Bölüm 18

KAN BAĞI
Oğuzhan olduğu yerde kaldı.Karşısındaki adamın yüzü…kendi yüzüne benziyordu.Ama daha yaşlıydı.Gözlerin şekli.Çenenin yapısı.Hatta kaşının üzerindeki küçük iz bile…Aynıydı.Mehmet fısıldadı:— Bu mümkün değil…Yaşlı Nevzat hafifçe gülümsedi.— Nihayet gördün.Oğuzhan öfkeyle bağırdı:— Sen kimsin?!Adam cevap vermedi.Elindeki siyah taşı kaldırdı.Taşın yüzeyinde görüntüler belirdi.Bir ev.Yıllar öncesi.Bir kadın.Kucağında bir bebek.Bebeğin bileğinde…siyah mühür.Oğuzhan’ın nefesi kesildi.— O bebek…Yaşlı Nevzat başını salladı.— Sensin.Mehmet hemen araya girdi.— Hayır.Yaşlı Nevzat ona baktı.— Hâlâ yalan söylemeye devam ediyorsun.— Ben yalan söylemiyorum.— Öyle mi?Adam taşını Mehmet’e doğru çevirdi.Yeni bir görüntü ortaya çıktı.Mehmet daha küçüktü.Yanında yaşlı Nevzat vardı.İkisi aynı mağarada yürüyordu.Ve karşılarında…çocuk Nevzat duruyordu.Mehmet’in yüzü bembeyaz oldu.Oğuzhan ona döndü.— Sen buraya daha önce geldin.Mehmet cevap veremedi.— Nevzat’ı burada bıraktın.— Oğuzhan…— Bana gerçeği söyle!Mehmet başını eğdi.— Evet.Sessizlik.— Yıllar önce buraya geldim.Oğuzhan’ın sesi sertleşti.— Neden?Mehmet gözlerini kaldırdı.— Dört taşıyıcıyı bulmak için.Halil Efe araya girdi.— Peki beşinci çocuk?Mehmet ona baktı.— Onu bilmiyorum.Beşinci çocuk ilk kez öne çıktı.— Biliyorsun.Mehmet sustu.Çocuk bileğindeki beyaz mührü gösterdi.— Beni de sen buldun.Mehmet’in yüzü değişti.Oğuzhan:— Mehmet?Mehmet geriye doğru bir adım attı.— Hayır…Çocuk devam etti:— Ama beni diğerlerinden sakladın.— Çünkü…Mehmet’in sesi titredi.— Çünkü onun uyanmasını istemedim.Tam o anda mağaranın derinliklerinden korkunç bir ses yükseldi.GÜÜÜÜMMM!Kül Ejderi yere düştü.Kapının tamamı açılmak üzereydi.Kül Ejderi’nin gövdesinden mavi ışık sızıyordu.— Vakit bitti.Oğuzhan kapıya baktı.— Ne geliyor?Kül Ejderi’nin cevabı tek kelime oldu:— İlk.Kapının arkasındaki yaratık dışarı çıktı.Önce başı…Sonra omuzları…Sonra devasa gövdesi.Mağaranın tavanına ulaşacak kadar büyüktü.Yüzünde göz yoktu.Ağzı yoktu.Sadece göğsünde tek bir göz bulunuyordu.Ve o göz açıldığında…bütün mühürler aynı anda yandı.Oğuzhan yere düştü.Halil Efe bağırdı.Beşinci çocuk dizlerinin üzerine çöktü.Mehmet’in gümüş mührü çatladı.Gölge Pençesi ilk kez geri geri kaçtı.Kül Ejderi başını eğdi.Dev yaratık konuştu.Sesi mağaranın her taşından aynı anda yankılandı:— DÖRT MÜHÜR UYANDI.Sonra göğsündeki göz Oğuzhan’a çevrildi.— BEŞİNCİ MÜHÜR GERİ DÖNDÜ.Oğuzhan’ın bileğindeki siyah mühür çatlamaya başladı.İçinden siyah ışık yükseldi.Yaşlı Nevzat gülümsedi.— Sonunda…Oğuzhan ona baktı.— Ne sonunda?Yaşlı adamın yüzündeki gülümseme kayboldu.— Benim korktuğum şey uyandı.Dev yaratık bir adım attı.BOOOOM!Ve bütün mağara çökmeye başladı.Oğuzhan’ın mührü ikiye ayrıldı.