Kaderin İmzası kitap kapağı

19. bölüm / 20

Verilen Sözler

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: Verilen Sözler

Sabah gözlerimi açtığımda dün geceden kalan konuşmalarımız hâlâ aklımdaydı. Göktuğ'la otelin terasında yaptığımız sohbet, söylediği bazı cümleler ve vedalaşırken yüzündeki o gülümseme...

Telefonumu elime alıp saate baktım. Hazırlanmamız gerekiyordu. Annem kahvaltı için herkesi bekliyordu ve onun hazırladığı sofraya geç kalmak pek mümkün değildi.

Yataktan kalkıp üzerimi değiştirdim. Saçlarımı toparlayıp çantamı hazırlarken Esila da kendi hazırlıklarını tamamlamıştı.

“Hazır mısın?”

“Hazırım. Sen?”

“Ben de. Ama bir şey söyleyeceğim.”

“Hayırdır?”

“Dün geceyi düşünüyorum.”

Esila'nın yüzünde hemen o bildiğim ifade belirdi.

“Dün gece derken?”

“Göktuğ'la konuşmamızı.”

“Ben de tam onu soracaktım. Ne hissediyorsun veya nasıl hissediyorsun?”

“Esila."

“Ben konuştuklarınızı biliyorum. Senin kafanın içindekileri değil.”

Çantamı omzuma taktım.

“Sonra anlatırım.”

“Bu sonra meselesi hiç hoşuma gitmedi.”

Gülerek odadan çıktım. Asansöre doğru yürürken Esila hâlâ sorularına devam ediyordu.
✯

Lobiye indiğimizde herkes bizi bekliyordu. Yiğit, Alperen ve Hamza bir köşede konuşurken Alp biraz ileride Göktuğ'la sohbet ediyordu.

Göktuğ bizi fark ettiğinde bakışları doğrudan bana çevrildi.

“Günaydın.”

“Günaydın.”

Yanına geldiğimde gülümseyerek yüzüme baktı.

“Nasıl uyudun?”

“İyi uyudum. Sen?”

“Ben de. Ama dün geceki sohbetimizi biraz daha uzatabilirdik.”

“Bence yeterince uzundu.”

“Ben aynı fikirde değilim.”

“Senin fikrini değiştirmek biraz zor galiba.”

“Bazı konularda evet. Ama dün gece konuştuğumuz şeylerde fikrimi değiştirmeye hiç niyetim yok.”

Ne demek istediğini anlamıştım. Gözlerimi kısa bir an ondan kaçırıp gülümsedim.

“Daha sabah sabah başladın.”

“Dün gece bıraktığımız yerden devam ediyorum.”

Esila yanımızdan geçerken bize bakıp hafifçe gülümsedi. Alp de onun arkasından gelerek konuşmaya katıldı.

“Biz hazırız. Siz de hazırsanız gidebiliriz.”

Yiğit hemen araya girdi.

“Biz zaten hazırız. Bunlar sabah sohbetine dalmış.”

Göktuğ hiç istifini bozmadan cevap verdi.

“Birazdan sizin yanınıza da geliriz, merak etme.”

“Benim merak ettiğim bir şey yok.”

Alperen güldü.

“Bence var ama kendine itiraf edemiyor.”

Hamza da başını salladı.

“Bırakın, birazdan arabada yine konuşuruz.”

Arabaların yanına doğru yürüdük. İki arabayla gitmeye karar vermiştik. Yiğit, Alperen ve Hamza diğer arabaya geçecekti. Ben, Esila ve Alp ise Göktuğ'un arabasına binecektik.

Göktuğ arabasının kilidini açtı. Ben de arka kapıya yöneldim. Tam kapıyı açacakken Göktuğ'un sesiyle durdum.

“Hira, nereye?”

Arkamı döndüm.

“Arka koltuğa.”

“Ön taraf boş.”

“ Alp da var.”

Esila hiç beklemeden arka kapıyı açtı.

“Ben sevgilimle oturacağım, siz öne geçin.”

Alp gülerek ona baktı.

“Daha arabaya binmeden başladı.”

“Ne var? Sevgilimle oturacağım işte.”

Göktuğ bana dönüp ön kapıyı açtı.

“Buyurun, yeriniz hazır.”

“Peki madem.”

Ön koltuğa geçerken Esila'nın arkamdan kıkırdadığını duydum.

“İyi yolculuklar size.”

“Esila, bir sus.”

“Ben ne dedim ki?”

Göktuğ direksiyona geçerken gülerek başını salladı.

“Bence bugün bunlarla uğraşmak zor olacak."

"Maalesef ki öyle olucak."

Hepimiz güldük. Göktuğ arabayı çalıştırıp yola çıktı.

✯

İlk birkaç dakika herkes kendi arasında konuştu. Esila, Alp'e bir şeyler anlatıyor; ben de arada onlara katılıyordum.

Göktuğ bir ara bana döndü.

“Bu arada dün gece söylediğim şeyi düşündün mü?”

“Hangisini?”

“Birden fazla şey söylemiş olabilirim ama özellikle bir tanesini soruyorum.”

Gülümseyerek ona baktım.

“Biraz daha açık konuşman lazım."

“Seninle daha fazla vakit geçirmek istediğimi söylemiştim.”

“Evet, hatırlıyorum.”

“Peki?”

“Ben de seninle vakit geçirmekten hoşlanıyorum.”

“Güzel. O zaman İstanbul'dan döndüğümüzde bunu gerçekleştirebiliriz.”

“Yani şimdiden plan mı yapıyoruz?”

“Ben yapmaya başladım bile.”

“Ne kadar emin konuşuyorsun.”

“Çünkü senin de isteyeceğini düşünüyorum.”

“Belki de haklısındır.”

Göktuğ gülümseyerek yeniden yola döndü.

Arka koltuktan Esila'nın sesi geldi.

“Biz burada mıyız acaba?”

Alp kahkaha attı.

“Ben de aynı şeyi düşünüyordum.”

Göktuğ dikiz aynasından onlara baktı.

“Bir sorun mu var?”

“Yok, sadece ön tarafta ayrı bir dünya kurulmuş gibi.”

Esila bana doğru eğildi.

“Dün gece ne konuştuğunuzu biliyorum ama sabah sabah bu kadarını beklemiyordum.”

“Esila!”

“Tamam, sustum.”

Alp de gülerek konuştu.

“Bence bizim de konuşmamız gereken şeyler var.”

Esila ona döndü.

“Mesela?”

“Mesela dün akşamdan beri bana sürekli gülümsemenin sebebi.”

“Belki seni sevdiğim içindir.”

Alp'in yüzündeki gülümseme bir anda değişti.

“Bunu duymak güzel.”

Esila da gülümsedi.

“Alış buna.”

Göktuğ hafifçe başını salladı.

“Arka taraf da pek sessiz değilmiş.”

“Sen önüne bak Göktuğ,” dedim gülerek.

“Emredersiniz.”

Bir süre daha yol boyunca sohbet ettik. Dün geceki konuşmamızdan, İstanbul'da gezdiğimiz yerlerden, ailemin evinde bizi bekleyen kalabalıktan bahsettik.

Göktuğ özellikle annemden söz ederken beni dikkatle dinliyordu.

“Annenle aran çok iyi sanırım.”

“Çok iyi. Onunla konuşmayı, vakit geçirmeyi özledim. Birazdan görünce zaten anlayacaksın.”

“Merak ettim.”

“Annem seni de Alp'i de soru yağmuruna tutabilir, hazırlıklı ol.”

“Bundan korkmalı mıyım?”

“Biraz.”

“Peki. Ama sen yanımda olursan sorun yok.”

Ona baktım.

“Ben seni kurtaracağım diye bir şey söylemedim.”

“Yine de yanımda olmanı tercih ederim.”

Cevap vermek yerine gülümsedim. Aramızdaki sohbetin böyle kendiliğinden ilerlemesi hoşuma gidiyordu. Bir şeyleri zorlamıyor, birbirimizi tanımaya devam ediyorduk.

✯

Evin bulunduğu sokağa girdiğimizde içimdeki heyecan arttı. Arabadan iner inmez annemi kapının önünde gördüm.

“Anne!”

Beni görür görmez kollarını açtı. Hemen yanına gidip ona sarıldım.

“Hoş geldin benim güzel kızım.”

“Hoş buldum anne. Çok özledim seni.”

“Ben de seni çok özledim. Bir bakayım sana.”

Annem iki eliyle yüzümü tutup dikkatle baktı.

“Yorulmuşsun sen.”

“Anne, daha merhaba dedik.”

“Merhaba demekle bitmiyor. Aç mısın, uykun var mı, yolculuk nasıl geçti?”

“İyiyim, merak etme.”

Arkamızdan gelen Esila'ya da sarıldı.

“Esila'm, sen de hoş geldin kızım.”

“Hoş buldum. Nasılsınız?”

“İyiyim canım. Seni de çok özledim.”

Esila anneme sarılırken babam da kapıya çıktı. Önce bana, sonra Esila'ya sarıldı. Ardından diğerleriyle selamlaştı.

Göktuğ da babamın yanına gelip elini uzattı.

“Hoş geldiniz,” dedi babam.

“Hoş bulduk. Nasılsınız?”

“İyiyiz oğlum, siz nasılsınız? Yolculuk rahat geçti mi?”

“Gayet iyiydi, teşekkür ederim.”

Annem herkesi içeri davet ederken ben çoktan evin içinden gelen seslere yönelmiştim.

Salona girdiğimizde anneannem, teyzem, dayım ve diğer aile üyeleri çoktan yerlerini almıştı. Kuzenlerim de sofranın etrafında toplanmıştı.

“Benim kızım gelmiş!”

Anneannemin sesini duyunca yanına koştum. Elini öpüp sarıldım.

“Anneanne, nasılsın?”

“İyiyim yavrum. Sen nasılsın?”

“Ben de iyiyim.”

Teyzem yanıma gelip sarıldı.

“Hoş geldin Hira. Özlettin kendini.”

“Hoş buldum teyze.”

Yiğit hemen arkamdan seslendi.

“Bizi de özlemiş midir acaba?”

Ona dönüp güldüm.

“Seninle her gün uğraşıyorum, seni özleyecek zamanım olmadı.”

“Bakın, daha eve girer girmez başladı.”

Alperen ve Hamza da gülerek yanımıza geldi. Teyzem onlara da takıldı.

“Siz üçünüz yine başlamışsınız.”

“Biz bir şey yapmadık teyze,” dedi Alperen.

Hamza hemen ekledi.

“Daha yapmadık.”

Yiğit ikisinin omzuna kolunu attı.

“Bunlar benim başıma bela oldu.”

“Sen bizim başımıza belasın,” dedi Hamza.

Hepimiz güldük.

Esila da anneannemin yanına gidip elini öptü. Anneannem onu görünce yüzü aydınlandı.

“Esila kızım, gel sen de. Nasılsın?”

“İyiyim anneanne, siz nasılsınız?”

“İyiyim yavrum. Hira'yla beraber gelmeniz iyi oldu.”

Esila'nın ailemizde gördüğü sevgi beni her zaman mutlu ederdi. Annemden anneanneme kadar herkes onu kendi evladı gibi severdi. O da bu evde hiçbir zaman misafir gibi hissetmezdi.

✯

Bir süre sonra herkes kahvaltı masasına geçti. Uzun masa neredeyse tamamen dolmuştu. Annem, teyzem ve diğerleri son hazırlıkları yaparken biz de yerlerimize oturduk.

Göktuğ benim karşı tarafımda, biraz çaprazımda oturuyordu. Alp ise Esila'nın yanındaydı.

Sofrada herkesin birbiriyle konuştuğu, arada kahkahaların yükseldiği güzel bir kalabalık vardı.

Annem sürekli bir şeyler uzatıyor, anneannem herkesin tabağını kontrol ediyor, dayım da arada bir şaka yapıyordu.

Göktuğ'a birkaç kez baktığımda onun da bana baktığını fark ettim. Her seferinde küçük bir gülümsemeyle karşılık veriyordu.

Bir ara annem Göktuğ'a döndü.

“Göktuğ oğlum, sen neler seversin? Bir şey eksik olmasın.”

“Her şeyi yerim, teşekkür ederim. Hiç zahmet etmeyin.”

Teyzem hemen araya girdi.

“Olur mu öyle şey? Hira'nın misafiri bizim de misafirimiz.”

Göktuğ gülümseyerek başını salladı.

“Çok teşekkür ederim.”

Dayım da ona birkaç soru sordu. Nerede yaşadığını, neler yaptığını, İstanbul'da ne kadar kalacaklarını merak ediyorlardı. Göktuğ hepsine içtenlikle cevap veriyordu.

Ben de onu izlerken ailemin yanında ne kadar rahat davrandığını fark ettim.

O sırada Esila'nın ortadaki tabağa uzandığını gördüm. Masadaki yiyeceklerden birkaçını alıp Alp'in tabağına koydu.

“Bunu da ye.”

Alp şaşkınlıkla tabağına baktı.

“Bunları sever miyim bilmiyorum ki.”

Esila hiç düşünmeden cevap verdi.

“Seversin sen.”

“Ya sevmezsem?”

“Ben seviyorsam sen de seversin.”

Alp gülerek ona baktı.

“Bu nasıl bir mantık?”

“Gayet güzel bir mantık.”

Masada oturan teyzem ikisinin konuşmasını fark etmişti. Önce Esila'ya, sonra Alp'e baktı.

“Esila, hayırdır inşAllah canım bu haller ne oluyor tam olarak?”

Esila'nın eli havada kaldı.

“Yok teyze, şey...”

Yiğit hemen başını kaldırdı.

“Ben de onu fark ettim.”

Hamza gülümseyerek Alp'e baktı.

“Bizim bildiğimiz bir şey mi var?”

Alperen de konuşmaya katıldı.

“Bence var ama henüz açıklanmıyor.”

Alp gülerek arkasına yaslandı.

“Ne açıklaması?”

Yiğit hiç beklemeden cevap verdi.

“Esila'nın senin tabağına koyduklarını mı yoksa sizin davranışlarınızı mı açıklayalım?”

Esila yüzünü ellerinin arasına aldı.

“Ya siz bir susun!”

Ben kahkahamı tutamıyordum. Alp ise Esila'ya bakıp gülümsemekle yetiniyordu.

Anneannem merakla sordu.

“Yoksa siz birbirinizden mi hoşlanıyorsunuz?”

Bu kez masadaki herkes onlara döndü.

Esila Alp'e baktı. Alp de onun elini masanın altında tuttu.

Alp sonunda konuştu.

“Aslında... evet. Birbirimizi tanımaya başladık. Birlikteyiz.”

Masadan aynı anda sevinçli sesler yükseldi.

“Aaa, gerçekten mi?”

“Maşallah!”

“Allah tamamına erdirsin!”

“Ne güzel, hayırlı olsun!”

Annem Esila'nın elini tuttu.

“Benim güzel kızım, hayırlı olsun.”

Esila'nın yüzü kızarmıştı ama mutluluğu da gözlerinden okunuyordu.

“Teşekkür ederim.”

Teyzem Alp'e döndü.

“Peki oğlum, ne zamandır böyle?”

Alp gülerek cevap verdi.

“Çok uzun olmadı.”

Yiğit hemen atıldı.

“Düğünden beri diyebiliriz.”

Dayım kaşlarını kaldırdı.

“Düğünde mi tanıştınız siz?”

“Evet,” dedi Alp. “ Hira'nın kuzen tayfasıyla düğünde tanıştık.”

Hamza araya girdi.

“Evet sonra muhabbet ilerledi.”

Alperen başını salladı.

“Bir baktık hep beraber takılıyoruz.”

Yiğit gururla arkasına yaslandı.

“Tabii, ortamı ben kurdum.”

“Yine başladı,” dedi Hamza.

Masadakiler gülerken teyzem yeniden Alp'e döndü.

“Peki oğlum, Esila'yı nasıl buldun?”

Alp hiç düşünmeden cevap verdi.

“Çok iyi buldum. İyi ki tanımışım.”

Esila başını önüne eğdi. Alp de onun yüzüne bakıp gülümsedi.

Ben bu manzarayı izlerken Göktuğ'la göz göze geldim. Bana doğru hafifçe kaşlarını kaldırıp gülümsedi. Sanki bir şey anlatmak istiyor gibiydi ama.

Nitekim teyzem çok geçmeden bana döndü.

“E, Hira... Sana da sıra gelecek bakalım.”

Çayımı içmek üzereyken duraksadım.

“Ne alaka teyze? Yanlış anlıyorsunuz.”

Yiğit hemen güldü.

“Biz de bir şey demedik ki.”

“Sen hiç konuşma.”

Teyzem gülümseyerek devam etti.

“Ben bir şey demiyorum kızım. Sadece zamanla her şey belli olur.”

Tam o sırada Göktuğ konuştu.

“Ben bekliyorum zaten.”

Bir anda başımı ona çevirdim.

“Göktuğ!”

Yüzünde son derece sakin bir gülümseme vardı.

“Ne oldu?”

Masada kahkahalar yükseldi. Teyzem elini masaya vurup güldü.

“Bak, çocuk da açık açık söylüyor.”

Ben ne diyeceğimi bilemezken Esila bana doğru dönüp göz kırptı.

“Bence güzel cevap verdi.”

Ona bakış attım.

“Sen de sus.”

Göktuğ ise gülümsemesini hiç kaybetmiyordu. Göz göze geldiğimizde dudaklarını belli belirsiz oynatarak, yalnızca benim duyabileceğim kadar alçak sesle konuştu.

“Ne var? Yanlış bir şey söylemedim.”

Başımı iki yana salladım ama gülümsememe engel olamadım.

Hızlı mı gidiyorduk yoksa normal miydi bilmiyorum ama güzel gidiyordu sadece bu aralar olanlara fazla şaşırıyordum.

✯

Kahvaltı, beklediğimden de uzun sürdü. Bir ara dayım eski bir aile anısını anlatmaya başladı. Yiğit de hemen o olaya dahil olup kendi hatırladığı ayrıntıları ekledi.

“Yok dayı, öyle olmadı. Hira o gün ağlamıştı.”

“Ben ağlamadım!”

“Nasıl ağlamadın? Bütün evi ayağa kaldırmıştın.”

Alperen kahkaha attı.

“Ben hatırlıyorum. Bir de suçu Yiğit'e atmıştı.”

Hamza da başını salladı.

“Çünkü kesin Yiğit'in suçu vardı.”

Yiğit itiraz etti.

“Benim hiçbir suçum yoktu. Bunlar küçükken de beni suçlardı.”

“Şimdi de suçluyoruz,” dedim.

“Gördünüz mü? İnsan değişmiyor.”

Masadakiler kahkahaya boğuldu.

Göktuğ da gülerek bana baktı.

“Çocukluğunuz bayağı hareketli geçmiş.”

“Sen bir de anlatılanların yarısını dinlemedin.”

“Ben dinlemeye hazırım.”

“Bir gün bütün hikâyeleri anlatırım.”

“Bir gün mü?”

“Evet, hepsini bir kahvaltıya sığdıramayız.”

“Öyleyse daha fazla görüşmemiz için bir sebep çıktı.”

Bu kez gülümsemekle yetindim.

Bir süre sonra annem masadan kalkıp mutfağa geçti. Teyzem de ona yardım etmek için peşinden gitti. Biz de çaylarımızı alıp biraz daha rahat oturduk.

Esila, Alp'in yanına sokulmuş bir şeyler anlatıyordu. Yiğit, Alperen ve Hamza kendi aralarında konuşmaya devam ediyordu.

Göktuğ bana doğru eğildi.

“Biraz hava alalım mı?”

“Olur.”

Çay bardağımı alıp masadan kalktım. Göktuğ da kendi bardağını aldı. Masanın hemen yakınındaki verandaya geçtik. İçerideki sohbetin sesi hâlâ duyuluyordu ama burada daha sakin bir ortam vardı.

Yan yana oturduk.

“Nasıl gidiyor?” diye sordu.

“Gayet güzel. Senin için biraz fazla soru sorulmuş olabilir.”

“Beklediğimden daha azdı.”

“Daha tanımıyorlar seni. Biraz zaman ver.”

“Bence gayet iyi geçti.”

“Özellikle teyzemin son sorusundan sonra mı?”

Göktuğ güldü.

“Evet, gayet güzeldi.”

Ona döndüm.

“Masada neden öyle söyledin?”

“Nasıl?”

“Bekliyorum dedin ya.”

Göktuğ bir an durup yüzüme baktı.

“Belli değil mi?”

“Yani, bilmiyorum şaşırdım pek anlam veremedim aslında sen şimdi anlatırsan anlarım ama.”

Gülümsemesi biraz yumuşadı.

“Seninle ilgili güzel şeylerin devamını bekliyorum Hira. Daha fazla konuşmayı, seni daha iyi tanımayı, birlikte vakit geçirmeyi... Kısacası bu tanışıklığın bir yerde kalmasını istemiyorum.”

Bardağımdan küçük bir yudum aldım.

“Yani sanırım bende de istemiyorum.”

“Güzel. O zaman ikimiz de aynı şeyi düşünüyoruz.”

“Galiba.”

“Galiba değil. Bence gayet iyi biliyorsun.”

Güldüm.

“Biraz fazla kendinden eminsin.”

“Senin yanında olmak konusunda öyleyim.”

Bir süre birbirimize baktık. Sonra Göktuğ elini uzatıp benimkini tuttu.

“Dün gece konuştuğumuz şeyleri bugün de düşünüyorum,” dedi.

“Ben de.”

“Ve bugün burada seninle otururken bir şey daha fark ettim.”

“Neyi?”

“Senin hayatının içine biraz daha dahil olmak istiyorum. Sadece gezdiğimiz günlerde, kalabalıkların içinde değil. Normal bir gününde de yanında olmak istiyorum.”

Bu kez cevabımı düşünmeden verdim.Çünkü birbirimize karşı nettik.Benim mırın kırın etmeme gerel yoktu sonuçta.

“Ben de seni hayatımda görmek istiyorum.”

Göktuğ'un yüzünde içten bir gülümseme oluştu.

“Bunu duymak o kadar güzel ki.”

Tam o sırada içeriden bir ses geldi.

“Bir dakika, kıpırdamayın!”

İkimiz de kapıya doğru döndük. Annem telefonunu bize doğrultmuştu.

“Anne!”

Fotoğrafı çekmişti bile.

“Ne yapıyorsun sen?”

“Fotoğrafınızı çekiyorum kızım. Çok güzel görünüyorsunuz.”

Annem yanımıza geldi ve fotoğrafı gösterdi ve Göktuğ gülerek arkasına yaslandı.

“Bence güzel olmuş.”

Ona döndüm.

“Sen de mi?”

“Ama gerçekten güzel bir fotoğraf.”

Annem telefonuna bakarak gülümsedi.

“Ben bunu aile grubuna atıyorum.”

“Anne, atma!”

“Niye atmayayım? Çok tatlı çıkmışsınız.”

“Anne!”

Annem bizi dinlemek yerine telefonuyla ilgilenerek içeri döndü.

Göktuğ kahkahasını tutamadı.

“Bence annenin fotoğrafı beğenmesine sevinmelisin.”

“Sen çok eğleniyorsun.”

“Biraz.”

“Biraz mı?”

“Bayağı.”

Ona bakıp gözlerimi devirdim. Fakat birkaç saniye sonra ben de gülmeye başladım.

“Fotoğraf gerçekten güzel mi bari?"

Telefonumu çıkarıp aile grubuna girdim ve fotoğrafa baktım.

İkimiz verandada yan yana oturuyorduk. Ben ona dönmüş, o da bana bakıyordu. Aramızdaki gülümseme fotoğrafa olduğu gibi yansımıştı.

Bir süre fotoğrafa baktım.

“Güzel çıkmışız,” dedim sonunda.

Göktuğ gülümseyerek bana döndü.

“Ben de onu söylüyorum.”

“Yalnız bunu grupta herkes görecek.”

“Görsünler.”

“Sen hiç rahatsız olmuyorsun galiba.”

“Olmamı gerektiren bir şey yok.Aksine hoşuma gider.”

Ona baktım. Bu rahatlığı hoşuma gidiyordu. Bir şeyleri saklamak için uğraşmıyor, ama beni de aceleye getirmiyordu.

Telefonumu çıkarıp fotoğrafı bir kez daha inceledim.

“Annemin fotoğrafçılık yeteneği varmış.”

Göktuğ güldü.

“Bence asıl yetenek doğru zamanda doğru yerde olmak."

“Yani?”

“Bizi yakalamış işte.”

“Göktuğ!”

“Tamam, tamam.”

Ama birkaç saniye sonra yeniden gülmeye başladı.

✯

Biraz daha verandada oturduktan sonra annem bize çay getirdi. Yanımıza oturup günün nasıl geçtiğini sordu.

Göktuğ'la sohbetimize katıldı, ona İstanbul'daki gezimizi sordu. Annem bazen bana dönüp bazen Göktuğ'a sorular soruyordu.

“İstanbul'u sevdiniz mi?”

“Çok güzeldi,” dedi Göktuğ. “Hira da gezdiğimiz yerleri sevdi.”

“Benim kızım gezmeyi sever. Hele sevdiği insanlarla olursa hiç yorulmaz.”

“Anne, beni anlatmana gerek yok.”

Annem gülerek elimi tuttu.

“Ben kızımı anlatmayayım da kim anlatsın?”

Göktuğ da gülümseyerek bana baktı.

“Bence ben kendim tanımayı tercih ederim.”

Annem bu cevaba memnun olmuş gibi gülümsedi.

“En güzeli de o zaten.”

Bir süre daha sohbet ettik. Annem arada içeri gidip geldi, biz de verandada çaylarımızı içmeye devam ettik.

Göktuğ bana dönüp sordu.

“Bir dahaki gelişimde de böyle oturabilecek miyiz?”

“Bir dahaki gelişinde mi?”

“Evet. Bence bir dahaki gelişimi şimdiden düşünmeye başlayabilirim.”

“Daha gitmeden mi?”

“Bazı şeyleri önceden planlamak gerekiyor.”

“Mesela?”

“Seninle geçireceğim zamanı.”

Gülümseyerek ona baktım.

“Bence bu planı birlikte yapabiliriz.”

“Anlaştık.”

Bu kez elimi kendiliğinden uzattım. Göktuğ da elimi tuttu. Bir süre öylece oturduk. Konuşacak çok şeyimiz vardı ama hiçbirini aceleye getirmiyorduk.

✯

Zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım. İçeriden sesler yükselmeye başlayınca Esila verandaya geldi.

“Hira, birazdan çıkmamız gerekecek. Uçak saatimiz yaklaşıyor.”

“Tamam, geliyorum.”

Esila Göktuğ'a bakıp gülümsedi.

“Sizi bölüyorum ama mecburum.”

Göktuğ gülerek başını salladı.

“Hiç sorun değil.”

Esila içeri döndüğünde Göktuğ bana baktı.

“Gitme vakti geldi demek.”

“Maalesef.”

“Bugün güzeldi.”

“Gerçekten güzeldi.”

“İstanbul'dan dönünce konuşacağız, değil mi?”

“Konuşacağız.”

“Görüşeceğiz de.”

“Onu da ayarlayabiliriz.”

Göktuğ gülümsedi.

“Böyle cevaplar vermeye devam edersen seni daha sık görmek isteyeceğim.”

“Belki de istemelisin.”

Bir an durdu. Sonra elimi biraz daha sıkı tuttu.

“İstiyorum zaten.”

İçimde tatlı bir heyecan oluştu. Bu kez gözlerimi kaçırmadım.

“Ben de.”

Ayağa kalktığımızda Göktuğ bana sarıldı. Sarılışımız kısa değildi ama aceleci de değildi. Başımı omzuna yasladığımda o da kollarını biraz daha sıkılaştırdı.

İçeri geçtiğimizde herkes vedalaşmaya hazırlanıyordu. Annem bana yeniden sarıldı, babam herkese iyi yolculuklar diledi. Anneannem de gitmeden önce yanıma gelip yanağımdan öptü.

“Yine gel yavrum.”

“Geleceğim anneanne.”

Esila da herkese tek tek sarıldı. Annem onu bırakmak istemiyor, tekrar gelmesi için söz alıyordu.

Alp, Esila'nın çantasını alıp kapıya yöneldi.

Yiğit ise arkamdan seslendi.

“Hira, hadi! Uçağı kaçıracağız.”

“Geliyorum!”

Göktuğ arabasına doğru yürürken bir kez daha bana döndü. Göz göze geldik. Bu kez yalnızca gülümsemekle yetinmedi.

“Yazacağım,” dedi.

“Bekliyorum.”

Arabaya bindiğimizde Esila hemen yanıma döndü.

“Eee?”

“Esila, daha kapıyı kapatmadık.”

“Ben de zaten kapatmanı bekliyordum.”

Gülerek başımı koltuğa yasladım.

“Güzeldi.”

Esila'nın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

“Bence de. Hem de bayağı güzeldi.”

“Sen de Alp'le pek mutlu görünüyordun.”

“Ben zaten mutluyum.”

Birbirimize bakıp güldük.

Arabalar hareket ettiğinde evin önünde bizi uğurlayan aileme el salladım. Birkaç gün önce başlayan bu yolculuk, beklediğimden çok daha güzel geçmişti.

İstanbul'da yaşadığımız anılar, ailemin sofrasında duyduğum kahkahalar, annemin gizlice çektiği fotoğraf ve Göktuğ'la verandada yaptığımız konuşma...

Hepsi birbirinden farklıydı ama hepsinin bende bıraktığı his aynıydı.

Güzel bir şeylerin başlangıcındaydım.

Ve bu kez ne hissettiğimi biliyordum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…