Bölümler 20Şu an: Görünenden Fazlası
- 1 Alışılmış Bir Gün768 kelime
- 2 Aynı Masanın İki Ucu931 kelime
- 3 Eski defterler711 kelime
- 4 Beklenmedik Ortaklık911 kelime
- 5 Planlanmamış Bir Cumartesi977 kelime
- 6 Beklenmedik Uyum1.280 kelime
- 7 Dört Kişilik Bir Karmaşa2.677 kelime
- 8 Gecenin Öteki Yüzü2.128 kelime
- 9 Bir İsmin Ardında1.414 kelime
- 10 Tesadüf2.040 kelime
- 11 Sınırlar2.569 kelime
- 12 Görünenden Fazlası1.694 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 Biraz Daha Yakın2.551 kelime
- 14 Biraz Daha Yakından4.774 kelime
- 15 Süprizler1.871 kelime
- 16 Üç Gün Kala1.551 kelime
- 17 Gülüşlerin Arasından2.335 kelime
- 18 En Yalın Haliyle2.923 kelime
- 19 Verilen Sözler2.800 kelime
- 20 İstanbul'a Kalan3.931 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Restorandan çıktığımızda öğleden sonranın serinliği yüzüme çarptı. Hava sabahkinden daha güzeldi. Caddenin karşısındaki ağaçların yaprakları hafifçe sallanıyor, kaldırımdan geçen insanlar kendi telaşları içinde ilerliyordu.
Esila çantasını omzuna yerleştirirken Alp'e döndü.
"Şimdi ne yapıyoruz?"
Alp, kolundaki saate göz attı.
"Benim bir yere gitmem gerekiyor."
Esila'nın yüzü hemen düştü.
"Ne kadar üzücü. Tam da bugün seninle vakit geçirmek için planlar yapmıştım."
Alp kaşlarını kaldırdı.
"Öyle mi? Benim bundan haberim yoktu."
"Olması gerekmiyor. Planlarımın gizli olması gerekiyor."
Göktuğ araya girdi.
"Alp'in planlardan haberi olmadığına göre pek de başarılı sayılmazsın."
Esila, Göktuğ'a döndü.
"Siz ikinizin birbirinizi savunmak gibi bir anlaşması mı var?"
"Yıllardır süren bir dostluğumuz var," dedi Göktuğ.
Alp başını salladı.
"Ne yazık ki bazı alışkanlıklar kolay kolay bırakılamıyor."
Göktuğ ona baktı.
"Özellikle kötü olanlar."
"Bak, bunu senin söylemen biraz ironik."
İkisi birbirine bakarken Esila'yla göz göze geldik. İkisi arasında öyle alışılmış bir atışma vardı ki konuşmalarına yetişmek neredeyse imkânsızdı.
"Bir dakika," dedim. "Siz hep böyle misiniz?"
Alp hiç düşünmeden cevap verdi.
"Hayır. Bugün oldukça sakinim."
Göktuğ kısa bir kahkaha attı.
"Bu söylediğine kendin de inandın mı?"
"Benim karakterimi sorgulamayı bırak artık."
"Karakterini sorgulamıyorum. Sadece çevrendekilerin sabrına hayranlık duyuyorum."
Esila gülerek başını iki yana salladı.
"Ben de tam olarak bunu düşünüyordum."
Alp ona döndü.
"Senin tarafında olduğumu sanıyordum."
"Ben kimsenin tarafında değilim. Sadece haklı olanın yanındayım."
"Yani benim değil."
"Sonunda bir şeyi doğru anladın."
Bu kez Göktuğ'un gülüşü daha belirgindi. Onu ofisteki hâlinden farklı görmek hâlâ biraz şaşırtıcı geliyordu. Özellikle Alp'le konuşurken cümlelerini tartıp biçmiyor, aklına geleni doğrudan söylüyordu.
Alp telefonunu cebine koydu.
"Tamam, madem herkes bana karşı, ben de gidiyorum."
Göktuğ başını hafifçe eğdi.
"Uzun zamandır beklediğimiz haber."
"Seninle ayrıca konuşacağız."
"Her zamanki gibi tehditlerin de sonuçsuz."
Alp uzaklaşmak yerine Göktuğ'un omzuna hafifçe vurdu.
"Akşam ararım. Şu geçen haftaki konuyu da unutmadım."
Göktuğ'un yüzündeki ifade bir an değişti.
"Unutma zaten. Bu kez sen halledeceksin."
"Benim halledeceğim ne zaman kesinleşti?"
"Şimdi."
Alp, Esila'ya dönerek başıyla selam verdi.
"Hanımefendi, bir dahaki sefere daha uzun sohbet ederiz."
Esila hiç beklemeden cevap verdi.
"Bir dahaki sefere daha az konuşmayı denersen belki."
Alp gülerek uzaklaştı.
Arkasından bakarken Esila'nın yüzündeki gülümsemeyi fark ettim.
"Ne oldu?" diye sordum.
"Hiç."
"Esila."
"Ne var?"
"Hiçbir şey demedim."
"Zaten bir şey demene gerek yok. Yüzündeki ifadeden ne düşündüğünü anlıyorum."
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Göktuğ da konuşmaya katıldı.
"Alp'in ne zaman sustuğunu merak ediyorsanız ben de uzun zamandır araştırıyorum. Henüz bir sonuca ulaşamadım."
Esila kahkaha attı.
"Demek ki yalnız değilim."
Göktuğ telefonunu cebine koydu.
"Benim de ofise dönmem gerekiyor. Siz nereye geçeceksiniz?"
"Bizim de dönmemiz lazım," dedim. "Mert Bey'in beklediği birkaç iş vardı."
Göktuğ başını salladı.
"Arşiv kayıtlarıyla ilgili bir gelişme olursa size haber vereceğim."
"Biz de aynı şekilde."
Kısa bir sessizlik oldu. Ardından Göktuğ bakışlarını bana çevirdi.
"Bu arada, geçen gün söylediğiniz bir şey aklıma takıldı."
"Ne söylemiştim?"
"Bir insanın yalnızca yaptığı işle tanımlanmaması gerektiğini söylemiştiniz."
Söylediklerini hatırlayınca hafifçe gülümsedim.
"Öyle bir şey söylemiş olabilirim."
"Katılıyor musunuz hâlâ?"
"Fikrimi değiştirmem için bir sebep göremiyorum."
Göktuğ başını hafifçe salladı.
"Ben de."
Esila ikimizin arasında gidip gelen bakışlarını saklama gereği duymadan konuştu.
"Ne güzel. Fikir birliğine varmışsınız."
Ona yan gözle baktım.
"Esila."
"Ne? Gayet güzel bir konuşmaydı."
Göktuğ gülümseyerek araya girdi.
"Bu konuda arkadaşınızla aynı fikirdeyim."
Esila memnuniyetle başını salladı.
"İşte, sonunda beni anlayan biri."
"Yalnızca bu konuda," diye ekledi Göktuğ.
Esila'nın yüzündeki ifade değişti.
"Tamam, geri aldım."
Göktuğ vedalaşıp kendi aracına doğru ilerledi. Biz de otoparkın diğer tarafına yürüdük.
Aracımıza bindiğimizde Esila birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra emniyet kemerini takarken bana döndü.
"Bugün güzeldi."
"Öğle yemeği mi?"
"Hayır, genel olarak. Biraz değişiklik oldu."
"Senin için değişiklik, Alp'le tartışmak olabilir."
"Bak, yine başladın."
Gülerek arabayı çalıştırdım.
"Ben bir şey demedim."
"Senin hiçbir şey dememene gerek yok. Her şeyi yüzünden okuyabiliyorum."
"Bu cümleyi az önce ben de sana söylemiştim."
"Çünkü doğru."
Başımı iki yana salladım. Esila camdan dışarı bakmaya başladığında yüzündeki gülümseme hâlâ kaybolmamıştı.
✯
Ofise döndüğümüzde saat üçü biraz geçiyordu.
Esila masasına geçip bilgisayarını açtı. Ben de sabah bıraktığım dosyaları düzenlemeye başladım. Günün geri kalanında yetiştirmem gereken birkaç rapor vardı.
Bir süre ikimiz de kendi işimize odaklandık.
Arada telefonumun ekranına bakıyor, gelen e-postaları kontrol ediyordum. Arven Holding'den beklenen belgeler henüz ulaşmamıştı.
Esila sandalyesini bana doğru çevirdi.
"Bir şey soracağım."
"Dinliyorum."
"Bugün Göktuğ Bey'i daha farklı bulmadın mı?"
Ekrandan gözlerimi ayırmadan cevap verdim.
"Nasıl yani?"
"İşte daha rahat. Daha konuşkan. Biraz da komik."
"Alp'in yanında herkesin komikleşmesi normal olabilir."
Esila güldü.
"Doğru. Ama bence senin yanında da daha rahat."
Bu kez başımı kaldırıp ona baktım.
"Esila, her konuştuğumuz şeyi bir yere bağlamak zorunda değilsin."
"Bağlamıyorum. Sadece gözlem yapıyorum."
"Senin gözlemlerinin sonu genelde iyi bitmiyor."
"Benim gözlemlerim olmasa hayatın ne kadar sıkıcı olurdu, farkında mısın?"
"Bu konuda kendine fazla pay biçiyorsun."
Esila elindeki kalemi masaya bıraktı.
"Tamam, konuyu kapatıyorum. Ama bir gün bana hak vereceksin."
"Umarım o gün çok uzak olur."
Gülerek yeniden bilgisayarıma döndüm.
Bir süre sonra Mert Bey'in odasından çıktığını gördüm. Elindeki dosyaları masasına bıraktıktan sonra bize seslendi.
"Hira Hanım, Esila Hanım. Arven Holding'den beklediğimiz belgeler için az önce bilgi aldım. Dosyalar bugün gönderilecekmiş."
Esila hemen bilgisayarından başını kaldırdı.
"Tamamdır Mert Bey. Geldiğinde incelemeye başlayabiliriz."
"Önce genel bir kontrol yapalım. Eksik belge var mı, önceki kayıtlarla örtüşüyor mu, ona bakalım. Sonra Göktuğ Bey'lere iletiriz."
"Tabii."
Mert Bey odasına döndüğünde Esila bana baktı.
"Sanırım sakin öğleden sonramız fazla uzun sürmeyecek."
"En azından bugün toplantı yok."
"Şimdilik."
Tam o sırada bilgisayarımın ekranında yeni bir e-posta bildirimi belirdi.
Gönderen: Arven Holding.
Esila da bildirimi fark etmişti.
"İşte geldi."
E-postayı açıp ekleri kontrol ettim. Birkaç farklı dosya ve taranmış yazışmalar vardı. Belgeleri bilgisayarıma indirip klasörlere ayırdım.
İlk belgeler önceki kayıtların bir kısmıyla örtüşüyordu. Ancak bazı tarihlerde hâlâ açıklanmayan boşluklar vardı.
Esila kendi ekranındaki belgeyi incelerken kaşlarını çattı.
"Şuna bir bakar mısın?"
Yanına geçtim.
"Ne buldun?"
"Bu yazışmanın tarihi."
Ekrana eğildim. Belgeyi dikkatlice inceledim. Yazışma, ortaklığın sona erdiği tarihten sonraki bir döneme aitti. Buna rağmen içerikte iki şirket arasında hâlâ devam eden bir görüşmeden söz ediliyordu.
"Bu, ortaklığın bitmesinden sonra gönderilmiş."
"Ben de onu söylüyorum."
"Önceki belgelerde böyle bir görüşmeden bahsedilmiyordu."
Esila sayfanın alt kısmını gösterdi.
"Bir de imza kısmına bak."
İmza bölümünde Kenan Koral'ın adı vardı.
Bir süre belgeye baktım. Ardından diğer ekleri kontrol etmeye başladım. Aynı tarihlerde gönderilmiş başka bir yazışma daha vardı. Bu kez metnin içinde Cem Arslan'ın adı geçiyordu.
Kaşlarım istemsizce çatıldı.
"Esila."
"Hı?"
"Cem Arslan burada da var."
Esila sandalyesini yaklaştırdı.
"Ne yazıyor?"
Belgenin ilgili kısmını açtım.
"Toplantıya katılımıyla ilgili bir not düşülmüş. Ama dikkatimi çeken şey başka."
"Neymiş?"
"Bu yazışma, Cem'in görevinden ayrılmasından önce hazırlanmış. Fakat belgeye sonradan eklenen bir not var."
Esila ekrana daha dikkatli baktı.
"Yani?"
"Yani bu dosya sonradan yeniden açılmış olabilir."
İkimiz de bir süre sessiz kaldık.
Bu kez elimizde yalnızca tarih uyuşmazlığı yoktu. Önceki belgelerde bulunmayan bir görüşme kaydı ve aynı dosyada yeniden beliren bir isim vardı.
"Önce bütün ekleri kontrol edelim," dedim. "Bir belgeye bakıp hemen sonuca varmayalım."
Esila başını salladı.
"Sonra Göktuğ Bey'e iletiriz."
Belgeleri yeniden sıralamaya başladım.
✯
Akşamüstüne doğru ofisteki yoğunluk azalmıştı. Esila son dosyayı da kontrol edip sandalyesine yaslandı.
"Benim gözlerim artık tarih görmek istemiyor."
Gülümsedim.
"Biraz ara ver."
"Veriyorum zaten. Şu an zihinsel olarak izinliyim."
"Fiziksel olarak da eve gitmeye hazırlanabilirsin."
"İşte bu, desteklediğim bir fikir."
Tam çantamı toparlamaya başlamıştım ki telefonum çaldı.
Ekranda Göktuğ Bey'in ismini görünce aramayı açtım.
"İyi akşamlar Göktuğ Bey."
"İyi akşamlar Hira Hanım. Belgeler ulaştı mı?"
"Evet, az önce. İlk incelemeyi yaptık."
"Bir sorun var mı?"
"Önceki kayıtlarla örtüşmeyen birkaç nokta var. Özellikle ortaklığın sona ermesinden sonraki yazışmalar dikkat çekiyor."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Kenan Koral'ın imzası var mı?"
"Var. Ayrıca Cem Arslan'ın adı da yeni bir belgede geçiyor."
"Anladım. Belgeleri inceleyip size dönüş yapacağım. Yarın bu konuyu birlikte değerlendirebiliriz."
"Tabii. Biz de incelemeyi tamamlarız."
"Bir de Alp'e haber vereceğim. Eski kayıtlarla ilgili hatırladığı bir şey olabilir."
"Olur."
Telefonu kapatmak üzereyken sesi yeniden duyuldu.
"Hira Hanım?"
"Evet?"
"Bugün için teşekkür ederim."
"Ne demek?"
"Yalnızca belgeler için söylemiyorum. Öğleden sonra da güzeldi."
Ne diyeceğimi düşünürken hafifçe gülümsedim.
"Ben de keyif aldım."
"Yarın görüşürüz o hâlde."
"İyi akşamlar."
"İyi akşamlar."
Telefonu kapattığımda Esila'nın bana baktığını fark ettim.
"Ne?"
"Hiçbir şey."
"Esila, lütfen."
"Tamam, tamam. Sadece iyi akşamlar dilemek bu kadar uzun sürüyorsa yarınki görüşmeyi merak ettim."
Gözlerimi devirdim.
"Sen gerçekten hiç yorulmuyorsun."
"Hayır. Ben enerjimi doğru kullanıyorum."
Çantamı omzuma aldım.
"Hadi, enerjini eve gidince şarkı söylerken kullanırsın."
✯
Eve vardığımızda Esila doğrudan mutfağa geçti. Ben de ceketimi çıkarıp salondaki koltuğa bıraktım.
"Ne yiyeceğiz?" diye seslendi.
"Sen ne yaparsan."
"Bu cevap beni korkutuyor. Çünkü yemek yapma konusunda bana güvenmen büyük bir hata."
Mutfağa doğru ilerledim.
"İstersen ben yapayım."
Esila elindeki dolap kapağını kapattı.
"Hayır. Bugün sana izin veriyorum. Dinlen."
"Ne kadar düşüncelisin."
"Biliyorum. Bazen ben de kendime hayran kalıyorum."
Birlikte basit bir şeyler hazırlamaya başladık. Günün yorgunluğu üzerimizden yavaş yavaş kalkarken sohbetimiz de gündelik konulara kaydı.
Esila bir ara telefonunu eline aldı. Ekrana bakıp gülümsedi.
"Ne oldu?" diye sordum.
"Alp yazmış."
"Ne yazmış?"
Telefonunu bana uzattı.
Alp: Bugün program kitapçığına ihtiyaç duymadan da sohbet edebildiğimizi fark ettim. Gelişme var.
Esila kahkaha attı.
"Bu adam gerçekten kendini çok komik sanıyor."
"Sen de cevap vermeden duramıyorsun."
"Çünkü bazı insanlara haddini bildirmek gerekiyor."
Telefonunu elinden alıp mutfak tezgâhına bıraktı.
"Ne yazacaksın?"
"Henüz karar vermedim."
"Demek cevap vereceksin."
Bana bakıp gülümsedi.
"Sen kendi işine bak."
Gülerek önümdeki tabağı aldım.
Bir süre sonra telefonuna yeniden bildirim geldi. Esila bu kez hemen baktı.
Alp: Bu arada Göktuğ yarın sabah erkenden ofiste olacak. Ben de geleceğim. Şu belgeleri birlikte inceleyeceğiz.
Esila mesajı okuduktan sonra telefonu masaya bıraktı.
"Yarın yine görüşeceğiz demek."
"Belgeler için."
"Tabii ki belgeler için."
"Esila."
"Tamam, sustum."
Ama sustuğu hâlde yüzündeki gülümseme kaybolmadı.
Ben de kendi telefonumu elime aldım. Göktuğ Bey'in aramasından sonra gelen e-postayı kontrol ettim. Belgelerle ilgili yeni bir bildirim yoktu.
Yarın neyle karşılaşacağımızı bilmiyordum. Ancak bu kez yalnızca geçmişte kalmış bir ortaklığın izlerini aramadığımızı hissediyordum. Birilerinin özellikle açıklamak istemediği şeyler vardı ve o şeyler, her yeni belgeyle biraz daha görünür hâle geliyordu.
Telefonumu masaya bıraktım.
Esila mutfaktan seslendi:
"Hira, yarın geç kalırsan seni beklemiyorum!"
"Ben senden önce hazırlanıyorum zaten!"
"İşte buna hiç inanmıyorum!"
Gülerek başımı iki yana salladım.
Günün sonunda aklımda kalan yalnızca yeni belgeler değildi. Birkaç saatliğine de olsa işin dışına çıkmış, birbirimizi biraz daha tanımıştık.
Belki de bazı insanlar arasındaki mesafe, büyük konuşmalarla değil; aynı masada edilen birkaç sıradan cümleyle kapanıyordu.
Ve galiba biz, farkında olmadan o mesafeyi biraz olsun azaltmaya başlamıştık.
Bölüm etkileşimi
