kan ve sadakat kitap kapağı

15. bölüm / 19

15.BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: 15.BÖLÜM

SUV, Kaan’ın sedanının gittiği güzergâha doğru hızla ilerlerken gecenin zifiri karanlığını aniden devasa bir turuncu ışık hüzmesi yardı. Ufku kaplayan o patlama sesi ve ardından yükselen simsiyah dumanlar, yolun ilerisinde korkunç bir felaketin habercisi gibi göğe yükseliyordu.

Araba daha tam durmadan Lara kapıyı açtı ve kendini dışarı attı.

Gözlerinin önünde duran manzara tam bir cehennemdi. Kaan’ın gittiği araç, cayır cayır yanan dev bir alev topuna dönüşmüştü. Lara’nın göğsüne öyle bir sancı saplandı ki nefesi boğazında tıkandı. Bacakları titriyor, attığı her adımda yer ayağının altından kayıyordu ama durmadı. Yolun ortasında, alevlerin yaktığı o kavurucu sıcaklığa doğru çaresizce ve kontrolsüzce koşmaya başladı.

"Kaan!" diye feryat etti. Sesindeki o yırtıcı çaresizlik, gecenin sessizliğini bıçak gibi kesti. Yanaklarından süzülen sıcak gözyaşları dumanın bıraktığı is kokusuna karışıyordu.
"Kaan! Hayır, hayır!"

Mert ve Deniz de hemen arkasından arabadan fırladılar. Mert’in yüzündeki o her zamanki neşeli ifadeden eser kalmamıştı; gözlerinde ilk defa katıksız bir dehşet vardı. Deniz, incinmiş sol kolunu unutarak Lara’ya yetişmek için var gücüyle koşuyordu.

"Lara, dur! Yaklaşma, patlayabilir!" diye bağırdı Mert, koşar adım Lara’ya doğru hamle yaparak. Ama Lara onu duymuyordu bile. Bütün dünyası, o yanan hurdanın içinden bir iz, bir nefes aramakla sınırlanmıştı.

Lara gözyaşları içinde yanan araca doğru atılırken, alevlerin ve yoğun siyah dumanın hemen arkasından, hırpalanmış bir karartı belirdi.

Kaan, patlamanın etkisiyle kenara savrulduğu yerden, yanan arabanın kaportasına tutunarak doğrulmaya çalışıyordu. Üstü başı is ve toz içindeydi, şakağından süzülen kan yanağında kuruyordu ama hâlâ ayaktaydı. Güçlükle nefes alırken bir eliyle arabanın sıcak metaline tutundu, dizlerinin bağı çözülmek üzereydi ama yıkılmamak için direndi.
Başını kaldırıp dumanların arasından kendine doğru koşan Lara’ya baktı.

Lara onun ayağa kalkmaya çalıştığını gördüğü an hıçkırıklara boğuldu. Adımlarını daha da hızlandırdı, aralarındaki birkaç metrelik mesafeyi tamamen kapatmak için kendini öne attı.

Lara, dizlerinin bağı çözülürcesine koşarak aradaki son mesafeyi de kapattı ve kendini Kaan’ın kollarına attı. Kaan, ayakta durmakta zorlanmasına rağmen Lara’nın çarpmasıyla sarsıldı ama düşmedi;
son bir güçle kollarını onun beline doladı. Lara’nın yüzü Kaan’ın göğsüne gömüldü. Yanaklarından süzülen sıcak gözyaşları, Kaan’ın üzerindeki is ve barut kokulu kıyafete karışıyordu.

"Kaan... Kaan öldün sandım," diye hıçkırdı Lara, elleriyle Kaan’ın sırtını, omzunu, yüzünü kontrol ederek. Sankidokunmazsa onun bir hayal olmasından korkuyordu. "Bir daha sakın... Sakın beni böyle bırakma!"

Kaan, bilincini kaybetmemek için gözlerini sımsıkı kapattı. Şakağından süzülen kan yanağında kururken, pürüzlü ve nefes nefese kalan sesiyle fısıldadı: "Söz verdim Lara... Arkanı her döndüğünde burada olacağım dedim."

O sırada Mert ve Deniz de soluk soluğa yanlarına ulaştı. Mert, yanan arabadan yayılan kavurucu sıcaklığa ve patlama tehlikesine karşı ikisini de geriye doğru çekmeye çalıştı. "Kaan! İyisin değil mi kardeşim? Mühimmat hâlâ içerideyse araç tekrar patlayabilir, hemen uzaklaşmamız gerek!"

Deniz, gözyaşlarını tutmaya çalışarak ve incinmiş sol kolunu umursamadan Kaan’ın diğer kolunun altına girdi. "Devriyeler veya pusuyu kuranlar seslere gelebilir. Aracın yanına kadar çekilmeliyiz!"

Kaan, Mert ve Deniz’in desteğiyle zar zor adım atarken gözlerini Lara’dan bir an bile ayırmadı. Lara ise Kaan’ın elini sımsıkı tutmuş, bir saniye olsun bırakmıyordu. Hıçkırıkları yavaş yavaş dindi ama göğsündeki o büyük korkunun tortusu hâlâ oradaydı.

Dörtlü, zar zor da olsa zırhlı SUV’un yanına ulaştı. Mert, Kaan’ı dikkatlice arka koltuğa oturttu. Lara hemen onun yanına kayıp Kaan’ın başını dizlerine koydu. Deniz, çantadan ilk yardım kitini çıkarıp Lara’ya uzattı.

"Yaram derin değil," dedi Kaan, sesi zayıf çıksa da bakışlarındaki o sert, çelik gibi kararlılık geri dönmüştü. "Alev almadan hemen önce kendimi dışarı fırlattım. Sadece patlamanın basıncı savurdu."

Mert direksiyona geçip motoru kükretircesine çalıştırırken dikiz aynasından Kaan’a baktı. "Seni o tuzağa çekenler, hesabı kapattığımızı sanıyordu patron. Ama şimdi neyle karşılaşacaklarından haberleri yok."

Lara, tentürdiyatlı pamukla Kaan’ın şakağındaki kanı nazikçe silerken eğilip kulağına doğru fısıldadı: "Bu tuzağı kuran her kimse... Hepsini teker teker bulacağız. Ama önce sen iyi olacaksın."

Kaan, Lara’nın elini tutup avucunun içini hafifçe öptü. Arka koltuktaki o karanlık ve sessiz anda, dumanlar içinde kalan yanan aracın alevleri dikiz aynasından yavaşça uzaklaşırken, dört kişilik ekibin içindeki intikam ateşi bu kez her zamankinden daha hararetli yanmaya başladı.

Zırhlı araç gecenin karanlığını yararak güvenli bölgeye doğru ilerlerken, Kaan’ın gözlerinde artık tek bir hedef vardı: Bu tuzağın arkasındaki asıl ismi yok etmek.

Zırhlı SUV, harabeye dönmüş ama hâlâ korunaklı olan sığınağa yanaştığında gökyüzü adeta delinmişçesine bir yağmura teslim olmuştu. Şimşekler karanlık geceyi anlık beyazlıklarla aydınlatıyor, gürültülü gök gürlemeleri evin taş duvarlarında yankılanıyordu.

Sığınağa girdiklerinde herkesin üstünden adeta bir dağ kalkmış gibi bir yorgunluk akıyordu. Mert, yaşadıkları o felaketin ardından silahını kenara bırakıp bitkin bir halde başını salladı. "Ben bittim arkadaşlar... O patlama anı bütün enerjimi emdi. Odama çekiliyorum, acil bir şey olmadığı sürece beni rahatsız etmeyin," diyerek merdivenlere doğru yöneldi. Deniz de sol kolunu incitmeden hafifçe ovuşturarak, "Ben de odamdayım. Yağmur sinyalleri kesiyor zaten, sistemleri sabaha karşı tekrar kontrol ederim," dedi ve o da odasına geçti.

Salonda sadece Kaan ve Lara kalmıştı. Tam o sırada, dışarıdaki çakan devasa bir şimşeğin ardından kulakları sağır eden bir gök gürültüsü koptu ve evin tüm ışıkları bir anda söndü. Zifiri karanlık salonda sadece pencerelerden içeri süzülen şimşek çakımlarının anlık ışıkları kalmıştı.

Lara, masanın üzerindeki mumlardan birini yakıp ortalığa hafif, loş ve sıcak bir aydınlık yaydı. Kaan, koltuğa oturmuş, derin düşüncelere dalmış bir halde muma doğru bakıyordu.
Bakışlarındaki o uzaklık, zihninin ne kadar dolu olduğunu bas bas bağırıyordu. Yaşadıkları o ölümcül pusu, yanan araba, ölümün eşiğinden dönmek... Ama Kaan’ın gözlerindeki karanlık sadece bugünün pususuyla ilgili değildi; çok daha derin, saklanan bir geçmişin ağırlığı vardı üstünde.

Lara yavaşça Kaan’ın yanına yaklaştı, koltuğa oturup bakışlarını onun yüzüne dikti.

"Kaan..." dedi Lara, sesi loş salonda yankılanan yağmur sesine karışarak. Kaan başını yavaşça ona çevirdi. Lara gözlerinin içine bakarak devam etti: "Biz birbirimizin şu anki hallerini, silah tutuşunu, reflekslerini, çatışmadaki soğukkanlılığını çok iyi tanıyoruz. Ama geçmişimizde ne var Kaan? Birbirimizin arkasındaki o gerçek hikayeyi hiç konuşmadık."

Kaan derin bir nefes aldı. Muma sabitlediği bakışları karardı, sanki o alevin içinde geçmişin küllerini görüyordu. Sesi pürüzlü ve her bir kelimesi tonlarca ağırlıktaymış gibi çıktı:

"Benimki belli," dedi Kaan, gözlerini bir an olsun kırpmadan. "Babam, annem, ablam ve ben... Yıllar önce bir pusuda kaza yaptık. O pusuda üçü de öldü. Bir tek ben o arabadan sağ çıktım. Bütün o eğitimler, bu soğukkanlılık, nişancılık... Hepsini o gün o arabanın içinde bıraktığım ailem için öğrendim."

Lara’nın boğazı düğümlendi. Kaan’ın içindeki o buz gibi kararlılığın ve kimseyi kaybetmek istemeyen o korumacı tavrının nereden geldiğini şimdi çok daha iyi anlıyordu.

Kaan başını yavaşça Lara’ya çevirdi. "Ya sen?" diye sordu kısık bir sesle.

Lara bakışlarını yere indirdi, elleri hafifçe titriyordu. Muma yansıyan gölgesinde geçmişin o karanlık anısı tekrar canlandı. "Benim hikayem de pek farklı değil..." dedi fısıltıyla. "Babam... Annemle abimi gözümün önünde öldürdü. O günden sonra ne oldu, nerede, şimdi ne yapıyor inan bilmiyorum. Hayatımın o kısmını tamamen gömdüm."

Salona ağır, derin ve keskin bir sessizlik çöktü.

Dışarıda bardaktan boşanırcasına yağan yağmurun ve cama vuran damlaların sesi dışında hiçbir şey duyulmuyordu. İkisi de aynı cehennemlerden geçmiş, aynı yangınlarda büyümüş iki yaralı ruhtan fazlası değildi. Geçmişin bu acı ortaklığı, aralarındaki o görünmez bağı daha da çelikleştirdi.

Kaan, hiçbir şey söylemedi. Lafın bittiği, kelimelerin anlamsız kaldığı o anda sol kolunu yavaşça kaldırıp Lara’nın boynuna attı ve onu nazikçe, tüm korumacılığıyla kendine doğru çekti.

Lara hiç tereddüt etmeden başını Kaan’ın göğsüne yasladı. Kaan’ın ritmik ve güçlü kalp atışları, dışarıdaki gürleyen fırtınayı bastıracak kadar güven vericiydi. Kaan, çenesini Lara’nın saçlarına koydu, kolunu onun etrafına sımsıkı sararak dışarıdaki soğuktan ve geçmişin karanlığından onu korumak ister gibi sarıldı.

Mum ışığı hafifçe titrerken, ikisi de karanlık salonda, birbirlerinin sıcaklığında ve yaralarında sükuneti buldular. Fırtına dışarıda kopuyordu ama içeride zaman onlar için durmuştu.

✨öldümü sandınız hehehhehe✨

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…