Bölümler 20Şu an: Sınırlar
- 1 Alışılmış Bir Gün768 kelime
- 2 Aynı Masanın İki Ucu931 kelime
- 3 Eski defterler711 kelime
- 4 Beklenmedik Ortaklık911 kelime
- 5 Planlanmamış Bir Cumartesi977 kelime
- 6 Beklenmedik Uyum1.280 kelime
- 7 Dört Kişilik Bir Karmaşa2.677 kelime
- 8 Gecenin Öteki Yüzü2.128 kelime
- 9 Bir İsmin Ardında1.414 kelime
- 10 Tesadüf2.040 kelime
- 11 Sınırlar2.569 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 Görünenden Fazlası1.694 kelime
- 13 Biraz Daha Yakın2.551 kelime
- 14 Biraz Daha Yakından4.774 kelime
- 15 Süprizler1.871 kelime
- 16 Üç Gün Kala1.551 kelime
- 17 Gülüşlerin Arasından2.335 kelime
- 18 En Yalın Haliyle2.923 kelime
- 19 Verilen Sözler2.800 kelime
- 20 İstanbul'a Kalan3.931 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ekrandaki e-postayı üçüncü kez okuyordum.
Arven Holding tarafından gönderilen toplantı talebi, birkaç satırlık resmî bir yazıdan ibaretti. Ancak son cümlesi, bütün dikkatimizi üzerine çekmeye yetmişti.
Toplantıya Arven Holding Yönetim Kurulu Başkanı Sayın Levent Soyer de katılım sağlayacaktır.
Bilgisayarımın karşısında oturmuş, ekrana bakıyordum. Esila ise elindeki kahveyi masama bırakırken yüzüme dikkatlice baktı.
“Yine aynı şeyi mi okuyorsun?”
“Evet.”
“Belki dördüncü okuyuşunda Levent Soyer'in toplantıya gelmeyeceğini söyler.”
Gözlerimi ekrandan ayırmadan hafifçe güldüm.
“Keşke.”
Esila sandalyeyi çekip karşıma oturdu.
“Şimdi ne yapıyoruz?”
“Önce Göktuğ'u arayacağım.”
Telefonumu elime alıp Göktuğ'un numarasını buldum. Birkaç çalıştan sonra açtı.
“Merhaba Hira Hanım.”
“Merhaba Göktuğ Bey. Müsait misiniz?”
“Şu an evet. Bir gelişme mi var?”
“Dün akşam Arven Holding'den bir toplantı talebi geldi. Yarın sabah için. Levent Soyer de toplantıya katılacakmış.”
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.
“Anladım. Kenan'ın görüşmesinden sonra bu kadar hızlı bir toplantı istemeleri pek şaşırtıcı değil.”
“Ben de aynı şeyi düşündüm. Dosyadaki bazı konuları doğrudan kendisiyle görüşmek istiyorum.”
“Alp'le birlikte biz de katılalım.”
Teklifini beklemiyordum.
“Göktuğ Bey, bu bizim yürüttüğümüz bir hukuki süreç. Sizi gereksiz yere—”
“Gereksiz değil, Hira Hanım. Konu Karahan Holding'i de ilgilendiriyor. Ayrıca Kenan'ın sizinle ve Esila Hanım'la yaptığı görüşmeden sonra bu toplantıya yalnız gitmenizi doğru bulmuyorum.”
“Kenan Bey'in söylediklerinden çekindiğim için yanımda birilerini istemiyorum.”
“Bunun farkındayım. Zaten mesele de bu değil. Aynı dosyanın iki tarafını ilgilendiren bir toplantıda bulunmamız gayet doğal.”
Haklıydı. Üstelik Göktuğ'un ve Alp'in katılması, toplantıda bazı sorulara doğrudan cevap almamızı da sağlayabilirdi.
“Öyleyse Mert Bey'le konuşayım. Onun da onayını aldıktan sonra size haber veririm.”
“Tamam. Alp'e de bilgi veririm.”
“Teşekkür ederim.”
“Yarın görüşürüz, Hira Hanım.”
Telefonu kapattığımda Esila çoktan bana dönmüştü.
“Geliyorlar mı?”
“Göktuğ Bey ve Alp Bey de katılacak.”
Esila başını salladı.
“Güzel. En azından bu sefer herkes aynı masada olacak.”
“Önemli olan masada kimlerin oturduğu değil, ne konuşacağımız.”
“Bunu yarın Levent Bey'e de söylersin artık.”
Gülümseyerek bilgisayarıma döndüm.
“Önce dosyayı toparlayalım.”
✯
Mert Bey, toplantı talebini dinledikten sonra bir süre düşündü.
“Bence de birlikte katılmanız daha doğru olur,” dedi. “Ancak orada kişisel bir tartışmaya çekilmenizi istemiyorum. Bizim amacımız geçmişteki ortaklığın hangi koşullarda sona erdiğini ve belgelerdeki tutarsızlıkların nedenini öğrenmek.”
“Zaten ben de bunu hedefliyorum.”
“Güzel. Derya'nın bulduğu belgeleri de yanınıza alın. Özellikle tarih farklılıklarının olduğu yazışmalar önemli.”
Esila dosyaları masanın üzerine yerleştirdi.
“Bunların tamamını incelememiz gerekiyor. Çünkü bazı belgelerde ortaklığın sona erdiği tarih farklı, bazı yazışmalarda ise ilişkinin daha sonra da devam ettiği izlenimi var.”
Mert Bey dosyaya göz attı.
“Bu çelişkiyi doğrudan sorun. Karşı tarafın açıklamasını almadan bir sonuca varmayın.”
Başımı salladım.
“Anlaşıldı.”
Günün geri kalanını belgeleri yeniden inceleyerek geçirdik. Özellikle Cem Arslan'ın ayrılış tarihiyle ilgili kayıtları birbirleriyle karşılaştırdık. Altı ay önce görevinden ayrılmış olmasına rağmen, bazı eski yazışmalarda adının daha sonraki tarihlerde de geçmesi dikkat çekiciydi.
Bunun tek başına bir usulsüzlük anlamına gelmediğini biliyorduk. Ancak açıklanması gereken bir durumdu.
Akşam olduğunda dosyalarımızı toparlayıp ofisten çıktık.
Esila arabaya biner binmez kemerini taktı.
“Yarın için heyecanlı mısın?”
“Heyecanlı değilim.”
“Yalan.”
“Esila.”
“Tamam, heyecanlı değilsin. Sadece Levent Soyer'le tanışacak olmanın verdiği tarifsiz mutluluğu yaşıyorsun.”
Başımı iki yana salladım.
“Bence benimle yaşamak da zor ama yine de katlanıyorsun.”
Gülerek başımı cama çevirdim.
Yarınki toplantının nasıl geçeceğini bilmiyordum. Fakat bir konuda emindim: Bu kez yalnızca dosyadaki belgeleri değil, o belgelerin arkasında duran insanları da daha yakından tanıyacaktık.
✯
Ertesi sabah Arven Holding'in binasına vardığımızda saat dokuzu biraz geçiyordu.
Resepsiyonda ismimizi bildirdikten sonra toplantı katına yönlendirildik. Koridora çıktığımızda Göktuğ ve Alp bizi bekliyordu.
Alp bizi görünce hafifçe gülümsedi.
“Günaydın. Umarım kahvaltınızı yapmışsınızdır. Uzun sürebilir.”
Esila hemen karşılık verdi.
“Bunu bizi düşündüğün için mi söylüyorsun, yoksa toplantının sıkıcı geçeceğini bildiğin için mi?”
“İkisi de olabilir.”
Göktuğ başıyla selam verdi.
“Günaydın Hira Hanım. Esila Hanım.”
“Günaydın.”
“Hazır mıyız?” diye sordu.
Dosyamı hafifçe kaldırdım.
“Biz hazırız.”
Göktuğ'un bakışları bir an dosyaya kaydı, ardından yüzüme döndü.
“Öyleyse başlayalım.”
Toplantı odasına geçtiğimizde içeride birkaç kişi daha vardı. Masanın diğer ucunda oturan adamı hemen tanıdım.
Levent Soyer.
Fotoğraflarından daha farklı görünüyordu. Kendinden emin, rahat ve bulunduğu ortama hâkim bir tavrı vardı. Önündeki dosyayı kapatıp ayağa kalktı.
“Göktuğ Bey.”
İkisi tokalaştı.
“Levent Bey.”
Ardından bakışlarını bana çevirdi.
“Hira Hanım, nihayet yüz yüze tanışma fırsatımız oldu.”
Elimi uzattım.
“Evet, Levent Bey. Ben de bu görüşmenin faydalı olmasını umuyorum.”
“Bundan şüphem yok.”
Esila'ya ve Alp'e de selam verdikten sonra herkes yerini aldı.
Toplantının ilk dakikaları beklediğim gibi ilerledi. Levent, eski ortaklık sürecinin genel hatlarını anlattı. Şirketlerin o dönemki iş ilişkilerinden, yönetim değişikliklerinden ve bazı kararların neden alındığından bahsetti.
Anlatılanları dikkatle dinledim. Ardından dosyamı açtım.
“İzin verirseniz birkaç noktayı netleştirmek istiyorum.”
Levent elini hafifçe kaldırdı.
“Elbette. Buyurun.”
“Öncelikle ortaklığın sona erdiği tarihle ilgili belgelerde farklılıklar var. Bir protokolde ilişkinin belirli bir tarihte sona erdiği belirtilirken, daha sonraki tarihli yazışmalarda iki şirket arasındaki iletişimin devam ettiği görülüyor.”
Levent sandalyesine yaslandı.
“Şirketler arasındaki resmî ortaklık sona erse bile bazı ticari yazışmaların devam etmesi olağandır.”
“Buna itiraz etmiyorum. Ancak bu yazışmaların içeriği yalnızca geçmiş işlemlerin tamamlanmasıyla ilgili görünmüyor.”
“Öyle mi?”
“Evet. Özellikle karar süreçlerine ilişkin bazı ifadeler var. Bu nedenle yazışmaların hangi yetki kapsamında yürütüldüğünü öğrenmek istiyoruz.”
Levent yanındaki dosyayı açtı.
“Bu konuda ilgili birimden açıklama isteyebiliriz. Fakat üzerinden yıllar geçmiş bir süreçten bahsediyoruz. Her yazışmanın bugün aynı açıklıkta hatırlanmasını beklemek pek gerçekçi olmaz.”
“Hatırlanmasını beklemiyoruz. Kayıtların incelenmesini istiyoruz.”
Levent gözlerini kısa bir süre üzerimde tuttu.
“Oldukça net konuşuyorsunuz.”
“Dosyanın netleşmesi için buradayız.”
Göktuğ'un yanımda sessizce oturduğunu hissediyordum. Alp de önündeki belgeleri inceliyordu.
Söz sırası ona geçtiğinde Göktuğ konuşmaya başladı.
“Bizim açımızdan da bu tarihler önemli. Karahan Holding'in arşivindeki bazı kayıtlarla Arven Holding'den gelen belgeler arasında uyuşmayan noktalar var.”
Levent başını hafifçe salladı.
“Bunu anlıyorum. Ancak geçmişteki her aksaklığın bugünkü yönetime yüklenmesi de doğru olmaz.”
“Kimse böyle bir şey söylemedi,” dedi Göktuğ. “Yalnızca belgelerin açıklığa kavuşmasını istiyoruz.”
“Tabii. Zaten bunun için buradayız.”
Toplantı bir süre daha belgeler üzerinden devam etti. Derya'nın bulduğu eski yazışmalar masaya geldi. Cem Arslan'ın ayrılış tarihine ilişkin sorularımızı yönelttik. Levent, o dönemki yönetim değişikliğinin şirket içinde bazı yetki karmaşalarına neden olduğunu kabul etti ancak ayrıntılı açıklamaların ilgili kayıtlar incelendikten sonra yapılabileceğini söyledi.
Bu cevapların bir kısmı makuldü. Bir kısmıysa yeterince açıklayıcı değildi.
Özellikle Kenan Koral'ın imzasının bulunduğu yazışmayı önüne koyduğumda Levent'in bakışlarının değiştiğini fark ettim.
“Bu yazışmanın hangi amaçla hazırlandığını öğrenebilir miyiz?”
Belgeyi inceledi.
“Kenan Bey o dönem de şirket adına bazı görüşmeleri yürütüyordu.”
“Peki, bu yazışmanın karşı tarafına iletilen son hâli bu mu?”
“Bildiğim kadarıyla evet.”
“Bildiğiniz kadarıyla mı?”
Levent hafifçe gülümsedi.
“Gördüğünüz gibi, her ayrıntıyı ezbere bilmem mümkün değil.”
“Bunun farkındayım. Ancak belgenin son hâlini teyit etmemiz gerekiyor.”
“İlgili kayıtları talep edebilirsiniz.”
Notlarımı aldım.
“Talep edeceğiz.”
Levent arkasına yaslanıp Göktuğ'a döndü.
“Karahan Holding'in bu dosyaya gösterdiği ilgi gerçekten dikkat çekici.”
Göktuğ sakin bir ifadeyle karşılık verdi.
“Şirketimizi ilgilendiren bir konuyu takip ediyoruz.”
“Elbette. Yalnızca son dönemde bu konunun biraz daha ön plana çıktığını düşünüyorum.”
“Çünkü yeni belgeler ortaya çıktı.”
“Tabii. Bazen eski dosyalar, beklenmedik kişiler sayesinde yeniden önem kazanabiliyor.”
Levent'in bakışları kısa bir an bana kaydı.
İlk anda bunun sıradan bir yorum olduğunu düşündüm. Fakat devamındaki sözleri, düşüncemi değiştirdi.
“Özellikle bazı insanların bir dosyaya gösterdiği ilgi, dosyanın kendisinden daha fazla merak uyandırabiliyor.”
Kalemimi masaya bıraktım.
“Tam olarak neyi kastettiniz?”
Levent hiç acele etmeden su bardağından bir yudum aldı.
“Yanlış anlamayın Hira Hanım. Sadece mesleki ilginizin oldukça geniş olduğunu söylüyorum. Karahan Holding'le ilgili her gelişmeyi yakından takip ediyorsunuz.”
“Çünkü bu dosya üzerinde çalışıyorum.”
“Tabii ki. Ancak herkesin çalışma alanı bu kadar genişlemiyor.”
Esila'nın yüzündeki ifade değişti. Alp ise başını kaldırıp Levent'e baktı.
Ben cevap vermeden önce Levent devam etti.
“Göktuğ Bey'in de sizin çalışmalarınıza oldukça önem verdiği anlaşılıyor. Karahan ailesinin desteğini arkasında hissetmek, insanın işini kolaylaştırıyor olmalı.”
Göktuğ'un yüzünde belirgin bir değişiklik olmadı. Fakat bakışlarının Levent'e çevrildiğini gördüm.
“Bunun dosyayla ilgisini anlayamadım,” dedim.
Levent gülümsedi.
“Her şeyin dosyayla ilgisi olmak zorunda değil, Hira Hanım. İnsan ilişkileri de bazen iş hayatında belirleyici olabiliyor.”
“İnsan ilişkilerinin varlığını inkâr etmiyorum. Fakat burada bir hukuki inceleme yürütüyoruz.”
“Ben de zaten buna saygı duyuyorum. Yalnızca bu kadar önemli bir şirkette çalışmanın, doğru insanlarla yakın olmanın bazı kapıları açtığını söylemek istedim.”
Sözlerinin nereye varacağını artık anlamıştım.
“Doğru insanlarla yakın olmak mı?”
“Yanlış bir ifade mi kullandım?”
“Bilemiyorum. Belki de ne demek istediğinizi biraz daha açık söylerseniz anlayabilirim.”
Levent'in gülümsemesi genişledi.
“Gençsiniz Hira Hanım. Kariyerinizin başındasınız. Böyle güçlü isimlerle aynı masada bulunmak, elbette önemli bir fırsat.”
Bir an sustum.
“Bunu mesleki tecrübeme dair bir yorum olarak mı değerlendirmeliyim?”
“Bunu sizin nasıl değerlendirdiğinize bağlı.”
“Anladım.”
Levent dosyasını kapatıp Göktuğ'a döndü.
“Göktuğ Bey, yanlış anlamayın. Sizin için de sevindirici bir durum. Çevrenizdeki insanlara böyle fırsatlar sunabilmeniz güzel.”
İşte o an, sabrımın sonuna geldiğini hissettim.
Sandalyemde biraz doğruldum.
“Levent Bey, sanırım toplantının başından beri asıl konuşmamız gereken konudan uzaklaşıyoruz.”
“Öyle mi?”
“Evet. Önümüzde açıklanması gereken belgeler, farklı tarihlerde hazırlanmış protokoller ve hâlâ cevabını alamadığımız sorular var. Fakat siz sürekli benim kimlerle çalıştığımla, kimin yanında bulunduğumla ilgileniyorsunuz.”
Levent sakince yüzüme baktı.
“Yalnızca gözlemimi paylaştım.”
“Öyleyse ben de size bir gözlemimi paylaşayım. Bir hukukçunun mesleki yeterliliğini değerlendirmek için onun hangi aileden geldiğine, kiminle aynı masada oturduğuna ya da kimin desteğini aldığına bakılmaz. Önüne koyduğu dosyaya, yaptığı işe ve verdiği emeğe bakılır.”
Levent'in yüzündeki gülümseme biraz silindi.
“Bu kadar kişisel algılamanıza gerek yok.”
“Ben kişisel algılamıyorum. Siz kişiselleştiriyorsunuz.”
Masadaki sessizlik belirginleşti.
Sözlerime devam ettim.
“Buraya Göktuğ Bey'in soyadını kullanarak gelmedim. Birinin bana kapı açmasına da ihtiyacım yok. Bu dosyada görev almamın sebebi mesleğim ve yaptığım iş. Siz bunu görmezden gelmeyi tercih ediyorsanız, bu benim emeğimi değiştirmez.”
Levent bir şey söyleyecek gibi oldu ancak devam ettim.
“Üstelik ailemi, geçmişimi ya da özel hayatımı bu masaya taşımanızın hiçbir mantıklı açıklaması yok. Ben sizin ailenizin, özel ilişkilerinizin veya kariyeriniz boyunca kimlerden destek aldığınızın hesabını sormuyorum. Çünkü bunların bu dosyayla ilgisi yok.”
Esila'nın sessizce bana baktığını hissediyordum. Göktuğ ise hâlâ konuşmuyordu.
“Bir de şunu söyleyeyim,” dedim. “Bir insanın emeğini küçümsemek için onun yanında duran insanların isimlerini kullanmak oldukça kolay. Zor olan, kendi söylediklerinizi belgelerle desteklemek. Biz buraya bunun için geldik. Eğer elinizde açıklayabileceğiniz bir şey varsa dinlemeye hazırız. Yoksa benim kimlerle yakın olduğum üzerinden bir değerlendirme yapmanızın bu toplantıya hiçbir katkısı olmayacak.Ayrıca sınırları korumanız gerektiğini söyliyeyim hem benim hemde müvekkilim hakkında aksi takdirde farklı bir iletişim kurmak zorunda kalırız."
Levent birkaç saniye boyunca bana baktı.
“Oldukça iddialısınız.”
“Hayır Levent Bey. Yalnızca ne için burada olduğumu biliyorum.”
Bu kez sustum.
Göktuğ'un yüzüne bakmadım. Ancak yanımdan gelen sessizliği hissedebiliyordum.
Göktuğ, Hira'nın konuşmaya başladığı ilk andan itibaren gözlerini ondan ayırmamıştı. Önce hafifçe kaşlarını kaldırmış, ardından dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluşmuştu.
Hira'nın her cümlesiyle bu gülümseme biraz daha belirginleşti.
Onu savunmak için tek bir kelime bile söylemesine gerek kalmamıştı. Hira zaten ne söylemesi gerektiğini biliyordu. Üstelik bunu öyle bir sakinlikle yapmıştı ki Göktuğ, karşısındaki kadının yalnızca cesaretine değil, zekâsına da hayran kalmıştı.
İçinden geçen düşünceyi bastıramadı.
İşte tam da böyle.
Levent yeniden konuşmak için ağzını açtığında Göktuğ nihayet söz aldı.
“Sanırım Hira Hanım kendisini oldukça açık ifade etti.”
Sesi sakindi. Fakat yüzündeki ifade değişmişti.
“Benim ailemi, soyadımı ya da sahip olduğum imkânları kullanarak Hira Hanım'ın emeğine gölge düşürebileceğinizi düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Kendisi burada benim kim olduğum sayesinde bulunmuyor. Kendi mesleği, bilgisi ve emeği sayesinde bulunuyor.”
Levent gözlerini Göktuğ'a çevirdi.
“Benim niyetim bu değildi.”
“Öyleyse sözlerinizin bu şekilde anlaşılmasına şaşırmamanız gerekir.”
Göktuğ kısa bir an durdu.
“Bir de özel hayatımın, kiminle ne kadar yakın olduğumun sizin yorum yapabileceğiniz bir konu olmadığını hatırlatmak isterim. Benim çevremdeki insanları hangi ölçütlere göre değerlendireceğime de sizin karar vermenize ihtiyacım yok.”
Alp başını hafifçe öne eğerek araya girdi.
“Bence artık dosyaya dönmemiz en doğrusu.”
Esila da önündeki belgeyi kapattı.
“Bizim de öğrenmek istediğimiz şeyler hâlâ cevapsız.”
Levent, masadaki herkesi kısa bir süre süzdü. Ardından dosyasını yeniden açtı.
“Pekâlâ. Kaldığımız yerden devam edelim.”
Toplantının havası değişmişti.
Levent artık kişisel yorumlarda bulunmuyordu. Önceki sorularımıza kıyasla daha somut cevaplar vermeye başladı. Özellikle Kenan Koral'ın imzasının bulunduğu yazışmaların bir kısmının arşivden talep edilebileceğini, eski protokolün farklı nüshalarının da incelenmesi gerektiğini söyledi.
Biz de taleplerimizi tek tek not ettik.
Toplantı sona erdiğinde istediğimiz bütün cevapları alamamıştık. Ancak en azından bazı belgelerin yeniden incelenmesi konusunda anlaşmaya varmıştık.
Levent ayağa kalkarken Göktuğ'a döndü.
“Görüşme için teşekkür ederim.”
Göktuğ tokalaştı.
“Biz teşekkür ederiz. Belgeleri bekliyoruz.”
Levent ardından bana baktı.
“Hira Hanım, sizinle tanışmak güzeldi.”
“Benim için de, Levent Bey.”
Bu kez gülümsemedim.
✯
Binadan çıktığımızda Alp derin bir nefes aldı.
“Vallahi toplantının ilk yarısında dosyayı konuşuyorduk, ikinci yarısında bambaşka bir yere geldik.”
Esila hemen karşılık verdi.
“Ben de tam olarak bunu söyleyecektim. Adamın dosyayla ilgili sorulara verdiği cevaplar, Hira'nın özel hayatıyla ilgili yorumlarından daha kısa sürdü.”
“Esila,” dedim.
“Ne var? Yanlış mı?”
Alp güldü.
“Yanlış değil.”
Göktuğ ise bir süredir sessizdi. Yanıma geldiğinde bakışlarını yüzüme çevirdi.
“İyi misiniz?”
“İyiyim. Sadece böyle bir şeyle karşılaşmayı beklemiyordum.”
“Yine de oldukça iyi yönettiniz.”
“Teşekkür ederim.”
Göktuğ'un dudaklarının kenarında o belli belirsiz gülümseme yeniden belirdi.
“Özellikle sonlara doğru söylediğiniz cümle oldukça yerindeydi.”
“Hangisi?”
“Zor olanın söylenenleri belgelerle desteklemek olduğunu söylediğiniz kısım.”
Gülümsememek için kendimi tuttum.
“En azından konuyu tekrar dosyaya döndürdük.”
“Evet. Bunu başardınız.”
"Rica ederim ne demek" dedi.
Esila yanımıza yaklaştı.
“Bence hepimiz bir kahveyi hak ettik."
Alp hemen ona döndü.
“ Kahveyi değil, kahvaltıyı hakettik bence. Benim bildiğim güzel bir yer var. Yakınlarda.”
Esila kaşlarını kaldırdı.
“Tesadüfen mi biliyorsun?”
“Benim de sosyal bir hayatım var Esila Hanım.”
“Şaşırdım.”
Alp gülerek başını iki yana salladı.
“Bir gün şaşırmayı bırakacaksın.”
“Pek sanmıyorum.”
Göktuğ araya girdi.
“Öyleyse gidelim. Hem toplantıyı da değerlendirmiş oluruz.”
✯
Restorana vardığımızda sakin bir masa seçtik. Alp ve Esila yan yana otururken Göktuğ'la ben karşılarına geçtik.
Menüler masaya bırakıldığında Esila çoktan kararını vermişti.
“Ben bunu alacağım.”
Alp menüye baktı.
“Daha yeni açtın.”
“Bazen hızlı karar veririm."
“Toplantıda da bu kadar hızlı karar veriyor musun?”
Esila başını kaldırdı.
“Hayır. Orada önce karşımdakinin ne kadar saçmalayacağını bekliyorum.”
Alp kahkaha attı.
Göktuğ da gülümseyerek menüsünü kapattı.
“Bence bugün hepimiz yeterince bekledik.”
Siparişleri verdikten sonra konuşma yeniden toplantıya döndü.
“Levent Bey'in bazı sorularımıza cevap vermekten özellikle kaçındığını düşünüyorum,” dedim.
Göktuğ başını salladı.
“Ben de. Özellikle Kenan'ın imzasının bulunduğu belgelerde.”
“Bence de o yazışmaların tamamını görmeden bir sonuca varmamalıyız,” dedi Alp. “Arşivden çıkacak belgeler önemli olabilir.”
“Cem Arslan meselesi de hâlâ açıklığa kavuşmadı,” diye ekledim.
Esila çatalını eline aldı.
“Yani daha işimiz var.”
“Evet.”
Göktuğ bana döndü.
“Bugün söyledikleriniz için ayrıca teşekkür ederim.”
Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.
“Teşekkür etmenizi gerektiren bir şey yok.”
“Yine de söylemek istedim.”
“Ben yalnızca rahatsız olduğum şeyi dile getirdim.”
“Biliyorum.”
Bir an göz göze geldik.
“Zaten bunu yapmanız gerektiğini düşündüğüm için sustum,” dedi.
Bu kez şaşırdım.
“Bir şey söylemeyecek miydiniz?”
“Hayır. Kendinizi gayet iyi ifade ediyordunuz.”
Yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.
“Yani izlediniz.”
Göktuğ'un dudaklarının kenarı yeniden kıvrıldı.
“Biraz.”
“Oldukça sessizdiniz.”
“Her zaman konuşmak gerekmiyor.”
Esila, konuşmamızı dinlediğini belli eden bir ifadeyle araya girdi.
“Ben de bugün çok şey öğrendim.”
Alp ona döndü.
“Mesela?”
“Bir insanın sinirlenmeden de karşısındakini susturabileceğini.”
“Sen de denemelisin.”
Esila gözlerini kıstı.
“Bana laf mı soktun?”
“Hayır, sadece öneride bulundum.”
“Önerini kendine sakla.”
Alp gülerek ellerini kaldırdı.
“Tamam, sustum.”
Yemeklerimiz geldiğinde konuşma biraz daha günlük konulara kaydı. Alp, Esila'ya restorandaki yemeklerden hangisini sevdiğini soruyor, Esila da her zamanki gibi kolay kolay memnun olmayacağını söylüyordu.
Göktuğ'la arada bir göz göze geliyor, toplantıyla ilgili aklımıza gelen ayrıntıları konuşuyorduk.
Bir ara Göktuğ bardağını masaya bıraktı.
“Bu arada, bugün Levent'in söylediklerini fazla düşünmeyin.”
“Düşünmüyorum.”
“Güzel.”
“Yalnızca bir daha aynı şeyi yaparsa daha kısa bir cevap vermeyi planlıyorum.”
Göktuğ'un yüzündeki gülümseme bu kez saklanamayacak kadar belirgindi.
“Bundan şüphem yok.”
“Gülmeyin.”
“Gülmüyorum.”
“Gayet güzel gülüyorsunuz.”
Başını hafifçe yana eğdi.
“Sanırım haklısınız.”
Ben de istemsizce gülümsedim.
Yemek boyunca ilk kez toplantının gerginliğinden tamamen uzaklaşabildik. Önümüzde hâlâ çözülmesi gereken bir dosya, incelenmesi gereken belgeler ve cevaplanmamış sorular vardı.
Ama bugün bir şey daha öğrenmiştim.
Bazı insanlar karşısındakini susturabileceğini düşünerek konuşurdu.
Bazılarıysa cevap vermek için doğru anı beklerdi.
Benim için önemli olan, hangi masada oturduğum değildi.
O masada ne söyleyebildiğimdi.
Ve sanırım Göktuğ da bunu anlamıştı.
Bölüm etkileşimi
