Bölüm 16

BEŞİNCİ MÜHÜR
Karanlık çöktüğü anda mağaradaki bütün sesler kesildi.Ne Kül Ejderi’nin kükremesi…Ne taş yaratıkların ayak sesleri…Ne de Mehmet’in nefesi duyuluyordu.Oğuzhan yalnızca kendi kalp atışını duyabiliyordu.Güm.Güm.Güm.Sonra karanlığın içinden bir fısıltı geldi.— Oğuzhan…Oğuzhan başını çevirdi.— Kim var?Mehmet’in sesi duyuldu.— Sakın cevap verme!Oğuzhan dondu.Çünkü Mehmet’in sesi…Mehmet’in bulunduğu yerden gelmiyordu.Ses arkasındaydı.— Oğuzhan…Oğuzhan yavaşça döndü.Mehmet orada değildi.Halil Efe de yoktu.Gölge Pençesi de…Yalnızdı.Bileğindeki mühür yeniden parladı.Bu kez siyah değil…Kırmızıydı.Mağaranın duvarlarında yüzlerce görüntü belirdi.Dört çocuk.Dört mühür.Dört canavar.Sonra görüntü değişti.Beşinci bir çocuk ortaya çıktı.Çocuğun yüzü görünmüyordu.Fakat bileğinde…Oğuzhan’ın mührü vardı.Çocuğun karşısında devasa bir yaratık diz çökmüştü.Gölge Pençesi değildi.Kül Ejderi de değildi.Hiçbir şeye benzemiyordu.Başının üzerinde beş boynuz vardı.Ve göğsünde…Oğuzhan’ın mührünün aynısı bulunuyordu.Oğuzhan fısıldadı:— Bu ne?Arkasından bir ses cevap verdi.— İlk hata.Oğuzhan döndü.Mehmet karanlıktan çıktı.Fakat yüzünde daha önce hiç görmediği bir ifade vardı.Korku.— Mehmet?Mehmet başını kaldırdı.— Sana bunu söylememem gerekiyordu.— Neyi?Mehmet birkaç saniye sustu.Sonra:— Dört taşıyıcı yok.Halil Efe karanlığın içinden çıktı.— Ne?Mehmet devam etti:— Dört mühür vardı.— Ama beşinci mühür…Mehmet Oğuzhan’ın bileğine baktı.— Hiçbir zaman kaybolmadı.Bir anda mağara sarsıldı.GÜÜÜMMM!Kül Ejderi duvara çarptı.Dev yaratık tekrar ayağa kalktı.Ağzından mavi alevler yükseliyordu.Fakat bu kez Oğuzhan’a saldırmadı.Başını eğdi.Ve diz çöktü.Oğuzhan’ın gözleri büyüdü.— Sen de mi?Kül Ejderi başını kaldırdı.İnsan gibi konuştu:— Taşıyıcı…Oğuzhan bir adım attı.— Bana mı söylüyorsun?Kül Ejderi’nin gözleri karardı.— Hayır.Bir an durdu.— Sana değil. İçindeki şeye.Oğuzhan’ın nefesi kesildi.Tam o anda kapının arkasındaki dev yaratık tekrar hareket etti.TAK.Bir adım attı.Mağaranın tavanı çatladı.Gölge Pençesi ortaya çıktı ve Oğuzhan’ın önüne geçti.Üçüncü gözü açıldı.Yaratığa baktı.Ve ilk kez…Gölge Pençesi geri çekildi.Halil Efe fısıldadı:— O bile korkuyor…Kül Ejderi ise tek bir kelime söyledi:— Koşun.Kapının ardındaki yaratık başını kaldırdı.Ve karanlığın içinden iki devasa göz açıldı.Biri kırmızıydı.Diğeri siyahtı.Oğuzhan’ın mührü kendi kendine hareket etti.Ve bileğinin üzerinde yeni bir yazı belirdi:“BEŞİNCİ TAŞIYICI UYANDI.”Oğuzhan yazıya bakarken Mehmet’in yüzü değişti.Çünkü Mehmet biliyordu.— Oğuzhan…— Ne?Mehmet kapıya baktı.— Beşinci taşıyıcı sen değilsin.Karanlıktan bir çocuk sesi yükseldi.— Benim.Nevzat ortaya çıktı.Ve arkasında…beşinci mühür taşıyan başka bir çocuk duruyordu.