kan ve sadakat kitap kapağı

19. bölüm / 19

18.BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: 18.BÖLÜM

Silah sesinin salonda yankılanmasıyla birlikte Mert’in geriye doğru savrulup yere yığılması bir oldu. Göğsüne aldığı darbenin şiddetiyle ciğerindeki tüm hava çekilmiş gibi derin bir nefes kesintisi yaşadı.

​"MERT!" Deniz’in çığlığı salonu inletirken, Kaan bir kaplan gibi öne atıldı. Sörfçü’nün adamı ikinci kez tetiğe basmaya fırsat bulamadan Kaan adamı sert bir hamleyle etkisiz hale getirdi ve elindeki silahı uzağa fırlattı.

​Lara mutfak kapısının arkasından dehşetle dışarı bakarken, Deniz çoktan Mert’in yanına diz çökmüştü. Elleri titreyerek arkadaşının göğsüne dokundu.

​"Mert! Aç gözlerini, Mert!"

​Mert, gözlerini zorlukla araladı. Yüzü acıdan buruşmuştu ama o her zamanki muzip tebessümü belirmeye çalışıyordu. Tişörtünün yakasını zorlukla aşağı çektiğinde, altındaki siyah kompozit çelik yeleğin üzerindeki ezik ortaya çıktı. Kurşun yeleği delip geçmemişti ancak darbenin şiddeti birkaç kaburgasını çatlatmış gibi hissettiriyordu...

​"Sakin ol Deniz..." dedi Mert, öksürerek ve nefes almaya çalışarak. "Sadece... ciğerimi salonda bıraktım sanırım. Kaan'ın zorla giydirdiği şu ağır yelek olmasaydı... harika bir veda olacaktı."

​Kaan, adamı kelepçeleyip kenara attıktan sonra hızla Mert’in yanına çömeldi. Omuzuna sert ama dostça bastırdı. "Sana o yeleği çıkarmamanı söylerken ciddiydim Mert. Bizi bir daha böyle korkutma."

​Sörfçü ise köşede dizlerinin üzerinde, planının son kozunun da başarısızlıkla sonuçlanmasını çaresizlik içinde izliyordu. Artık tüm kapılar kapanmıştı.

Mert’in çelik yelek sayesinde hayatta kalması salondaki herkesin derin bir nefes almasını sağlasa da, yaşanan dehşet içerideki tüm dengeleri altüst etmişti. Polis ve ekibin diğer üyeleri Sörfçü ile adamını götürürken, salondaki ağır ve gergin hava yerini başka bir fırtınaya bırakmıştı.

​Lara, mutfaktan çıkıp Mert’in iyi olduğunu kendi gözleriyle gördüğünde titreyen ellerini dizlerine bastırdı. Yaşadığı şok, kalbinde uzun süredir biriken korku ve belirsizlikle birleşince gözyaşlarına engel olamadı. Ancak bu gözyaşları sadece korkudan değil, Kaan’ın ondan gizlediği şeylerin ağırlığından kaynaklanıyordu.

​Sörfçü’nün bilgisayarından indirilen gizli arşivler masanın üzerindeki tablette açık duruyordu. Lara, Kaan’ın masaya doğru hamle yapıp tableti kapatmaya çalıştığını fark etti.

​"Dokunma ona," dedi Lara, sesi salondaki sessizliği bir bıçak gibi kesti.

​Kaan duraksadı, bakışlarını Lara’ya çevirdi. "Lara, şu an bunun sırası değil. Yorgunsun, dinlenmen lazım."

​"Sırası değil mi?" Lara hızla masaya yaklaştı ve tabletin ekranına baktı. Ekrandaki belgelerde kendi ailesinin adı ve Kaan’ın babasına ait eski şirket sembolleri yan yana duruyordu. "Gece boyu peşinde koştuğumuz, Sörfçü’nün sakladığı o son belgeler... Benim ailemle mi ilgiliydi Kaan? Sen başından beri biliyor muydun?"

​Kaan derin bir nefes alıp başını yana eğdi. Yüzündeki o soğukkanlı maske ilk kez çatlamıştı. "Senin bilmen gereken kadarını biliyorsun. Seni korumak için—"

​"Beni korumak için mi?!" diye bağırdı Lara. Sesi ilk kez bu kadar sert çıkıyordu. "Beni korumak bahanesiyle yıllardır hayatımla ilgili gerçekleri benden saklıyorsun! Babanın benim aileme ne yaptığını, o geçmişteki sırrın ne olduğunu bilmeye hakkım var! Ben çocuk değilim Kaan!"

​Kaan’ın sabrı tükenmek üzereydi. O da günlerdir uyumamış, ekibini ve Lara’yı korumak için sınırlarını zorlamıştı. Lara’nın bu ısrarlı ve suçlayıcı tavrı, Kaan’ın içindeki bastırılmış öfkeyi tetikledi.

​"Her şeyi bildiğini sanıyorsun ama hiçbir şey bilmiyorsun!" dedi Kaan, adımlarını Lara’ya doğru atarak. Sesi salonda yankılandı. "O belgeleri okursan ne olacağını sanıyorsun? Gerçeklerin seni özgür kılacağını mı? Senin o idealize ettiğin baban, geçmişte ne yaptı biliyor musun?"

​Lara geriye doğru bir adım atmadı, gözlerini Kaan’ın gözlerine dikti. "Ne yaptıysa bilmek istiyorum!"

​Kaan bir an durdu. Öfkesi gözlerinden okunuyordu, kelimeler ağzından kontrolsüzce döküldü:

​"Kendi öz baban bile seni ve aileni bir kalemde sildi, o kirli oyunların ortasında bıraktı! Seni baban bile sevip korumamışken, ben her şeyimi riske atıp nasıl bu kadar sevebiliyorum, ben bile bilmiyorum! Ve sen hâlâ karşıma geçmiş beni sorguluyorsun!"

​Kelimeler salonda ağır bir darbe gibi patladı. Mert ve Deniz kapının kenarında donakaldı.

​Lara duyduğu cümleyle adeta olduğu yere çivilendi. Yüzündeki ifade bir anda boşaldı, gözlerindeki o hırslı bakış yerini derin bir kırgınlığa bıraktı. Kaan’ın söyledikleri, Lara’nın hayatı boyunca içten içe hissettiği ama asla yüksek sesle duymaya cesaret edemediği en büyük yarasıydı.

✨KAAN MALMISIN✨

arkdaşlar uzun bi süre bölüm atamıycsn makefes

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

11okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…