kan ve sadakat kitap kapağı

11. bölüm / 19

11.BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: 11.BÖLÜM

Otomatik silahların kulakları sağır eden yırtıcı sesi salonun altını üstüne getirmeye devam ediyordu. Ahşap mobilyalar mermi yağmuru altında parçalanıyor, duvarlardan kopan alçıpan ve beton tozları salonda göz gözü görmez bir sis bulutu oluşturuyordu. Binlerce cam kırığı, yerdeki şarap ve kan birikintilerinin üzerine savruluyordu.

Mert, sırtını dayadığı kalın beton kolonun arkasından milimetrik bir zamanlamayla sıyrıldı. İki eliyle sıkıca kavradığı silahının emniyetini kapatıp bahçedeki karanlık gölgelere doğru gözünü bile kırpmadan tetiğe bastı.
GÜM! GÜM! GÜM! GÜM!

Mert’in silahından çıkan mermiler bahçedeki iki saldırganı tam göğsünden vurup çimlerin üzerine devirdi. Ancak dışarıdaki düşman sayısı beklenenden katbekat fazlaydı.
Evin bahçesini korumakla görevli Kaan’ın adamları kurşun yağmurunun tam ortasında kalmıştı. Telsizlerden ve dışarıdan çığlıklar, bağırmalar, acı dolu inlemeler yükseliyordu. Kaan’ın onlarca korumasından geriye sadece beş kişi kalabilmişti. O beş adam, çam ağaçlarının ve duvar diplerinin arkasına siper alarak can havliyle dışarıdaki çatışmayı sürdürüyor, alanı temizlemek için amansız bir direniş gösteriyordu.

Yukarıda ise panik ve dehşet hakimliği sürüyordu.

Deniz, patlama ve kurşun seslerinin sarsıntısıyla yataktan fırlayamamıştı bile. Sağ kolu omzundan itibaren sargılar içinde, tamamen hissiz bir şekilde yanına düşmüştü. Sol eliyle nevresimleri sıkıca kavrayıp yatağın ortasında büzüştü. Ağır ağır nefes alıp verirken gözleri dehşetle açılmış, bombalanan evin sarsıntısıyla ne yapacağını bilemez bir halde yatakta tek başına oturup kalmıştı. Sol kolu titriyor, sağ eline bakıp çaresizliğin en dibini yaşıyordu.

Lara odasından fırlayıp hızla Deniz’in odasına daldı. Kapıyı arkasından kapatıp koridora siper oldu. Silahını kurup kapı eşiğinde nöbet tutarken, bir gözü yatakta donakalan Deniz’in üzerindeydi. "Korkma Deniz! Yanındayım, buradayız!" diye bağırdı Lara, sesi kurşun seslerini bastırmaya çalışarak.

Aşağıda Kaan, merdivenlerin ortasında siper alarak dışarıdaki saldırganlara geçit vermemek için ölümcül bir hassasiyetle ateş ediyordu. Kaan’ın soğuk ve katil bakışları dumanın arasından bahçeyi tarıyordu.

Mert ise şarjörü bittiği an seri bir hareketle boş şarjörü yere düşürüp belindeki son yedek şarjörü tık diye yerine oturttu. Mekanizmayı çekip tekrar kolonun arkasından fırladı. Bahçedeki çalıların arasında Kaan’ın kalan adamlarına doğru el bombası atmak üzere olan son saldırganı fark etti. Mert hiç tereddüt etmedi, tetiği ezdi:

GÜM! GÜM!

Mermi doğrudan adama isabet etti. Saldırgan elindeki bombayla birlikte geriye doğru devrildi ve bahçedeki son düşman da etkisiz hale geldi.
Saniyeler önce cehennemi yaşayan evde, aniden kulakları çınlatan ağır, boğucu bir sessizlik hakim oldu. Sadece duvardan düşen sıva parçalarının sesi ve kalan beş korumanın bahçedeki nefes alışverişleri duyuluyordu.

Mert, dumanı tüten silahını yavaşça aşağı indirdi. Yüzü gözü barut karası ve beton tozu içinde kalmıştı. Üstü başı cam kırıklarıyla doluydu. Üzerindeki o şoku atmak istercesine derin, hırıltılı bir nefes verdi, elinin tersiyle alnındaki teri ve tozu sildi. Etrafa, deşik edilmiş salona ve patlayan şarap şişelerine bakıp öfkeyle bağırdı:

"Sıçarım böyle işe be! Ulan iki dakika huzurla şarap içip dertleşelim dedik, evin içine sıçtınız be!"

Bahçedeki son silah seslerinin kesilmesi ve kalan korumaların dışarıda güvenlik çemberi oluşturmasıyla birlikte, evdeki o yırtıcı fırtına yerini ağır, boğucu bir sessizliğe bıraktı.

Kaan ve Mert, ellerinde silahlarıyla merdivenleri ikişer ikişer tırmanıp üst kata fırladılar. Lara, kapı eşiğinde siper almış halde onları karşıladı. Mert, gözleri panik içinde doğruca Deniz’in odasına daldı.

"Deniz! İyi misin?! Bir şey oldu mu sana?!" diye bağırdı Mert, nefes nefese yatağın yanına çökerek.

Yatakta büzülmüş halde oturan Deniz, Mert’in ve arkasından içeri giren Kaan ile Lara’nın endişeli yüzlerine baktı. Yüzünde tek bir çizgi bile oynamıyordu. Gözlerindeki o ilk andaki dehşet dalgası tamamen çekilmiş, yerini ürkütücü bir donukluğa bırakmıştı.

"İyiyim," dedi Deniz. Sesi o kadar düz, o kadar pürüzsüz ve duygusuz çıktı ki, odadakiler bir an için onun az önce evi yerle bir eden çatışmadan hiç etkilenmediğini sandı. "Sadece camlar patladı, bana mermi gelmedi."

Lara derin bir nefes alıp yanına geldi, elini Deniz’in sağlam olan sol omzuna koydu. "Çok şükür... Aşağısı mahvoldu ama güvendeyiz artık."

Mert rahatlayarak sırtını yatağa yasladı, tozlu yüzünü silerek gülümsedi. "Gördün mü bizim kızı? Kurşunlar havada uçuştu, kılı bile kıpırdamadı. Ekibin en soğukkanlısı çıktı valla."

Kaan ise kapının kenarında durmuş, çatışmanın tozu arasında Deniz’i süzüyordu. Deniz, Kaan’ın o keskin bakışlarını üzerinde hissedince hafifçe başını salladı. "Ben gerçekten iyiyim. Yorgunum sadece, biraz uyumak istiyorum."

Ekip, Deniz’in bu güçlü duruşuna içten içe hayran kalarak ve onun iyi olduğuna ikna olarak odayı yavaşça terk etti. Mert kapıyı kapatmadan önce "Yanı başındayız, bir şey olursa seslen hemen," diye fısıldadı.

Kapı kapandığı, kilit sesi odada yankılandığı an... Deniz’in o dimdik, sarsılmaz maskesi parçalara ayrıldı.

Karanlık odada tek başına kalan Deniz, sol eliyle yavaşça sağ koluna dokundu. Sargıların altındaki o hissizlik, az önce tepesinden geçen mermilerden çok daha can yakıcıydı. Saldırı anında herkes belindeki silaha sarılmış, siper almış, çatışmıştı. Lara vurulmuş omzuna rağmen silahını çekip kapıda nöbet tutmuştu. Mert ve Kaan evi korumuştu.

Ya Deniz?

Deniz, o koca çatışma boyunca yatağın ortasında çaresiz bir oyuncak bebek gibi oturmaktan başka hiçbir şey yapamamıştı. Bir mermi gelseydi, kaçamayacaktı. Lara’yı vurmaya çalışsalar, koruyamayacaktı. Sistemlere girip evin güvenlik protokollerini devreye sokması gerekseydi... O klavyeye dokunamayacaktı bile.

Göğsüne oturan o devasa öküz, nefesini kesmeye başladı. Ağlamadı. Tek bir damla yaş bile dökmedi gözlerinden. Çünkü ağlamak bile bir tepkiydi, bir umut kırıntısı taşıyordu. Deniz’in içindeki şey ise tam anlamıyla bir yıkımdı; sessiz, gürültüsüz, kapkaranlık bir çöküş.

Sağ eline baktı tekrar. Parmaklarını oynatmayı denedi. Zihninde komut verdi: Lütfen kıpırda. Sadece başparmağın oynasın, lütfen...

Hiçbir şey olmadı. Eli, komodinin üzerindeki cansız bir ahşap parçası gibi tepkisiz duruyordu.

"Ben bittim," diye fısıldadı karanlığa doğru. Sesi odanın duvarlarında bile yankılanmadı, sadece kendi içinde yok oldu.

Ekibe yük olduğunu, artık bu tehlikeli dünyada bir korumadan, bakıma muhtaç bir ağırlıktan başka hiçbir şey olmadığını hissetti. Kaan’ın hastanede söylediği "Sen bu ekibin beynisin" sözleri bile zihninde boş bir teselliye dönüştü. Beyin olmak yetmiyordu; komutları uygulayacak elleri olmadıktan sonra bir beynin ne anlamı vardı ki?

Yatağın kenarına doğru kaydı, yüzünü yastığa gömdü. Dışarıdan hâlâ cam kırıklarını temizleyen korumaların ve Mert’in söylenmelerinin boğuk sesleri geliyordu. Deniz, ekibe hissettirmediği o devasa çöküşün içinde, kendi ruhunun enkazı altında sessizce kayboldu.

Hiçbir şey söylemedi, hiç kimseden yardım istemedi. Sadece kendini tamamen dış dünyaya kapatarak, karanlığın onu yutmasına izin verdi.

✨Denizcm sakin ol cnm✨

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

18okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…