kan ve sadakat kitap kapağı

12. bölüm / 19

12.BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: 12.BÖLÜM

Deniz’in odasındaki o ağır, kurşun gibi çöküş, evin alt katındaki gürültülü hengameyle tezat oluşturuyordu. Yüzünü gömdüğü yastık, nefesini kesecek kadar ağırdı ama umurunda değildi. Zihnindeki o tek cümle döngüye girmişti: Ben artık yokum.
Aşağıda ise ortam durulmaktan çok uzaktı.

Mert elindeki süpürgeyi hırsla salondaki parçalanmış ahşap sehpanın kalıntılarına vurup bir kenara fırlattı. "Ulan şarabın en iyisini açmıştık, yıllanmış merlot’yu duvara sıvadı şerefsizler! Hayır, benim anlamadığım bunlar burayı nasıl buldu Kaan?"

Kaan, parmaklarının arasındaki dumanı tüten sigarayı dudaklarına götürdü. Yüzündeki barut izleri ve gözlerındaki o tehlikeli, keskin soğukluk henüz dağılmamıştı. Telsizden bahçedeki beş korumaya çevreyi emniyete almaları için kısa, sert emredici bir komut verdikten sonra Mert’e döndü.

"Aramızda bir sızı yoksa, Deniz’in son girdiğinde izini tamamen silemediği tek bir sunucu var demektir," dedi Kaan, sesi fısıltı kadar kısık ama bir o kadar tehditkârdı. "Ya da birileri onu zayıf anında yakalamaya çalışıyor."

Lara, mutfaktan getirdiği ıslak havluyla Kaan’ın şakağındaki toz ve kan karışımını silerken kaşlarını çattı. "Deniz iyi ama... Fazla iyi. Sadece ben mi fark ettim? O kız ölümden döndü, odasında kılı bile kıpırdamadan durdu. O derece soğukkanlı olması normal değil."

Mert derin bir iç çekti, cebinden çıkardığı mermi kovanıyla oynamaya başladı. "Şoktadır kızım. Kolu o haldeyken bir de tepesine bombalar yağdı. Yarın bir kendine gelsin, ben onun moralini düzeltirim. Biz neleri atlatmadık?"

Kaan hiçbir şey söylemedi. Bakışlarını merdivenlere, Deniz’in odasına giden karanlık koridora çevirdi. Deniz’in gözlerindeki o donukluğu görmüştü; o bir soğukkanlılık değil, ruhen teslim oluşun işaretiydi. Ve Kaan, bir insanın ne zaman pes ettiğini anlamakta uzmandı.

Gece yarısını çoktan geçmişti.

Evin içindeki hareketlilik yerini nöbetçi korumaların bahçedeki ritmik ayak seslerine bırakmıştı. Deniz, saatlerdir aynı pozisyonda, karanlığın içinde tavana bakıyordu. Sağ omzundaki sargının altında hafif bir karıncalanma hissettiğinde bir an kalbi çarptı, ama hemen ardından gelen o tam hissizlik umudunu yine boğdu.

Kapı kolu hafifçe tıkırdadı.

Deniz gözlerini kapatıp uyuma numarası yapmaya yelkesizdi ama giren kişinin adım seslerinden kim olduğunu anladı. Ağır, kendinden emin ve sessiz.

Kaan.

Kaan içeri girdi, kapıyı yavaşça kapattı ama kilitlemedi. Işığı açmadı; bahçeden içeri süzülen zayıf projektör ışığı odayı alacakaranlığa boğuyordu. Komodinin yanındaki sandalyeyi sessizce çekip yatağın başucuna oturdu. Elinde küçük, siyah bir bellek ve metalik bir nesne vardı.

Deniz pozisyonunu bozmadı, gözlerini bile açmadı. "Yorgunum demiştim, Kaan."

"Biliyorum," dedi Kaan. Sesi pürüzsüz ve sakindi. "Ağlamadığını da biliyorum."

Deniz tepki vermedi.

Kaan elindeki metal nesneyi küçük, hafifletilmiş bir Smith & Wesson silahı Deniz’in komodininin üzerine bıraktı. Silahın metali komodinde hafif bir 'tık' sesi çıkardı.

Deniz gözlerini açtı. Karanlıkta parlayan gözleriyle yan tarafında duran silaha, sonra da Kaan’ın yüzüne baktı. "Bu ne? Benimle dalga mı geçiyorsun? Sağ kolumu kullanamadığımı biliyorsun."

"Sol elin sağlam," dedi Kaan gayet düz bir tonla. "Lara da tek koluyla bu akşam üç kişiyi indirdi."

"Ben Lara değilim!" Deniz’in sesi birden patladı. Saatlerdir içinde tuttuğu o volkanın ilk kıvılcımı dışarı fırlamıştı. Sesi titriyordu ama hiddet doluydu. "Ben nişancı değilim! Ben sahadaki o tetikçi adamlarınızdan biri değilim! Benim işim klavyeydi, anlamıyor musun? Ben buydum!" Sol eliyle hissiz duran sağ kolunu gösterdi, sesi boğazında düğümlendi. "Şimdi hiçbir şeyim! Güvenlik kameralarını bile açamadım! Mert aşağıda hayatını ortaya koyarken ben burada bir çuval gibi büzülüp ölümü bekledim! Bana bu silahı verip ne yapmamı bekliyorsun?!"

Deniz’in nefes nefese kalmış haykırışı odanın içinde yankılandı. Gözlerinden sonunda bir damla yaş süzüldü, ardından gerisi geldi. Aylardır tuttuğu öfke, çaresizlik ve yetersizlik hissi bir sel gibi dışarı akıyordu.

Kaan, Deniz’in bu patlamasını tek bir mimik bile oynatmadan dinledi. Deniz lafını bitirip başını öne eğdiğinde, Kaan öne doğru eğildi.

"Bitti mi?" diye sordu Kaan.

Deniz hırsla gözyaşını sildi. "Çık dışarı."

"Seni bu ekibe alırken silah vurmayı biliyorsun diye almadım Deniz," dedi Kaan, sesindeki o çelik gibi sertlik ilk kez yumuşayarak. "Seni bu ekibe aldım çünkü sen olmasaydın Mert sekiz kere hapisteydi, Lara çoktan gömülmüştü, ben de bir sokak arasında ölmüştüm. Bu akşam olanlara gelince... Bahçedeki adamlardan birinin üzerinden çıkan bu flaş bellek. Adamlar buraya evi patlatmaya gelmedi. Seni almaya geldiler."

Deniz başını kaldırıp Kaan’a baktı.

"Seni, çünkü sağ kolun iş görmese bile kafanın içindeki o deha hâlâ bir tehdit," dedi Kaan, flaş belleği Deniz’in sol elinin içine koyup parmaklarını kapattı. "Sen kendini bitti sanıyorsun ama düşmanların hâlâ senden ölesiye korkuyor. Kolun iyileşecek ya da iyileşmeyecek, bunu zaman gösterir. Ama o vakte kadar seni korumak Mert’in, Lara’nın ve benim görevim. Senin görevin ise pes edip bu odada çürümek değil."

Kaan ayağa kalktı. Kapıya doğru yürüdü, elini kapı koluna koyup geri döndü:

"Sol elle yazmayı öğrenmek bir hacker için kaç gün sürer Deniz? İki hafta mı? Yarın sabah o bilgisayarı önüne koyuyorum. Şimdi toparlan."

Kaan odadan çıkıp kapıyı kapattığında, Deniz elindeki soğuk flaş belleğe ve komodindeki silaha baktı. Yanağından süzülen son yaş kururken, göğsündeki o nefes kesen öküz yerini yavaş yavaş tanıdık bir hisse bıraktı: Öfkeye ve hırsa.
Sol elini sıktı. Flaş belleğin sivri köşeleri avucuna battı.

Bitmemişti.

Kaan, verandaya çıkmadan önce koridordaki askılıkta duran kendi koyu renk deri ceketini aldı. Salondaki L koltukta Mert hâlâ devrilmiş, üzerindeki ceketine sarınmış halde mışıl mışıl uyuyordu. Yaşanan o büyük çatışmanın ve patlayan bombaların yorgunluğuyla uykunun dibine vurmuştu. Kaan ona kısa bir an bakıp hafifçe başını salladı, ardından bahçe kapısını aralayıp dışarı çıktı.

Gece rüzgarı sertti, çam ağaçlarının dallarını savuruyordu. Lara, verandanın mermer basamağında tek başına oturmuş, kollarını göğsünde birleştirmiş halde bahçedeki karanlık gölgeleri izliyordu. Omzundaki sargı hafifçe sızlıyor, rüzgar ince bluzunu delip geçiyordu ama istifini hiç bozmuyordu.

Kaan adımlarını hissettirmeden yaklaştı, elindeki sıcak deri ceketi Lara’nın omuzlarına bıraktı.

Lara hafifçe irkildi. Ceketten yayılan o tanıdık barut ve deri kokusunu hissettiğinde başını kaldırmadı bile; sadece ceketin yakalarını tutup göğsüne doğru çekti, kendine biraz daha sarındı.

"İçeri geçseydin, dışarısı ayaz," dedi Kaan, adımlarını yanına yöneltip mermer basamağa otururken.

"İçerisi basık," dedi Lara, sesi rüzgarın arasında alçak ama nettı. "Cam kırıkları, barut kokusu, Mert’in horlaması... Bir an önce temiz bir nefes almak istedim."

Kaan cebinden sigara paketini çıkardı. Bir dal dudaklarının arasına sıkıştırdı. Zippo çakmağın o metalik sesi gecenin sessizliğini böldü, turuncu alev bir saniyeliğine ikisinin de yorgun ama keskin yüz hatlarını aydınlattı. Kaan dumanı rüzgara doğru ağır ağır bıraktı. Bir süre ikisi de tek kelime etmedi. Bahçede devriye gezen korumaların bot sesleri çakıl taşlarında çıtırdıyordu.

Kaan sigarasından bir fırt daha alıp başını yavaşça Lara’ya çevirdi. Yan profilden ona baktı; Lara’nın gözlerindeki o uzak, duvar örmüş ama derinlerde bir yerlerde titreyen ifadeye takıldı bakışları.

Kaan sigarayı tutan elini dizine indirdi. Sesi gecenin soğuğunda pürüzsüz ama derindi:

"Beni seviyor musun, Lara?"

Lara’nın vücudu aniden kasıldı.
Ceketin yakalarını tutan elleri kenetlendi. Bakışlarını ağır ağır Kaan’a çevirdi. Gözlerinde ne tamamen duygusuz bir buz kütlesi vardı ne de çocukça bir patlama... Sadece derin bir yorgunluk ve içini kemiren o ağır tereddüt görünüyordu.

"Yine başladık mı Kaan?" dedi Lara, sesi sitem doluydu. "Evin altı üstüne gelmiş, bahçede vurulan adamların kanı bile kurumamış... Sen neyin hesabını soruyorsun gecenin bu saatinde?"

"Soru gayet açık," dedi Kaan, istifini bozmadan, gözlerini onun gözlerinden ayırmayarak.
"Kaçmandan bıktım sadece."
Lara derin bir nefes verdi. Bakışlarını tekrar bahçedeki karartılara kaydırdı, ardından bakışları Kaan’ın yüzündeki o sarsılmaz hatlarda durdu. Göğsünde sıkışıp kalan, uzun zamandır arkasına saklandığı o duvarı ilk kez aralamak zorunda hissediyordu kendini. Konuşurken sesi titremesin diye dudaklarını kenetledi, sonra yavaşça fısıldadı:

"Korkuyorum Kaan..."

Kaan hiç bölmeden, tek bir mimik bile yapmadan dinlemeye devam etti.

Lara gözlerinin içine baktı Kaan’ın. Bakışlarındaki o korumasız, katıksız dürüstlük gecenin soğuğunu unutturacak kadar gerçekçiydi.

"Seni seviyorum, evet... Ama ölesiye korkuyorum. Sana fazla bağlanmaktan, seni kalbimin tam ortasına koymaktan korkuyorum. Çünkü bu dünyada işler bizim istediğimiz gibi gitmiyor Kaan. Yarın bir merminin nereden geleceği, hangimizin o kapıdan sağlam çıkamayacağı belli değil. Ben geçmişte sevdiklerimi, bağlandığım her şeyi kaybettim. O kaybın acısını, o çaresizliği ciğerlerime kadar yaşadım."

Lara elini Kaan’ın koluna doğru uzattı, parmak uçları Kaan’ın ceketinin koluna hafifçe dokundu. Bakışlarında çelik gibi bir kararlılıkla karışık derin bir acı vardı.

"Eğer sana tamamen teslim olursam, seni hayatımın merkezine koyarsam ve bir gün... bir gün sana bir şey olursa, ben o acıyı yeniden yaşayamam Kaan Demir. O enkazın altından bir kez daha kalkamam. O yüzden korkuyorum. Seni sevmekten değil, seni kaybettikten sonra geride kalacak olan o cehennemden korkuyorum."

Kaan, Lara’nın bu içten, derin ve saklanmayan itirafı karşısında bir an bile tereddüt etmedi. Sigarasını basamakta ezip söndürdü. Lara’nın titreyen elini tutup kendi sıcak, nasırlı avucunun içine aldı ve sıkıca kavradı.

Öne doğru eğilip Lara’nın gözlerinin tam içine baktı. Sesi her bir kelimesini toprağa çivi gibi çakan o sarsılmaz tonundaydı:

"Beni dinle Lara. Ben senin geçmişindeki o çaresiz adamlardan biri değilim. Benden öyle kolay kurtulamazsın, beni hiçbir kurşun öyle kolay yıkamaz. O acıyı tekrar yaşamayacaksın, çünkü ben seni arkamda yalnız bırakıp bir yere gitmeyeceğim."

Lara, Kaan’ın elini sıkan eline baktı. İçindeki o kasvetli fırtına, Kaan’ın bu sarsılmaz duruşu karşısında yavaş yavaş duruldu. Başını yavaşça Kaan’ın omzuna doğru bıraktı. Kaan da kolunu çekinmeden onun etrafına sarıp deri ceketin altına aldı, kendine doğru çekti.

Bahçedeki rüzgar uğuldamaya devam ediyordu ama ikisinin arasındaki o ağır, tutkulu sessizlik, gecenin bütün ayazını kesmeye yetti.

Gecenin ayazı, verandada kenetlenmiş duran ikilinin etrafında uğuldamaya devam ederken zaman ağır ağır akıyordu. Kaan’ın göğsüne başını yaslamış olan Lara, adama sarılı kaldığı her saniyede içindeki o katı, buz tutmuş korkunun ufak ufak eridiğini hissediyordu. Kaan’ın kalbinin ritmik ve sarsılmaz atışları, kulağının hemen dibinde en güvenli melodi gibi yankılanıyordu.

"Benim de elimi titretme o zaman," diye fısıldadı Lara. Sesi, Kaan’ın ceketinin kumaşına gömülmüş halde hafif bir tebessümle çıkmıştı. "Arkama baktığımda hep orada olacağını bileyim yeter."

Kaan, çenesini Lara’nın saçlarına hafifçe bastırdı. "Hep buradayım," dedi. Sesi alçak ama bir dağın yerinden oynamayacağını vaat eder gibi kendinden emindi. "Şimdi kapat gözlerini, biraz soluklan. Sabah olduğunda ortalık yine cehennem yerine dönecek."

Lara itiraz etmedi. Kaan’ın kokusuna ve o sarsılmaz sıcaklığına sığınarak gözlerini kapattı. İkisi de gecenin geri kalanında tek bir kelime bile etmeden, bahçeden gelen devriye adımlarının arasında öylece oturdular.

Güneş, ufukta kan kırmızı bir çizgi halinde belirmeye başladığında evin üzerindeki dumanlar tamamen çekilmişti. Fırtınanın ardından gelen boğucu sabah sessizliği, salonda yankılanan adımlarla bozuldu.

Salondaki L koltukta devrilip uyuyan Mert, omzunun sertçe sarsılmasıyla gözlerini açtı. Karşısında, elinde buharı tüten siyah bir kahve kupasıyla duran Kaan’ı gördü.

"Kalk lan. Yattığın yeter," dedi Kaan, kupayı sehpa niyetine duran sağlam kalmış tek ahşap kutunun üzerine bırakarak.

Mert, belini kütleterek doğruldu; ovuşturduğu gözleriyle etrafa baktı. Yüzündeki barut lekeleri kurumuş, üstü başı toz içinde kalmıştı. "Ulan insafsız Kaan, bari bir gün mühlet verseydin! Evin yarısı bahçeye uçtu, belim ikiye ayrıldı koltukta!" diyerek esnedi. Sonra bakışları verandanın kapısından içeri giren Lara’ya kaydı.

Lara’nın omzunda hâlâ Kaan’ın deri ceketi asılıydı. Yüzünde geceye nazaran daha dingin, daha toparlanmış bir ifade vardı. Mert’in keskin gözleri bunu kaçırmadı elbette. Bir Kaan’a, bir Lara’ya baktı; ardından dudaklarında o meşhur, muzip sırıtışı belirdi.

"Ooo... Bakıyorum da bizim sert kayalar gecenin ayazında yumuşamış," dedi Mert, ayağa kalkıp üstünü başını silkeleyerek. "Ben aşağıda harabelerin arasında vatan savunması yapayım, siz yukarıda ceket alışverişi yapın. Aşk olsun valla!"

Lara gözlerini devirdi, üzerindeki deri ceketi çıkarıp koltuğun kenarına bıraktı. "Mert, sabah sabah o çeneni kapatmazsan öbür kolunu da ben sararım, haberin olsun."

"Tamam tamam, sustuk!" dedi Mert ellerini havaya kaldırarak. Ancak hemen ardından gözlerindeki o gırgır havası aniden kayboldu. Bakışları merdiven başındaki karanlığa kaydı. Sesi ciddileşti. "Deniz... Ne durumda? Gece yanına girdim ama çıt çıkarmadı. Uyuyordu sanırım."

Kaan kahvesinden bir yudum aldı. "Uyumuyordu. Düşünüyordu. Ama bu sabah farklı olacak."

Tam o sırada merdivenlerden yavaş ve kararlı adım sesleri duyuldu.

Üçünün de bakışları aynı anda merdiven başındaki karartıya kilitlendi. Deniz, merdivenlerin ortasında durmuş, aşağıya bakıyordu. Üzerinde siyah, bol bir kazak vardı. Sağ kolu omzundan itibaren askıda sabitlenmişti ama yüzünde dün geceki o donuk, yıkılmış çaresizlikten eser yoktu. Gözlerinde tehlikeli bir kıvılcım parıldıyordu.

Sol elinde, dün gece Kaan’ın odasına bıraktığı o siyah flaş belleği tutuyordu.

"Günaydın," dedi Deniz. Sesi pürüzsüz, soğukkanlı ve son derece netti.

Mert şaşkınlıkla öne doğru bir adım attı. "Deniz? İyi misin aslanım?"

Deniz merdivenleri ağır ağır inip salondaki tek sağlam masanın yanına geldi. Sol elindeki flaş belleği masanın üzerine 'tık' diye koydu. Bakışlarını önce Mert’e, sonra Lara’ya ve en son Kaan’a çevirdi.

"Bu bellek," dedi Deniz, sol elini masaya dayayarak. "Dün gece bahçedeki adamlardan birinden çıktı. Kaan gece bana getirdi. İçinde kriptolu bir konum protokolü var. Bizi bulanlar, alelade bir mafya tetikçisi değil. Eski askeri kanattan sızma bir grup."

Lara kaşlarını çattı. "Sen... Sen bunu nasıl öğrendin? Bilgisayara dokunmadın bile."

Deniz hafifçe gülümsedi. O gülüşte eski özgüveninin, o dahi hacker ruhunun yeniden canlandığı açıkça görülüyordu.

"Gece boyunca kafamda o kodları çözdüm," dedi Deniz, sol elinin parmaklarını masada ritmik bir şekilde oynatarak. "Ayrıca Kaan haklıydı. Sol elim sağlam. Klavyeyi tek elle kullanmak benim gibi biri için sadece üç gün sürer."

Mert’in yüzüne devasa bir tebessüm yayıldı. Gidip sol koluyla Deniz’in sağlam omzuna sarıldı, kızı neredeyse havaya kaldıracaktı. "İşte benim kızım be! Ben demedim mi size bu kız ekibin beyni diye! Ulan tek elle bile dünyayı hackler bu!"

"Yavaş Mert, omzumu sarsacaksın," dedi Deniz gülerek. Dün gecenin o kapkaranlık enkazı, yerini yeniden birbirine kenetlenmiş bu tehlikeli ekibin gücüne bırakmıştı.

Kaan masanın kenarına yaklaştı, belleği alıp cebine koydu. Bakışları masanın etrafındaki üç kişiyi tek tek taradı: Sol elini tek başına kullanmaya kararlı Deniz, omzundaki yaraya rağmen dimdik duran Lara ve her an tetiğe basmaya hazır bekleyen Mert.

"Plan ne lider?" diye sordu Mert, elini belindeki silaha götürerek. "Evi yakanların mekanını mı basıyoruz?"
Kaan soğuk bir tebessümle belindeki silahın mekanizmasını çekti. O tanıdık, tok 'şak' sesi salonda yankılandı.

"Önce evi temizleyeceğiz," dedi Kaan, gözlerinde intikam ateşinin ilk kıvılcımlarıyla. "Sonra da bize bu geceyi yaşatanlara, Kaan Demir ve ekibinin kim olduğunu tekrar hatırlatacağız."

✨yarın bölüm yok cnm biraz yoruldum✨
bölümde favoriniz kimdi💅

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

18okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…