Kaderin İmzası kitap kapağı

15. bölüm / 20

Süprizler

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: Süprizler

Sabah mutfağa girdiğimde Esila çoktan kahvaltısını hazırlamış, telefonuyla ilgileniyordu. Masanın üzerine bıraktığım çantamı sandalyeye astım ve karşısına geçtim.

"Günaydın."

"Günaydın." Telefonunu masaya bıraktı. "Bugün keyfin yerinde gibi."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Nereden çıkardın?"

"Bilmem. Sabah sabah şarkı söyleyerek mutfağa giren biri var karşımda."

"Ben her sabah böyleyim."

Esila kahvesinden bir yudum aldı. Yüzündeki gülümseme genişledi.

"Tabii. Özellikle dün terasta yaptığın uzun sohbetten sonra."

Önümdeki ekmeğe uzandım.

"Yine başladın."

"Ben bir şey demedim ki."

"Esila."

"Tamam, sustum."

Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra yeniden konuştu.

"Ama güzel sohbet etmişsiniz."

Bu kez başımı kaldırıp ona baktım.

"Gerçekten güzeldi. Karadeniz hakkında konuştuk, biraz memleketlerden, biraz da hobilerimizden... O kadar."

"Ben de zaten onu söylüyorum. Bir insanı tanımak için bazen böyle sohbetler gerekiyor."

Omuz silktim.

"Göktuğ sandığım kadar ciddi biri değilmiş."

Esila'nın yüzünde anlamlı bir ifade belirdi.

"Demek artık Göktuğ Bey'in ciddi olmadığını da öğrendik."

"Esila, kahvaltını yap."

Kahkahasını bastırmaya çalışırken telefonunu yeniden eline aldı. Ben de daha fazla konuşmasına fırsat vermeden kahvaltıma devam ettim.

✯

Ofise girdiğimizde Göktuğ ve Alp çoktan gelmişti. Masama doğru ilerlerken Göktuğ'un elindeki iki kahveyi fark ettim. Birini kendi masasına bırakmış, diğerini ise benim masamın üzerine koymak üzereydi.

"Günaydın," dedim.

Göktuğ başını kaldırdı.

"Günaydın. Size de aldım."

Masamın üzerindeki kahveye baktım, ardından ona döndüm.

"Benim için mi?"

"Yanlış hatırlamıyorsam kahvenizi şekersiz içiyordunuz."

Bir an şaşırdım. Aradan geçen zamana rağmen bunu hatırlamış olması hoşuma gitmişti.

"Hatırlamışsınız."

Göktuğ kahvesinden bir yudum aldı.

"Her şeyi unutacak kadar kötü bir hafızam yok."

Gülümsememi gizleyemeden kahveyi elime aldım.

"Teşekkür ederim. Gerçekten iyi oldu."

"Rica ederim."

Esila da çantasını masasına bırakırken kahvesini fark etti. Alp kendi masasından seslendi.

"Onu da ben aldım. Şekersiz ve sütlü, yanlış hatırlamıyorsam."

Esila kahveyi eline alıp ona baktı.

"Sen de mi hatırlıyorsun?"

Alp omuz silkti.

"Önemli şeyleri unutmayız."

Esila'nın yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti. Ben de kahvemi masaya bırakıp bilgisayarımı açtım.

Göktuğ karşımdaki sandalyeyi çekerek oturdu.

"Dün konuştuğumuz Karadeniz meselesini düşündüm."

"Öyle mi?"

"Çamlıhemşin'e gitmek konusunda ciddi miydiniz, yoksa sohbet arasında mı söylediniz?"

Kahvemi elime aldım.

"Gayet ciddiydim. Küçüklüğümden beri gitmek çok istiyorum."

"Öyleyse gitmeden önce haber verin. Gezilecek yerler konusunda yardımcı olabilirim."

"Yalnızca yardımcı mı olacaksınız?"

Kaşını hafifçe kaldırdı.

"Ne bekliyorsunuz?"

"Bu kadar Karadenizli birini bulmuşken rehberlik hizmetinden de yararlanmak isterim."

Göktuğ'un yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

"Anladım. Oldukça kapsamlı bir beklentiniz var."

"Elbette. Ayder'i, Fırtına Deresi'ni, taş köprüleri zaten biliyorum. Bana biraz daha az bilinen yerleri göstermeniz gerekecek."

"Bu konuda iddialısınız."

"Karadeniz konusunda iddialı olmamak elde değil."

Başını hafifçe salladı.

"Önce bir gelin de bakalım. Fotoğraflarla gerçeğin aynı olmadığını o zaman anlarsınız."

"Bu bir davet mi?"

Soruyu sorduğumda yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.

"İsterseniz öyle kabul edin."

Tam cevap verecektim ki Alp'in sesi araya girdi.

"Ben bir şeyi kaçırdım galiba. Sabah sabah Karadeniz turu mu planlanıyor?"

Göktuğ arkasına yaslandı.

"Senin anlayabileceğin konular değil."

Alp elini göğsüne götürdü.

"Bu nasıl bir dışlama? Ben de Midyat'ı anlatırım."

"Sen önce işlerini anlat," dedi Göktuğ.

Alp başını iki yana sallayıp masasına yöneldi.

"İnsan arkadaşından biraz destek bekliyor."

Esila'nın hafifçe gülümsediğini fark ettim. Ben de kahvemden bir yudum aldım. Sabahın ilk saatleri, beklediğimden daha keyifli başlamıştı.

✯

Öğle saatlerine doğru dosyaları bir kenara bırakıp Esila'yla ofisde yeni açılan ve artık hizmet veren yemekhaneye indik. Yemeklerimizi alıp boş bir masaya oturmuştuk ki Alp elinde tepsisiyle yanımıza geldi.

"Burada yer var mı?"

Esila sandalyesini hafifçe geri çekti.

"Var, otur."

Alp karşısına yerleşti. Birkaç dakika boyunca işlerden konuştuk. Ardından Alp, Esila'nın önündeki tatlıya göz gezdirdi.

"Sen bunu seviyorsun, değil mi?"

Esila şaşkınlıkla ona baktı.

"Seviyorum. Nereden biliyorsun?"

"Geçen gün konuşurken söylemiştin."

Alp tepsisini kenara çekip ona döndü.

"Bu akşam müsait misin?"

Esila'nın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

"Neden?"

"Birlikte yemek yiyelim istiyorum. İş konuşmadan, dosya konuşmadan. Sadece ikimiz."

Esila bir an düşündü.

"Olur."

Alp'in yüzündeki memnuniyet saklanacak gibi değildi.

"Yedide seni alırım."

"Tamam."

İkisini izlerken gülümsememek için kendimi zor tuttum.

"Ne güzel," dedim. "Artık yemek planları da yapılmaya başlandı."

Esila bana bakıp gözlerini devirdi ama bu kez itiraz etmedi. Alp ise gayet rahat bir şekilde yemeğine devam etti.

"Sen de istersen Göktuğ'la bir plan yapabilirsin."

Yemek çatalımı masaya bıraktım.

"Alp."

"Ne var? Ben sadece öneride bulundum."

Esila gülmemek için başını önüne eğdi.

"İkiniz de işinize bakın," dedim.

Alp kahkaha atarken Esila'nın yüzündeki gülümseme de kaybolmadı. Birbirlerine bakışlarında son zamanlarda daha sık gördüğüm bir şey vardı. Artık yalnızca birbirlerini kızdırmak için fırsat kollamıyorlardı. Birbirlerini gerçekten merak ediyor, küçük ayrıntıları hatırlıyor ve birlikte vakit geçirmek için bahaneler arıyorlardı.

Açıkçası bu hâlleri hoşuma gidiyordu.

✯

Öğleden sonra Mert Bey hepimizi toplantı odasına çağırdı.

Göktuğ ve Alp bizden önce gelmişti. Masanın üzerine birkaç yeni belge bırakılmıştı. Mert Bey dosyaları önüne çekerek konuşmaya başladı.

"Alp, eski yöneticiyle görüşebildin mi?"

"Telefonla konuştum. Kendisi bazı konularda doğrudan bilgi vermek istemedi ama önemli bir ayrıntıdan bahsetti."

Mert Bey dikkatini ona verdi.

"Neymiş?"

"Ortaklığın sona ermesinden kısa süre önce Cem Arslan'ın şirket dışından bir temsilciyle görüştüğünü söyledi. Görüşme, resmî toplantıların dışında gerçekleşmiş."

Göktuğ öne doğru eğildi.

"Temsilcinin kim olduğunu biliyor mu?"

"İsmini verdi. Ancak kesinleştirmeden dosyaya eklemek istemedim."

Alp önündeki kâğıdı Mert Bey'e uzattı.

"Şirketin adı burada."

Mert Bey belgeyi inceledi. Ardından bakışları bana çevrildi.

"Hira Hanım, bu isim size tanıdık geliyor mu?"

Kâğıdı elime aldım. Şirketin adını okuduğum anda aklıma daha önce incelediğim belgeler geldi.

"Bir dakika..."

Önümdeki dosyayı açıp birkaç sayfayı hızlıca çevirdim. Aradığım kaydı bulduğumda parmağımı ilgili satırın üzerine koydum.

"Bu şirketin adı burada da geçiyor."

Göktuğ yanıma yaklaşıp belgeye baktı.

"Nerede?"

"Ortaklığın sona ermesinden önceki finansal hareketlerin listesinde. İlk bakışta doğrudan bir bağlantı kurulamıyor çünkü işlem farklı bir şirket üzerinden gerçekleştirilmiş. Ama tarihleri karşılaştırdığımızda..."

Sözümü tamamlamadan başka bir sayfayı açtım.

"Bakın. Cem Arslan'ın söz konusu temsilciyle görüştüğü tarihten iki gün sonra bu şirkete bağlı bir hesaba para aktarılmış. Üstelik bu işlem, daha önce incelediğimiz hareketlerden biriyle de örtüşüyor."

Esila hemen bilgisayarını açtı.

"Ben de tarihleri karşılaştırayım."

Alp sandalyesini masaya yaklaştırdı.

"Yani aynı şirket hem görüşmede hem de finansal hareketlerde karşımıza çıkıyor."

"Şimdilik öyle görünüyor," dedim. "Ama işlemin niteliğini ve şirketler arasındaki gerçek ilişkiyi incelemeden kesin bir bağlantı kuramayız."

Mert Bey başını onaylar şekilde salladı.

"Doğru. Önce belgelerin doğruluğunu ve işlem zincirini netleştirmemiz gerekiyor. Tek bir örtüşme üzerinden sonuca varamayız."

Göktuğ, önüme yayılmış belgelere göz gezdirdi.

"Bu kayıtları daha önce de incelemiştik. Ancak şirketin ismi bu kadar belirgin şekilde dikkat çekmemişti."

"Çünkü ilk aşamada yalnızca işlem tarihleri üzerinde durmuştum. Şimdi Alp'in getirdiği bilgiyle birlikte farklı bir anlam kazanıyor."

Göktuğ başını kaldırıp bana baktı.

"İşte bu yüzden o belgeleri sizin incelemenizi istemiştim."

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

"Bu kadar emin olmanızın sebebi neydi?"

"Detayları gözden kaçırmıyorsunuz. Bir belgeyi yalnızca okumuyorsunuz, aralarında bağlantı kurmaya çalışıyorsunuz."

Söyledikleri karşısında hafifçe gülümsedim.

"Umarım bu kez de doğru bir bağlantı kurmuşumdur."

"Kontrol edeceğiz. Ama fark ettiğiniz şey önemli."

Mert Bey konuşmaya yeniden dâhil oldu.

"Öyleyse görevleri güncelleyelim. Alp, eski yöneticiyle yeniden görüşüp temsilcinin şirket içindeki konumunu öğrenmeye çalış. Göktuğ, bu şirketle ilgili mevcut kayıtları ve resmî belgeleri incele. Esila, finansal hareketlerin tarih ve tutar karşılaştırmasını genişlet. Hira Hanım, toplantı kayıtlarıyla işlem tarihlerini birlikte değerlendirin. Herhangi bir tutarsızlık görürseniz ayrıca işaretleyin."

Hepimiz başımızı salladık.

Toplantı sona erdiğinde elimizde artık daha somut bir araştırma başlığı vardı. Yine de önümüzde cevaplanması gereken pek çok soru bulunuyordu.

Dosyalarımızı alıp odadan çıkarken Göktuğ yanıma geldi.

"İyi yakaladınız."

"Teşekkür ederim."

"Özellikle tarihleri birlikte değerlendirmeniz önemliydi."

Bu kez gülümseyerek ona döndüm.

"Bugün ikinci kez iltifat ettiniz. Alışkanlık hâline gelmesin."

Göktuğ kısa bir kahkaha bıraktı.

"Bu kadar kolay alışacağınızı düşünmemiştim."

"Ben de bu kadar cömert olacağınızı düşünmemiştim."

Birbirimize bakıp gülümsedik. Ardından kendi masalarımıza yöneldik.

✯

Mesai bitimine doğru bilgisayarımı kapatıp çantamı topladım. Esila, Alp'le çıkmak için benden biraz önce hazırlanmıştı.

"Ben gidiyorum," dedi yanıma gelerek.

"İyi eğlenceler."

"Sen de dikkat et. Eve varınca yaz."

"Tamam anne."

Esila gülerek omzuma dokundu.

Onu uğurladıktan sonra ofisten çıktım. Hava beklediğimden serindi. Çantamı omzuma yerleştirip taksi çağırmak için telefonumu çıkarırken arkamdan bir ses duydum.

"Hira Hanım."

Döndüğümde Göktuğ'u gördüm. Ceketini giymiş, elinde telefonuyla bana doğru geliyordu.

"Henüz gitmediniz mi?"

"Yeni çıkıyorum. Siz de mi gidiyorsunuz?"

"Evet. Taksi çağıracaktım."dedim.

"Ben de o tarafa gidiyorum. İsterseniz bırakabilirim."

Bir an tereddüt ettim.

"Yolunuzun üzerinde mi?"

"Değilse de çok uzaklaşmam."

Gülümseyerek telefonumu çantama koydum.

"O hâlde zahmet olacak."

"Zahmet değil."

Birlikte otoparka doğru yürüdük.

✯

Arabanın içi ilk birkaç dakika sessizdi. Göktuğ radyoyu açmadı. Ben de camdan dışarıdaki kalabalığı izledim.

"Bugün oldukça verimli geçti," dedim sonunda.

"Öyle görünüyor. Yeni şirketin kayıtları bize farklı bir yön gösterebilir."

"Yine de temkinli olmak gerekiyor. Bazen birbirine benzeyen tarihler ve işlemler insanı yanlış bir sonuca götürebiliyor."

Göktuğ gözünü yoldan ayırmadan konuştu.

"Bu konuda sizinle aynı fikirdeyim. Önce bütün parçaları bir araya getirmek gerekiyor."

Bir süre sonra konu işten uzaklaştı.

"Dün hobilerinizden bahsetmiştiniz," dedi. "Kitap okumayı sevdiğinizi söylemiştiniz."

"Evet. Özellikle akşamları okumayı seviyorum. Günün gürültüsünden uzaklaşmak iyi geliyor."

"Ne tür kitaplar?"

"Değişiyor. Bazen polisiye, bazen tarih, bazen de insanın kendini sorgulamasını sağlayan kitaplar. Tek bir türle sınırlı kalmayı sevmiyorum."

"İlginç."

"Siz de okuyordunuz, değil mi?"

"Çoğunlukla tarih ve biyografi. Arada roman da okurum."

"Demek kitap konusunda da ortak noktalarımız var."

"Sanırım öyle."

Bir süre sonra bana dönüp kısa bir bakış attı.

"Çocukken de böyle miydiniz?"

"Nasıl?"

"Meraklı. Bir konuyu öğrenmeye karar verdiğinizde peşini bırakmayan biri."

Gülerek başımı salladım.

"Sanırım evet. Küçükken de çok soru sorardım. Annem bazen cevap vermekten yorulurdu."

"Şimdi de öyle misiniz?"

"Karşımdaki kişi cevap vermekten kaçmıyorsa."

Göktuğ güldü.

"Anladım. O hâlde dikkatli olmalıyım."

"Kesinlikle."

Biraz daha ilerledikten sonra bu kez ben sordum.

"Siz çocukken nasıldınız?"

"Ortaokulda ve onun öncesinde çok hareketliydim ama lisede ve liseden sonra çok hareketli değildim. Daha çok kendi hâlimde takılırdım. Ama arkadaşlarımla vakit geçirmeyi de severdim."

"Şimdiki hâlinizle pek farklı değilmiş."

"Neden?"

"İlk tanıştığımızda oldukça ciddi görünüyordunuz. İnsan sizinle konuşurken iki kere düşünmek zorunda kalacak sanıyordu."

"Gerçekten öyle mi düşünüyordunuz?"

"Biraz."

"Şimdi?"

Camdan dışarı baktım. Soruyu soruşundaki merakı fark etmiştim.

"Şimdi o kadar da korkulacak biri olmadığınızı biliyorum."

Göktuğ gülümseyerek başını hafifçe salladı.

"Bu oldukça sevindirici."

"Yalnız hâlâ biraz ciddi olduğunuzu düşünüyorum."

"Her zaman konuşmak zorunda değilim."

"Ben de zaten sürekli konuşun demedim."

Kısa bir sessizlik oldu. Ardından ikimiz de güldük.

Araba sokağıma döndüğünde Göktuğ yavaşladı ve uygun bir yerde durdu.

"Burada inebilirim."

Emniyet kemerimi çözüp çantamı aldım.

"Tekrar teşekkür ederim. Bıraktığınız için."

"Rica ederim. İyi akşamlar."

"Size de iyi akşamlar."

Kapıyı kapatmadan önce bir an duraksadım.

"Bu arada..."

Göktuğ bana döndü.

"Efendim?"

"Çamlıhemşin konusunda sözünüzü unutmayacağım."

Yüzünde tanıdık, hafif bir gülümseme belirdi.

"Ben de unutmam."

Arabadan indim. Birkaç adım attıktan sonra arkamı döndüğümde hâlâ oradaydı. Elimi hafifçe kaldırıp vedalaştım. O da başıyla karşılık verdi ve ardından uzaklaştı.

Apartmana girerken yüzümdeki gülümsemeyi fark ettim.

Günün yorgunluğu üzerimdeydi ama nedense kendimi iyi hissediyordum.

✯

Eve girdiğimde Esila henüz dönmemişti. Çantamı bıraktım, üzerimi değiştirip mutfağa geçtim. Bir süre sonra telefonuma mesaj geldi.

Esila: Eve geldin mi?

Ben: Geldim. Sen neredesin?

Esila: Alp'le yemekteyiz. Birazdan dönerim.

Ben: Afiyet olsun. Çok geç kalma.

Esila: Tamam anne.

Mesajını görünce güldüm. Telefonu masaya bıraktım.

Sonra aklıma gün içinde yaşananlar geldi. Yeni şirketin adı, dosyalardaki tutarsızlıklar, Mert Bey'in verdiği görevler...

Ve sabah masama bırakılan şekersiz kahve.

Göktuğ'un söylediği birkaç cümle, günün geri kalanındaki konuşmalarımız ve eve kadar süren yolculuk...

Bunların hiçbirinin üzerinde uzun uzun durmamıştım. Yine de bir insanla konuşmanın bu kadar kolaylaşabileceğini fark etmek güzeldi.

Belki de bazı insanları tanımak için büyük olaylara gerek yoktu.

Bazen bir kahve, bazen yarım saatlik bir yolculuk, bazen de hiç beklemediğiniz bir anda kurulan birkaç cümle yeterdi.

Telefonumu yeniden elime alıp saate baktım.

Gün bitmişti.

Ama önümde hâlâ çözülmesi gereken bir dosya, öğrenilecek pek çok şey ve belki de yavaş yavaş tanımaya başladığım biri vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

2okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…