Bölümler 20Şu an: Aynı Masanın İki Ucu
- 1 Alışılmış Bir Gün768 kelime
- 2 Aynı Masanın İki Ucu931 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 Eski defterler711 kelime
- 4 Beklenmedik Ortaklık911 kelime
- 5 Planlanmamış Bir Cumartesi977 kelime
- 6 Beklenmedik Uyum1.280 kelime
- 7 Dört Kişilik Bir Karmaşa2.677 kelime
- 8 Gecenin Öteki Yüzü2.128 kelime
- 9 Bir İsmin Ardında1.414 kelime
- 10 Tesadüf2.040 kelime
- 11 Sınırlar2.569 kelime
- 12 Görünenden Fazlası1.694 kelime
- 13 Biraz Daha Yakın2.551 kelime
- 14 Biraz Daha Yakından4.774 kelime
- 15 Süprizler1.871 kelime
- 16 Üç Gün Kala1.551 kelime
- 17 Gülüşlerin Arasından2.335 kelime
- 18 En Yalın Haliyle2.923 kelime
- 19 Verilen Sözler2.800 kelime
- 20 İstanbul'a Kalan3.931 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah gözlerimi açtığımda ilk yaptığım şey telefonuma bakmak oldu. Saat yediyi gösteriyordu. Dün gece dosyayı incelemek için biraz geç yatmıştım ama bugün geç kalma gibi bir lüksüm yoktu.
Karahan Holding'de toplantımız vardı.
Yataktan kalkıp banyoya yöneldim. Hazırlanırken aklımda hâlâ dün incelediğim belgeler vardı. Ortak yatırım projesi, yerine getirilmeyen sözleşme yükümlülükleri ve karşı tarafın gönderdiği yazışmalar...
İşin göründüğünden biraz daha karışık olduğu belliydi.
Odamdan çıktığımda Esila'yı mutfakta buldum. Saçlarını gelişigüzel toplamış, elinde kahvesiyle telefonuna bakıyordu.
"Günaydın."
Başını kaldırıp bana baktı.
"Vay, bugün alarmı duymuşsun."
"Her sabah seninle uğraşmak zorunda değilim."
"Ben de zaten senin için erken kalktım."
"Ne kadar düşüncelisin."
Kahvemi hazırlarken masanın üzerindeki dosyayı fark ettim.
"Dosyayı yine mi inceliyorsun?" diye sordu.
"Evet. Dün gece birkaç belgeye daha baktım."
"Biraz da kendini düşünsen mi acaba?"
"Sen de biraz işini düşünsen?"
Esila kahkaha attı.
"Sabah sabah başladık yine."
Kahvemi alıp masaya oturdum. Esila karşıma geçti.
"Bu arada bugün nasıl giyineceksin?"
"Normal."
"Normal ne Hira? Holdingin patronuyla görüşeceğiz."
"Esila, kıyafetimizin değil, anlatacaklarımızın önemli olduğu bir toplantıya gidiyoruz."
"Tamam, avukat hanım. Ben sadece güzel görünelim diyorum."
Başımı iki yana salladım.
"Sen önce hazırlan da geç kalmayalım."
"Emredersiniz."
Kahvaltımızı bitirdikten sonra odalarımıza dağıldık. Ben sade, şık bir kombin tercih ettim. Hazırlanıp çantamı kontrol ettim. Dosyalarım, notlarım ve gerekli belgeler yanımdaydı.
Esila salona geldiğinde onu baştan aşağı süzdüm.
"Ne var?" diye sordu.
"Hiç. Hazır mısın?"
"Her zamanki gibi."
"Umarım."
"Şu bakışlarını bir kenara bırak da gidelim."
Gülerek kapıya yöneldim.
✯
Karahan Holding'in binasına ulaştığımızda ilk dikkatimi çeken şey binanın büyüklüğü oldu. Geniş cam cepheli, oldukça modern bir yapıydı. Girişteki güvenlik görevlilerine kendimizi tanıttıktan sonra resepsiyona yöneldik.
"Günaydın. Hira Aydemir ve Esila Eryılmaz Adalet Hukuk Bürosu'ndan geliyoruz. Bir toplantımız vardı."
Görevli bilgisayarından kontrol yaptı.
"Hoş geldiniz. Göktuğ Bey'in asistanına haber veriyorum."
Esila hafifçe bana yaklaştı.
"Vay be, bayağı büyük yermiş."
"Esila, daha kapıdan yeni girdik."
"İnsan bir yorum yapamayacak mı?"
Tam cevap verecektim ki yanımıza genç bir kadın geldi.
"Hira Hanım, Esila Hanım? Hoş geldiniz. Ben Göktuğ Bey'in asistanı Selin. Sizi toplantı odasına alabilirim."
"Memnun olduk," dedim.
Selin bizi asansöre yönlendirdi. Yukarı çıktığımızda geniş bir koridordan geçtik. Duvarlarda şirketin çeşitli projelerine ait fotoğraflar vardı. Çalışanlar oldukça yoğun görünüyordu.
Toplantı odasına girdiğimizde Selin bize oturmamız için yer gösterdi.
"Göktuğ Bey birazdan sizinle olacak. Bir isteğiniz var mı?"
"Teşekkür ederiz, bir şey istemiyoruz," dedim.
Selin odadan çıktı.
Esila çantasını masanın yanına bıraktı ve bana döndü.
"Şimdi söyle bakalım, heyecanlı mısın?"
"Hayır."
"Hiç mi?"
"Esila, toplantıya geldik. Konser izlemeye değil."
"İnsan biraz heyecanlanır."
"Sen ikimizin yerine de heyecanlanıyorsun zaten."
Tam o sırada kapının açıldığını duyduk.
İçeri önce orta yaşlarında bir adam, ardından da uzun boylu bir adam girdi.
Ayağa kalktım.
"Günaydın."
"Günaydın. Hoş geldiniz."
Önce yanındaki adam kendini tanıttı.
"Ben şirketin yönetim kurulu başkan yardımcısı Murat Bey. Tanıştığımıza memnun oldum."
Tokalaştıktan sonra bakışlarım yanındaki adama döndü.
"Ben de Göktuğ Karahan."
Elini uzattı.
"Hira Aydemir."
Tokalaştık.
İlk dikkatimi çeken şey oldukça sakin görünmesiydi. Üzerindeki koyu renk takım elbise, ciddi yüz ifadesi ve kendinden emin tavırlarıyla bulunduğu ortama alışkın olduğu belliydi. Konuşurken acele etmiyor, karşısındakini dikkatle dinliyordu.
"Esila..." diyerek arkadaşımı tanıttım.
"Memnun oldum," dedi Göktuğ.
Hep birlikte yerlerimize oturduk.
Göktuğ masanın başındaki yerine geçti. Önündeki dosyayı açtıktan sonra doğrudan konuya girdi.
"Öncelikle geldiğiniz için teşekkür ederim. Bildiğiniz üzere bu projeyle ilgili bazı sorunlar yaşıyoruz. Sürecin daha fazla uzamasını istemiyoruz."
Söz alarak konuşmaya başladım.
"Dosyayı inceledik. Özellikle sözleşmede yer alan teslim ve ödeme yükümlülükleriyle ilgili bazı tutarsızlıklar dikkatimi çekti. Karşı tarafın hangi gerekçeyle yükümlülüklerini yerine getirmediğini açıklaması gerekiyor."
Göktuğ bakışlarını bana çevirdi.
"Karşı tarafın açıklamalarını yeterli bulmuyoruz. Verilen sözlerin tutulmadığı ortada."
"Anlıyorum. Ancak hukuki süreci doğru yönetebilmemiz için yalnızca şirketinizin değil, karşı tarafın da sunduğu bütün belgeleri değerlendirmemiz gerekiyor."
Kısa bir sessizlik oldu.
Göktuğ dosyanın bir sayfasını çevirdi.
"Yani önce bütün belgeleri inceleyeceksiniz."
"Evet. Ardından nasıl bir yol izlememiz gerektiğini size sunacağız. Gerekiyorsa öncelikle uzlaşma yolunu değerlendirebiliriz. Fakat bu, şirketinizin haklarından vazgeçeceği anlamına gelmez."
Murat Bey başını salladı.
"Bizim de istediğimiz bu. Sürecin kontrollü ilerlemesi."
Esila da konuşmaya katıldı.
"Belgelerin tamamına ulaştığımızda eksik noktaları daha net belirleyebiliriz. Özellikle karşı tarafın son yazışmalarını da görmek istiyoruz."
Göktuğ ona döndü.
"Elbette. İlgili bütün belgeler size iletilecek."
Toplantı boyunca çeşitli ayrıntıları konuştuk. Ben notlarımı alırken Göktuğ zaman zaman sorular sordu. Soruları doğrudandı ve cevapların da aynı açıklıkta olmasını beklediği belliydi.
Bir noktada önümdeki belgeyi kapatıp ona döndüm.
"Bir şeyi daha belirtmek istiyorum. Bu sürecin yalnızca maddi kayıp üzerinden değerlendirilmemesi gerektiğini düşünüyorum. Şirketinizin ticari itibarı da söz konusu."
Göktuğ birkaç saniye bana baktı.
"Haklısınız. Benim için de önemli olan bu."
Toplantı yaklaşık bir saat sürdü. Sonunda gerekli belgelerin büromuza gönderilmesi ve bir sonraki görüşmenin dosya incelemesinden sonra yapılması konusunda anlaştık.
Ayağa kalktığımızda Göktuğ da yerinden kalktı.
"Çalışmalarınızı bekliyorum."
"En kısa sürede dönüş yapacağız," dedim.
Tokalaştıktan sonra Esila'yla birlikte odadan çıktık.
✯
Asansöre bindiğimizde Esila bana döndü.
"Ee?"
"Ne ee?"
"Nasıl buldun?"
"Toplantıyı mı?"
"Hira!"
Gülmemek için kendimi zor tuttum.
"Ne var?"
"Adamı soruyorum."
"Gayet ciddi biri."
"Onu ben de gördüm. Başka?"
"Esila, işe geldik."
"Tamam, tamam. Sormadım say."
Asansörün kapıları açıldığında binanın girişine doğru yürüdük. Dışarı çıktığımızda Esila koluma girdi.
"Bu arada bir şey söyleyeceğim."
"Söyle."
"Adam gerçekten pek gülmüyor."
"Belki de gülmek için bir sebebi yoktur."
"Seninle aynı toplantıya girdi, daha ne olsun?"
Ona dönüp baktım.
"Çok komiksin."
"Teşekkür ederim."
Arabaya doğru yürürken istemsizce güldüm.
Göktuğ Karahan hakkında edindiğim ilk izlenim oldukça netti. Ciddi, mesafeli ve işine fazlasıyla hâkim bir adamdı. Fakat onunla ilgili daha fazla düşünmek gibi bir niyetim yoktu.
Önümüzde çözmemiz gereken bir dosya vardı ve ben işimi en iyi şekilde yapmak istiyordum.
Hem zaten bir insanı tanımak için yalnızca bir saatlik toplantı yeterli değildi.
Bunu henüz bilmiyordum ama Göktuğ Karahan'la yollarımız bir süre daha kesişecekti.
Üstelik bu kez konuşacaklarımız yalnızca işten ibaret olmayacaktı.
Bölüm etkileşimi
