Bölümler 20Şu an: Eski defterler
- 1 Alışılmış Bir Gün768 kelime
- 2 Aynı Masanın İki Ucu931 kelime
- 3 Eski defterler711 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 Beklenmedik Ortaklık911 kelime
- 5 Planlanmamış Bir Cumartesi977 kelime
- 6 Beklenmedik Uyum1.280 kelime
- 7 Dört Kişilik Bir Karmaşa2.677 kelime
- 8 Gecenin Öteki Yüzü2.128 kelime
- 9 Bir İsmin Ardında1.414 kelime
- 10 Tesadüf2.040 kelime
- 11 Sınırlar2.569 kelime
- 12 Görünenden Fazlası1.694 kelime
- 13 Biraz Daha Yakın2.551 kelime
- 14 Biraz Daha Yakından4.774 kelime
- 15 Süprizler1.871 kelime
- 16 Üç Gün Kala1.551 kelime
- 17 Gülüşlerin Arasından2.335 kelime
- 18 En Yalın Haliyle2.923 kelime
- 19 Verilen Sözler2.800 kelime
- 20 İstanbul'a Kalan3.931 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Karahan Holding'deki toplantının üzerinden iki gün geçmişti.
Sabah büroya geldiğimde masamın üzerinde birkaç yeni dosya ve bir fincan kahve buldum. Kahveyi kimin bıraktığını tahmin etmek zor değildi.
Esila.
Bazen ne kadar sinir bozucu olsa da böyle küçük şeyleri düşünürdü.
Ceketimi sandalyemin arkasına bıraktım ve bilgisayarımı açtım. Birkaç dakika sonra Esila elinde kendi kahvesiyle odama girdi.
"Günaydın, çalışkan kadın."
Başımı kaldırmadan cevap verdim.
"Günaydın. Bugün neyin peşindesin?"
"İnsan bir günaydın der, hâl hatır sorar. Hemen suçlamaya başladın."
"On beş yıldır seni tanıyorum. Tedbirli olmak zorundayım."
Esila karşımdaki sandalyeye oturup kahvesinden bir yudum aldı.
"Bu arada Karahan Holding'den belgeler gelmiş."
"Ne zaman?"
"Sabah. Derya dosyaları senin masaya bırakmış."
Önümdeki dosyayı açtım. Birkaç sayfayı hızlıca gözden geçirdim.
"Bugün bunları incelememiz gerekiyor."
Esila yüzünü buruşturdu.
"Sabah sabah bütün enerjimi aldın."
"Senin enerjin bitmez, merak etme."
"Doğru. Beni tanıyorsun."
Bir süre dosyalarla ilgilendik. Esila arada bir yorum yapıyor, ben de notlarımı alıyordum. Bir noktada kalemi masaya bırakıp ona döndüm.
"Sen şu yazışmaları da kontrol eder misin? Özellikle son gönderilenleri."
"Tabii. Ama öğle arasında dışarı çıkıyoruz."
"Esila..."
"İtiraz kabul edilmiyor."
Gülerek yeniden dosyama döndüm.
Onunla çalışmanın en zor yanı bazen işin ortasında konuyu bambaşka yerlere getirmesiydi. Ama sanırım onu bu yüzden seviyordum.
✯
Öğle arasına doğru işlerimizi biraz toparlayıp bürodan çıktık. Yakınlardaki bir kafeye oturduk. Siparişlerimizi verdikten sonra Esila telefonunu masaya bıraktı.
"Bir şey diyeceğim."
"Dinliyorum."
"Ortaokulda ne kadar salaktık, farkında mısın?"
Elimdeki bardağı masaya bıraktım.
"Ay, hatırlatma!"
Esila kahkaha attı.
"Nasıl hatırlatmayayım? Şu sınıfın arkasında oturup kendimizi çok havalı sandığımız günleri unutamıyorum."
"Sen unutma zaten. Her saçmalığı hatırlıyorsun."
"Bir de öğretmen derse girdiğinde birbirimize bakıp gülmemiz yok muydu?"
"Esila, sus ya ."
"Bir gün sırf sınavdan önce çalışmadığımız için birbirimize bakıp ağlayacaktık neredeyse."
"Çünkü dersleri kafaya takmıyorduk. Sanki sınav esnasında bize vahiy inecek. Öyle bir rahatlık yani."
"Her şey kafaya takılmaz canım arkadaşım hala öğrenemedin."
İkimiz de gülmeye başladık.
Esila biraz düşündükten sonra yeniden konuştu.
"Bir de okul çıkışında yaptığımız saçmalıklar vardı."
"Hangisi?"
"Ya Hira niye öyle diyorsun ya."
Gözlerimi kapatıp başımı geriye yasladım.
"Allah'ım."
"Aman ne sende herşeyden sıkıl."
"Salaktık o zaman Esila."
"Sanki hala öyle değilmişiz gibi."
"Salak mıyız Esila biz sen salaksan orası ayrı tabi."
Esila kahvesinden bir yudum aldı.
"Ama güzeldi."
Bir anlığına gülümseyerek ona baktım.
Gerçekten de güzeldi. O zamanlar geleceğin ne getireceğini bilmiyorduk. Bir gün büyüyüp aynı evde yaşayacağımızı, aynı mesleği yapacağımızı, birbirimizin hayatındaki en önemli insanlardan biri olmaya devam edeceğimizi düşünmemiştik.
Yıllar geçmişti ama Esila hâlâ yanımdaydı.
"Ne düşünüyorsun?" diye sordu.
"Hiç. İyi ki arkadaşım olmuşsun diyorum."
Esila birkaç saniye bana baktı.
"Bir dakika, bunu kaydetmem lazım. Hira Aydemir'den duygusal cümle."
"Bozma hemen."
"Tamam, tamam. Sen de iyi ki varsın."
Gülümseyerek kahvemi elime aldım.
Birlikte geçirdiğimiz yılların en güzel tarafı buydu. Bazen hiçbir şey söylemeden bile birbirimizi anlayabiliyorduk.
✯
Büroya döndüğümüzde Derya, Karahan Holding'den aradıklarını söyledi.
"Selin Hanım aradı. Belgelerle ilgili birkaç ek bilgi göndereceklermiş. Ayrıca Göktuğ Bey, dosyanın durumuyla ilgili önümüzdeki günlerde yeniden görüşmek istiyormuş."
Başımı salladım.
"Tamam, gönderilen belgeleri bana iletir misin?"
"Tabii Hira Hanım."
Odama geçip bilgisayarımın başına oturdum. Birkaç dakika sonra yeni belgeler de e-posta yoluyla ulaştı.
Esila kapıdan başını uzattı.
"Ne oldu?"
"Yeni belgeler gelmiş."
"Yine mi?"
"Evet, yine."
"Bu dosya bizimle yaşamaya karar verdi galiba."
"Sen de biraz yardım edersen belki daha çabuk biter."
"Geliyorum, patroniçem."
Başımı iki yana salladım.
Esila içeri girip karşımdaki sandalyeye oturdu. Belgeleri birlikte incelemeye başladık. İlk bakışta önemli görünen birkaç ayrıntı vardı. Bunları not edip Mert'e de bilgi vermeye karar verdim.
Günün geri kalanı tahmin ettiğim gibi geçti. Dosyalar, telefonlar ve bitmek bilmeyen işler...
Akşam olduğunda bilgisayarımı kapattım. Esila da çantasını alıp yanıma geldi.
"Bugün eve gidince yemek yapıyoruz."
Ona şüpheyle baktım.
"Biz mi?"
"Evet, biz."
"Geçen sefer mutfağı savaş alanına çevirmiştin."
"Bu sefer daha dikkatli olacağım."
"Son söylediğinde de böyle demiştin."
"İnsan hiç mi güven vermez?"
"Hayır."
Esila koluma girdi.
"Çok ayıp. Ortaokuldan beri arkadaşız."
"İşte tam olarak bu yüzden güvenmiyorum."
İkimiz de gülerek bürodan çıktık.
Eve dönerken aklımda ne Karahan Holding vardı ne de incelenecek yeni belgeler. Sadece uzun zamandır ilk kez iş dışında bir şeyler düşünmeden vakit geçirmek istiyordum.
Bazı günler insanın ihtiyacı olan tek şey, yanında kendisi gibi davranabildiği birinin olmasıydı.
Benim için o kişi yıllardır Esila'ydı.
Henüz hayatımıza kimlerin gireceğini, nelerin değişeceğini bilmiyorduk.
Ama bildiğim bir şey vardı.
Bazı insanlar hayatınıza bir kez girer ve yıllar geçse de yerleri hiç değişmez.
Esila gibi.
Bölüm etkileşimi
