Kaderin İmzası kitap kapağı

13. bölüm / 20

Biraz Daha Yakın

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: Biraz Daha Yakın

Sabah alarmım çaldığında yataktan çıkmak için kendimle kısa bir mücadele vermem gerekti.

Dün akşam geç saate kadar Arven Holding'den gelen belgeleri incelemiştim.

Yataktan kalkıp hazırlanmak için odama geçtiğimde Esila çoktan mutfağa girmişti.

"Bugün erken kalkmışsın," dedim.

Elindeki kahve kupasını tezgâha bıraktı.

"Ben zaten erken kalkarım."

Ona baktım.

"Sen mi?"

"Ne var? İnsanların geçmişte yaptığı hataları sürekli hatırlatmak zorunda mısın?"

"Geçen hafta işe yetişmek için taksiye binmiştik."

"Çünkü alarmım çalmadı."

"Telefonun kapalıydı."

"Teknik bir aksaklık."

Gülerek kahvemi aldım. Esila'nın bazı konularda kendini savunmak için gösterdiği çaba gerçekten takdire şayandı.

Masaya otururken telefonunu eline aldı. Ekrana birkaç saniye baktıktan sonra yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

"Ne oldu?" diye sordum.

"Hiç."

"Bu hiçlerin sonu genelde bir yere çıkıyor."

"Alp yazmış."

Kahvemi yudumladım.

"Ne demiş?"

"Bugün ofise erken geleceklermiş. Göktuğ da onunlaymış."

"İyi, biz de erken gideriz."

Esila telefonunu masaya bıraktı.

"Benim erken gitmek istemem için başka sebeplerim de var."

"Mesela?"

"Mesela kahvaltıyı senin hazırlamaman."

Başımı iki yana salladım.

"Bir gün şu şakalarının birine güleceğim, merak etme."

"Ben de o günü bekliyorum."

✯

Ofise vardığımızda saat henüz dokuzu biraz geçiyordu.

Esila çantasını masasına bırakıp bilgisayarını açarken ben de dün akşam hazırladığım notları kontrol ettim. Arven Holding'den gelen belgelerin bir kısmını ayırmış, özellikle Cem Arslan'ın adının geçtiği yazışmaları ayrı bir dosyada toplamıştım.

Henüz Mert Bey'in odasına uğramamıştım ki koridordan tanıdık bir ses duyuldu.

"Ben sana sabah dokuzda burada olalım dedim, dokuz buçukta değil."

Alp'in sesiydi.

Ardından Göktuğ'un sakin cevabı geldi.

"Dokuz buçukta burada olacağımızı söylemedim. Senin dokuzda burada olacağını söyledim."

"Aradaki farkı gerçekten anlamadım."

"Anlamanı beklemiyordum zaten."

Esila'yla göz göze geldik. İkimiz de gülmemek için kendimizi zor tuttuk.

Biraz sonra Göktuğ ve Alp kapıda göründüler.

"İyi sabahlar," dedi Göktuğ.

"İyi sabahlar Göktuğ Bey," diye karşılık verdim.

Alp ise doğrudan Esila'ya döndü.

"Bugün program kitapçığını getirmemişsiniz."

Esila sandalyesine yaslandı.

"Senin için hazırlamayı düşünüyordum ama vazgeçtim."

"Neden?"

"İçinde senin konuşma sürelerini kısaltan bir bölüm olmadığı için."

Alp elini göğsüne götürdü.

"Bu kadar kırıcı olabileceğinizi bilmiyordum."

"Benimle ilgili bilmediğin çok şey var."

"Mesela?"

"Sabahları insanlarla konuşmak istemediğim."

Alp gülümsedi.

"Ben de tam tersine, sabahları seninle konuşmayı sevdiğimi söyleyecektim."

Esila bir an duraksadı. Ardından önündeki kalemi eline aldı.

"Senin sabahları fazla enerjik olduğunu düşünüyorum."

Göktuğ, Alp'in omzuna hafifçe dokundu.

"İstersen onu daha fazla konuşturmadan dosyalara geçelim."

Alp ona döndü.

"Sen de mi başladın?"

"Ben hiç başlamadım. Yıllardır devam ediyorum."

Bu kez ben de gülmeye başladım.

Göktuğ bakışlarını bana çevirdiğinde yüzünde küçük bir tebessüm vardı.

"Belgeleri inceleyebildiniz mi?"

"Bir kısmını. Özellikle sonradan eklenen yazışmalarla ilgili birkaç not hazırladım."

"Öyleyse önce onları görelim."

Mert Bey'in odasına geçip kendisine de haber verdik. Kısa bir değerlendirmeden sonra hep birlikte toplantı odasına yöneldik.

✯

Toplantı odasında belgeleri masaya yaydım. Esila bilgisayarını açarken Alp karşımdaki sandalyeye oturdu. Göktuğ ise yan taraftaki dosyaları incelemeye başladı.

"Öncelikle şunu söyleyeyim," dedim. "Belgelerin tamamında aynı sorun yok. Bazı yazışmaların tarihleri doğru görünüyor. Ancak ortaklığın sona ermesinden sonra devam eden görüşmelerin kayıtları hâlâ açıklanmış değil."

Göktuğ başını kaldırdı.

"Bu görüşmelerin kimler arasında yapıldığı belli mi?"

"Bir kısmında Kenan Koral'ın adı var. Diğerlerinde ise yalnızca toplantı notları bulunuyor."

Alp dosyayı kendisine doğru çekti.

"Şu tarihteki toplantıdan bahsediyorsunuz, değil mi?"

"Nasıl yani?" diye sordum.

Alp sayfayı çevirdi.

"Bu toplantıyı hatırlıyorum. O dönem şirketin eski yönetim kadrosuyla birkaç kez görüşme yapılmıştı. Ancak bu görüşmelerin hepsi ortaklıkla ilgili değildi."

Göktuğ ona döndü.

"Alp, o tarihte bu konuyla ilgili bize gelen bir rapor yoktu."

"Çünkü rapor hazırlanmadı."

"Kim tarafından?"

Alp kısa bir süre düşündü.

"Yanlış hatırlamıyorsam Cem Arslan'ın bulunduğu bir toplantıydı. Ama bu belgeyi ilk kez görüyorum."

Esila ekrandan başını kaldırdı.

"Yani toplantı yapılmış ama resmî kaydı oluşturulmamış olabilir mi?"

"Olabilir," dedi Alp. "O dönem bazı görüşmeler doğrudan yönetim üzerinden ilerliyordu. Her konuşma için ayrı bir rapor tutulmuyordu."

Göktuğ dosyayı kapattı.

"Bu açıklama, toplantının neden kayda geçmediğini anlatabilir. Fakat neden sonradan dosyaya eklendiğini açıklamıyor."

"Ben de tam olarak bunu söylüyorum," dedim.

Göktuğ bana baktı.

"Bu yazışmaların hangi tarihte eklendiğini belirleyebilir miyiz?"

"Belgenin oluşturulma tarihiyle sisteme yüklenme tarihini karşılaştırmamız gerekiyor. Bunun için eski arşiv kayıtlarına erişmemiz lazım."

Alp sandalyesine yaslandı.

"Onu ben halledebilirim. Eski sistemdeki kayıtların bir kısmına erişimim var."

Göktuğ kaşlarını kaldırdı.

"Bir kısmına mı?"

"Her şeyi bir anda isteme. Önce elimizde ne var onu bulalım."

"Ben her şeyi bir anda istemiyorum. Sadece neyi yapabileceğini bilmek istiyorum."

"Seninle çalışmanın en zor yanı bu."

Göktuğ hiç istifini bozmadı.

"Benimle çalışmanın en zor yanı, senin işi zamanında yapmanı beklemek."

Alp bana dönerek başını hafifçe salladı.

"Gördünüz mü? Yıllardır aynı şeyleri söylüyor."

"Belki de yıllardır aynı şeyleri yapıyorsundur," dedi Esila.

Alp ona baktı.

"Seninle aynı tarafta olduğumuzu düşünmüştüm."

"Ben belgelerin tarafındayım."

Göktuğ gülümseyerek arkasına yaslandı.

"Bu toplantıda en mantıklı cümleyi Esila Hanım kurdu."

Esila memnuniyetle başını salladı.

"Teşekkür ederim. Bunu bir yere yazacağım."

"Yalnızca bir kez söyleyeceğim, fazla alışmayın."

"Geç kaldınız. Ben çoktan alıştım."

Göktuğ'un gülüşü bu kez daha içtendi. Esila da ona gülümseyerek karşılık verdi.

İkisini izlerken Esila'nın Göktuğ'la konuşurken de oldukça rahat olduğunu fark ettim. İlk karşılaştıklarında aralarında daha mesafeli bir iletişim vardı. Şimdi ise Göktuğ'un sözünü kesebiliyor, ona rahatça itiraz edebiliyor, hatta söylediklerine karşılık vermekten çekinmiyordu.

Sanırım hepimiz birbirimize yavaş yavaş alışıyorduk.

Toplantının geri kalanında Alp, eski sistemdeki kayıtları araştırmayı üstlendi. Esila belgelerdeki tarihleri yeniden karşılaştıracak, ben de yazışmaların içeriklerini inceleyecektim.

Göktuğ ise şirketin kendi arşivinden ilgili döneme ait yönetim kayıtlarını talep edecekti.

Toplantı sona erdiğinde Göktuğ saatine baktı.

"Biraz ara verelim. Hepimiz aynı sayfaya bakmaktan kör olacağız."

Alp ayağa kalktı.

"Ben zaten yarım saattir aynı sayfaya bakıyorum."

"Sen yarım saattir aynı sayfayı okumaya çalışıyorsun," dedi Göktuğ.

"İşte yine başladı."

Esila bilgisayarını kapatırken gülümsedi.

"Ben kahve alacağım. İsteyen var mı?"

"Ben alırım," dedim.

Göktuğ da ayağa kalktı.

"Ben de alayım. Alp?"

"Benimkini de alabilir misiniz?"

Göktuğ ona baktı.

"İki ayağın var."

Alp hiç düşünmeden cevap verdi.

"İşte bu yüzden arkadaşız. Birbirimizi çok iyi anlıyoruz."

✯

Kahve makinesinin bulunduğu küçük dinlenme alanına geçtiğimizde Esila doğrudan Göktuğ'a döndü.

"Göktuğ Bey, size bir şey soracağım."

Göktuğ kahve makinesinin önünde durdu.

"Tabii."

"Alp'le kaç yıldır arkadaşsınız?"

"Oldukça uzun zamandır."

"Bu kadar kısa cevap beklemiyordum."

Göktuğ gülümsedi.

"Üniversiteden beri. Aynı dönemde tanıştık. Sonra yollarımız pek ayrılmadı."

Alp arkamızdan geldi.

"Ne yazık ki."

Göktuğ başını çevirmeden konuştu.

"İstersen ayrılabiliriz. Önümüzde hâlâ bir fırsat var."

"Benim gibi bir arkadaşın kıymetini bilmiyorsun."

Esila kahvesini alıp tezgâha yaslandı.

"İlk tanıştığınızda da böyle miydiniz?"

Alp cevap vermek için ağzını açtı ama Göktuğ ondan önce davrandı.

"Hayır. İlk zamanlar daha sessizdi."

Alp itiraz etti.

"Ben mi?"

"Evet, sen."

"Ben hayatım boyunca böyleydim."

Göktuğ başını salladı.

"İşte o zaman da kendini olduğundan daha önemli göstermeye çalışıyordun."

Esila kahkaha attı.

"Demek eskiden de böyleymiş."

"Maalesef," dedi Göktuğ.

Alp ikimize döndü.

"Bu konuşmanın benim bilgim dışında yapılması hoş olmuyor arkadaşlar."

"Sen de kendin hakkında bir şeyler anlatabilirsin," dedim.

Alp omuz silkti.

"Anlatacak çok şey var ama Göktuğ'un hepsini doğrulayacağından emin değilim."

"Çünkü çoğu doğru değil," dedi Göktuğ.

Esila kahvesinden bir yudum aldı.

"Ben sizin üniversite zamanlarınızı merak ettim şimdi."

Göktuğ kahvesini eline aldı.

"Merak edecek kadar ilginç değildi."

Alp hemen araya girdi.

"Bir keresinde sınavdan önce bütün gece çalışmıştık. Sabah Göktuğ sınava girdi, ben de onun notlarını evde unuttuğumu fark ettim."

Göktuğ gözlerini kapatıp kısa bir nefes verdi.

"Alp."

"Ne var? Gerçekleri anlatıyorum."

"Notlarımı senin evinde unutmadım. Sen kendi notlarını evde unutmuştun."

Esila şaşkınlıkla Alp'e baktı.

"Yani başkasının notlarını mı kullanacaktın?"

Alp bir an durdu.

"Konuyu saptırmayalım."

Bu kez hepimiz güldük.

Göktuğ başını iki yana salladı.

"Sonra sınavdan çıkınca bana bütün soruları yanlış yaptığını anlatmıştı. Sonuç açıklandığında benden daha yüksek not almıştı."

Alp gururla arkasına yaslandı.

"Yetenek."

"Şans."

"Senin bunu kabullenmen biraz zor."

Göktuğ kahvesini aldı.

"Senin de susman."

Esila gülerek Alp'e döndü.

"Bir insanın yıllarca bu kadar konuşabilmesi gerçekten ilginç."

"Sen de benimle konuşmayı bırakmıyorsun ama."

"Çünkü bazen seni susturmanın başka yolu yok."

Göktuğ kahvesinden bir yudum aldıktan sonra Esila'ya baktı.

"Bu konuda size birkaç yöntem öğretebilirim."

Esila hemen ona döndü.

"Gerçekten mi? Çok ihtiyacım var."

Alp ikisine birden baktı.

"Bir dakika. Siz ne ara ortak oldunuz?"

Göktuğ sakin bir ifadeyle cevap verdi.

"Seninle ilgili ortak bir sorun yaşadığımızdan beri."

Esila kahkaha attı.

"Sanırım anlaşacağız."

Göktuğ da gülümsedi.

"Ben de öyle düşünüyorum."

Onları izlerken içimden gülmek geldi. Esila'nın insanlarla yakınlaşması zaten uzun sürmezdi ama Göktuğ gibi mesafeli biriyle bu kadar rahat iletişim kurması hoşuma gitmişti.

Bir süre sonra Alp telefonuna baktı.

"Benim şu kayıt işini halletmem gerekiyor. Göktuğ, sen de benimle gelir misin?"

"Birazdan."

Alp kapıya yönelirken arkasını döndü.

"Birazdan dediğin on dakika mı, kırk dakika mı?"

"Sen gidene kadar."

"Çok komiksin."

Alp uzaklaştığında Esila kahvesini bitirip bana döndü.

"Ben de birazdan gelirim. Mert Bey'le konuşmam gerekiyor."

Başımı salladım.

"Tamam."

Göktuğ kahvesini tezgâha bıraktı.

"Bugün biraz daha rahat görünüyorsunuz."

Bana baktığını fark edince hafifçe gülümsedim.

"Belki de artık buraya alışıyorumdur."

"Olabilir. İlk geldiğiniz zamanlara göre daha farklısınız."

"İyi anlamda mı?"

"İyi anlamda."

Kısa bir sessizlik oldu.

Göktuğ bakışlarını kahvesine çevirdi.

"İnsan bazen bir ortama alıştığında kendini daha rahat ifade edebiliyor. Ben de uzun zamandır böyle bir ortamda çalışmadığımı fark ettim."

"Nasıl bir ortam?"

"İnsanların yalnızca iş konuşmadığı bir ortam."

Gülümsedim.

"Alp Bey sağ olsun, bu konuda pek başarılı."

Göktuğ güldü.

"Alp'in olduğu yerde sessizlik beklemek biraz iyimserlik olur."

"Esila da ona yetişmeye çalışıyor."

"Sanırım bu ikisi bir araya geldiğinde bizim işimiz zor."

"Ben şimdiden alışmaya çalışıyorum."

Göktuğ başını hafifçe salladı.

"Alışmanız iyi olur. Çünkü Alp kolay kolay vazgeçmez."

"Esila da öyle."

Birbirimize bakıp gülümsedik.

O sırada Esila yeniden içeri girdi.

"Ben hazırım. Hira, geliyor musun?"

"Geliyorum."

Göktuğ kapıya doğru yönelirken bize döndü.

"Ben Alp'i bulayım. Birazdan görüşürüz."

Esila başını salladı.

"Kolay gelsin."

Göktuğ uzaklaştığında Esila koluma girdi.

"Gel bakalım."

"Ne oldu?"

"Bir şey olmadı."

"Esila."

"Tamam, bir şey oldu. Ama şimdi anlatmayacağım."

Gözlerimi devirdim.

"Yine ne düşünüyorsun?"

"Senin yüzünü izliyorum."

"Ne varmış yüzümde?"

"Bir şey yok. Sadece son zamanlarda biraz daha fazla gülümsüyorsun."

"Senin yanında gülmemeye çalışıyorum zaten."

Esila kahkaha attı.

"Bak, konuyu değiştirme. Göktuğ Bey'le konuşurken gayet rahattın."

"Normal bir konuşmaydı."

"Ben de öyle diyorum zaten. Normal. Güzel. Rahat. İnsan gibi."

"Ne demek insan gibi?"

"Yani artık birbirinizi görünce yalnızca dosyalardan bahsetmiyorsunuz."

Ona baktım.

"Bu kadar mı dikkat ediyorsun?"

"Elbette. Benim işim bu."

"Senin işin çalışmak."

"Onu da yapıyorum. Çok yönlü bir insanım."

Gülerek kolundan kurtuldum.

"Haydi, işimize dönelim."

Esila arkamdan seslendi.

"Ben sadece gözlem yapıyorum yoksa bilirsin beni hiracım."

"Ya bilmez miyim Esila bilmez miyim."

✯

Öğleden sonra Alp'in beklediği kayıtlar geldi.

İncelediği eski sistemde, ortaklığın sona ermesinden yaklaşık iki hafta sonra oluşturulmuş bir toplantı kaydı bulmuştu. Toplantıya katılan isimler arasında Cem Arslan ve Kenan Koral da vardı.

Göktuğ kaydı ekrana yansıttı.

"Bu toplantının içeriğiyle ilgili elimizde bir tutanak var mı?"

Alp başını iki yana salladı.

"Şimdilik yok. Yalnızca katılımcı listesi ve toplantının yapıldığına dair kısa bir kayıt var."

Esila ekrana yaklaştı.

"Toplantı nerede yapılmış?"

"Arven Holding'in eski merkez binasında."

"Katılımcıların tamamı belli mi?"

Alp dosyayı açtı.

"Üç kişi görünüyor. Cem Arslan, Kenan Koral ve o dönem Karahan Holding adına görüşmelere katılan bir yönetici."

Göktuğ ekrana dikkatle baktı.

"Bu toplantıdan neden haberimiz yok?"

Alp omuz silkti.

"Onu bulmaya çalışıyorum."

Ben dosyadaki tarihe yeniden baktım. Bir önceki belgede de aynı tarihten söz ediliyordu.

"Bir dakika," dedim. "Bu toplantının yapıldığı gün, Cem Arslan'ın görevinden ayrılmasına henüz birkaç ay var."

Göktuğ bana döndü.

"Evet."

"Öyleyse Cem Bey'in sonradan söylediği sözleri de düşünürsek bu toplantı önemli olabilir."

Alp sandalyesini masaya yaklaştırdı.

"Ben de aynı şeyi düşünüyorum. Cem'in bu konuyu neden açtığını anlamak için toplantının içeriğini bulmamız gerekiyor."

Göktuğ dosyayı kapattı.

"Öncelikle eski yöneticiyle iletişime geçelim. Toplantıya katılan diğer isimden bilgi alabiliriz."

"Ben araştırırım," dedi Alp.

Göktuğ ona baktı.

"Bu kez gerçekten araştır."

Alp elini kaldırdı.

"Tamam, tamam. Güvenini boşa çıkarmayacağım."

"Son üç yıldır bunu söylüyorsun."

"Bir gün başaracağım."

Esila gülerek araya girdi.

"Bu kadar uzun süredir arkadaş olmanıza rağmen hâlâ birbirinize güvenmemeniz çok etkileyici."

Alp ona döndü.

"Bizim dostluğumuzun temeli eleştiri."

Göktuğ hiç beklemeden ekledi.

"Ve sabır."

"Özellikle benim sabrım," dedi Alp.

"Onu henüz göremedik," diye karşılık verdi Göktuğ.

Esila başını iki yana salladı.

"İkinizin de birbirinizden şikâyetçi olup bir arada kalmanız gerçekten garip."

Göktuğ gülümseyerek Alp'e baktı.

"Ben de yıllardır bunu düşünüyorum."

Alp dosyayı kapatıp ayağa kalktı.

"Ben gidiyorum. Bu kadar saygısızlığa katlanamam."

Göktuğ da ayağa kalktı.

"Sonunda mantıklı bir karar."

"Seninle daha sonra görüşeceğiz."

"Sabırsızlıkla bekliyorum."

Alp çıkarken Esila'ya döndü.

"Benimle gelmiyorsunuz değil mi?"

Esila şaşkınlıkla baktı.

"Nereye?"

"Hiç. Belki sen de gelmek istersin diye sordum."

Esila gülümsemesini saklamaya çalıştı.

"Benim işim var."

"Anladım. Çok önemli bir iş."

"Kesinlikle."

Alp başıyla selam verip odadan çıktı.

Göktuğ da telefonunu alarak peşinden gitti.

✯

Mesai bitimine yakın hazırladığımız notları Mert Bey'e teslim ettik. Yarın yapılacak değerlendirme için gerekli belgeler ayrılmış, toplantı kaydıyla ilgili araştırma da Alp'e bırakılmıştı.

Bilgisayarımı kapatıp çantamı toplarken Esila yanıma geldi.

"Bugün eve giderken bir yere uğrayalım mı?"

"Nereye?"

"Şu yeni açılan pastaneye."

"Ne yapacağız orada?"

"Bir şeyler yiyeceğiz Hira. Her planın altında gizli bir amaç aramak zorunda değilsin."

Gülümsedim.

"Tamam, gidelim."

Tam kapıya yönelmiştik ki arkamızdan Göktuğ'un sesi geldi.

"Hira Hanım, bir dakika."

Dönüp baktım.

"Buyurun Göktuğ Bey."

Elindeki dosyayı gösterdi.

"Şu toplantı kaydının bir kopyasını size gönderdim. Yarın gelmeden önce inceleyebilirseniz iyi olur. Özellikle katılımcı listesiyle ilgili notlarınızı merak ediyorum."

"Tabii, akşam kontrol ederim."

"Teşekkür ederim."

Esila araya girdi.

"Göktuğ Bey, siz de çıkıyor musunuz?"

"Evet. Alp'i bekliyorum."

"Alp Bey yine bir şeyleri unutmuş olmasın?"

Göktuğ hafifçe güldü.

"Bu kez kendisini unutmamasını umuyorum."

Esila kahkaha attı.

"İyi akşamlar o zaman."

"Size de iyi akşamlar."

Göktuğ koridora doğru ilerlerken Esila koluma girdi.

"Bak, bir gün şu adamla aynı fikirde olmaktan yorulmayacağım."

"Bugün bayağı iyi anlaştınız."

"Öyle değil mi? Bence oldukça iyi bir ikili olabiliriz."

"Alp bunu duyarsa üzülür."

Esila başını salladı.

"Alp Bey'in kendine başka bir ortak bulması gerekecek."

Tam o sırada koridorun diğer ucundan Alp'in sesi geldi.

"Ben duydum!"

Esila arkasını dönüp hiç bozuntuya vermeden cevap verdi.

"Aferin, duyman iyi olmuş!"

Alp Göktuğ'un yanına gelmişti.

"Ben ne zaman seninle aynı fikirde olsam, sen gidip başka birini buluyorsun."

Göktuğ ikisine baktı.

"Ben bu konuşmanın neresindeyim?"

"Senin tarafımı tutmanı bekliyorum," dedi Alp.

Göktuğ hiç düşünmeden cevap verdi.

"Ben taraf tutmuyorum."

Esila gülümseyerek araya girdi.

"Çünkü haklı olan benim."

Göktuğ başını hafifçe eğdi.

"Bu konuda itiraz edemem."

Alp ellerini iki yana açtı.

"Harika. Bugün gerçekten yalnız kaldım."

Esila güldü.

"Alış artık."

Dördümüz bir süre kapının önünde ayaküstü sohbet ettik. Sonra Göktuğ ve Alp kendi araçlarına yöneldi. Biz de otoparktan çıkmak için yürümeye başladık.

Aracın kapısını açmadan önce Esila bana döndü.

"Bir şey diyeceğim."

"Yine mi?"

"Bugün Göktuğ Bey'le bayağı konuştunuz."

"Esila, lütfen."

"Tamam, tamam. Sadece söylüyorum. Eskiden sen onun yanında bu kadar rahat değildin."

"Belki de artık tanıyorumdur."

Esila gülümseyerek başını salladı.

"Belki de."

Araca bindik. Esila emniyet kemerini takarken telefonuna baktı. Ardından ekranı bana çevirdi.

Alp'ten mesaj gelmişti.

Yarın kahve içmeye vaktin var mı? Bu kez program kitapçığı olmadan.

Esila mesajı okudu, sonra bana baktı.

"Ne yazayım?"

Gülümsememi saklayamadım.

"Ne istiyorsan onu yaz."

"Çok yardımcı oldun."

"Rica ederim."

Esila birkaç saniye düşündü ve cevap yazdı.

Kitapçığı yine de yanında getir. Ne olur ne olmaz.

Telefonunu bıraktığında yüzündeki gülümseme hâlâ duruyordu.

Ben de kendi telefonumu elime aldım. Göktuğ'un gönderdiği e-postayı açtım. Toplantı kaydını yeniden incelemeye başladım.

Bir süre sonra gözüm belgenin altındaki küçük bir nota takıldı.

Toplantının katılımcı listesinde yer alan isimlerden birinin yanında, diğerlerinden farklı bir açıklama bulunuyordu.

Toplantı sonrası ayrıca görüşülecek.

Notun kimin tarafından düşüldüğü belli değildi.

Ancak görüşmenin kiminle yapılacağı yazıyordu.

Cem Arslan.

Ekrana birkaç saniye daha baktım. Sonra belgeyi kapatıp telefonumu masaya bıraktım.

Yarın Göktuğ ve Alp'le bunu mutlaka konuşmamız gerekiyordu.

Ama o an aklımda yalnızca dosyalar yoktu.

Son zamanlarda hayatımın içine giren insanlar, farkında olmadan günlük alışkanlıklarımın bir parçası hâline geliyordu.

Ve sanırım en güzeli de buydu.

Hiçbir şey bir anda değişmiyordu.

Sadece bazı insanlar, günün içinde kendilerine küçük bir yer edinmeye başlıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…