Kaderin İmzası kitap kapağı

8. bölüm / 20

Gecenin Öteki Yüzü

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: Gecenin Öteki Yüzü

Cuma sabahı ofise geldiğimde masamın üzerinde dün akşamdan bıraktığım dosyalar duruyordu. Ceketimi sandalyemin arkasına asıp bilgisayarımı açtım. Esila ise çoktan kahvesini almış, telefonuyla ilgilenmeye başlamıştı.

"Bugün çok sessizsin," dedim.

Başını kaldırmadan cevap verdi.

"Henüz kimse ilgimi çekmedi."

"Öğleden sonra değişir."

"Senin bu kadar umutlu olman beni korkutuyor."

Gülümseyip önüme döndüm. Tam dosyayı açmıştım ki telefonum çaldı. Ekranda tanıdık bir isim görünüyordu.

Göktuğ Karahan.

Bir an şaşırdım. Son görüşmemizden sonra doğrudan araması için özel bir sebep olması gerektiğini düşündüm.

"Merhaba Göktuğ Bey."

"Merhaba Hira Hanım. Müsait misiniz?"

"Evet, buyurun."

"Bu akşam Karahan Holding'in kuruluş yıl dönümü için bir gala düzenliyoruz. Sizi ve Esila Hanım'ı da aramızda görmek isterim."

Esila'ya baktım. Konuşmayı duymamıştı ama yüzümdeki ifadeden bir şey olduğunu anlamıştı.

"Teşekkür ederiz. Davetiniz için memnun olduk."

"Katılabilirseniz sevinirim. Hem şirket adına hem de birlikte çalıştığımız hukuk ekibi olarak orada olmanız güzel olur."

"Elbette. Esila'yla konuşup size dönüş yaparım."

"Tabii. Davet bilgilerini asistanım birazdan iletecek. İyi çalışmalar."

"Size de, iyi günler."

Telefonu kapattığımda Esila sandalyesini bana doğru çevirmişti.

"Kimdi?"

"Bir tahmin et."

"Göktuğ Bey?"

Başımı salladım.

"Ne istiyormuş?"

"Bu akşam Karahan Holding'in kuruluş yıl dönümü galası varmış. Bizi davet etti."

Esila'nın yüzü bir anda değişti.

"Bir dakika. Gala mı?"

"Evet."

"Yani yemek, müzik, güzel bir salon ve bir sürü insan mı?"

"Genel olarak öyle."

Esila kahvesini masaya bıraktı.

"Hira, akşam için kıyafet bakmamız gerekiyor."

Gözlerimi kapattım.

"Daha telefonu yeni kapattım."

"Hiç önemli değil. Bu akşam hiçbir şekilde sıradan giyinmiyoruz."

"Benim dolabımda gayet güzel kıyafetler var."

Esila birkaç saniye yüzüme baktı.

"Bu konuşmayı daha önce yaptık."

"Ve ben haklıydım."

"Hayır, değildin."

Bilgisayarıma davet bilgileri geldi. Ekrana baktım.

"Akşam saat sekizde."

Esila ayağa kalktı.

"Harika. Saat altıda evde olacağız. Hazırlanmaya başlıyoruz."

"Esila, daha sabahın dokuzu."

"Zaman çabuk geçiyor Hira."

✯

Öğleden sonraya kadar ofisteki işlerimizi tamamlamaya çalıştık. Mert Bey de davetten haberdardı. Hatta öğle saatlerinde odasına çağırıp birkaç konuda bizi bilgilendirdi.

"Karahan Holding'in önemli iş ortakları da orada olacak. Özellikle son proje nedeniyle karşı tarafla bağlantılı bazı isimlerle karşılaşabilirsiniz."

"Anladım," dedim.

Mert Bey dosyayı kapattı.

"Ancak bu akşamın bir davet olduğunu unutmayın. Her konuşmayı iş meselesine çevirmeyin. Biraz da sosyalleşin."

Esila hemen araya girdi.

"Ben zaten oldukça sosyalim."

Mert Bey ona baktı.

"Senin sosyalleşmeni biraz kontrol altında tutalım."

Gülmemek için başımı önüme eğdim.

"Ben ne yaptım şimdi?" diye sordu Esila.

"Henüz bir şey yapmadın. Akşamı bekliyorum."

Odadan çıktığımızda Esila bana döndü.

"Bu ofiste kimse benim sosyal yönümü anlamıyor."

"Çünkü biraz fazla sosyal olabiliyorsun."

"Sen de mi başladın?"

"Ben sadece gözlem yapıyorum."

"Çok güzel. Akşam görüşürüz."

✯

Eve geldiğimizde Esila'nın ilk işi müzik açmak oldu. Ben odama geçip dolabımı açtım. Birkaç elbiseyi yatağın üzerine çıkardım.

Esila kapının önünde belirdi.

"Şunları dene."

Elindeki elbiseyi gösterdi.

"Bu mu?"

"Evet."

"Biraz fazla gösterişli değil mi?"

"Bu bir gala Hira. Evde oturmaya gitmiyoruz."

Elbiseyi alıp banyoya geçtim. Üzerime giyip aynaya baktım. Sade ama şık bir modeldi. Saçlarımı açık bırakmaya karar verdim. Küçük bir çanta ve uygun takılarla hazırlığımı tamamladım.

Salona çıktığımda Esila çoktan hazırlanmıştı.

Beni görünce başını salladı.

"Tamamdır. Güzel olmuş."

"Sen de güzel görünüyorsun."

"Teşekkür ederim. Zaten öyle olmayı bekliyordum."

"Biraz mütevazılık."

"Onu evde unuttum."

Çantalarımızı alıp evden çıktık.

✯

Otele vardığımızda girişteki kalabalık dikkatimi çekti. Büyük salonun kapıları açıktı. İçeride geniş masalar hazırlanmış, salonun farklı noktalarına çiçek aranjmanları yerleştirilmişti. Sahnenin arkasındaki büyük ekranda Karahan Holding'in geçmişinden görüntüler dönüyordu.

Esila etrafına bakındı.

"Ben buraya yanlışlıkla gelmiş olabilirim."

"Ne demek?"

"Şu an kendimi bir iş insanı gibi hissetmiyorum."

"Çünkü değilsin Esila."

"Çok kırıcıydın."

Tam o sırada yanımıza biri yaklaştı.

"İkiniz de oldukça geç kaldınız."

Alp Demirhan.

Esila ona döndü.

"Merhaba demek yerine böyle mi karşılıyorsun insanları?"

"Merhaba. Geç kaldınız."

"Bir daha dene."

Alp kısa bir kahkaha attı.

"Hoş geldiniz."

"Şimdi oldu."

Alp önce Esila'ya, ardından bana baktı.

"Hoş geldin Hira Hanım."

"Hoş bulduk."

"Bu akşam sizi masanıza ben götüreceğim. Göktuğ içeride misafirlerle ilgileniyor."

Esila hemen araya girdi.

"Yani bizi Göktuğ Bey karşılamaya gelmedi?"

Alp ciddi bir ifadeyle başını salladı.

"Maalesef kendisinin sizinle ilgilenmek için yeterli zamanı yok."

"Ne kadar üzüldüm."

"Ben de."

Esila gözlerini devirdi.

"Seninle anlaşmak gerçekten zor."

"Benimle anlaşmak zor değil. Sadece biraz sabır gerekiyor."

"Sabır konusunda pek iyi değilim."

"Fark ettim."

Üçümüz birlikte salona ilerledik.

Masamız sahnenin çok uzağında değildi. Göktuğ'un masası ise biraz daha öndeydi. Alp sandalyelerimizi gösterdi.

"Birazdan Göktuğ da gelir. Şimdilik burada rahatça oturabilirsiniz."

Esila sandalyeye otururken etrafa göz gezdirdi.

"Alp, sana bir şey soracağım."

"Buyur."

"Bu kadar insanın hepsi Göktuğ'u tanıyor mu?"

"Çoğu iş ortaklarımız, bazıları da aile dostlarımız."

"Yani herkes birbirini tanıyor."

"Genel olarak."

Esila bana doğru eğildi.

"Ben birazdan yanlışlıkla birine eski okul arkadaşım diye atlayabilirim."

"Saçmalama artık Esila."

"Emrin olur canım."

Alp konuşmamızı duyup güldü.

"Endişelenmeyin. Bir şey olursa ben kurtarırım."

Esila ona döndü.

"Senin kurtaracağın şeyden de şüpheliyim."

"Bu kadar güvenmen beni duygulandırdı."

✯

Bir süre sonra Göktuğ yanımıza geldi.

Üzerinde koyu renk bir takım elbise vardı. Her zamanki gibi oldukça düzenli görünüyordu. Ancak bu akşam ofiste gördüğüm Göktuğ'dan biraz farklıydı. İnsanlarla selamlaşıyor, sohbet ediyor, gelen misafirleri karşılıyordu.

"Hoş geldiniz."

Ayağa kalktık.

"Hoş bulduk," diye cevap verdim.

Göktuğ önce bana, ardından Esila'ya baktı.

"Umarım ulaşım konusunda sorun yaşamamışsınızdır."

"Hayır, teşekkür ederiz," dedim.

Esila da başını salladı.

"Yalnız Alp Bey bizi kapıda biraz bekletti."

Alp hemen itiraz etti.

"İki dakika."

"Üç."

"İki buçuk."

Göktuğ ikisine baktı.

"Bu konuyu da mı tartışıyorsunuz?"

"Ben haklıyım," dedi Esila.

Alp ellerini iki yana açtı.

"Ben artık karışmıyorum."

Göktuğ başını hafifçe salladı.

"Bu akşam mümkünse birbirinizi fazla yormayın."

Esila hiç beklemeden cevap verdi.

"Ben çok sakin bir insanım zaten."

Alp gülmeye başladı.

Göktuğ da ona bakıp kısa bir gülümsemeyle karşılık verdi.

"Öyle olduğunu varsayalım."

Sonra bana döndü.

"Birazdan konuşmacıların olduğu bölüme geçeceğiz. Sizler de ön tarafta olursanız memnun olurum."

"Elbette."

Göktuğ bir başka misafirin kendisini çağırması üzerine yanımızdan ayrıldı.

Esila arkasından baktı.

"İş ortamında da böyle mi?"

"Nasıl?"

"Bir insanın aynı anda bu kadar ciddi ve kibar olması mümkün mü?"

Alp araya girdi.

"Alışıyorsun."

Esila ona döndü.

"Sen alışmışsın, belli."

"Yılların tecrübesi."

"Allah sabır versin."

Alp kahkaha attı.

✯

Gecenin açılış konuşması başladığında salondaki uğultu yavaş yavaş kesildi.

Önce şirketin kuruluşundan bugüne uzanan kısa bir video gösterildi. Ardından sahneye Göktuğ çıktı.

Onu ilk kez bu kadar kalabalık bir topluluğun karşısında konuşurken izliyordum.

Konuşması ölçülüydü. Şirketin geçmişinden, çalışanlarından ve gelecek hedeflerinden bahsetti. Kendisini övmek yerine şirketin başarısında emeği olan insanları öne çıkarmayı tercih etmişti.

Konuşmasının sonunda çalışanlara teşekkür ettiğinde salonda uzun bir alkış yükseldi.

Esila bana doğru eğildi.

"İyi konuştu."

"Öyle."

"Biraz da gülse fena olmayacak."

"Esila."

"Ne var? Sadece söyledim."

Konuşma bittikten sonra müzik başladı ve misafirler yeniden sohbet etmeye koyuldu.

Biz de masamızdan kalkıp salonun diğer tarafına geçtik. Birkaç kişiyle tanıştık. Esila, özellikle şirketin eski çalışanlarından biriyle uzun bir sohbete dalmıştı. Alp de yanımızdaydı.

Bir süre sonra Esila'nın yüzündeki ifadeyi fark ettim. Karşısındaki adam, üniversite yıllarından başlayarak bütün kariyerini anlatmaya koyulmuştu.

Esila'nın bana attığı bakıştan yardım istediğini anladım.

Tam yanlarına yaklaşacakken Alp araya girdi.

"Esila Hanım, sizi Göktuğ çağırıyor."

Esila hiç düşünmeden adama döndü.

"Çok memnun oldum, sonra mutlaka devam ederiz."

Adam başını salladı.

Esila birkaç adım uzaklaşınca Alp'e döndü.

"Hayatımı kurtardın."

"Farkındayım."

"Teşekkür ederim."

"Rica ederim. Ama bir daha beni böyle bir konuşmanın ortasında bırakma."

Esila kaşlarını kaldırdı.

"Sen de mi sıkıldın?"

"Ben adamın üçüncü şirketini kurduğu yılı dinliyordum."

Esila gülmeye başladı.

"Ben dördüncü şirketi kuracağını sandım."

Alp de güldü.

Ben birkaç adım geride kalmış, ikisini izliyordum.

"Gerçekten çok iyi anlaşıyorsunuz," dedim.

İkisi aynı anda bana döndü.

"Hayır," dediler.

Birbirlerine bakıp tekrar gülmeye başladılar.

✯

Bir süre sonra Göktuğ'un yanındaki kalabalığın dağıldığını gördüm. Beni fark edince eliyle yanına gelmemi işaret etti.

"Bir sorun mu var?" diye sordum.

"Hayır. Sizi biriyle tanıştırmak istiyorum."

Yanındaki adam ayağa kalktı.

"Cem Arslan. Kendisi uzun zamandır iş dünyasında tanıdığımız isimlerden biridir."

Cem Bey elini uzattı.

"Memnun oldum."

"Ben de memnun oldum."

Göktuğ kısa bir açıklama yaptı.

"Cem Bey, geçmişte bazı projelerimizde birlikte çalıştığımız isimlerden biri."

Cem Bey gülümsedi.

"Karahan Holding'in yeni hukuk ekibini de duymaya başladık."

"Umarım iyi şeyler duymuşsunuzdur," dedim.

"Elbette. Özellikle son projedeki anlaşmazlık oldukça konuşuluyor."

Göktuğ'un yüzündeki ifade çok az değişti.

"İş dünyasında bazı konuların konuşulması kaçınılmaz."

Cem Bey başını salladı.

"Tabii. Yalnız bazen bir dosyanın görünen kısmı, asıl hikâyeyi anlatmaya yetmez."

Bu cümleye cevap vermedim. Sadece yüzüne baktım.

Cem Bey gülümseyerek konuşmayı başka bir konuya taşıdı. Birkaç dakika sonra yanımızdan ayrıldı.

Göktuğ arkasından kısa bir süre baktı.

"Tanıyor musunuz?" diye sordum.

"Uzun zamandır."

"Az önce söylediği şey biraz tuhaftı."

Göktuğ bana döndü.

"Bu akşam iş konuşmak istemiyorum."

"Ben de özellikle açmadım. Kendisi konuyu getirdi."

Göktuğ kısa bir nefes verdi.

"Haklısınız. Yine de bu geceyi bir sorun toplantısına çevirmeyelim."

Başımı salladım.

"Tabii."

Konuşmamız burada sona erdi. Ancak Cem Bey'in sözleri aklımın bir köşesine takılmıştı.

✯

Gecenin ilerleyen saatlerinde Esila'yı ve Alp'i sahnenin yakınında buldum.

Esila elindeki küçük program kitapçığını inceliyordu.

"Ne yapıyorsunuz?"

Alp cevap verdi.

"Esila Hanım bu akşamın organizasyonunu ele geçirmeye çalışıyor."

"Ben sadece programda bir hata buldum."

"Ne hatası?"

Esila kitapçığı bana uzattı.

"Burada kapanış konuşmasının saat on birde yapılacağı yazıyor. Ama saat henüz on buçuk ve Göktuğ Bey'in konuşması çoktan bitti."

Alp omuz silkti.

"Program değişmiş olabilir."

"Olabilir ama bunu neden kimse söylemiyor?"

"Belki de kimse programı senin kadar incelemiyordur."

Esila kitapçığı kapattı.

"Benimle dalga geçme."

"Geçmiyorum."

"Geçiyorsun."

"Biraz."

Tam o sırada yanlarından geçen bir görevli, ellerindeki programları toplaması gerektiğini söyledi.

Esila kitapçığı uzattı.

"Alın, benden kurtulun."

Alp gülmeye başladı.

Ben de kendimi tutamadım.

"Gerçekten çok iyi anlaşıyorsunuz."

İkisi aynı anda bana döndü.

"Hayır," dediler.

Birbirlerine bakıp tekrar güldüler.

O sırada yanımıza Göktuğ geldi.

"Burada ne oluyor?"

Alp hemen cevap verdi.

"Program kitapçığıyla ilgili ciddi bir kriz yaşıyoruz."

Göktuğ kaşlarını çattı.

"Ne?"

Esila hiç beklemeden konuştu.

"Alp Bey, bu akşamki organizasyonun kusursuz olduğunu iddia ediyor. Ben de programdaki saat hatasını fark ettim."

Göktuğ önce kitapçığa, sonra Esila'ya baktı.

"Bu konuda gerçekten tartışıyor musunuz?"

"Ben haklıyım," dedi Esila.

Alp başını salladı.

"Ben de bunu söylüyorum. Kendisiyle tartışmanın bir anlamı yok."

Göktuğ birkaç saniye ikisine baktıktan sonra başını eğip güldü.

Bu kez gerçekten gülmüştü.

Nezaketen yapılmış kısa bir gülümseme değildi. Kendini tutmaya çalışmadan, yüzündeki bütün ciddiyetin kaybolduğu bir andı.

Ben de istemeden gülümsedim.

Göktuğ bunu fark edince kendisini toparlamaya çalıştı.

"Sanırım bu akşam programdan daha önemli sorunlarımız var."

Alp hemen atıldı.

"Ben de öyle düşünüyorum."

Esila ona döndü.

"Sen sus, bütün olay senin yüzünden başladı."

"Ben ne yaptım?"

"Başladın yine."

Göktuğ başını iki yana sallayarak uzaklaştı.

Ama giderken hâlâ gülümsüyordu.

✯

Bir süre sonra salondaki kalabalık azalmaya başladı. Esila ve Alp, giriş tarafında konuşuyorlardı. Ben ise masadan çantamı almak için geri döndüm.

Göktuğ da birkaç misafirle vedalaşıp yanıma geldi.

"Bu akşam nasıldı?"

"Oldukça güzeldi. Organizasyon için tebrik ederim."

"Teşekkür ederim. Umarım sıkılmamışsınızdır."

"Hayır. Esila'nın sıkılmaya fırsatı olmadı zaten."

Göktuğ hafifçe gülümsedi.

"Alp'le iyi anlaştılar."

"Sanırım birbirlerinin mizah anlayışını buldular."

"Bu, Alp için oldukça önemli bir gelişme."

Güldüm.

"Esila için de."

Kısa bir sessizlik oldu.

Göktuğ bir süre salona baktı.

"Bugün sizi biraz daha farklı bir ortamda görmek güzeldi."

"Benim için de öyle. Sizi de."

"Nasıl?"

"Ofistekinden biraz daha farklıydınız."

Kaşlarını hafifçe kaldırdı.

"Bu iyi bir şey mi?"

"Henüz karar vermedim."

Bu cevabım üzerine gülümsedi.

"Sanırım bunu zaman gösterecek."

Tam cevap verecekken giriş tarafından Esila'nın sesi duyuldu.

"HİRA! GELİYOR MUSUN?"

Göktuğ başını o tarafa çevirdi.

"Sanırım arkadaşınızın beklemeye tahammülü yok."

"Ne yazık ki."

"İyi geceler, Hira Hanım."

"İyi geceler, Göktuğ Bey."

Çantamı alıp Esila'nın yanına gittim.

✯

Eve döndüğümüzde saat gece yarısını geçmişti.

Esila ayakkabılarını kapının önünde çıkarıp salona geçti. Ben de çantamı koltuğun üzerine bıraktım.

"Bugün güzeldi," dedi.

"Öyleydi."

"Alp de fena değildi."

Ona baktım.

"Fena değildi mi?"

"Yani... Eğlenceli."

"Biraz önce hayatını kurtardığını söylüyordun."

"Abartma."

Gülerek mutfağa geçtim. İkimize su doldurup salona döndüm.

Esila koltuğa oturmuş, telefonuyla ilgileniyordu.

"Ne yapıyorsun?"

"Alp mesaj atmış."

"Ne yazmış?"

Esila telefonu bana uzattı.

Alp: Bu akşam program kitapçığını incelemeyi bırakabildin mi?

Esila: Henüz emin değilim. Yarın kontrol edeceğim.

Alp: Lütfen şirketin diğer belgelerine dokunma.

Esila: Sen de benim uzmanlık alanıma karışma.

Alp: Program inceleme uzmanlığı mı?

Esila: İyi geceler Alp Bey.

Alp: İyi geceler, program uzmanı.

Telefonu geri verdim.

"Gerçekten birbirinizi bulmuşsunuz."

Esila telefonu sehpanın üzerine bıraktı.

"Ne var? Komik biri."

"Ben bir şey demedim."

"Yüzünden anlaşılıyor."

Gülerek koltuğa yaslandım.

Bir süre daha geceden konuştuk. Sonra Esila odasına geçti. Ben de telefonumu elime alıp gelen mesajlara baktım.

Derya'dan bir e-posta vardı.

Konu başlığını okuyunca doğruldum.

Karahan Holding – Cem Arslan Hakkında Bilgi

E-postayı açtım.

Derya, Cem Arslan'ın çalıştığı şirketle ilgili kısa bir bilgi notu hazırlamıştı. Ancak beni asıl şaşırtan, notun sonundaki küçük açıklamaydı.

Cem Arslan, Karahan Holding'in geçmişte ortaklık yürüttüğü şirketlerden birinin eski yönetim kurulu üyelerinden biriydi.

Yaklaşık altı ay önce görevinden ayrılmıştı.

Bir süre ekrana baktım.

Akşam söylediği cümle yeniden aklıma geldi.

Bazen bir dosyanın görünen kısmı, asıl hikâyeyi anlatmaya yetmez.

Telefonumu elime alıp Göktuğ'un numarasını açtım. Birkaç saniye düşündüm. Sonra mesaj yazmak yerine bilgisayarı kapattım.

Bunu yarın konuşabilirdik.

Ama artık Cem Arslan'ın o cümleyi neden kurduğunu merak ediyordum.

Üstelik aklıma takılan tek şey bu değildi.

Göktuğ'un o akşamki hâli, Esila ile Alp'in bitmek bilmeyen atışmaları ve gecenin sonunda öğrendiğim bu küçük ayrıntı...

Görünen o ki Karahan Holding'le işimiz düşündüğümüzden biraz daha uzun sürecekti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…