kan ve sadakat kitap kapağı

13. bölüm / 19

13.BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: 13.BÖLÜM

Fırtına dindiğinde geriye kalan enkaz, artık bir yas yeri değil; bilakis intikam için bilenmiş bir cephanelikti. Salondaki o ağır, yıkık dökük hava; yerini Kaan’ın silahından çıkan o tok mekanizma sesiyle birlikte yırtıcı bir kararlılığa bırakmıştı.

Mert, belindeki silahı çıkarıp şarjörünü kontrol ederken dudaklarında o tehlikeli gülümsemesi belirdi. "İşte duymak istediğim ses bu," dedi, şarjörü yerine oturtup tık sesini dinlerken. "Yalnız bir sorun var patron. Evi temizleyelim de bu harabeden geriye pek bir şey kalmamış. Garajdaki zırhlıyı çalıştırabilirsek şanslıyız."

"Garaj sağlam," dedi Deniz, masaya biraz daha yaklaşarak. Sol elini çabuk ve pratik bir hareketle cebine soktu, küçük bir kumanda çıkardı. "Gece yangın garaja sıçramadan önce otomatik çelik kepenkleri devreye soktum. İki araç da içeride, depoları dolu."

Lara, gözlerinde takdir dolu bir ifadeyle Deniz’e baktı. "Sen harika bir ayrıntısın Deniz," deyip Kaan’a döndü. "Peki ilk hedef kim? Bellekteki konum nereyi gösteriyor?"

Kaan cebindeki flaş belleğe parmaklarıyla hafifçe dokundu.
Bakışları pencereden dışarıya, bahçedeki yanmış ağaç gövdelerine kaydı. "Aksaray’daki o eski mühimmat deposu. Bizi buraya gömebileceklerini düşündüler." Kaan başını yavaşça Lara’ya çevirdi, gözlerinde buz gibi bir kararlılık vardı.
"Bizi gömmeye geldikleri toprağa onları gömeceğiz. Hiçbir resmiyete, sahte kimliğe ya da kurala sığınmayacağız. Doğrudan kendi kurallarımızla gireceğiz."

"Görünmeden sızmak zor olacak," dedi Lara, belindeki silahın emniyetini kapatırken. "Devriyeler sıkıysa ortalığı karıştırmadan içeri girmemiz gerek."

Deniz sol elini masaya vurarak araya girdi. "Görünmenize gerek kalmayacak. Deponun güvenlik ağı eski bir ana sunucuya bağlı.
Arabadaki tabletle o sisteme girmem en fazla iki dakikamı alır. Kamera açılarını kör eder, dış kapıların alarmlarını tamamen sustururum. Siz içeri girdiğinizde fare gibi kapana kısılmış olurlar."

"İçeride de Lara ile benim nişancılığımız konuşur," dedi Mert göğsünü kabartarak. "Görünmez gölgeler gibi girer, işi bitirir çıkarız."

Kaan, ekibinin bu kusursuz uyumunu izlerken göğsünün kabardığını hissetti. Her biri yaralıydı, her birinin üstünde dünün barut kokusu ve acısı vardı ama hiçbirinin adımı geriye gitmiyordu.

"O zaman süre başladı," dedi Kaan, sesindeki komut tonuyla salonda tam bir lider otoritesi kurarak. "Beş dakika içinde garajda olun. Yanınıza sadece ağır mühimmatı ve susturuculu silahları alın. Mert, sen Lara’yla birlikte garajın emniyetini al. Deniz, sen benimle geliyorsun, bilgisayar sistemini araçta kurana kadar yanından ayrılmayacağım."

"Görüyorsunuz değil mi?" dedi Mert, Lara’ya dönüp göz kırparak. "Yine koruma melekliği Kaan Bey'e kaldı, biz de amele gibi silah taşıyalım."

Lara, Mert’in omzuna hafifçe vurup gülümsedi. "Çok konuşma Mert. Bu sefer kaçan taraf biz olmayacağız."

İki dakika sonra, evin altındaki sığınak benzeri garajın çelik kepenkleri tok bir gürültüyle yukarı doğru kaymaya başladı. İçerideki siyah, zırhlı SUV’un motoru Kaan’ın kontağı çevirmesiyle adeta bir kükreme gibi çalıştı. Arka koltukta dizüstü bilgisayarını sol eliyle ustaca açan Deniz, şimdiden ekranındaki yeşil kod dizilimlerini akıtmaya başlamıştı bile.

Kaan dikiz aynasından arkada oturan Lara’ya baktı. Lara da tam o anda kafasını kaldırıp aynadan Kaan’ın gözleriyle buluştu. Lara hafifçe başını salladı; "Hazırım," der gibiydi.

Zırhlı araç, harabeye dönmüş evin bahçesindeki toz bulutunu arkasında bırakarak ana yola çıktığında, sabahın kan kırmızı güneşi tam karşılarında yükseliyordu. Fırtına bitmişti ama şimdi onların yarattığı kasırga başlamak üzereydi.

Zırhlı SUV, intikam ateşinin söndüğü ve geride sadece simsiyah bir küldanlığın kaldığı depodan uzaklaşırken gecenin karanlığı yine yollara çökmüştü.

Aksaray’daki o eski mühimmat deposuna vardıklarında ortalık zifiri karanlıktı. Deniz, araçtaki bilgisayarın ekranında sol eliyle son komutu verdiğinde deponun tüm dış aydınlatmaları ve güvenlik kameraları aynı anda karardı. "Sistem kör, dış kapıların alarmları devre dışı. İki dakikanız var," dedi Deniz, kulaklıktan pürüzsüz bir sesle.

Kaan, Lara ve Mert gölge gibi hareket ederek ana binaya sızdı. Mert, susturuculu silahıyla koridorun sonundaki iki nöbetçiyi daha ne olduğunu anlayamadan indirdi.

Depo alanına girdiklerinde, onları bekleyen eski askeri gruptan yaklaşık on kişiyle karşı karşıya geldiler. Ancak Kaan ve ekibi için bu bir çatışma değil, bir infazdı. Lara, yüksek bir platformun üzerine sıçrayıp üstün nişancılığıyla çatı katındaki nişancıları tek tek avlarken, Kaan ve Mert alt kattaki siperleri birer birer temizledi.
Kaan’ın soğukkanlı ve milimetrik atışları deponun beton duvarlarında yankılanırken, kapana kısılan grup neye uğradığını şaşırdı. Liderleri konumundaki adam Kaan’a doğru hamle yapmaya çalıştığı an, Kaan tek bir adımla mermiden sıyrılıp namluyu adama doğrulttu ve tetiği çekti. Hesabın kapatılması beş dakika bile sürmemişti.

Eve geldiklerinde, garajın ağır çelik kapısı arkalarından kapandı. Yorgunluk, çatışmanın adrenalin seviyesi düşmeye başladıkça her birinin kemiklerine kadar işlemeye başlamıştı. Mert, belindeki silahı söküp kenara bıraktı ve esneyerek odasına doğru yöneldi. Deniz ise sol kolunu incitmeden odasına çekilip bilgisayarının başına kurulmuştu bile.

Lara, üzerindeki tozu toprağı temizledikten sonra alt kattaki salona indi. Etraf sakindi. Gözleri Kaan’ı aradı ama içeride yoktu. Veranda kapısının hafifçe aralık olduğunu fark edince adımlarını oraya yöneltti.

Dışarıda, gecenin keskin ayazı yüzüne çarptı. Kaan, verandanın tahta korkuluklarına yaslanmış, karanlığa doğru bakıyordu. Parmaklarının arasında yanan sigaranın kırmızı ucu, gecenin zifiri karanlığında küçük bir deniz feneri gibi parıldayıp sönüyordu. Duman, dudaklarının arasından ağırca süzülüp soğuk havada dağılıyordu.

Lara sessizce yanına yaklaştı. Kaan, onun geldiğini hissetmişçesine başını çevirmedi ama omuzlarındaki o sert duruş hafifçe gevşedi.

"Yine sigara," dedi Lara, fısıltıya yakın bir sesle. Korkuluğa, Kaan’ın hemen yanına yaslandı ve bakışlarını gecenin derinliğine dikti. "Bunu bıraktığını sanıyordum."

Kaan, sigarasından derin bir nefes daha çekip dumanı dışarı üfledi. "Sadece çok fazla şey üst üste geldiğinde..." dedi, sesi gecenin ayazı gibi pürüzlü ama sıcaktı. Sigarayı tutan elini indirip yanındaki Lara’ya döndü. "İyi misin? Bir yerinde bir şey var mı?"

"İyiyim," dedi Lara. Sonra Kaan’ın gözlerinin içine baktı. Depodaki o ölümcül çatışma, yankılanan silah sesleri... Hepsinden sonra burada, onun yanında durmak içindeki o içsel fırtınayı dindiriyordu. "Asıl sen nasılsın? Her şey bitti Kaan. Bize saldıranların çoğundan eser kalmadı."

Kaan sigarasını kenardaki metal kutuda söndürdü. Ardından hiç tereddüt etmeden elini uzatıp Lara’nın rüzgardan yüzüne düşen bir tutam saçını nazikçe kulağının arkasına itti. O sert, tetik çeken elleri, Lara’nın teninde şaşırtıcı derecede yumuşaktı.

"Sen yanımda sağ salim durduğun sürece iyiyim," dedi Kaan. Sesi alçak ama her bir kelimesi kalbe dokunacak kadar ağır ve netti. "O depoda, adamların arasında bir an bile senden gözümü ayırmadım. Bir daha sana bir şey olmasına izin veremem Lara. İçimdeki o korkuyu bir ben biliyorum."

Lara’nın kalbi göğüs kafesini zorlayacakmış gibi atmaya başladı.

Bir adım daha yaklaşarak aralarındaki mesafeyi tamamen kapattı. Elini Kaan’ın göğsüne, tam kalbinin üzerine koydu. O güçlü, ritmik atışları avucunun içinde hissetmek ona dünyadaki en büyük huzuru veriyordu.

"Bana bir şey olmadı," diye fısıldadı Lara, gözlerini Kaan’ın koyu gözlerinden bir an olsun ayırmadan. "Çünkü sen oradaydın. Sabah ne dediysem geçerli... Arkama baktığımda senin orada olduğunu bildiğim sürece, hiçbir cehennem beni yakamaz."

Kaan, Lara’nın beline kolunu dolayarak onu kendine doğru çekti. Lara, başını Kaan’ın göğsüne yasladığında, Kaan da çenesini onun saçlarına koydu. İkisi de gecenin soğuğunu unutmuş, birbirlerinin sıcaklığında kaybolmuştu.

"Söz veriyorum," dedi Kaan, Lara’nın saçlarını hafifçe öperek. "Arkanı her döndüğünde tam burada olacağım."

Verandadaki o sessizlik, deponun ve geçmişin tüm intikam çığlıklarını bastıracak kadar güçlüydü. Fırtına tamamen dinmişti ve onlar artık birbirlerinin tek sığınağıydı.

✨KAAAN ÇOK HOŞUMA GİDİYOSUN HABERİN OLSIN✨

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

20okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…