Kaderin İmzası kitap kapağı

7. bölüm / 20

Dört Kişilik Bir Karmaşa

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: Dört Kişilik Bir Karmaşa

Pazartesi sabahı alarmım çaldığında telefonumu kapatıp birkaç dakika daha uyumayı düşündüm. Ancak hafta sonundan kalan yorgunluğum hâlâ üzerimdeydi ve bugün beni bekleyen işleri düşününce yataktan kalkmam gerektiğini biliyordum.

Yorganı üzerimden atıp doğruldum. Telefonumu elime aldığımda Esila'dan birkaç mesaj geldiğini gördüm.

Esila: Uyanmadın mı?

Esila: Hira?

Esila: Öldün mü kızım?

Esila: Kahvaltı hazırladım bu arada.

Son mesaja biraz daha dikkatli baktım.

Kahvaltı mı?

Hemen yataktan kalkıp odadan çıktım. Mutfağa girdiğimde Esila'nın masaya tabakları yerleştirdiğini gördüm.

"Sen gerçekten kahvaltı mı hazırladın?"

Başını kaldırıp bana baktı.

"Hayır, dekorasyon yapıyorum."

"Bir şey sorduk."

"İnsan bir gün de şaşırmadan teşekkür etsin."

Sandalyeyi çekip oturdum.

"Teşekkür ederim."

Esila karşıma geçerken yüzünde memnun bir ifade vardı.

"Rica ederim. Bugün çok güzel bir gün olacak."

"Bu kadar emin olma."

"Neden?"

"Senin güzel gün tanımınla benimki biraz farklı."

Gözlerini devirdi.

"Bugün Karahan Holding'e gidiyoruz, değil mi?"

"Evet. Sabah Mert'le konuşacağım. Yeni belgeleri de incelememiz gerekiyor."

"Alp'i de göreceğiz yani."

Ona baktım.

"Senin gerçekten başka bir derdin yok mu?Ayrıca ne bu Alp merakı?"

"Var. Mesela ne giyeceğim?"

"Allah sabır versin."

Esila gülerek kahvesinden bir yudum aldı.

Kahvaltımızı bitirdikten sonra hazırlanmak için odalarımıza geçtik. Ben sade bir kombin tercih ettim. Çantama gerekli belgeleri yerleştirip son kez kontrol ettim.

Salona geldiğimde Esila aynanın karşısında küpelerini takıyordu.

"Oldu mu?"

"Ne?"

"Nasıl görünüyorum?"

"İyi."

"Biraz daha heyecanlı söyle."

"Harika görünüyorsun, dünyanın en güzel insanısın. Şimdi çıkabilir miyiz?"

Esila kahkaha attı.

"Tamam, çıkalım."

✯

Büroya vardığımızda Mert bizi odasına çağırdı. Masasının üzerinde Karahan Holding dosyasına ait yeni belgeler vardı.

"İkiniz de bir bakın. Sabah erken saatlerde yeni bir gelişme olmuş."

Dosyayı elime aldım.

"Ne gelişmesi?"

Mert arkasına yaslandı.

"Ortak yatırım projesinin yürütüldüğü alanda, son teslim edilen proje çizimleriyle sahadaki mevcut durum arasında bazı farklılıklar tespit edilmiş."

Esila'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Nasıl yani?"

"Karşı taraf, değişikliklerin Karahan Holding tarafından talep edildiğini iddia ediyor. Fakat Göktuğ Bey'in gönderdiği belgelerde böyle bir talep görünmüyor."

Dosyayı açıp sayfalara göz gezdirdim.

"Değişikliklerin ne zaman yapıldığı belli mi?"

"Henüz değil. Bugün bütün tarafların bir araya gelmesini istiyorlar. Teknik ekip de toplantıda olacak."

"Yani sadece sözleşme meselesi değil artık."

"Öyle görünüyor."

Dosyayı kapattım.

"Tamam. Belgeleri ayrıntılı inceleyelim. Özellikle eski ve yeni çizimleri karşılaştırmamız gerekiyor."

Mert başını salladı.

"Toplantı saat on birde. Öğleden sonrayı da orada geçirmeniz gerekebilir."

Esila hemen bana döndü.

"Öğleden sonrayı mı?"

"Bir sorun mu var?" diye sordu Mert.

"Yok, sadece öğle yemeği planım vardı."

"Yemek yiyebilirsiniz. Toplantıda kimse sizi aç bırakmayacak."

Esila gülümseyerek ayağa kalktı.

"İşte bu, çalışana değer vermek."

Mert başını iki yana salladı.

"Çıkın artık."

Odadan çıktığımızda Esila koluma girdi.

"Bugün uzun bir gün olacak."

"Öyle görünüyor."

"En azından eğleniriz."

"Sen gerçekten her şeyi eğlenmeye bağlıyorsun."

"Hayatın anlamı biraz da orada."

✯

Saat on bire doğru Karahan Holding'e ulaştık.

Bu kez doğrudan toplantı katına çıktık. Selin bizi koridorda karşıladı.

"Hoş geldiniz. Göktuğ Bey ve Alp Bey toplantı odasında. Teknik ekip de birazdan gelecek."

"Teşekkür ederiz."

Kapıyı açıp içeri girdiğimizde Göktuğ'u bilgisayarının başında, Alp'i ise elindeki telefonla uğraşırken bulduk.

Alp bizi görünce telefonunu cebine koydu.

"Hoş geldiniz."

Esila gülümseyerek karşılık verdi.

"Merhaba. Bugün sakin durabilecek misiniz?"

Alp bir an düşündü.

"Ben kendimden eminim. Sizin için aynı şeyi söyleyemem."

Esila çantasını masaya bıraktı.

"Ben de senin adına endişeleniyorum zaten."

"Çok düşüncelisiniz."

Göktuğ başını kaldırdı.

"İkiniz de oturabilirseniz başlayalım."

Alp sandalyesine geçti.

"Başlıyoruz patron."

Göktuğ ona kısa bir bakış attı.

"Teşekkür ederim, haberim oldu."

Gülümseyerek yerime oturdum.

Bir süre sonra teknik ekip de toplantı odasına geldi. Projeden sorumlu mühendislerden biri olan Kerem Bey kendisini tanıttı. Yanında iki çalışan daha vardı.

Herkes yerini aldıktan sonra Göktuğ konuşmaya başladı.

"Öncelikle bugün burada olmamızın sebebi, projede ortaya çıkan farklılıkların kaynağını belirlemek. Konunun daha fazla uzamasını istemiyorum."

Kerem Bey önündeki dosyayı açtı.

"Geçen hafta teslim edilen çizimlerle sahadaki uygulama arasında bazı farklılıklar tespit ettik. Ancak bu değişikliklerin hangi aşamada yapıldığını henüz kesin olarak belirleyemedik."

Söz aldım.

"Bu değişikliklerle ilgili yazılı bir talep var mı?"

"Şu an elimizde doğrudan bir talep yok."

"Öyleyse değişikliklerin Karahan Holding tarafından istendiğini nasıl söylüyorsunuz?"

Kerem Bey kısa bir süre duraksadı.

"Bu yönde bir bilgilendirme aldık."

"Kimden?"

Göktuğ araya girdi.

"Biz böyle bir bilgilendirme yapmadık."

Kerem Bey dosyasındaki sayfayı çevirdi.

"Ben de bu nedenle bütün kayıtların yeniden incelenmesini öneriyorum."

Alp sandalyesinde geriye yaslandı.

"Yani ortada kimin yaptığı belli olmayan bir değişiklik var ve herkes birbirine bakıyor."

Esila ona döndü.

"Şimdilik öyle görünüyor."

Alp başını salladı.

"Harika. Çok güven verici."

Esila gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

Ben önümdeki notlara baktım.

"Öncelikle değişikliklerin yapıldığı tarihleri belirlememiz gerekiyor. Ardından o tarihlerde projeye erişimi olan kişilerin kayıtlarını incelemeliyiz."

Göktuğ başını salladı.

"Bilgi işlem ekibinden gerekli kayıtları isteyeceğim."

"İyi olur. Ayrıca ilk onaylanan proje dosyasının orijinal hâlini de görmek istiyorum."

Kerem Bey bilgisayarını açtı.

"Onu size gösterebilirim."

✯

Toplantı ilerledikçe konu daha da ayrıntılı bir hâl aldı.

Kerem Bey bilgisayarını büyük ekrana bağladı. Önce ilk onaylanan proje çizimlerini, ardından son gönderilen görselleri açtı.

Aradaki farklar gerçekten dikkat çekiciydi.

Hira olarak değil, avukat olarak önümdeki her ayrıntıyı anlamaya çalışıyordum. Çünkü yapılacak küçük bir hata bile ilerleyen süreçte bütün dosyayı etkileyebilirdi.

"Bir dakika," dedim.

Kerem Bey ekrandaki görüntüyü durdurdu.

"Buyurun."

"Şu bölümün önceki çizimdeki konumuna bakabilir miyiz?"

Görseli büyüttü.

"Burayı mı kastediyorsunuz?"

"Evet. Şimdi diğer dosyayı açabilir misiniz?"

İki görsel yan yana geldiğinde değişiklik daha net görünüyordu.

Göktuğ sandalyesinden kalkıp ekranın yanına geldi.

"Bu değişiklik ne zaman yapılmış?"

Kerem Bey fareyi hareket ettirdi.

"Son güncelleme yaklaşık iki ay önce."

"İki ay önce bu konuda herhangi bir onay vermedim."

"Bu durumda kayıtları incelememiz gerekecek."

Ben de yerimden kalktım. Ekrana biraz daha yaklaşarak görselleri karşılaştırmaya başladım.

"Şu noktaya dikkat edin. Burada yalnızca yerleşim değişmemiş. Ölçülerde de farklılık var."

Göktuğ yanıma geldi.

"Hangisinde?"

"İlk çizimdeki şu bölümle son çizimdeki bu bölüm arasında..."

Tam göstermek için ekrana doğru eğildiğim sırada Göktuğ da aynı noktayı incelemek üzere yaklaştı.

Bir an ikimiz de aynı görüntüye odaklanmıştık.

Omuzlarımız birbirine değiyordu.

Göktuğ'un eli masanın kenarındaydı. Ben de ekrandaki noktayı göstermek için biraz daha uzandım.

"Şurası," dedim.

"Anladım."

Başımı ona doğru çevirdiğimde yüzünün düşündüğümden daha yakın olduğunu fark ettim.

Bir saniyeliğine göz göze geldik.

Sonra yeniden ekrana döndüm.

"Yani değişiklik sadece görsel değil. Teknik sonuçları da olabilir."

Göktuğ hafifçe başını salladı.

"Haklısınız. Bunu ayrıca inceletmemiz gerekiyor."

Bir adım geri çekilip yerime geçtim.

Esila'nın bakışlarını üzerimde hissettim ama ona dönmedim.

Çünkü Esila'yı tanıyordum.

Bir şey fark etmişti.

Ve muhtemelen birazdan bununla ilgili bir şey söyleyecekti.

✯

Öğle saatleri yaklaşırken toplantıya kısa bir ara verildi.

Herkes odadan çıkarken Alp telefonuna baktı.

"Yemek söyleyelim mi?"

Esila hemen cevap verdi.

"Ben açım."

Alp ona döndü.

"Ben de. En azından bu konuda anlaşabiliyoruz."

"Şaşırtıcı."

"Menüyü birlikte seçelim mi?"

Esila sandalyesine oturdu.

"Olur. Ama benim seçtiğim yemeğe karışma."

Alp telefonunu uzattı.

"Buyurun, bütün yetki sizde."

Esila menüyü incelemeye başladı.

"Sen ne yiyeceksin?"

"Fark etmez."

"Öyle olmaz. Bir şey seç."

"Sen ne seçersen."

Esila başını kaldırdı.

"Benimle aynı şeyi mi yiyeceksin?"

Alp ciddi bir ifadeyle başını salladı.

"Bugünlük kader birliği yapabiliriz."

Esila kahkaha attı.

"Sen gerçekten değişik bir insansın."

"Teşekkür ederim. Bunu iltifat kabul ediyorum."

Ben de gülerek masadaki belgeleri düzenlemeye devam ettim.

Göktuğ yanıma geldi.

"Siz ne yemek istersiniz?"

"Benim için fark etmez."

Alp hemen araya girdi.

"Bu cevap yasak. Esila da aynısını söyledi, sonra yarım saattir menü inceliyor."

Esila kafasını kaldırdı.

"Sen karışma."

Alp ellerini kaldırdı.

"Tamam, sustum."

Göktuğ telefonunu çıkarıp siparişleri vermeye başladı.

"Ben de ne yiyeceğinizi bilmeden sipariş vermeyeceğim."

"Sandviç olabilir," dedim.

"Tamam."

Esila telefonun ekranına bakarak konuştu.

"Ben makarna istiyorum."

Alp başını salladı.

"Ben de."

Esila ona döndü.

"Gerçekten mi?"

"Evet."

"Başka bir fikrin yok mu?"

"Az önce yetkiyi sana vermedim mi?"

Esila yeniden gülmeye başladı.

"Tamam, sana da makarna."

Alp memnuniyetle arkasına yaslandı.

"Anlaşmamız güzel ilerliyor."

✯

Yemekler geldiğinde toplantı odasının havası biraz değişmişti.

Teknik ekipten bazı çalışanlar başka bir toplantıya geçmek zorunda kaldığı için odada Göktuğ, Alp, Esila ve ben kalmıştık.

Yemeklerimizi yerken konuşmaya devam ettik.

Alp makarnasının kapağını açarken Esila'ya baktı.

"Bu arada güzel seçim yapmışsınız."

Esila çatalını eline aldı.

"Ben genelde iyi seçimler yaparım."

Alp bir an durdu.

"Her konuda mı?"

"Çoğu konuda."

"Mesela arkadaş seçimi?"

Esila bana baktı.

"On beş yıldır Hira'yla arkadaşım. Daha ne olsun?"

Alp başını salladı.

"Demek ki bazı konularda gerçekten başarılısınız."

Ben gülmeye başladım.

"Bu konuşmanın nereye gideceğini merak ediyorum."

Esila çatalını tabağa bıraktı.

"Bak, ben sana bir şey söyleyeyim. İnsanların karakterini anlamak için çok uğraşmaya gerek yok."

Alp hemen atladı.

"Mesela?"

"İlk beş dakikada belli ediyorlar."

Alp başını salladı.

"Benim hakkımda ne düşünüyorsunuz?"

Esila hiç düşünmeden cevap verdi.

"Çok konuşuyorsun."

Alp güldü.

"Bu kadar mı?"

"Şimdilik."

"İlerleyen günlerde başka özelliklerimi de öğrenirsiniz."

Esila ona bakıp kahkaha attı.

"İnşallah o kadar vaktimiz olmaz."

Göktuğ yemek yerken ikisini dinliyordu. Başlangıçta belli belirsiz gülümsese de konuşmaya katılmıyordu.

Alp bu kez bana döndü.

"Hira Hanım, siz de böyle misiniz?"

"Nasıl?"

"Arkadaşınız gibi. İnsanlara karşı bu kadar acımasız."

"Ben en azından toplantılarda insanları konuşturuyorum."

Esila hemen araya girdi.

"Yalan. Evde bana beş dakika huzur vermiyor."

Alp elini masaya koydu.

"İşte bunu hiç beklemiyordum."

Göktuğ başını kaldırdı.

"Neyi?"

Alp ciddi bir ifadeyle konuştu.

"Ben Hira Hanım'ın çok sakin biri olduğunu düşünüyordum. Meğer evde de ayrı bir yönetim kurulu varmış."

Esila kahkahayı bastı.

"Yönetim kurulu mu? Keşke. Kendisi evin bütün kurallarını belirliyor."

"Çünkü sen hiçbir şeyi yerinde bırakmıyorsun."

"Bakın, yine başladı."

Alp bana döndü.

"Bir de aynı evde yaşıyorsunuz, öyle mi?"

"Evet."

"Allah yardımcınız olsun."

Esila hemen karşılık verdi.

"Sen de Göktuğ'la çalışıyorsun. Bence Allah sana daha çok yardım etsin."

Alp kahkaha attı.

Göktuğ başını iki yana salladı.

"Ben burada ne alaka?"

Esila hiç beklemeden cevap verdi.

"İkiniz de sabır gerektiriyorsunuz."

Alp elini Göktuğ'un omzuna koydu.

"Ortak noktamızı bulduk patron."

Göktuğ omzundaki ele baktı.

"Elini çek."

Alp hemen geri çekildi.

"Tamam, aile içi meselelerimizi sonra yalnızken konuşuruz."

Bu kez ben de kahkahamı tutamadım.

Göktuğ birkaç saniye hepimize baktı.

Sonra beklenmedik bir şekilde güldü.

Öyle kısa, belli belirsiz bir gülümseme değildi.

Gerçekten gülüyordu.

Alp bunu fark edince hemen doğruldu.

"Bir dakika."

Esila ona döndü.

"Ne oldu?"

Alp parmağıyla Göktuğ'u işaret etti.

"Az önce ne oldu?"

Göktuğ gülümsemesini toparlamaya çalıştı.

"Ne olacak?"

"Sen güldün."

Esila da şaşkınlıkla Göktuğ'a baktı.

"Gerçekten güldü!"

Alp sandalyesinde geriye yaslandı.

"Arkadaşlar, bunu kayda geçirmemiz gerekiyor. Tarihi bir ana tanıklık ettik."

Göktuğ bu kez başını iki yana sallayarak yeniden güldü.

"Yemek yemeye devam edin."

Esila bana dönüp fısıldadı.

"Ben bu günü unutmayacağım."

Ben de gülerek başımı salladım.

Fakat gözüm istemsizce Göktuğ'a kaydı.

İlk kez onu bu kadar rahat görüyordum.

Ve açıkçası, gülünce yüzünün tamamen değiştiğini düşünmeden edemedim.

✯

Yemekten sonra yeniden çalışmaya başladık.

Bu kez Alp de bilgisayarını açıp teknik ekibin gönderdiği kayıtları incelemeye başladı.

Esila yanındaki sandalyeyi çekti.

"Ben de bakabilir miyim?"

"Tabii."

Alp ekranı ona çevirdi.

"Şu dosyaları tarih sırasına göre ayırmamız gerekiyor."

Esila fareyi eline aldı.

"Tamam, sen de diğerlerini kontrol et."

Bir süre sessizce çalıştılar.

Ben karşı tarafta Göktuğ'la birlikte belgeleri inceliyordum. Bir dosyada değişikliklerin yapıldığı tarihlerden birine rastladık.

"Bir dakika," dedim.

Göktuğ bana döndü.

"Ne oldu?"

"Şu kayıt. Tarihe bakar mısınız?"

Bilgisayarı ona doğru çevirdim.

Göktuğ ekrana yaklaştı.

"Bu tarih, sizin söylediğiniz tarihten iki gün önce."

"Evet. Ancak burada başka bir ayrıntı var."

Dosyayı açıp ilgili bölümü gösterdim.

"Değişikliği yapan hesabın proje sorumlusuna ait olmadığını görüyor musunuz?"

Göktuğ dikkatle baktı.

"Bu hesabın kime ait olduğunu biliyor musunuz?"

"Henüz değil. Bilgi işlem ekibinin açıklaması gerekiyor."

Göktuğ telefonunu alıp ilgili birimi aradı.

Birkaç dakika konuştuktan sonra telefonu kapattı.

"Bu hesabın hangi çalışana ait olduğu araştırılıyor."

"İyi. Sonuç gelmeden kimse hakkında bir değerlendirme yapmamamız gerekiyor."

Göktuğ başını salladı.

"Haklısınız."

O sırada Alp'in sesi duyuldu.

"Bir dakika, burada bir şey buldum."

Hepimiz ona döndük.

Alp ekranındaki belgeyi büyüttü.

"Şu dosyanın son değiştirilme tarihiyle gönderim tarihi aynı değil."

Esila sandalyesini ona yaklaştırdı.

"Nasıl yani?"

"Dosya önce değiştirilmiş, sonra başka bir tarihte gönderilmiş."

Esila kaşlarını kaldırdı.

"Yani?"

Alp gülümsedi.

"Yani bulduğumuz şey işe yarayabilir."

Esila elini masaya vurdu.

"İşte bu! Bir işe yaradın sonunda."

Alp kahkaha attı.

"Ben bütün gün işe yaramak için uğraşıyorum zaten."

Göktuğ başını kaldırdı.

"Alp, bulduğun dosyayı bana gönder."

Alp hemen gönderdi.

Esila bana döndü.

"Bak, beraber çalışınca bir şeyler çıkıyor."

"Şu an gerçekten iyi iş çıkardınız."

Alp gururla arkasına yaslandı.

"Teşekkür ederim."

Esila ona baktı.

"Çok havaya girme."

"Biraz da takdir edilmek istiyorum."

"Tamam, aferin."

Alp başını salladı.

"Bu kadar mı?"

"Alkışlayıp, defterine yıldız stickerıda yapıştırayım mı?."

"Rozet de takıcaksan neden olmasın"

✯

Saat ilerledikçe toplantı odasında işler biraz daha yoğunlaştı.

Bilgi işlem ekibinden beklenen açıklama geldiğinde değişikliğin yapıldığı hesabın başka bir departmandaki çalışana ait olduğu anlaşıldı. Ancak bu durum tek başına kasıtlı bir işlem yapıldığını göstermiyordu.

Göktuğ bütün kayıtların korunmasını ve ilgili birimlerden yazılı açıklama alınmasını istedi.

Ben de hukuki açıdan izlememiz gereken yolu anlattım.

"Öncelikle bütün dijital kayıtların orijinal hâllerinin saklanması gerekiyor. Ayrıca değişikliklerin hangi talimatla yapıldığını belirlemeliyiz. Şu an elimizde yeterli bilgi olmadan kesin bir sonuca varamayız."

Göktuğ bana döndü.

"Bu süreçte sizin de bizimle birlikte ilerlemenizi istiyorum."

"Elbette. Gerekli incelemeleri yapacağız."

Alp bilgisayarını kapattı.

"Bugünlük yeterince dosya gördüğümü düşünüyorum."

Esila ona baktı.

"Sen yoruldun mu?"

"Biraz."

"Ben de."

Alp ayağa kalktı.

"Bir kahve daha içsek?"

Esila hemen çantasını aldı.

"Ben varım."

Göktuğ saatine baktı.

"Önce şu son belgeleri tamamlayalım."

Alp hafifçe iç çekti.

"Patron, insanın kahve ihtiyacı da hukuki bir haktır."

Bu kez Göktuğ gülerek başını salladı.

"Beş dakika."

Esila bana dönüp fısıldadı.

"Bugün çok verimli geçti."

"Dosya açısından mı?"

"Her açıdan."

✯

Akşamüstüne doğru artık işin önemli bir kısmını tamamlamıştık.

Esila ve Alp kahvelerini alıp cam kenarındaki koltuklara geçmişti. Bir yandan konuşuyor, bir yandan da telefonlarından bir şeyler gösteriyorlardı.

Ben masada notlarımı düzenlerken Göktuğ yanıma geldi.

"Yardımcı olabilir miyim?"

"Şu belgeleri sıraya koymam gerekiyor. Şunları alabilir misiniz?"

Elindeki dosyaları aldı.

"Tabii."

Birlikte çalışırken odanın diğer tarafından kahkahalar yükseldi.

Başımı kaldırdım.

"Ne oldu yine?"

Esila telefonunu bana doğru çevirdi.

"Alp'in çocukluk fotoğrafı!"

Alp hemen itiraz etti.

"Esila, onu nereden buldun?"

"Telefonunda açık kalmış."

"İnsanların özel hayatına saygı duymak diye bir şey var."

Esila fotoğrafı büyüttü.

"Bir dakika, bu saç ne?"

Alp yüzünü kapattı.

"Tamam, yeter."

Göktuğ da yanımıza geldi.

"Ne oluyor?"

Esila telefonu ona uzattı.

"Bakın, arkadaşınızın geçmişi."

Göktuğ fotoğrafa baktı.

Bir saniye sessizlik oldu.

Sonra kahkaha attı.

"Bu ne hâl?"

Alp ellerini iki yana açtı.

"O zamanlar küçük bir çocuğum ne bekliyordunuz."

Esila gözlerinden yaş gelecek kadar gülüyordu.

"Saçlarını kim kesti?"

"Annem."

Bu kez hepimiz yeniden gülmeye başladık.

Alp başını iki yana salladı.

"Ben bir daha sizinle fotoğraf paylaşmam."

Esila omuz silkti.

"Çok geç."

Göktuğ gülümseyerek yerine dönerken ben de hâlâ gülüyordum.

Bir süre sonra Esila yanıma gelip kulağıma eğildi.

"Bugün Göktuğ Bey'i iki kez gülerken gördük."

"Esila, yeter."

"Ne var? Tarihe geçecek bir gün."

"Sen önce kendi işine bak."

"Bakıyorum zaten."

Başımı iki yana salladım.

✯

Saat yediye yaklaşırken son belgeleri de toparladık.

Esila çantasını alıp ayağa kalktı.

"Ben artık eve gitmeye hazırım."

Alp de bilgisayarını kapattı.

"Ben de."

Göktuğ son kez dosyaya göz attı.

"Bugün iyi bir ilerleme kaydettik. Yarın ilgili birimlerden gelecek açıklamaları bekleyeceğiz."

Ben de notlarımı topladım.

"Evet. Açıklamalar geldikten sonra değerlendirmemizi yaparız."

Göktuğ başını salladı.

"Bugün için teşekkür ederim Hira Hanım."

"Ben teşekkür ederim."

Alp kapıya yöneldi.

"Esila Hanım, bugün güzel çalıştık."

Esila gülümseyerek çantasını omzuna taktı.

"Eh işte, fena değildi."

"Bu kadar mı?"

"Bir dahaki sefere daha iyisini yaparsan düşünürüm."

Alp kapıyı açtı.

"Bekliyorum."

Göktuğ da ceketini aldı.

"İyi akşamlar."

"İyi akşamlar."

Hep birlikte asansöre yöneldik.

Asansör beklerken Alp yeniden konuşmaya başladı.

"Bu arada yarın da görüşecek miyiz?"

Esila ona baktı.

"İşe bağlı."

Alp gülerek bana döndü.

"Bu cümleyi bir yerden hatırlıyorum."

Ben de gülerek başımı salladım.

"Çünkü bütün işlerimiz ona bağlı."

Göktuğ araya girdi.

"Sanırım bu cümleyi bir süre daha duyacağız."

Asansörün kapıları açıldığında hepimiz içeri girdik.

O gün, beklediğimden çok daha uzun sürmüştü.

Ama ilk kez Karahan Holding'de geçirdiğim bir günün ardından yalnızca dosyaları düşünmüyordum.

Esila'nın ve Alp'in bitmek bilmeyen şakaları, Göktuğ'un beklenmedik kahkahası ve gün içinde yaşanan küçük anlar da aklımdaydı.

Özellikle de ekrana bakarken farkında olmadan birbirimize yaklaştığımız o kısa an...

Bunu düşünürken kendime kızdım.

Sonuçta aynı dosya üzerinde çalışıyorduk. Birbirimize yaklaşmamızın özel bir anlamı olmak zorunda değildi.Bunlar normal şeylerdi ve kafamda büyütmeme gerek yoktu.

Hem zaten önümde hâlâ çözülmesi gereken bir sürü mesele vardı.

Asansörün kapıları açıldığında Esila koluma girdi.

"Hadi bakalım, eve gidiyoruz."

"Sonunda."

Alp arkamızdan seslendi.

"İyi akşamlar!"

Esila arkasını dönüp el salladı.

"İyi akşamlar, çocuk saçlı!"

Alp olduğu yerde kaldı.

"ESİLA!"

Kahkahamı tutamadım.

Göktuğ da başını iki yana sallayarak güldü.

Ve o gün, ilk kez hepimizin aynı anda güldüğü bir akşamın ardından binadan ayrıldık.

Sanırım bu dört kişilik hikâyenin en tehlikeli tarafı, birlikteyken ne kadar eğlenceli olabileceğimizdi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…