Bölümler 20Şu an: Biraz Daha Yakından
- 1 Alışılmış Bir Gün768 kelime
- 2 Aynı Masanın İki Ucu931 kelime
- 3 Eski defterler711 kelime
- 4 Beklenmedik Ortaklık911 kelime
- 5 Planlanmamış Bir Cumartesi977 kelime
- 6 Beklenmedik Uyum1.280 kelime
- 7 Dört Kişilik Bir Karmaşa2.677 kelime
- 8 Gecenin Öteki Yüzü2.128 kelime
- 9 Bir İsmin Ardında1.414 kelime
- 10 Tesadüf2.040 kelime
- 11 Sınırlar2.569 kelime
- 12 Görünenden Fazlası1.694 kelime
- 13 Biraz Daha Yakın2.551 kelime
- 14 Biraz Daha Yakından4.774 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 Süprizler1.871 kelime
- 16 Üç Gün Kala1.551 kelime
- 17 Gülüşlerin Arasından2.335 kelime
- 18 En Yalın Haliyle2.923 kelime
- 19 Verilen Sözler2.800 kelime
- 20 İstanbul'a Kalan3.931 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah ofise geldiğimde aklım hâlâ dün gece incelediğim belgelerdeydi.
Toplantı kaydının altındaki küçük not, düşündüğümden çok daha fazla soru işareti bırakmıştı. Cem Arslan'ın toplantıdan sonra ayrıca görüşeceği kişinin kim olduğu, bu görüşmenin neden kayıt altına alınmadığı ve en önemlisi bütün bunların ortaklık sona erdikten sonra neden gerçekleştiği...
Çantamı masama bırakıp bilgisayarımı açtım. Esila ise çoktan kahvesini hazırlamış, telefonuyla ilgileniyordu.
"Günaydın," dedim.
"Günaydın. Yüzüne bakılırsa yine o belgelerle uğraşmışsın."
"Biraz."
Esila kahvesinden bir yudum aldı.
"Şu Cem Arslan'ın hayatımızdan çıkması için ne yapmamız gerekiyor acaba?"
"Önce ne yaptığını öğrenmemiz gerekiyor."
"Ben daha kısa bir yol düşünmüştüm ama sen bilirsin."
Gülerek sandalyeme oturdum.
"Şaka bir yana, dün gece bir şey dikkatimi çekti."
Bilgisayarımın ekranını ona çevirdim.
"Bak. Toplantı kaydının altında bu not var. Toplantı sonrası ayrıca görüşülecek. Ama kimin tarafından yazıldığı belli değil."
Esila ekrana yaklaştı.
"Yani toplantıdan sonra bir görüşme daha yapılmış olabilir."
"Olabilir. Ama bununla ilgili hiçbir kayıt yok."
"Belki de özellikle kayda geçirilmemiştir."
"Ben de bundan şüpheleniyorum."
Esila sandalyesine yaslandı.
"Yani koskoca bir ortaklık dosyasının içinde kaybolmuş birkaç belge, kayıtsız toplantılar, gizli görüşmeler... Hira, biz neyin içine girdik?"
"Henüz bilmiyorum."
"Umarım öğrendiğimizde geç kalmış olmayız."
Tam cevap verecektim ki kapının önünde iki tanıdık yüz belirdi.
"Sabah sabah yine neyin toplantısını yapıyorsunuz?"
Alp içeri girerken Göktuğ da arkasından geldi.
Esila başını kaldırdı.
"Seninle ilgili şikâyetlerimizi konuşuyorduk."
Alp hiç şaşırmamış gibi sandalyesini çekti.
"Benimle ilgili konuşulması beni mutlu etti."
Göktuğ dosyasını masaya bıraktı.
"Bu cümleyi kurabilecek kadar kendinden emin olman gerçekten ilginç."
"Özgüven diyoruz biz buna."
"Gerçeklikle bağlantısı olmayan bir özgüven."
Esila kahvesini masaya bıraktı.
"Ben de tam olarak bunu söylüyordum."
Alp ona döndü.
"Sen bugün de benimle uğraşmaya mı karar verdin?"
"Henüz karar vermedim. Günün ilerleyen saatlerine göre değişebilir."
Göktuğ hafifçe gülümsedi. Sonra bakışlarını bana çevirdi.
"Dün gönderdiğim kayda bakabildiniz mi?"
"Evet. Hatta tam da onu konuşuyorduk."
"Öyleyse Mert Bey'in odasında buluşalım. Bu konuyu hep birlikte değerlendirmemiz gerekiyor."
Başımı salladım.
"Tabii."
✯
Mert Bey'in odasına geçtiğimizde bizi bekliyordu. Önümüzdeki dosyaları masaya bıraktıktan sonra doğrudan konuya girdi.
"Dün akşam gelen belgeleri inceleme fırsatım oldu. Açıkçası durum beklediğimizden daha farklı görünüyor."
Göktuğ karşısındaki koltuğa yerleşti.
"Hangi açıdan?"
Mert Bey dosyalardan birini açtı.
"Başlangıçta bütün meselenin ortaklığın sona ermesiyle ilgili olduğunu düşünüyorduk. Taraflar arasında yaşanan anlaşmazlıklar, sözleşmeye aykırı işlemler, maddi kayıplar... Ancak son belgeler, olayın yalnızca bundan ibaret olmayabileceğini gösteriyor."
Alp öne doğru eğildi.
"Yani ortaklık meselesinin dışında başka bir şey mi var?"
"Şimdilik kesin konuşamayız. Fakat bazı şirket kayıtlarında açıklanamayan para hareketleri, gerçeğe aykırı olduğu düşünülen belgeler ve birbirleriyle bağlantılı olabilecek bazı işlemler var."
Esila kaşlarını çattı.
"Bunlar ortaklık sürecinde mi gerçekleşmiş?"
Mert Bey başını iki yana salladı.
"Bir kısmı ortaklık öncesine dayanıyor. Bir kısmı ise ortaklığın sona ermesinden sonra devam etmiş."
Göktuğ önündeki belgeyi inceledi.
"Bu durumda ortaklık, daha geniş bir sürecin yalnızca bir parçası olabilir."
"Ben de aynı ihtimal üzerinde duruyorum," dedi Mert Bey. "Üstelik bazı işlemlerin farklı şirketler üzerinden yürütülmüş olabileceğine dair işaretler var."
Bir süre sessizlik oldu.
Dün gece kafamı kurcalayan soruların cevapları yavaş yavaş şekilleniyordu ama ortaya çıkan tablo hiç de iç açıcı değildi.
"Yani biz başından beri yanlış yere mi odaklandık?" diye sordum.
Mert Bey bana döndü.
"Tam olarak yanlış değil. Ortaklık süreci önemli. Ancak tek başına yeterli değil."
Göktuğ dosyayı kapattı.
"Bu durumda elimizdeki belgeleri yalnızca ticari uyuşmazlık çerçevesinde değerlendiremeyiz."
"Kesinlikle. Fakat burada dikkat etmemiz gereken bir nokta var. Henüz suç işlendiğini kesin olarak söyleyemeyiz. Önce şüpheli işlemlerin ne olduğunu, kimlerle bağlantılı olduğunu ve hangi delillerle desteklendiğini ortaya koymalıyız."
Alp masaya birkaç belge bıraktı.
"Benim bulduğum eski toplantı kayıtları da bu açıdan önemli olabilir. Cem Arslan'ın katıldığı toplantılar, sonradan yapılan görüşmeler ve kayıt altına alınmayan bazı işlemler aynı döneme denk geliyor."
Esila ekrana baktı.
"Yani hepsinin birbirinden bağımsız olduğunu düşünmek biraz zor."
Göktuğ başını salladı.
"Ancak bağlantı olduğunu düşünmemiz, bağlantının kanıtlandığı anlamına gelmiyor."
"Elbette," dedi Esila. "Ben yalnızca aynı dönemde gerçekleşmelerinin tesadüf olmayabileceğini söylüyorum."
Mert Bey yeniden söze girdi.
"Bir başka konu daha var. Eğer belgeler bizi daha geniş kapsamlı ve farklı nitelikteki suç şüphelerine götürüyorsa, dosyanın değerlendirilmesi için yetkili Cumhuriyet Başsavcılığıyla nasıl bir yol izleneceğini belirlememiz gerekecek."
Alp kaşlarını kaldırdı.
"Yani dosya artık yalnızca bizim önümüzdeki ticari mesele değil."
"Öyle görünüyor. Ancak hangi suçun hangi yetki alanına girdiğini, hangi makamın görevli olduğunu ve dosyanın nasıl ayrıştırılacağını incelememiz gerekiyor."
Göktuğ arkasına yaslandı.
"Önce elimizdeki bütün belgeleri bir araya getirelim. Özellikle Cem Arslan'ın katıldığı toplantıların içeriğine ulaşmamız gerekiyor."
"Ben eski yöneticiyle görüşmeye çalışacağım," dedi Alp.
Mert Bey başını salladı.
"İyi olur. Fakat görüşmenin içeriği ve elde edilecek bilgilerin doğrulanması önemli. Kimsenin yalnızca beyanıyla hareket etmeyeceğiz."
Esila önündeki notları topladı.
"Ben şirketler arasındaki para hareketlerini ve tarihlerdeki tutarsızlıkları karşılaştıracağım."
"Ben de yazışmaları yeniden inceleyeceğim," dedim. "Özellikle toplantı kayıtlarıyla aynı tarihlere denk gelen belgeleri ayırırım."
Göktuğ bana baktı.
"Ben de arşiv kayıtları için gerekli başvuruları yapacağım."
Mert Bey dosyayı kapattı.
"Bugünlük bu kadar. Yarın yeniden bir araya gelip değerlendirme yapacağız. Ancak bugün hepinizin aynı konu üzerinde çalışmasına gerek yok. Belgeleri düzenleyip yarınki toplantıya hazır hâle getirin."
Odadan çıktığımızda Alp derin bir nefes aldı.
"Ben açıkçası bu kadar büyüyeceğini düşünmemiştim."
Göktuğ ona baktı.
"Zaten sorun da bu. Sen bir şeyin büyümesini bekliyorsun, sonra büyüyünce şaşırıyorsun."
Alp başını iki yana salladı.
"İnsan bazen arkadaşından destek bekliyor."
"Ben de bazen arkadaşımın işini zamanında yapmasını bekliyorum. İkimiz de hayal kırıklığına uğruyoruz."
Esila güldü.
"İkinizin arasındaki arkadaşlık gerçekten araştırılması gereken ayrı bir dosya."
"Ben yıllardır söylüyorum," dedi Alp. "Bu adamla çalışmak kolay değil."
Göktuğ hiç düşünmeden cevap verdi.
"İstifa edebilirsin."
"İşimi seviyorum."
"Benimle çalışmayı değil yani?"
"Onu henüz değerlendirmedim."
Esila başını salladı.
"Allah sabır versin ikinize de."
✯
Öğleye doğru ofiste herkes kendi işine dağılmıştı.
Ben belgelerin tarihlerini karşılaştırırken Esila masama gelip çantasını aldı.
"Ben birazdan çıkacağım."
Başımı kaldırdım.
"Nereye?"
"Eski liseden bir arkadaşım Ankara'ya gelmiş. Uzun zamandır görüşmüyorduk. Bir de kitap bakacağız, yakınlarda birkaç yere uğrarız."
"Ne zaman döneceksin?"
"Çok sürmez. Akşama doğru burada olurum."
"Tamam. Bir şeye ihtiyacın var mı?"
"Yok. Sen işine bak."
Çantasını omzuna taktıktan sonra masama eğildi.
"Bu arada akşam eve geç kalırsam sen yemek ye,beni bekleme."
"Tamam."
"Çok kırıcı bir ev arkadaşısın."
"Ne alaka şimdi?"
"Sensiz boğazımdan geçmez diyebilirdin mesela."
"Esila benden bunları bekleme canım ben senin sevgilin değilim."
Esila gülerek uzaklaştı.
Ben de yeniden belgelerime döndüm.
✯
Akşamüstü eve geldiğimde Esila henüz dönmemişti.
Üzerimi değiştirip mutfağa geçtim. Kendime bir şeyler hazırladıktan sonra salondaki masaya belgeleri yaydım. Yarınki toplantı için eksik kalan notları tamamlamam gerekiyordu.
Telefonumun ekranı birkaç kez aydınlandı. Önce Esila'dan bir mesaj geldi.
"Ben biraz gecikeceğim, sen yemeğini ye."
Ardından bir mesaj daha.
"Bu arada kitap işini hallettim."
Gülümsedim. Esila'nın kitap alışverişine çıkacağını söylemesine rağmen gün boyunca tek bir kitap fotoğrafı bile göndermemesi ayrıca onu geçtim anlık atmaması biraz garipti ama üzerinde durmadım.
Bir süre sonra yeniden çalışmaya başladım.
Yaklaşık yarım saat geçmişti ki marketten almam gereken birkaç şey olduğunu fark ettim. Defterimi kapatıp çantamı aldım.
Ardından evden çıktım.
✯
Yakındaki marketten eksiklerimi aldıktan sonra dönüş yolunda telefonum çaldı.
Arayan Esila'ydı.
"Efendim?"
"Ne yapıyorsun?"
"Markete çıkmıştım. Eve dönüyorum."
"Bir şey soracağım. Evde benim siyah hırkam var mı?"
"Var. Neden?"
"Yok, öyle sordum."
"Esila, hırkanı neden soruyorsun?"
"Merak ettim."
"Sen iyi misin?"
"Gayet iyiyim. Sen eve geç, sonra konuşuruz."
Telefonu kapattı.
Bir an ekrana baktım. Esila'nın bu kadar anlamsız bir telefon konuşması yapmasının altında bir şey olduğunu düşünmeye başlamıştım.
Ama ne olduğunu henüz bilmiyordum.
✯
Esila, Alp'in gönderdiği konuma ulaştığında telefonunu çantasına koyup kafeye girdi.
Alp pencere kenarındaki masada oturuyordu. Onu görünce ayağa kalktı.
"Sonunda."
Esila çantasını sandalyeye bıraktı.
"Ne oldu? Çok mu bekledin?"
"On iki dakika."
"Demek saydın."
"Başka yapacak bir şeyim yoktu."
"Telefonun vardı."
"Senin gelmeni beklerken telefonla uğraşmak istemedim."
Esila bir an durdu. Sonra yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
"Bu bir iltifat mıydı?"
Alp sandalyesine yaslandı.
"İstersen öyle kabul edebilirsin."
"Ben genelde işime gelen şeyleri öyle kabul ederim."
"Fark ettim."
Garson yanlarına geldiğinde Alp menüyü Esila'ya uzattı.
"Ne içersin?"
"Kahve."
"Onu anladım. Ne kahvesi?"
"Latte."
Alp garsona dönüp siparişleri verdi.
Esila etrafına bakındı.
"Burası güzelmiş."
"Ben de öyle düşündüm."
"Sen mi buldun?"
"Evet."
"Şaşırdım."
Alp kaşlarını kaldırdı.
"Neden?"
"Bir yere zamanında gelebileceğine bile şaşırırken mekân seçimine şaşırmamam mı gerekiyor?"
Alp gülmeye başladı.
"Sen gerçekten insanın sinirlerini zorlayan birisin."
"Teşekkür ederim."
"Rica ederim."
Kahveler geldiğinde Esila bardağını eline aldı.
"Şimdi anlat bakalım. Neden buluşmak istedin?"
Alp birkaç saniye onu izledi.
"Öyle. Konuşalım istedim."
"Telefonla konuşamıyor muyuz?"
"Konuşuyoruz."
"Ee?"
"Yüz yüze konuşmak daha güzel."
Esila'nın yüzündeki gülümseme biraz değişti.
"Bugün çok farklısın."
"Nasıl?"
"Daha az konuşuyorsun."
Alp kahvesinden bir yudum aldı.
"Sen gelince ne söyleyeceğimi unutuyorum."
Esila gözlerini ona çevirdi.
"Alp."
"Efendim?"
"Bu cümleleri nereden buluyorsun?"
"İçimden geliyor."
"İnanayım mı?"
"İstersen deneyebilirsin."
Esila başını hafifçe eğerek gülümsedi.
"Biraz fazla özgüvenli konuşuyorsun."
"Sen de biraz fazla gülümsüyorsun."
"Ben zaten güler yüzlü biriyim."
"Ben de zaten dikkatli biriyim."
"Ne alaka?"
"Seni izliyorum."
Esila bu kez gerçekten ne cevap vereceğini bilemedi. Kahvesine uzanırken Alp'in yüzündeki gülümseme daha da belirginleşti.
"Ne oldu? Cevap mı bulamadın?"
"Bir an için susmanın iyi bir fikir olabileceğini düşündüm."
"Benimle ilgili mi?"
"Genel olarak."
Alp kahkaha attı.
Bir süre gündelik şeylerden konuştular. Esila'nın sevdiği kitaplardan, Alp'in iş dışında neler yaptığına, Ankara'da ne kadar zamandır yaşadığına kadar pek çok konu açıldı.
"Sen nerelisin?" diye sordu Esila.
Alp bardağını masaya bıraktı.
"Mardinliyim."
Esila'nın yüzü aydınlandı.
"Gerçekten mi?"
"Evet. Midyat."
"Ben Bitlisliyim. Tatvan."
Alp şaşırmış gibi kaşlarını kaldırdı.
"Demek komşuyuz."
"Sayılırız."
"Hiç Mardin'e gittin mi?"
"Tabii ki. Çocukluğumun bir kısmı Bitlis'te geçti. Mardin'e de birkaç kez gittik."
"Ben de Tatvan'a geldim."
Esila şaşırdı.
"Ne zaman?"
"Çocukken. Ailemle. Van Gölü'nü hatırlıyorum. Bir de herkesin birbirini tanıdığı o küçük yer hissini."
Esila gülümsedi.
"Bizim oralarda öyle. Bir yere gidersin, bir bakmışsın annenin arkadaşının kuzeninin komşusu seni tanıyor."
Alp kahkaha attı.
"Bizde de aynı. Midyat'ta bir haberin senden önce ailene ulaşması çok normal."
"Demek ki memleketlerimizde gizli haberleşme ağı var."
"Üstelik ücretsiz."
Esila güldü.
"Bir de yemeklerimiz var tabii."
Alp hemen araya girdi.
"Şimdi bak, Mardin yemekleri konusunda tartışmaya girmeyelim."
"Ben daha bir şey söylemedim."
"Söyleyecektin."
"Sen benim ne söyleyeceğimi nereden biliyorsun?"
"Yüzünden anlaşılıyor."
Esila kaşlarını kaldırdı.
"Ne kadar iddialısın."
"Bekle, daha yeni başlıyoruz."
"Öyle mi?"
Alp hafifçe öne eğildi.
"Bir gün Mardin'e gidersen seni gezdiririm. Sonra da hangi mutfağın daha iyi olduğuna karar veririz."
Esila gülümsedi.
"Yani bir gün Mardin'e gelmemi mi istiyorsun?"
"Ben teklifimi yaptım. Gerisi sana kalmış."
Esila bardağını eline aldı.
"Bakacağız."
Alp başını salladı.
"Ben bunu evet olarak kabul ediyorum."
"Sen her şeyi kendi istediğin gibi kabul ediyorsun zaten."
"İşimi kolaylaştırıyor."
✯
Aynı saatlerde marketten aldıklarımı taşırken kafelerin bulunduğu sokağa girmiştim.
Biraz ilerideki kafeye gözüm takıldı.
Önce tanıdık bir çanta gördüm. Ardından o çantanın sahibini.
Esila.
Bir an duraksadım.
Yanındaki kişiye baktığımda ise şaşkınlığım daha da arttı.
Alp.
İkisi pencere kenarındaki masada oturmuş, kahvelerini içiyorlardı. Üstelik Esila öyle bir gülüyordu ki karşısındaki kişinin anlattığı şeyin oldukça eğlenceli olduğu belliydi.
Olduğum yerde birkaç saniye kaldım.
Sonra kendi kendime konuşmaya başladım.
"Arkadaş... Liseden arkadaş..."
Telefonumu çıkarıp Esila'yı aramayı düşündüm. Ama sonra vazgeçtim.
Biraz daha dikkatlice baktığımda Alp'in de ona doğru eğildiğini, konuşurken gözlerini ondan ayırmadığını fark ettim.
Kaşlarımı kaldırdım.
"Vay be."
Tam o sırada telefonuma bir mesaj geldi.
Esila:
"Sen eve geçtin mi?"
Ekrana bakıp kafeye yeniden göz gezdirdim.
Ardından cevap yazdım.
"Henüz değil."
Birkaç saniye sonra bir mesaj daha geldi.
"Tamam, ben de birazdan çıkacağım."
Gülmemek için kendimi zor tuttum.
"Tabii, sen birazdan çıkarsın."
Mesajı gönderdikten sonra kafeye girdim.
Kapının açılmasıyla Esila başını kaldırdı.
Göz göze geldik.
Yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu.
Alp de bana baktı.
Ben çantamın askısını düzelterek masalarına doğru ilerledim.
"İyi akşamlar."
Esila birkaç saniye bana baktı.
"Hira..."
"Efendim?"
Alp dudaklarının arasından küçük bir gülümsemeyle konuştu.
"Merhaba Hira Hanım."
"Merhaba Alp Bey."
Esila hemen araya girdi.
"Sen burada ne yapıyorsun?"
"Marketten geliyorum. Yakınlardan geçerken uğrayayım dedim."
Alp başını hafifçe eğdi.
"Ne güzel bir tesadüf."
Ona baktım.
"Gerçekten öyle."
Esila sandalyesinde kıpırdandı.
"Sen... Eve mi gidiyordun?"
"Evet."
"Yani..."
"Yani?"
Alp araya girdi.
"Bir şey içmek ister misiniz?"
"Teşekkür ederim, ben zaten evde içeceğim."
Esila dudaklarını birbirine bastırdı.
"Hira, aslında..."
"Liseden arkadaşınla mı görüşüyorsun?"
Alp başını öne eğip gülmeye başladı.
Esila gözlerini kapattı.
"Ben bunu açıklayabilirim."
"Hiç zahmet etme. Arkadaşınla kitap alışverişine çıktığını söylemiştin. Kitapları göremedim ama kahveler gayet güzel görünüyor."
Alp gülmesini durdurmaya çalışıyordu.
Esila ona döndü.
"Sen de bir şey söyleyecek misin?"
Alp ellerini iki yana açtı.
"Ben yalnızca kahve içmeye davet ettim."
"Çok yardımcı oldun, teşekkür ederim."
Ben sandalyenin arkasına yaslandım.
"Ne zamandır görüşüyorsunuz?"
Esila gözlerini bana çevirdi.
"Bugün."
"Ne zamandır konuşuyorsunuz?"
Kısa bir sessizlik oldu.
Alp kahvesinden bir yudum aldı.
"Bir süredir."
Başımı yavaşça salladım.
"Anladım."
Esila hemen konuştu.
"Hira, bunu büyütme."
"Büyütmüyorum. Ben yalnızca çok merak ettim."
"Hiç de öyle görünmüyorsun."
"Yüzüm yanıltıcı olabilir."
Alp yeniden güldü.
"Esila Hanım, bence Hira Hanım'a bir kahve ısmarlayalım. Böylece kendimizi daha iyi açıklayabiliriz."
Esila ona döndü.
"Sen gerçekten hiç susmayacak mısın?"
"Senin yanında pek mümkün görünmüyor."
Tam cevap verecektim ki arkamdan tanıdık bir ses geldi.
"Hira?"
Döndüğümde Göktuğ'u gördüm.
Önce bana, ardından masadakilere baktı.
"Burada ne yapıyorsunuz?"
Bir an Esila'ya, sonra Alp'e baktım.
"Ben de tam bunu soruyordum."
Göktuğ'un bakışları Alp'e kaydı.
"Senin burada ne işin var?"
Alp arkasına yaslandı.
"Arkadaşlarımla kahve içiyorum."
Göktuğ kaşlarını kaldırdı.
"Arkadaşların?"
Alp Esila'yı işaret etti.
"Bir de Hira geldi."
Göktuğ'un bakışları Esila'ya döndü.
"Anladım."
Esila ellerini masanın üzerinde birleştirdi.
"Bakın, bu kadar büyütülecek bir şey yok."
Göktuğ sandalyenin arkasına elini koydu.
"Ben daha hiçbir şey söylemedim."
"Yüzünüz söylüyor."
Alp hemen araya girdi.
"Ben de aynı şeyi söyledim. Hira Hanım da yüz ifadeleri konusunda oldukça başarılı."
Göktuğ ona baktı.
"Senin bu kadar konuşmana şaşırmadım."
"Ben de senin gelmene şaşırmadım."
"Ben buraya bir dosya almak için gelmiştim."
Alp başını salladı.
"Tabii."
Göktuğ gözlerini kıstı.
"Ne demek tabii?"
"Hiç. Çok doğal."
Esila gülmemek için dudaklarını ısırdı.
Göktuğ bana döndü.
"Siz de mi marketten geliyordunuz?"
"Evet. Birkaç eksik vardı."
"İsterseniz birlikte dönelim. Ben de ofise uğrayacaktım."
"Olur."
Esila hemen araya girdi.
"Sen gidiyor musun?"
Ona baktım.
"Birazdan."
"Yani şimdi mi?"
"Esila, eve dönüyorum."
Alp başını eğerek gülümsemeye devam ediyordu.
Göktuğ da artık durumu anlamış gibiydi.
"Sanırım biz yanlış zamanda geldik."
Alp hemen cevap verdi.
"Yok, tam zamanında geldiniz. Sohbetimize renk kattınız."
Göktuğ sandalyesini hafifçe çekti.
"Senin sohbetine renk katmak için ayrıca birine ihtiyaç olduğunu sanmıyorum."
Esila kahkaha attı.
"Ben gidiyorum artık. Siz burada birbirinizi yiyebilirsiniz."
Alp ona döndü.
"Benimle vedalaşmadan mı?"
Esila bir an durdu.
"Yarın görüşürüz."
"Yarın mı?"
"Ne var?"
"Yarın görüşmek için bir sebep arıyordum da."
Esila'nın yanaklarına hafif bir renk geldi.
"İşimiz var."
"Ben de işimizi soruyordum zaten."
Göktuğ başını iki yana salladı.
"Alp, kalkıyoruz."
"Bir dakika."
"Ne var?"
"Bir kahvem daha var."
Göktuğ saate baktı.
"Senin kahven bitene kadar burada yaşlanacağız."
Alp kahvesini eline aldı.
"İşte arkadaşlık böyle bir şey. İnsanın keyfine saygı duymak."
Ben gülerek masadan uzaklaştım.
Esila da çantasını alıp ayağa kalktı.
Kafeden çıktığımızda Göktuğ yanımda yürümeye başladı. Alp ise birkaç adım geride Esila'yla konuşuyordu.
"Demek arkadaş ziyareti," dedi Göktuğ.
Başımı ona çevirdim.
"Öyle görünüyordu hemde lise arkadaşı."
"Esila'nın da Alp'inde arkadaşlık anlayışı biraz farklı galiba."
"Sanırım."
İkimiz de güldük.
Arkamızdan Alp'in sesi geldi.
"Biz sizi duyabiliyoruz haberiniz olsun!"
Göktuğ arkasına dönmeden cevap verdi.
"Duyabiliyor olmanız güzel. Belki bir gün dürüst olmayı da öğrenirsiniz."
✯
Eve döndüğümüzde Esila'nın yüzündeki gülümseme hâlâ kaybolmamıştı.
Çantamı bırakıp mutfağa geçtim. Esila da arkamdan geldi.
"Bir şey söyleyeceğim."
"Buyur."
"Bugün biraz abarttın."
Buzdolabından suyu çıkarıp ona baktım.
"Ben mi?"
"Evet, sen."
"Ben ne yaptım?"
"Alp'in yanında öyle konuşman..."
"Nasıl konuşmuşum?"
Esila derin bir nefes aldı.
"Tamam, anladım. Sen beni biraz daha uğraştıracaksın."
Gülmeye başladım.
"Esila, sen bana liseden arkadaşınla buluşacağını söyledin."
"Çünkü..."
"Çünkü ne?"
"Çünkü seninle konuşmaya başlasam yüzünden anlarsın diye düşündüm."
"Ne anlayacağım?"
Esila bir an sustu.
Sonra tezgâha yaslandı.
"Alp'le görüşeceğimi."
Gözlerimi büyüttüm.
"Yani bilerek mi sakladın?"
"Biraz."
"Ne zamandır konuşuyorsunuz?"
Esila saçlarını kulağının arkasına attı.
"Bir süredir. Önce işle ilgili konuşuyorduk. Sonra arada mesajlaşmaya başladık. Sonra..."
"Sonra?"
"Sonra bugün buluşalım dedi."
Gülümsedim.
"Sen de kabul ettin."
"Biraz düşünmem gerekti."
"Ne kadar?"
"Yaklaşık 30 saniye falan."
Kahkaha attım.
"Esila!"
"Ne yapayım? Sürekli mesajlaşmaktan sıkılmıştım."
"Alp'ten hoşlanıyor musun?"
Esila su bardağını eline aldı.
"Henüz bilmiyorum."
Ona baktım.
"Esila."
"Tamam, biraz."
"Biraz mı?"
"Çok soru soruyorsun."
"Sen olsan daha fazlasını sorardın."
Esila gülümsedi.
"Haklısın."
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra Esila bana döndü.
"Bu arada Göktuğ da geldi."
"Fark ettim."
"Birlikte mi geldiniz?"
"Hayır, tesadüfen karşılaştık."
"Tesadüfen..."
"Esila, başlama."
"Ben hiçbir şey demedim."
"Yüzün diyor."
Esila kahkahasını tutamadı.
"Galiba bugün ikimizin de yüzü bizi ele verdi."
✯
Ertesi gün ofise geldiğimizde Esila her zamankinden daha özenli görünüyordu.
Saçını düzeltirken aynaya bakıyor, telefonunu sık sık kontrol ediyordu.
"Bugün bir yere mi gideceksin?" diye sordum.
"Hayır."
"Öyle görünmüyor."
"Nasıl görünüyormuşum?"
"Birini bekliyormuş gibi."
Esila telefonunu masaya bıraktı.
"Seninle konuşmak gerçekten çok zor."
Gülümseyerek bilgisayarımı açtım.
Tam o sırada Alp ve Göktuğ içeri girdi.
Alp'in bakışları doğrudan Esila'yı buldu.
"Günaydın."
Esila başını kaldırdı.
"Günaydın."
"Bugün erken gelmişsiniz."
"Her zamanki saatimde geldim."
"Ben de sizi görmek için erken geldim."
Esila bir an duraksadı.
Sonra bilgisayarına döndü.
"İşimize bakalım mı?"
Alp gülümsedi.
"Tabii. Nasıl isterseniz."
Göktuğ yanımıza gelip dosyalarını bıraktı.
"Bir şey mi kaçırdım?"
"Hayır," dedim.
Göktuğ Esila'yla Alp'e baktı.
"Öyleyse neden ikiniz de birbirinize bakıp duruyorsunuz?"
Alp sandalyesini çekti.
"Ben yalnızca günaydın dedim."
Göktuğ başını salladı.
"Anladım. Bugün de günaydın demek için özel bir hazırlık yapmışsın."
Esila gülmeye başladı.
Alp ona baktı.
"En azından biri takdir ediyor."
Göktuğ dosyasını açtı.
"Ben seni yıllardır takdir edemiyorum. Yeni bir şey değil."
✯
Toplantı saatinde hepimiz büyük toplantı odasında toplandık.
Mert Bey, önceki gün yapılan araştırmaların sonuçlarını değerlendirmeye başladı.
Alp, eski yönetim kadrosundan bir isimle iletişime geçtiğini ancak görüşmenin henüz kesinleşmediğini anlattı.
Esila hazırladığı karşılaştırma tablosunu ekrana yansıttı.
"Burada üç ayrı tarihte gerçekleşen para hareketleri var. Bunların tamamı farklı şirketler üzerinden yapılmış. Ancak işlem açıklamalarında birbirine benzeyen ifadeler kullanılmış."
Göktuğ ekrana yaklaştı.
"Bu şirketlerin ortakları arasında bağlantı var mı?"
"Şimdilik kesin bir bağlantı kuramadım. Ancak ikisinin aynı danışmanlık şirketinden hizmet aldığı görülüyor."
Ben de kendi hazırladığım notları açtım.
"Bu tarihlerden ikisi, Cem Arslan'ın katıldığı toplantılarla örtüşüyor. Üçüncü tarih ise ortaklığın sona ermesinden sonra."
Mert Bey belgeleri inceledi.
"Bu durumda toplantı kayıtlarıyla şirket hareketlerini birlikte değerlendirmemiz gerekiyor. Henüz kesin bir sonuca ulaşmış değiliz ama ortaklık meselesinin dışında başka bir sürecin bulunabileceği ihtimali güçleniyor."
Göktuğ başını salladı.
"Özellikle toplantı sonrası yapılan görüşmenin içeriğine ulaşabilirsek önemli bir noktayı aydınlatabiliriz."
Alp önündeki dosyayı kapattı.
"Ben bu görüşmenin yapıldığı dönemde görevde olan yöneticiyle tekrar konuşacağım."
"İyi olur," dedi Mert Bey. "Ancak bu kez görüşmenin tarihini ve içeriğini mümkün olduğunca netleştirmeye çalışalım."
Toplantı devam ederken Alp'in telefonu masanın üzerinde titredi.
Ekrana kısa bir bakış attı.
Ardından Esila'ya doğru eğildi.
"Bir şey soracağım."
Esila ona döndü.
"Sor."
"Öğle arasında kahve içmeye çıkıyor muyuz?"
Esila kaşlarını kaldırdı.
"Şu an toplantıdayız."
"Ben de öğle arasını soruyorum."
"İşimiz var."
"İşimiz bitince?"
Esila gülümsemesini saklamaya çalıştı.
"Bakarız."
Alp başını salladı.
"Ben bunu evet olarak kabul ediyorum."
Esila ona doğru eğildi.
"Sen her şeyi kendi istediğin gibi kabul etmeyi ne zaman bırakacaksın?"
"Sen bana hayır demeyi ne zaman öğreneceksin?"
Esila bir an sustu.
Sonra gülümseyerek önündeki dosyaya döndü.
"Çok konuşuyorsun."
Alp de önüne döndü.
"Seninle konuşurken biraz heyecanlanıyorum."
Esila'nın kalemi elinde durdu.
Göktuğ ise karşı taraftan ikisini izliyordu.
"Bir şey mi kaçırıyorum?"
Alp hemen doğruldu.
"Hayır."
Esila da aynı anda konuştu.
"Hayır."
Göktuğ ikisine baktı.
"İlginç. İlk kez aynı anda aynı şeyi söylediniz."
Ben gülmemek için başımı önüme eğdim.
Esila bana bakıp gözlerini devirdi.
Toplantının geri kalanında ikisi de işine odaklanmaya çalıştı. Ancak Alp'in arada bir Esila'ya bakması, Esila'nın da bunu fark ettiğinde gülümsemesini saklaması gözümden kaçmadı.
✯
Toplantı sona erdiğinde Göktuğ bazı belgeleri Mert Bey'e teslim etmek için odada kaldı.
Bende hava almak için terasa çıktım. Ankara'nın soğuğu yüzüme vurunca rahatladım. Ardından kapıdan Göktuğ girdi.
"Sizde mi burdaydınız?" diyerek yanıma geldi.
"Evet, hava almaya çıktım."
"Bende."
Göktuğ ellerini cebine koyup bana döndü.
"Bu arada, nerelisiniz?"
"Ankaralıyım. Çankaya'da büyüdüm. Siz?"
"Rizeliyim."
"Rize mi?"
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
Göktuğ gülümseyerek başını salladı.
"Rize. Çamlıhemşin."
"Gerçekten mi? Hiç beklemiyordum."
"Neden?"
"Bilmem. Ankara'da büyüyünce insan karşısındakinin de buralı olduğunu düşünmeye başlıyor galiba. Ama Karadenizli olmanıza şaşırdım."
"İyi anlamda mı, kötü anlamda mı?"
"Kesinlikle iyi anlamda."
Göktuğ hafifçe güldü.
"Karadeniz'le aranız pek yok sanırım."
"Aslında tam tersi. Karadenizli olmasam da Karadeniz'e karşı inanılmaz bir ilgim var. Neredeyse her şeyini bilirim desem abartmış olmam."
Göktuğ bu kez gerçekten şaşırmıştı.
"Öyle mi? Mesela neleri?"
"Her şeyi demeyelim ama epey şey biliyorum. Şehirlerini, ilçelerini, yaylalarını, yemeklerini... Özellikle Rize'yi, Trabzon'u, Artvin'i çok merak ediyorum. Bir de o yeşilliklerini, dağlarını, derelerini gördükçe insanın orada yaşamak isteyesi geliyor."
"Demek memleketimi benden önce araştırmışsınız."
Güldüm.
"Belki de."
"Çamlıhemşin'i de biliyor musunuz?"
"Tabii ki! Ayder Yaylası, Fırtına Deresi... Bir de o taş köprüleriniz var. Fotoğraflarını gördüm. Gerçekten çok güzel yerler."
Göktuğ başını hafifçe yana eğdi.
"Fotoğraflardan gördüğünüz kadar güzel değil."
"Nasıl yani?"
"Daha güzel. Fotoğrafta o havayı alamıyorsunuz. Sabah erken saatlerde sis dağların arasına çöker. Her yer yemyeşildir. Bir de dere sesi vardır. İnsan bazen hiçbir şey yapmadan saatlerce oturabilir."
Onu dinlerken istemsizce gülümsedim.
"Bakın, şu an bile gitmek istedim."
"Bir gün gidersiniz."
"Umarım. Hatta bir gün özellikle Çamlıhemşin'i görmek istiyorum."
"Gelirseniz gezdiririm."
Bu kadar rahat söylemesi karşısında kısa bir an duraksadım. Ardından gülümseyerek cevap verdim.
"Öyle hemen söz vermeyin. Sonra gerçekten gelirim."
Göktuğ güldü.
"Ben sözümü tutarım."
"İyi, bunu bir kenara yazdım."
Bir süre manzarayı izledik. Sonra Göktuğ yeniden konuştu.
"Peki, Karadeniz'e bu kadar ilginiz varsa müziklerini de dinliyorsunuzdur diye düşünüyorum."
"Bayılıyorum!"
Cevabım biraz fazla hızlı çıkmış olmalıydı ki Göktuğ gülerek bana döndü.
"Bu kadar emin cevap beklemiyordum."
"Gerçekten bayılıyorum. Özellikle Karadeniz türküleri... Kemençe sesi duyduğumda hemen dikkatimi çekiyor. Horon havalarını da çok seviyorum. Hatta bazen durup dururken açıp dinlediğim oluyor."
"Horon da oynayabiliyor musunuz?"
Bu kez gülümseyerek başımı salladım.
"Hem de çok severek. Horon oynamayı gerçekten çok seviyorum."
Göktuğ şaşkınlıkla yüzüme baktı.
"Karadenizli olmadığınız hâlde?"
"Ne olmuş? Horon oynamak için Karadenizli olmak mı gerekiyor?"
Gülerek ellerimi iki yana açtım.
"Ben yöresel oyunları çok severim zaten. Kaşık oyunu, horon... Bildiğim birçok oyun var. Arkadaşlarımla bir araya geldiğimizde müzik açıldı mı bizi yerimizde tutamazsınız. Hatta çoğu zaman oyunu başlatan ben olurum."
"Demek arkadaş ortamının eğlence sorumlusu sizsiniz."
"Biraz öyle. Hele ki sevdiğim bir müzik çalmaya başladıysa oturmam mümkün değil."
"Horonun farklı türlerini de biliyor musunuz?"
"Elbette. Sadece bildiğim birkaç hareketten ibaret değil. Farklı horonları da oynarım. Müziğin ritmine göre ayak uydurmayı seviyorum. Tabii her seferinde aynı şekilde oynamıyorsunuz, müziğin kendine göre bir havası var."
Göktuğ gülümseyerek başını salladı.
"Şimdi şaşırdım işte."
"Niye? Karadeniz'e bu kadar ilgim olduğunu söyledim."
"İlgili olduğunuzu biliyordum ama horon konusunda da bu kadar bilgili olduğunuzu tahmin etmemiştim."
"Bir gün denk gelirseniz görürsünüz."
"Memnuniyetle. Ama o zaman benim de size eşlik etmem gerekir."
"Zaten öyle olacak. Ben size kaşık oyununu öğreteyim, siz de bana horonun daha farklı figürlerini gösterin."
"Rizeli birine kaşık öğretmek mi?"
"Ben de Ankara'dan çıkıp Karadeniz'e meydan okuyorum işte."
Göktuğ kahkaha attı.
"Anlaşılan oldukça iddialısınız."
"Gayet. Üstelik kaşık oyununda da iddialıyım. Bizim oralarda çok iyi kaşık oynanır. Ben de küçük yaştan beri görerek, oynayarak büyüdüm. Arkadaşlarımla bir araya geldiğimizde bazen saatlerce oynarız."
"Öyleyse bir gün karşılaştırırız. Siz kaşık oyununu gösterirsiniz, ben de horonda size eşlik ederim."
"Olur. Ama baştan söyleyeyim, kolay kolay pes etmem."
"Ben de."
Birbirimize bakıp güldük.
Göktuğ bir süre gülümseyerek bana baktı.
"Şimdi merak ettim. Ankaralı olmasaydınız nereli olmak isterdiniz?"
Sorusu beklemediğim bir yerden gelmişti. Bir saniye duraksadım.
" Karadenizli olmak isterdim."
Göktuğ kaşlarını hafifçe kaldırdı.
"Gerçekten mi?"
"Evet. Küçüklükten beri düşüncem hep bu yöndeydi, hiç değişmedi."
"Neden?"
"Bir sürü nedeni var. Öncelikle doğası... O yemyeşil dağlar, yaylalar, dereler. Her tarafın bu kadar canlı ve güzel olması çok hoşuma gidiyor. Bir de o sisli sabahlar, ahşap evler... Bilmiyorum, bana çok huzurlu geliyor.Sanki oraya gitsem, yaylaya çıksam hiç bir sorunum kalmıcakmış gibi."
Göktuğ dikkatle dinliyordu.
"Başka?"
"Şarkıları tabii. Karadeniz müziklerine bayılıyorum demiştim. Bir de insanların konuşma tarzı, şiveleri... Çok hoşuma gidiyor. Bazen birinin Karadeniz şivesiyle konuştuğunu duyunca istemsizce gülümsüyorum. Ve sanki orası beni kendine çekiyormuş gibi hissediyorum."
"Derler ki, bir şehir sizi çekiyorsa o şehirde sizi bekleyen bir hikâye vardır."
Söylediği söz karşısında duraksayıp düşünsemde "Belki de" diye cevap verdim.
Göktuğ gülerek başını salladı.
"Demek bizim memlekete karşı ayrı bir sempatiniz var."
"Biraz değil, bayağı var."
"Bu kadar anlattıktan sonra Çamlıhemşin'e gitmezseniz ayıp olur."
"Ben zaten gitmek istiyorum. Sadece fırsat olmadı."
"Fırsat yaratılır."
"Öyle diyorsunuz ama..."
"Bir gün yolunuz düşerse haber verirsiniz. Ben de size fotoğraflarda gördüğünüz yerlerin aslında nasıl olduğunu gösteririm."
"Tamam. Ama sonra bütün Karadeniz'i gezdirmek zorunda kalmayın."
"Orası biraz zor. Bir kere gelince devamı gelir."
Gülerek başımı salladım.
"Anlaşıldı. Karadeniz konusunda ikna etmeye çalışıyorsunuz."
"İkna etmeme gerek var mı? Zaten gelmek istiyorsunuz."
Bu kez ben de güldüm.
"Haklısınız."
Kısa bir sessizlik oldu. Göktuğ bakışlarını yeniden manzaraya çevirdi.
"Peki, Ankara'yı seviyor musunuz?"
"Seviyorum. Sonuçta büyüdüğüm yer. Alıştığım sokaklar, bildiğim insanlar... Ama bazen insan başka yerleri de merak ediyor."
"Ben de öyle. Ankara'da yaşamayı seviyorum ama insan memleketini özlemeden edemiyor."
"Çamlıhemşin'i çok özlüyorsunuz galiba."
"Fırsat buldukça gidiyorum ama yine de yetmiyor."
Sesindeki özlemi fark etmemek mümkün değildi.
"Belki bir gün ben de gidip sizin anlattığınız kadar güzel olup olmadığını görürüm."
Göktuğ bana dönüp gülümsedi.
"Anlattığımdan daha güzel olduğuna emin olabilirsiniz."
"Bu kadar iddialı konuşmaya devam ederseniz beklentimi çok yükselteceksiniz."
"Ben de tam olarak bunu istiyorum."
Gülümseyerek başımı iki yana salladım.
"İyi, bakalım. Ama kaşık oyunu sözünüzü unutmayın."
"Unutmam. Siz de horon sözünüzü unutmayın."
"Unutmam."
"Bu arada, Karadeniz hakkında bildiklerinizi bir gün test edeceğim."
"Buyurun, beklerim. Ama ben de sizin Ankara bilginizi test ederim."
"Anlaştık."
Göktuğ saatine baktı.
"Sanırım artık içeri dönmemiz gerekiyor."
"Öyle görünüyor."
Kapıyı açıp içeri geçtik.
Ben masama doğru ilerlerken hâlâ gülümsüyordum. Birkaç dakika önce yalnızca hava almak için çıktığım terasta, hiç beklemediğim kadar keyifli bir sohbet etmiştim.Ve bu kadar samimi konuşacağımı düşünmemiştim normalde hep mesafeli olurdum ama bu defa öyle olmadı aklıma bile gelmedi.
Bir an göz göze geldik.
Göktuğ'un yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı.
"Bu arada," dedi, "siz hep böyle misiniz?"
"Nasıl?"
"İlk tanıştığımız zamanlara göre çok daha konuşkansınız."
Biraz şaşırdım.
"Başta herkesle biraz mesafeli olurum."
"Benimle de mi?"
"Özellikle sizinle."
Göktuğ gülerek başını salladı.
"Öyle mi?"
"Biraz ciddi görünüyordunuz."
"Şimdi?"
"Şimdi de ciddi görünüyorsunuz ama en azından arada gülüyorsunuz, sohbet ediyorsunuz iş dışında tabii."
"Bu gelişme sayılır."
"Kesinlikle."
Göktuğ ellerini cebine koydu.
"Ben de ilk başta sizi oldukça sessiz biri olarak düşünmüştüm."
"Yanılmışsınız."
"Fark ettim."
"Benim hakkımda başka ne düşünüyordunuz?"
Göktuğ birkaç saniye düşündü.
"İşini ciddiye alan, dikkatli biri olduğunuzu. Bir de kolay kolay fikrinden vazgeçmediğinizi."
"Bu sonuncusu kötü bir şey mi?"
"Hayır. Hatta bazen gerekli."
"Yani inatçı olduğumu mu söylüyorsunuz?"
"Ben o kelimeyi kullanmadım."
"Ama düşündünüz."
Göktuğ gülümseyerek başını yana eğdi.
"Belki biraz."
"Ben de sizin fazla kontrollü biri olduğunuzu düşünmüştüm."
"Öyle miyim?"
"Biraz."
"Demek birbirimiz hakkında benzer şeyler düşünmüşüz."
"Sanırım."
Göktuğ bakışlarını kısa bir süre şehre çevirdi.
"Peki, iş dışında neler yaparsınız?"
Soru beklemediğim bir anda gelmişti.
"Kitap okumayı severim. Bazen arkadaşlarımla vakit geçiririm. Bir de müzik dinlerim."
"Ne tür müzik? Karadeniz havası dinlediğinizi biliyorum ama başka ne dinliyorsunuz?"
"Değişir. Bazen hareketli şeyler, bazen daha sakin." devam ettim
"Peki siz? İş dışında ne yaparsınız?"
Göktuğ bir süre düşündü.
"Kitap okurum. Spor yaparım. Bazen de yalnız kalmayı tercih ederim."
"Yalnız kalmayı sever misiniz?"
"Her zaman değil. Ama günün sonunda biraz sessizlik iyi geliyor."
"Ben bazen sessiz kalmayı beceremiyorum."
Göktuğ güldü.
"Fark ettim."
"Yine mi?"
"Bu kötü bir şey değil."
"Öyle umuyorum."
"İnsanların konuşacak bir şey bulabilmesi güzel. Hele ki konuşurken kendilerini rahat hissediyorlarsa."
Söylediği cümle karşısında kısa bir an duraksadım.
"Sanırım ben de burada biraz daha rahat hissediyorum."
Göktuğ bana döndü.
"Alıştınız demek."
"Evet. Biraz da sizin sayenizde."
Bu kez gülümseyen Göktuğ oldu.
"Öyleyse ne mutlu bana."
Aramızda kısa bir sessizlik oluştu.
Ama bu kez sessizlik rahatsız edici değildi.
Daha birkaç dakika önce konuştuğumuz şeyleri düşünürken istemsizce gülümsedim.
Belki de bazı insanları tanımak için uzun zamana ihtiyaç yoktu.
Bazen birkaç soru, birkaç samimi cevap ve hiç beklemediğiniz bir sohbet yeterli olabiliyordu.
✯
Mesai bitimine doğru çantamı toplarken Esila yanıma geldi.
"Bugün biraz geç çıkalım mı?"
"Neden?"
"Alp'le kahve içeceğiz."
Başımı kaldırıp ona baktım.
"Doğrudan söyledin artık."
"Ne yapayım? Sen zaten her şeyi öğrendin."
"Ben de sizin için çok mutluyum."
Esila gülümsedi.
"Gerçekten mi?"
"Evet. Yalnızca bir şey merak ediyorum."
"Neyi?"
"Bu kez hangi arkadaşınla buluşacaksın?"
Esila kahkaha attı.
"Çok komiksin."
Tam o sırada Alp kapının önünde belirdi.
"Hazır mısınız?"
Esila ona döndü.
"Birazdan."
Alp gözlerini bana çevirdi.
"Hira Hanım, siz de geliyor musunuz?"
"Ben bugün eve geçeceğim."
"Yazık. Esila Hanım'ı tek başıma idare etmek zorunda kalacağım."
Esila çantasını omzuna taktı.
"Seninle gelmek için henüz bir karar vermedim."
Alp gülümsedi.
"Ben kararımı verdim ama."
"Ne kararı?"
"Bir kahve daha içeceğimiz konusunda."
Esila başını iki yana salladı.
"Gerçekten çok yorucusun."
"Yine de geliyorsun."
Esila cevap vermek yerine gülümsedi.
Ben ikisine bakıp çantamı aldım.
"İyi eğlenceler."
Alp başını salladı.
"Size de iyi akşamlar."
Esila yanıma gelip koluma girdi.
"Yarın görüşürüz."
"Yarın görüşürüz."
Birlikte kapıya kadar yürüdük. Ardından Esila Alp'in yanına, ben de otoparka yöneldim.
Telefonumu çıkarıp eve gitmeden önce son kez mesajları kontrol ettim.
Göktuğ'dan yeni bir mesaj yoktu.Ama terastayken söylediği söz hala aklımdaydı ve ister istemez dudaklarımda bir gülümseme zihnimde ise birsürü düşünceler oluşuyordu.
Derler ki, bir şehir sizi çekiyorsa o şehirde sizi bekleyen bir hikâye vardır.
Ve o gün fark ettiğim bir şey vardı.
Bazı insanlar hayatınıza büyük olaylarla girmezdi.
Bazen yalnızca bir kahve, birkaç soru ve memleket üzerine yapılan bir sohbetle kendilerine yer açarlardı.
Bizim için de galiba tam olarak böyle oluyordu.
Bölüm etkileşimi
