Bölüm 20

BABANIN SIRRI
Oğuzhan görüntüye bakakaldı.Babası…Yıllardır yalnızca birkaç fotoğrafını gördüğü adam…Dev yaratığın yanında duruyordu.Fakat görüntüde daha korkunç bir şey vardı.Babası elini yaratığın göğsündeki tek göze uzatmıştı.Ve yaratık…ona diz çökmüştü.Oğuzhan fısıldadı:— Bu nasıl mümkün?Mehmet cevap veremedi.Halil Efe görüntüye yaklaştı.— O yaratık…— Ne?— Kül Ejderi’nden daha eski.Gölge Pençesi de görüntüye baktı.Sonra başını eğdi.Oğuzhan bunu fark etti.— Sen onu tanıyorsun.Gölge Pençesi’nin üç gözü Oğuzhan’a döndü.— Onu değil.Bir an sustu.— Babanı tanıyorum.Mağara çökmeye devam ediyordu.Kaya parçaları tavandan kopuyor, yer sarsılıyordu.Kül Ejderi Oğuzhan’ın önüne geçti.— Buradan çıkmalısınız.Oğuzhan başını salladı.— Peki sen?Kül Ejderi cevap vermedi.Oğuzhan anladı.— Sen burada kalacaksın.Kül Ejderi gözlerini kapattı.— Onu durdurabilecek kadar güçlüyüm.Sonra Oğuzhan’a baktı.— Ama sonsuza kadar değil.Halil Efe Oğuzhan’ın kolunu tuttu.— Gitmeliyiz!Mehmet bağırdı:— HEPİNİZ ÇIKIŞA!Dördü koşmaya başladı.Gölge Pençesi son anda Oğuzhan’ın önüne geçti.Arkalarından dev yaratığın sesi duyuldu:— Kaç, küçük taşıyıcı.Oğuzhan durdu.Yaratık devam etti:— Baban da kaçmıştı.Oğuzhan arkasına döndü.— Babam nerede?!Dev yaratık cevap vermedi.Sadece güldü.KRAAAK!Tavan çöktü.Oğuzhan, Mehmet ve Halil Efe mağaranın dışına savruldu.Gölge Pençesi de son anda gölgeden çıktı.Ardından…BÜÜÜÜM!Mağaranın girişi tamamen kapandı.Uzun süre kimse konuşmadı.Oğuzhan yerde oturmuş, bileğine bakıyordu.Siyah mühür artık iki parçaydı.Bir tarafı siyah.Diğer tarafı beyaz.Mehmet yanına geldi.— İyi misin?Oğuzhan başını kaldırdı.— Bana artık yalan söylemeyeceksin.Mehmet sustu.— Babamı tanıyorsun.— Evet.— Nerede?Mehmet gözlerini kaçırdı.— Bilmiyorum.Oğuzhan ayağa kalktı.— Bu kez gerçekten bilmiyor musun?Mehmet uzun süre sustu.Sonunda:— Onu son gördüğümde…Nefes aldı.— Kül Ejderi’nin peşindeydi.Halil Efe şaşkınlıkla:— Yani babası buraya daha önce geldi?Mehmet başını salladı.— Yıllar önce.Oğuzhan:— Peki neden geri dönmedi?Mehmet cevap vermeden önce…Gölge Pençesi konuştu.— Çünkü geri dönmesine izin vermediler.Herkes ona baktı.— Kim?Gölge Pençesi gökyüzüne baktı.Bulutların arasında çok uzaklarda…siyah bir şekil hareket ediyordu.— Onlar.Oğuzhan’ın beyaz mühür parçası aniden parladı.Bir görüntü daha ortaya çıktı.Bu kez bir mağara yoktu.Bir şehir vardı.Yanmakta olan bir şehir.Ve şehrin ortasında…Oğuzhan’ın babası.Elinde siyah taş.Karşısında yüzlerce yaratık.Babası başını kaldırıp sanki Oğuzhan’ı görüyormuş gibi konuştu:— Eğer bunu izliyorsan…Görüntü titredi.— Beni arama.Oğuzhan’ın gözleri doldu.Babası devam etti:— Çünkü beni bulduğunda…Arkasındaki karanlıkta devasa bir gölge yükseldi.— Onlar da seni bulacak.Görüntü kesildi.Mühür söndü.Sessizlik.Sonra Oğuzhan yumruğunu sıktı.— Onu bulacağım.Mehmet başını kaldırdı.— Oğuzhan…— Babamı.Gölge Pençesi’nin üçüncü gözü açıldı.Uzakta, ormanın derinliklerinden bir uluma duyuldu.Ardından ikinci bir uluma.Sonra üçüncü.Halil Efe’nin mührü parladı.— Oğuzhan…— Ne oldu?Halil Efe karanlık ormana baktı.— Canavarlar uyanıyor.Oğuzhan bileğindeki iki parçalı mühre baktı.Siyah parça…Beyaz parçaya doğru yavaşça yaklaşıyordu.Fakat birleşmeden hemen önce…Aralarında ince bir kırmızı ışık oluştu.Ve taşın üzerinde yeni bir mesaj belirdi:“KADİM CANAVARLAR UYANDI.”Altında ikinci bir cümle çıktı:“ŞİMDİ BABANI BUL.”Oğuzhan başını kaldırdı.Uzaklarda bir yaratık kükredi.Bu kez Gölge Pençesi korkmadı.Sadece Oğuzhan’ın yanında durdu.Ve birlikte karanlık ormana baktılar.Gölge Pençesi fısıldadı:— Yolculuk şimdi başlıyor.KADİM CANAVARLAR — 1. KİTAP: GÖLGE PENÇESİ SONU.