Bölümler 20Şu an: Planlanmamış Bir Cumartesi
- 1 Alışılmış Bir Gün768 kelime
- 2 Aynı Masanın İki Ucu931 kelime
- 3 Eski defterler711 kelime
- 4 Beklenmedik Ortaklık911 kelime
- 5 Planlanmamış Bir Cumartesi977 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Beklenmedik Uyum1.280 kelime
- 7 Dört Kişilik Bir Karmaşa2.677 kelime
- 8 Gecenin Öteki Yüzü2.128 kelime
- 9 Bir İsmin Ardında1.414 kelime
- 10 Tesadüf2.040 kelime
- 11 Sınırlar2.569 kelime
- 12 Görünenden Fazlası1.694 kelime
- 13 Biraz Daha Yakın2.551 kelime
- 14 Biraz Daha Yakından4.774 kelime
- 15 Süprizler1.871 kelime
- 16 Üç Gün Kala1.551 kelime
- 17 Gülüşlerin Arasından2.335 kelime
- 18 En Yalın Haliyle2.923 kelime
- 19 Verilen Sözler2.800 kelime
- 20 İstanbul'a Kalan3.931 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Cumartesi sabahı alarmım çalmadığında bunun ne kadar güzel bir şey olduğunu bir kez daha anladım. Haftanın beş günü erkenden uyanmak zorunda kalan biri olarak hafta sonları benim için oldukça değerliydi.
Tabii bu değerli zamanın tadını çıkarmama izin vermeyen biri vardı.
— Hiraaa!
Yorganı başıma kadar çektim.
— Ne var?
— Kalk artık!
— Esila ne işimiz var sanki?
— Saat on bir.
Gözlerimi açmadan yastığa biraz daha gömüldüm.
— Eeeee yani Esila,
Esila yatağın kenarına oturdu.
— Bugün dışarı çıkıyoruz.
— Sen çıkıyorsun. Ben buradan sana el sallarım.
— Hira, iki gündür işten başka bir şey konuşmuyoruz. Biraz hava alacağız.
— Evimizin de havası var.
Esila birkaç saniye sustu. Sonra yorganı üzerimden çekti.
— Beş dakika içinde hazırlanmış olmanı istiyorum.
— Sen kimsin ya?
— Hayatını düzene sokmaya çalışan arkadaşın.
İstemeyerek de olsa yataktan kalktım. Esila'nın bir şeyi kafasına koyduğunda vazgeçmediğini yıllardır biliyordum. Onunla tartışmak yerine hazırlanmak daha az yorucuydu.
Bir süre sonra ikimiz de hazırdık. Evden çıkmadan önce mutfağa uğrayıp kahvaltı yapmaya karar verdik. Esila bu kez mutfağa girmemişti. Bence günün en güzel gelişmesi buydu.
✯
Kahvaltı için küçük, sakin bir kafeye oturduk. Esila menüyü eline alır almaz sipariş vermeye başladı.
— Ben bir kahvaltı tabağı istiyorum. Sen?
— Aynısından.
— İçecek?
— Çay.
Menüyü garsona uzattıktan sonra bana döndü.
— Bugün hiçbir şey düşünmeyeceğiz. İş yok, dosya yok, toplantı yok.
— Senin bu kadar konuşman da mı yok?
— Ona söz veremem.
Güldüm. Bir süre okuldan, eski arkadaşlarımızdan ve uzun zamandır görüşmediğimiz insanlardan konuştuk. Esila bir ara ortaokulda yaptığımız saçmalıklardan birini hatırlattı.
Başımı iki yana salladım.
— İyi ki büyümüşüz.
— Bence hâlâ pek büyümedik.
Bu konuda ona katılmamak mümkün değildi.
Kahvaltımızı bitirdikten sonra biraz dolaşmaya karar verdik. Birkaç mağazaya girdik, vitrinlere baktık. Esila her zamanki gibi gördüğü her şeyi incelemek istiyordu. Ben ise onun peşinden dolaşıyordum.
Bir mağazadan çıkıp yan taraftaki dükkâna geçeceğimiz sırada Esila'nın yüzündeki ifade değişti.
— Hira...
Sesindeki değişikliği fark edip ona döndüm.
— Ne oldu?
Bir an tereddüt etti, sonra gözleriyle ileriyi işaret etti.
— Sakın arkana dönüp bakma ama...
Bu cümleyi duyduğum anda arkama bakmama ihtimalim sıfırdı.
Başımı çevirdim.
Ve onu gördüm.
Bir zamanlar hayatımda önemli bir yeri olan, sonrasında ise geçmişimde kalmasını tercih ettiğim insanı...
Eski sevgilim.
Birkaç saniye baktım. Sonra gözlerimi başka tarafa çevirdim. Açıkçası karşıma çıkmasını beklemiyordum ama bu durum beni şaşırtacak kadar da önemli değildi.
Esila koluma hafifçe dokundu.
— İyi misin?
— İyiyim.
— Emin misin?
— Esila, merak etme. Sadece biraz sinir bozucu bir tesadüf oldu.
O sırada o da bizi fark etmişti. Uzaktan başıyla selam verdi. Ben de aynı şekilde karşılık verdim. Sonra hiçbir şey olmamış gibi yürümeye devam ettim.
Esila benimle birlikte dışarı çıktı.
— İstersen başka yere gidelim.
— Niye?
— Karşılaşmak zorunda değildin sonuçta.
— Esila, alt tarafı eski sevgilim. Bir ambulans çağırmamıza gerek yok.
Gülmemek için kendini tuttu.
— Sen de hiç değişmiyorsun.
— Değişecek ne var? Bazı insanların hayatından çıkması gerçekten büyük bir iyilik oluyor.
— Peki, hâlâ sinirli misin?
Bir an düşündüm.
— Biraz. Ama kendisine değil, zamanında verdiğim değere.
Esila başını salladı.
— Bence de. Neyse, bugünümüzü mahvetmesine izin vermiyoruz.
— Zaten öyle bir yetkisi yok.
Konuyu kapattık. Birkaç dakika sonra başka bir mağazanın vitrininde gördüğümüz bir çanta yüzünden yeniden tartışmaya başlamıştık bile.
Hayat bazen böyleydi. Birkaç dakika önce canını sıkan bir şey, ardından gelen sıradan bir konuşmanın içinde önemini kaybedebiliyordu.
✯
Öğleden sonra biraz yorulunca bir kafeye oturduk. İçeceklerimizi beklerken Esila telefonuna gelen mesaja baktı.
— Annem yazmış.
— Ne diyor?
— Yine aynı konu.
— Evlilik mi?
— Evet, ne olacak? Artık birini bulmam gerektiğini söylüyor.
Gülümseyerek ona baktım.
— Annen haklı olabilir. Ben de seni bir an önce evlendirmek istiyorum.
— Hira!
— Ne var? Düğünde iki halay dönmeyelimmi?
Esila gözlerini devirdi.
— Ben öyle hemen biriyle tanışıp evlenmek istemiyorum. Gerçekten anlaşabileceğim, bana saygı duyacak, yanında kendim gibi olabileceğim biri olsun istiyorum.
Bu kez şaka yapmadım.
— Bence de öyle olmalı. Sırf evlenmiş olmak için evlenilmez.
— Aynen. Kısmetse olur zaten.
— İnşallah gönlüne göre biri çıkar.
Esila gülümsedi.
— Senin helalini bekleme işi hala devam yani ha?
— Ya Hira yeter artık vallahi yeter ya hep aynı şeyi mi söyleyeceksin?
— Evet ne var bunda? Neyse ilk beni tanıştırırsın öyle olunca, yani helalini bulunca.
— Neden? Senin ayrıcalığın var herhalde.
— Çünkü seni on beş yıldır tanıyorum. Kiminle uğraşabileceğini en iyi ben bilirim ve kimi de uğraştırabileceğini de.
Esila kahkaha attı.
— Adamı daha tanışmadan sorguya çekeceksin yani?
— Elbette. Referanslarını da isteyeceğim.
— Seninle evlenmek daha kolay olur herhâlde.
— Benim kriterlerim yüksek, haberin olsun.
— Allah seninle uğraşacak kişiye sabır versin.
— Amin. Ama önce sana versin.
✯
Akşamüstü eve döndüğümüzde ikimiz de yorulmuştuk. Ayakkabılarımızı çıkarıp doğrudan salona geçtik. Esila çantasını koltuğun üzerine bıraktı, ben de kendimi diğer koltuğa bıraktım.
— Çok yoruldum, dedi Esila.
— Beni sabah zorla kaldıran kimdi acaba?
— İyi ki kaldırmışım ama.
— Evet, fena değildi.
Esila televizyonu açtı.
— Bu akşam film izleyelim mi?
— Olur. Ama seçimi sen yapma.
— Nedenmiş?
— Çünkü geçen sefer iki saat boyunca film aradın, sonunda ilk açtığımız şeyi izledik.
— Güzel filmdi ama.
— İlk yirmi dakikasında uyuyakalmıştın.
— O kısmı saymıyoruz.
Gülerek telefonumu elime aldım. Bir süre film baktık, sonra ikimizin de üzerinde anlaştığı bir tane bulduk. Esila mutfağa gidip atıştırmalık bir şeyler hazırlamaya başladı. Bu kez mutfaktan şüpheli sesler gelmediği için içim rahattı.
Bir süre sonra yanıma gelip oturdu.
— Bugün güzeldi, dedi.
— Evet, güzeldi.
— İyi ki seni çıkmaya zorlamışım.
— Bir daha zorlamazsan daha güzel olacak.
— Yarın yine çıkarız.
— Esila!
Kahkahası bütün salona yayıldı.
O gün düşündüğümde, hafta sonunun planladığımızdan biraz farklı geçtiğini fark ettim. Beklemediğim biriyle karşılaşmış, kısa süreliğine de olsa geçmişi hatırlamıştım. Ama günün geri kalanı yine Esila'yla yaptığımız saçma konuşmalar, kahkahalar ve küçük anlarla dolmuştu.
Belki de önemli olan buydu.
Bazı insanlar geçmişte kalmalıydı. Bazılarıysa hayatının tam ortasında, yıllardır olduğu yerde durmaya devam etmeliydi.
Esila gibi.
Bölüm etkileşimi
