üzerindeki sis yavaş yavaş dağılıyordu. Bahçedeki çam ağaçlarının dallarından damlayan yağmur damlaları, salondaki dev camlara hafif hafif vuruyordu.
Evin alt katından yükselen kızarmış ekmek ve taze demlenmiş çay kokusu, gecenin bütün barut ve rutubet kokusunu bastırmıştı. Bu sabah masayı hazırlama görevini garip bir şekilde Mert üstlenmişti. Normalde öğlene kadar uyuyan ya da kahvaltıyı geçiştiren Mert, sabahın altısında uyanmış, mutfağa girip altını üstüne getirmişti.
Geniş ahşap masanın üzeri adeta bir ziyafet alanına dönmüştü: Sıcacık fırınlanmış ekmekler, birkaç çeşit peynir, kütür kütür salatalıklar, taze domatesler, zeytin tabakları ve Mert’in tamamen kendi kurgusu olan hafif yanık sucuklu yumurta... Mert elinde son çay bardağıyla salona geçtiğinde, üzerinde siyah bir tişört ve rahat bir eşofman altıyla mutfak tezgahına yaslanmış olan Deniz’e gururla baktı.
"Nasıl ama Deniz’ciğim?" dedi Mert, çaydanlığı masanın ortasındaki nihalenin üzerine bırakırken. "Aksiyon dolu bir gecenin ardından ekibine kraliçelere layık bir kahvaltı hazırlayan profesyonel bir operasyon adamı... Bence bu masanın fotoğrafını çekip mafya kulübünün grubuna atmalıyız, itibarımız tavan yapar."
Deniz elindeki kahve kupasından bir yudum alıp gözlerini devirdi. "Mert, sucukların yarısını yakmışsın. Ayrıca zeytin tabağının ortasına niye acı biber sosu döktün, anlamadım."
"O bir şef dokunuşu yalnız," dedi Mert, başparmağını havaya kaldırarak. "Sanattan anlamıyorsun Deniz."
Tam o sırada merdivenlerden adım sesleri duyuldu.
Lara, üzerinde siyah bir kazak ve koyu renk bir pantolonla aşağı indi. Omzundaki yara yüzünden sol kolunu biraz daha kısıtlı hareket ettiriyordu ama yüzündeki o dik, tavizsiz ifade her zamanki gibi yerindeydi. Sadece gözlerinin altındaki hafif gölgeler ve bakışlarındaki dalgınlık, gece boyunca tek bir an bile uyumadığını ele veriyordu. Gece Kaan’ın itirafı, salondaki kırmızı güller ve kalbinde bastırmaya çalıştığı o koca fırtına zihninde dönüp durmuştu.
"Günaydın ekip," dedi Lara, hafif pürüzlü bir sesle. Masaya doğru yürüyüp Kaan’ın her zaman oturduğu sandalyenin çaprazındaki yerine geçti.
"Ooo, ekibin sert kızı da uyanmış!" dedi Mert neşeyle, sandalyesini çekip otururken. "Afiyet olsun. Sizin için bizzat mutfağa girdim, değerimi bilin."
Lara zayıf bir tebessümle Mert’e baktı ama tabağına hiçbir şey almadı. Elindeki çatalı yavaşça masadaki siyah zeytin tabağına uzattı.
Tabağının kenarına tek bir siyah zeytin koydu. Ardından çatalın ucuyla o tek zeytini tabağın içinde bir sağa, bir sola kaydırmaya, etrafında daireler çizmeye başladı. Kafası o kadar uzaktaydı ki, önündeki yiyeceklerin hiçbirini görmüyordu bile.
Mert tam "Kızım tabağında tek zeytinle sergi mi açıyorsun?" diye lafa girecekti ki merdivenlerin başında Kaan belirdi.
Kaan, koyu gri bir kazak giymişti. Saçları hafif nemliydi. Yüzünde gecenin yorgunluğundan ziyade, bir kararlılık ve derin bir dinginlik vardı. Masaya doğru yürürken gözleri ilk olarak Lara’ya, ardından onun tabağındaki o tek zeytinle dalgın dalgın oynamasına kaydı.
Göz göze geldiler. Lara, Kaan’ın salona girmesiyle birlikte kalbinin atış hızının bir anda değiştiğini hissetti ama çatalı zeytinden çekmedi, bakışlarını hemen tabağına indirdi.
Kaan hiçbir şey söylemedi. Ne bir "günaydın" dedi, ne de geceye dair en ufak bir ima yaptı.
Kendi sandalyesine geçti, rahat bir tavırla oturdu. Önündeki tabağı eline aldı. Masadaki peynir tabağından iki dilim taze domates, kalınca kesilmiş bir dilim ezine peyniri, birkaç dal maydanoz ve iki dilim de fırınlanmış sıcak ekmek aldı. Hepsini özenle, ama tamamen sessizce Lara’nın önündeki tabağa bıraktı.
Hiçbir zorlama, hiçbir ısrar yoktu. "Ye" bile demedi. Sadece onun bir şey yemediğini fark etmiş, vücudunun ve yaralı omzunun dirence ihtiyacı olduğunu bildiği için tabağını doldurmuştu.
Lara çatalını zeytinden çekti. Tabağına konan domates ve peynirlere baktı. İçinde yine o geceki sıcak, yakıcı his kabardı. Kaan’ın bu konuşmadan, gösteriş yapmadan sadece eylemleriyle korumacı olma hali, Lara’nın zırhındaki en büyük çatlaktı. Yavaşça çatalını domatese batırdı ve sessizce yemeye başladı.
Kaan ise hiçbir şey olmamış gibi kendi çay bardağını eline aldı. Arkasına yaslandı, sıcak çayından yavaş ve derin bir yudum çekerken bakışlarını bahçedeki yağmura çevirdi. Yüzünde tamamen sakin, her şeyi kontrol altında tutan bir mafya liderinin ifadesi vardı.
Masadaki bu sessiz ama inanılmaz derecede yoğun etkileşimi fark eden tek bir kişi vardı: Mert.
Mert, elindeki sucuklu ekmeği ağzına götürürken duraksadı. Bakışları bir Kaan’ın o aşırı sakin hallerine, bir de Lara’nın tabağına konan peynirleri sessizce yiyişine kaydı. Aralarındaki o gözle görülür elektriklenme, havadaki barut kokusundan bile daha baskındı.
Mert’in gözleri parladı. Yüzünde patlamaya hazır bir muziplik belirdi. Lokmasını çiğnerken kafasını hafifçe yana eğdi, dudaklarını birbirine bastırarak sessizce kıkırdamaya başladı.
Deniz, Mert’in bu anlamsız kıkırdamasını fark edip dirseğiyle onun kaburgasına vurdu. "Mert, ne oluyoruz? Kendi kendine niye gülüyorsun yine?"
Mert hızlıca kendini toparlamaya çalıştı, boğazını temizledi. "Hiç... Hiç Deniz’ciğim. Sucuğun lezzeti beynime vurdu da, ne kadar mükemmel bir aşçı olduğumu düşünüp gururlandım sadece."
Mert çayından bir yudum alırken gözlerini Kaan’a dikti ve bıyık altından kıkırdamaya devam etti. Kaan, Mert’in bu haline ters bir bakış atıp çay bardağını masaya bıraktı.
"Mert," dedi Kaan, sesi buz gibi bir ciddiyetle. "Eğer o çayı burnundan getirmemi istemiyorsan, tabağınla ilgilen."
"Emredersiniz patron!" dedi Mert, gülmemek için kendini zor tutarak ve elini alnına götürüp sahte bir asker selamı vererek. "Sessizlik ve huzur içinde kahvaltımıza devam ediyoruz."
Lara, başını hafifçe eğip lokmasını çiğnerken dudaklarının kenarında belirmek üzere olan o küçük tebessümü gizlemek için çaba sarf etti. Masadaki bu küçük kıkırdamalar ve Kaan’ın sessiz ilgisi, fırtınalı bir gecenin ardından ekibe garip bir ev sıcaklığı getirmişti.
Kahvaltı masasındaki o sessiz atışmalar geride kalmış, ekibin ciddiyeti yeniden fırtına öncesi sessizliğe bürünmüştü. Salonun ortasındaki geniş ahşap masa, dakikalar içinde bir operasyon merkezine dönüştü. Deniz, dizüstü bilgisayarını ve geniş ekran tabletini masanın ortasına yerleştirmiş, Levent’teki sunucu binasından elde ettiği son verileri ekrana yansıtıyordu. Mert ise belindeki şarjörleri tek tek kontrol edip masanın kenarına dizmekle meşguldü.
Lara, masanın başındaki haritaya doğru eğilmiş, parmağıyla İstanbul Limanı bölgesindeki depoları işaret ediyordu. Omzundaki hafif sızıya aldırış etmeden planı kuruyordu:
"Şehirdeki sunucudan veri sızdıramayınca doğrudan B planına geçecekler," dedi Lara, sesi son derece profesyonel ve keskindi. "Liman bölgesindeki 4 numaralı antrepo, konteyner sevkiyatı için biçilmiş kaftan. Sinyali orada kesip malları gemiye yüklemeden hamle yapmamız lazım."
Deniz klavyede hızlıca birkaç komut girdi. "Limanın güvenlik kameraları devre dışı bırakılmış. Yani orada bizi beklemedik bir pusu karşılayabilir."
Mert şarjörün birini tık diye yerine oturtup sırıttı. "Pusu mu? En sevdiğim. Zaten düzgün bir karşılama olursa canım sıkılıyor."
Kaan, masanın diğer tarafında durmuş, haritadaki koordinatları inceliyordu. Yüzünde o bildik, soğukkanlı ve tehlikeli ifade vardı. Lara planı anlatmaya devam ederken, Kaan hiç istifini bozmadan masanın kenarında duran çaydanlığa uzandı.
Lara’nın konuşmasını bölmedi, lafını kesmedi. Sadece Lara’nın konuşurken masanın üzerine bıraktığı ince belli çay bardağını eline aldı. Bardağa taze, tavşan kanı çayı doldurdu.
Ardından şekerlikten iki küp şeker alıp bardağın içine attı.
Çay kaşığını eline alıp şekeri karıştırmaya başladı. Çay kaşığının bardağın kenarlarına vururken çıkardığı o hafif, ritmik tık-tık-tık sesi, operasyon planının yapıldığı o gergin salonda garip bir melodi gibi yankılandı.
Lara bir an için duraksadı, bakışları haritadan Kaan’ın ellerine kaydı. Kaan, Lara’nın çayı iki şekerli içtiğini tek bir kelime bile konuşmadan, yıllardır biliyormuşçasına doğal bir hareketle uyguluyordu.
Kaan iyice karıştırdığı çayın kaşığını kenara bıraktı. Bardağı tabağıyla birlikte Lara’nın hemen önüne, haritanın kenarına yerleştirdi. Bardağı koyarken parmakları çok hafifçe Lara’nın elinin kenarına temas etti.
Kaan ne "Çayın hazır" dedi, ne de gözlerinin içine bakıp şov yaptı.
Sadece bakışlarını haritadaki 4 numaralı antrepoya dikip soğuk bir sesle konuşmaya devam etti:
"Limanın güney kapısından girmeyeceğiz. Mert ve Deniz doğu tarafındaki konteyner bloklarını tutacak. Lara ve ben ana depoya sızacağız."
Lara, önünde dumanı tüten iki şekerli çay bardağına baktı. Kaan’ın bu kuralları yıkan, hiçbir romantik laf etmeden doğrudan eylemiyle gösterdiği o derin, korumacı tavrı... Kalbinin ritmi operasyon stresinden değil, tamamen Kaan’ın bu duruşundan dolayı hızlandı.
Mert, şarjörü masaya bırakıp Kaan’ın çayı karıştırma anını ve Lara’nın o hafifçe donakalan halini izlerken yine kendini tutamadı. Kafasını hafifçe yana eğip, elini ağzıyla kapatarak sessizce kıkırdadı. Bıyık altından Deniz’e bakıp göz kırptı.
Deniz ise "Ben bu adamlardan razıyım" der gibi gözlerini devirdi ama yüzündeki hafif tebessümü gizleyemedi.
Lara sıcak çay bardağını parmaklarının arasına aldı. Bir yudum çekerken gözlerini Kaan’a kaldırdı. Kaan hâlâ haritaya bakıyordu ama dudağının kenarında çok hafif, sadece Lara’nın anlayabileceği belirsiz bir kıvrılma vardı.
"Tamam," dedi Lara, çayından aldığı güçle sesini toparlayarak. "Limanı onların başına yıkıyoruz."
Liman operasyonunun detayları netleştikçe salondaki hareketlilik daha da arttı. Herkes son ekipman kontrollerini yaparken, operasyonun ciddiyeti havayı giderek ağırlaştırıyordu.
Deniz, masanın üzerindeki tablet ve bilgisayarları çabucak kapatıp sırt çantasına yerleştirdi. Ardından sandalyenin arkalığında asılı duran çelik yeleğe uzandı. Yeleği üzerine geçirmeye çalışırken, omzundaki ağır çanta ve aceleciliği yüzünden yeleğin yan cırt cırtları birbirine dolandı. Yeleği bir türlü oturtamayıp hafifçe offladı.
Mert, kendi belindeki silahı kılıfına yerleştirdikten sonra Deniz’in bu telaşlı halini fark etti. Kaan gibi olayı devasa bir dramaya ya da derin bakışmalara çevirmeden, gayet rahat ve seri adımlarla Deniz’in yanına yanaştı.
"Dur dur, darmadağın ettin iyice," dedi Mert, sesinde her zamanki hafif umursamaz ama güven veren tonla.
Deniz ne olduğunu anlamadan Mert yeleğin dolanan cırt cırtlarını tek hamlede ayırdı. Yeleği Deniz’in omuzlarına tam oturacak şekilde yukarı çekti, ardından kenarlardaki kayışları gerip Deniz’in bedenine göre sıkıca sabitledi. Deniz’in hareket etmesini engellemeyecek ama onu koruyacak kadar ideal bir ayardı bu.
Hemen ardından masanın üzerinde duran yedek şarjörü eline aldı. Cebinden çıkardığı mermileri seri bir hareketle tıkır tıkır şarjörün içine basmaya başladı. Yayların çıkardığı o sert metalik ses salonda yankılanırken, Mert son mermiyi de itip şarjörü tamamladı.
Şarjörün arkasına hafifçe vurup tam oturduğundan emin olduktan sonra, Deniz’in belindeki kılıfın hemen yanındaki yedek cebe tık diye yerleştirdi. Deniz’in omzuna hafifçe vurup gülümsedi.
"Tamamdır bizim kız. Yeleğin sağlam, şarjörün full. Ama sen yine de bilgisayarının başında kal, kurşunların arasına atlama sakın," dedi Mert, göz kırparak.
Deniz, Mert’in bu pratik, abartısız ama bir o kadar da korumacı tavrı karşısında hafifçe yutkundu. Yeleğin üzerindeki ellerine bakıp başını salladı, yüzünde ince bir tebessüm belirdi. "Sağ ol Mert... Zaten önceliğim sistemleri çökertecek alanı tutmak."
"Aferin," dedi Mert, kendi hafif makineli silahını omzuna asarak. "Hadi bakalım, limandaki arkadaşlara güzel bir sürpriz yapalım."
Lara, omzunu hafifçe esnetip Kaan’a baktı. Kaan da belindeki silahın emniyetini kapatıp ekibe döndü.
"Herkes tamamsa çıkıyoruz," dedi Kaan, sesi buz gibi bir kararlılıkla salonda çınlarken. "Bu gece o limandan kimse canlı çıkamayacak."
✨operasyon öncesi✨
kaan ve mert hayırdır centilmenlikler flnnn
Bölüm etkileşimi
