Bölüm 6

İlk Av
Gökyüzündeki dev gölge bir anda kayboldu.Oğuzhan gözlerini kırpıştırdı.“Ne oldu?”Mehmet cevap vermedi.Mağaranın girişine koştu.Oğuzhan da arkasından gitti.Dışarı çıktıklarında gökyüzü bomboştu.Ne ejderha vardı.Ne de üç yabancı.Sadece ormanın üzerinde dolaşan ince bir sis kalmıştı.Oğuzhan etrafına baktı.“Gittiler.”Mehmet yere çömeldi.Toprağı inceledi.“Hayır.”“Ne?”“Bizi buraya kadar getirdiler.”Mehmet parmaklarını toprağın üzerinde gezdirdi.“Sonra izlerini sildiler.”Oğuzhan’ın bileğindeki mühür yeniden parladı.Bu kez acıtmıyordu.Aksine…Sanki bir şeyi gösteriyordu.Oğuzhan elini kaldırdı.Mührün içinden ince bir ışık çıktı ve ormanın derinliklerine doğru uzandı.Mehmet’in yüzü değişti.“Bu bir iz.”“Ne izi?”“Kül Ejderi’nin.”Oğuzhan tereddüt etmeden yürümeye başladı.Mehmet kolundan tuttu.“Dur.”“Ne var?”“Bu kadar kolay olamaz.”Oğuzhan arkasını döndü.“Bizi oraya götürüyor.”“Ya bizi tuzağa götürüyorsa?”Oğuzhan birkaç saniye düşündü.Sonra elindeki taşa baktı.Taşın üzerinde tek bir kelime belirdi:KOŞ.Oğuzhan’ın gözleri büyüdü.“Mehmet…”Bir anda ormanın içinden korkunç bir ses geldi.KRAAAAH!Ağaçların üzerindeki kuşlar aynı anda havalandı.Toprak titredi.Uzakta bir ağaç devrildi.Sonra bir tane daha.GÜM!GÜM!Mehmet’in yüzü bembeyaz oldu.“Bu Kül Ejderi değil.”“Nasıl yani?”Mehmet yavaşça arkasını döndü.“Çünkü Kül Ejderi…”Bir an sustu.“…henüz burada değil.”Oğuzhan’ın kalbi hızlandı.“Peki o ses neydi?”Mehmet cevap vermedi.Çünkü arkalarındaki ağaçların arasında üç sarı göz açılmıştı.Oğuzhan yavaşça döndü.Gölge Pençesi.Fakat bu kez yaratık onlara bakmıyordu.Başını ormanın başka bir tarafına çevirmişti.Sanki başka bir şeyi dinliyordu.Sonra üçüncü gözü açıldı.Bütün orman karardı.Ve Oğuzhan’ın zihninde bir görüntü belirdi.Yanmakta olan bir şehir.Gökyüzünü kaplayan siyah kanatlar.Ve yerde diz çökmüş bir çocuk.Çocuğun yüzünü göremiyordu.Ama bileğinde Oğuzhan’ınkiyle aynı mühür vardı.Görüntü bir anda sona erdi.Oğuzhan yere çöktü.“Mehmet…”“Ne gördün?”“Başka biri var.”“Kim?”Oğuzhan cevap vermeden ayağa kalktı.Çünkü taşın üzerinde yeni bir yazı belirmişti:“KÜL EJDERİ’NDEN ÖNCE ONU BUL.”Mehmet taşı okudu.Sonra Oğuzhan’a baktı.“Demek ilk avımız canavar değil.”Oğuzhan başını kaldırdı.“Peki kim?”Ormanın derinliklerinden bir çocuk sesi geldi.“Oğuzhan…”İkisi de dondu.Ses tekrar duyuldu.Bu kez daha yakından.“Beni bulmaya geldin.”Oğuzhan’ın elindeki taş buz gibi oldu.Gölge Pençesi hırladı.Ve ilk kez…Oğuzhan’ın önüne geçip onu korudu.Ama ormanda yalnızca üç kişi vardı.Oğuzhan.Mehmet.Ve Gölge Pençesi.Çocuk sesi ise hâlâ konuşuyordu.“Çünkü beni bulamazsan… Kül Ejderi seni bulacak.”