Bölüm 9

İLK TAŞIYICI
— Sonunda seni buldum.Ses ormanın içinden gelmişti.Oğuzhan nefesini tuttu.Karanlığın içinde hiçbir şey görünmüyordu.Sadece iki beyaz göz…Sonra dört.Sonra altı.Sanki karanlığın içinde yüzlerce göz açılıyordu.Mehmet, Oğuzhan’ın önüne geçti.— Geri çekil.Oğuzhan başını salladı.— Hayır.— Oğuzhan, ne olduğunu bilmiyoruz!— Tam da bu yüzden kalacağım.Nevzat sessizce onları izliyordu.Gölge Pençesi ise ilk kez tamamen savunma pozisyonuna geçmişti.Sırtındaki tüyler kabarmış, üç gözü de karanlığa kilitlenmişti.Derken karanlığın içinden bir adam çıktı.Üzerinde uzun, siyah bir pelerin vardı.Yüzünün yarısı maskeyle kaplıydı.Ama Oğuzhan onu daha önce görmüştü.Mağaradaki adam.Mührün İlk Taşıyıcısı’na tıpatıp benzeyen adam.Oğuzhan’ın eli istemsizce cebindeki siyah taşa gitti.Taş soğuktu.Adam birkaç metre ileride durdu.— Demek mühür seni seçti.Oğuzhan kaşlarını çattı.— Beni sen mi uyandırdın?Adam gülümsedi.— Hayır.— O zaman kim?Adam cevap vermedi.Bunun yerine Mehmet’e baktı.— Hâlâ onun yanında mısın?Mehmet’in yüzü gerildi.— Sana söyledim.— Ne söyledin?Oğuzhan Mehmet’e döndü.Mehmet sustu.Adam hafifçe güldü.— Ona hiçbir şey anlatmadın.Oğuzhan’ın sabrı tükendi.— Yeter!Mührü bir anda parladı.Adamın gülümsemesi kayboldu.Oğuzhan’ın bileğinden yayılan siyah ışık yere vurdu.Toprak üzerinde eski semboller oluştu.Gölge Pençesi bir adım öne çıktı.Adam geri çekildi.— Demek gerçekten kontrol edebiliyorsun…Oğuzhan şaşırdı.— Neyi?Adam Gölge Pençesi’ni işaret etti.— Onu.Oğuzhan canavara baktı.Gölge Pençesi başını eğdi.Daha önce hiç yapmadığı bir şeydi.Oğuzhan’ın emrini bekliyordu.Adam tekrar konuştu:— Ama henüz ne kadar güçlü olduğunu bilmiyorsun.Nevzat araya girdi.— Oğuzhan, onunla konuşma.Adam Nevzat’a baktı.— Sen hâlâ yaşıyor musun?Nevzat’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.— Beni öldüremezsin.Adam başını eğdi.— Seni öldürmek istemiyorum.Sonra Oğuzhan’a baktı.— Seni istiyorum.Oğuzhan’ın içi ürperdi.Adam elini kaldırdı.Karanlığın içinden üç maskeli kişi daha çıktı.Mehmet kılıcını çekti.— Oğuzhan, şimdi!Gölge Pençesi bir anda ileri atıldı.GÜMMM!Canavarın pençesi yere vuruldu.Karanlık bir dalga ormana yayıldı.Maskeli kişiler geriye savruldu.Oğuzhan ilk kez korkmadan elini kaldırdı.— Dur!Gölge Pençesi anında durdu.Adamın gözleri büyüdü.— Gerçekten…Oğuzhan bir adım attı.— Seni daha önce gördüm.Adam sustu.— Mağaradaki resimde.Adamın yüzü sertleşti.— O resimden hiçbir şey anlamadın.— O zaman anlat.— Henüz zamanı değil.— Ne zaman?Adam cevap vermek yerine başını gökyüzüne çevirdi.Kül Ejderi hâlâ kaçıyordu.Fakat arkasındaki karanlık artık çok daha yakındı.Dağların üzerinden devasa bir gölge yükseldi.Oğuzhan’ın nefesi kesildi.Gölge Pençesi geriledi.Adam ilk kez korkuyla konuştu:— Uyandı.Mehmet fısıldadı:— Hayır…Oğuzhan ona baktı.— Ne uyandı?Mehmet’in gözleri doldu.— Bunu görmemeliydik.Gökyüzündeki karanlık büyüdü.Kül Ejderi bir anda yön değiştirdi.Kaçmayı bıraktı.Dev yaratık geri dönüyordu.Sanki bir şeyle savaşmaya karar vermişti.Nevzat ise Oğuzhan’a yaklaştı.— Artık seçim yapmana gerek yok.Oğuzhan ona baktı.— Neden?Nevzat fısıldadı:— Çünkü seçim çoktan yapıldı.— Kim yaptı?Nevzat, Oğuzhan’ın bileğindeki mühre baktı.— Sen doğduğunda.Oğuzhan’ın yüzü dondu.Tam o anda siyah taş cebinde titremeye başladı.Oğuzhan taşı çıkardı.Taşın üzerinde yeni bir yazı belirdi.Önce:“İLK TAŞIYICI.”Sonra yazı değişti.“ÖLDÜ.”Oğuzhan şaşkınlıkla adama baktı.Adam hareketsizdi.Taş tekrar parladı.Yeni mesaj ortaya çıktı:“AMA ONUN MÜHRÜ YAŞIYOR.”Oğuzhan’ın gözleri adamın bileğine kaydı.Adamın kolunun altında…aynı siyah mühür vardı.Ve adam yavaşça kolunu kaldırdı.— Artık gerçeği öğrenme zamanın geldi, Oğuzhan.— Neymiş gerçek?Adam maskesini tamamen çıkardı.Yüzü ortaya çıktı.Mehmet geriye doğru sendeledi.— Bu mümkün değil…Oğuzhan adama baktı.Ve adam tek bir cümle söyledi:
- Ben senin dedenim.