Bölümler 20Şu an: En Yalın Haliyle
- 1 Alışılmış Bir Gün768 kelime
- 2 Aynı Masanın İki Ucu931 kelime
- 3 Eski defterler711 kelime
- 4 Beklenmedik Ortaklık911 kelime
- 5 Planlanmamış Bir Cumartesi977 kelime
- 6 Beklenmedik Uyum1.280 kelime
- 7 Dört Kişilik Bir Karmaşa2.677 kelime
- 8 Gecenin Öteki Yüzü2.128 kelime
- 9 Bir İsmin Ardında1.414 kelime
- 10 Tesadüf2.040 kelime
- 11 Sınırlar2.569 kelime
- 12 Görünenden Fazlası1.694 kelime
- 13 Biraz Daha Yakın2.551 kelime
- 14 Biraz Daha Yakından4.774 kelime
- 15 Süprizler1.871 kelime
- 16 Üç Gün Kala1.551 kelime
- 17 Gülüşlerin Arasından2.335 kelime
- 18 En Yalın Haliyle2.923 kelime · Okuduğun bölüm
- 19 Verilen Sözler2.800 kelime
- 20 İstanbul'a Kalan3.931 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah gözlerimi açtığımda odanın içerisine süzülen güneş ışığıyla karşılaştım. Birkaç saniye tavana bakıp dün geceyi düşündüm. Düğün, horon, oyun havaları, kuzenlerimle geçirdiğim saatler... Uzun zamandır bu kadar eğlendiğimi hatırlamıyordum.
Telefonumu elime alıp saate baktım. Henüz erkendi ama aşağıdan gelen seslere bakılırsa otelde uyanmayan bir tek ben kalmıştım.
Yataktan kalkıp üzerimi değiştirdim. Saçlarımı toparladıktan sonra çantamı alıp odadan çıktım.
Asansörden lobiye indiğimde ilk gördüğüm kişi Yiğit oldu. Elinde kahve bardağıyla koltuğa yayılmış, telefonuyla uğraşıyordu.
"Vay, gecenin yıldızı da uyanmış."
"Senin gibi sabahtan beri oturup milleti izlemiyorum en azından."
"Ben görevimin başındayım."
"Neyin görevi?"
"Kuzen denetimi."
Gülerek yanına oturdum.
"Allah seni bildiği gibi yapsın."
"Zaten öyle yapıyor, gayet memnunum."
Tam ona cevap verecekken diğerlerinin de kahvaltı salonuna doğru geldiğini gördüm. Alperen'le Hamza yan yana yürüyordu. Arkalarından Esila ve Alp, en son da Göktuğ geldi.
"Sonunda!" dedi Esila beni görünce. "Biraz daha beklesek kahvaltıyı bitirecektik."
"Abartma, daha yeni geldim."
Alperen sandalyelerden birini çekti.
"Biz de seni bekliyorduk zaten. Yiğit üç kere gidip geldi, kapıya bakıp durdu."
Yiğit hemen başını kaldırdı.
"Yalan söylüyor. Ben kahvaltının gelmesini bekliyordum."
Hamza araya girdi.
"Tabii, kahvaltı kapıdan giriyor çünkü."
Hepimiz güldük. Masaya yerleşirken Göktuğ karşımdaki sandalyeye oturdu. Garsonun getirdiği çaylardan birini alıp önüme koydum.
"Bugün program ne?" diye sordu Alp.
Esila hemen telefonunu çıkardı.
"Ben dün birkaç yere baktım. Önce Galata tarafına gidebiliriz. Sonra Karaköy, İstiklal falan..."
"Bir dakika," diye araya girdi Yiğit. "Biz İstanbul'a gezmeye mi geldik, maratona mı?"
"Sen evde otur o zaman," dedim.
"Ben zaten seni gezdirmeye geldim. Bir de üstüne laf işitiyorum."
"Kimse senden böyle bir şey istemedi."
Göktuğ konuşmamızı dinleyip gülümsedi.
"Önce bir kahvaltımızı yapalım. Sonrasına bakarız. Daha bütün günümüz var."
"Bak, en mantıklımız konuştu," dedi Hamza.
Alperen başını salladı.
"Şu masada mantıklı konuşan bir kişi varsa o da Göktuğ. Bizimle takıla takıla o da bozulacak ama."
"Geç kaldınız," dedi Göktuğ. "Dün geceden beri bozuluyorum."
Kahvaltı boyunca bir yandan yemek yedik, bir yandan da günün planını netleştirmeye çalıştık. Herkesin gitmek istediği başka bir yer vardı. Sonunda ortak bir karara vardık.
Kahvaltımızı bitirip otelden çıktığımızda İstanbul'un güzel havası bizi karşılamıştı.
✯
İlk durağımız Galata Köprüsü oldu. Yol boyunca herkes ayrı bir şey anlatıyor, birinin söylediği diğerinin aklına başka bir şey getiriyordu.
Köprüye vardığımızda manzarayı görünce istemsizce yavaşladım. İstanbul'un kalabalığına rağmen insanın bakmaya doyamadığı bir tarafı vardı.
"Şurada bir fotoğraf çekelim," dedi Esila.
Telefonunu Alp'e uzattı.
"Alp, hepimizi çeker misin?"
Alp telefonu aldı.
"Tabii. Ama beğenmezseniz sorumluluk kabul etmiyorum."
"Sen önce telefonu düz tut," dedi Esila.
Alp fotoğrafı çekti. Hepimiz yanına toplandık.
"Bir bakayım," dedim.
Fotoğrafı açtığımda yüzümü buruşturdum.
"Alp!"
"Ne oldu?"
"Benim gözüm kapalı!"
Yiğit telefonu elimden aldı.
"Benim de ağzım açık çıkmış, surata bak. Bu ne biçim fotoğraf?"
Alperen hemen atıldı.
"Abi senin suratın zaten böyle."
"Sen bir sus."
Hamza kahkaha atarken Göktuğ da telefonun ekranına eğildi.
"Bir tane daha çekelim. Bu sefer herkes kameraya baksın."
"Özellikle sen," dedim Yiğit'e. "Bir de fotoğraf çekilirken kavga çıkarma."
"Benimle uğraşmayı bırak da düzgün çık."
İkinci fotoğrafı çektiğimizde bu kez herkesin yüzü gülüyordu. Hatta birkaç tane daha çekildik. Birinde Alp'in gözü kapalı çıkınca bu defa Esila telefonu elinden alıp kendi çekti.
Köprüden ayrılıp Karaköy tarafına doğru yürümeye başladık.
Sokakların arasında dolaşırken birkaç dükkâna girdik. Esila bir vitrinin önünde durup içerideki ürünleri incelemeye başladı.
"Şuna bak, çok güzelmiş."
Yanına gittim.
"Gerçekten güzelmiş."
Alp de arkamızdan geldi.
"İkiniz de beğendiyseniz alalım, yoksa burada yarım saat bekleyeceğiz."
Esila ona döndü.
"Kim senden almamızı istedi?"
"Ben sadece zaman yönetimi yapıyorum."
"Senin zaman yönetimin biraz pahalıya patlayacak gibi."
Alp gülerek ellerini kaldırdı.
"Tamam, sustum."
Bir süre daha dolaştıktan sonra küçük bir kafeye oturduk. Herkes kendine bir şeyler söyledi. Ben kahvemi beklerken Yiğit'in Alperen'le bir şeyler konuştuğunu fark ettim.
"Ne yapıyorsunuz siz?"
"Hiç."
"Hiç dediğin şeyden hayır gelmez."
Alperen gülmeye başladı.
"Kuzenin yine bizi sorguluyor."
Yiğit bana döndü.
"Sen önce kendi kahveni iç."
"İçiyorum zaten."
Karşı tarafta oturan Göktuğ konuşmaya katıldı.
"Bugün bu ikisi anlaşamayacak galiba."
"Bugün mü?" dedi Hamza. "Bunlar doğduklarından beri anlaşamıyor."
"Çok biliyorsun," dedim.
Masada yeniden kahkahalar yükseldi.
Kahvelerimizi bitirdikten sonra Galata Kulesi'nin bulunduğu tarafa geçtik. Kuleyi yakından görünce birkaç fotoğraf daha çekildik. Esila bu kez Alp'le yan yana durdu.
"Biraz yaklaşsana," dediğimde ikisi de bana baktı.
"Niye?" diye sordu Esila.
"Fotoğraf çekiyorum. Aranızda iki metre var."
Alp gülerek Esila'nın yanına biraz daha yaklaştı.Hatta elini hafiften esila'nın beline koydu.
"Oldu mu?"
"Oldu, şimdi gülümseyin."
Fotoğrafı çektikten sonra ikisine gösterdim.
"Bakın, gayet güzel çıktınız."
Esila telefonu elimden alıp fotoğrafa baktı. Alp de omzunun üzerinden ekrana göz attı.
"İyiymiş," dedi.
Ben de gülümseyerek ikisine baktım. Bir şey söylemedim ama Esila'nın hafifçe kızaran yanaklarını fark etmiştim.
✯
Öğleden sonra İstiklal Caddesi'ne geçtik.
Cadde her zamanki gibi kalabalıktı. İnsanların arasında ilerlerken bir yandan dükkânlara bakıyor, bir yandan da birbirimizi kaybetmemeye çalışıyorduk.
"Kimse ayrılmasın," dedi Yiğit.
Alperen hemen arkasından seslendi.
"Tamam anne."
"Bir daha söyle de seni burada bırakayım."
Hamza kahkaha attı.
"Ben ikisinin ortasında kalmak istemiyorum."
Bir dükkânın önünde durduk. Esila içerideki birkaç ürüne bakmak istediğini söyleyince hepimiz beklemeye başladık.
Alp kapının yanında durup saatine baktı.
"Biz burada yaşlanacağız."
Esila içeriden seslendi.
"Duyuyorum!"
"Duyman için söyledim zaten."
Göktuğ yanımda duruyordu. Ben de çevreyi incelerken başımı ona çevirdim.
"İstanbul'u özlemişim."
"Uzun zamandır gelmiyor muydun?"
"Geliyordum ama bu kadar kalabalık bir grupla gezmek başka oluyormuş."
Gülümsedi.
"Şikâyet etmiyorsun yani?"
"Şimdilik etmiyorum. Akşamı görelim."
"Akşam Yiğit'i kaybetmezsek iyi."
İkimiz de güldük.
Tam o sırada Yiğit kapının önünden seslendi.
"Hira! Geliyor musun?"
"Geliyorum!"
Göktuğ başıyla dışarıyı işaret etti.
"Kuzenin bekliyor."
"Beklesin biraz."
"Onu ikna etmek zor olacak."
"Sen de mi onun tarafındasın?"
Gülümseyerek cevap verdi.
"Ben tarafsızım."
"Hiç inandırıcı değilsin."
Esila sonunda alışverişini bitirip yanımıza geldi. Yeniden yürümeye başladık. İstiklal boyunca dolaştık, birkaç yerde durduk, bir şeyler atıştırdık. Nostaljik tramvayın yanından geçerken herkes bir anda telefonuna sarıldı.
Alperen, Yiğit'i de kadraja alarak fotoğraf çekti.
"Bak, İstanbul hatırası."
Yiğit fotoğrafı görünce kaşlarını çattı.
"Ben niye böyle çıkmışım?"
"Çünkü sensin.Garipsencek bi durum yok yani normal sen işte."
"Ver şu telefonu."
Alperen telefonu havaya kaldırıp kaçmaya başladı. Hamza da arkasından gülerek yürüdü.
Onları izlerken Esila koluma girdi.
"Bizimkilerle gezmek ayrı bir olay."
"Bizimkiler mi?"
"Yani... Bunlar işte."
"Alp de mi bizimkilerden?"
Esila bana dönüp gözlerini kıstı.
"Sen bugün çok konuşuyorsun."
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
"Ben bir şey demedim."
"Tabii."
✯
Bir süre daha gezdikten sonra vapura binmek için iskeleye doğru ilerledik.
Vapura bindiğimizde herkes kendine bir yer bulmaya çalıştı. Biz Esila'yla dışarıdaki bölüme geçerken erkekler de arkamızdan geldi.
İstanbul manzarası eşliğinde yolculuk yapmak gerçekten güzeldi. Denizin üzerinde ilerlerken rüzgâr yüzüme çarpıyor, martılar vapurun çevresinde dönüyordu.
"Şunlara simit atalım!" dedi Hamza.
Yiğit hemen karşılık verdi.
"Sen önce simit al."
Alperen büfeye doğru yürüdü. Birkaç dakika sonra elinde simitlerle geri geldi.
"Buyurun, İstanbul turumuzun olmazsa olmazı."
Hepimiz simitlerden aldık. Martılara simit atarken bir yandan da fotoğraf çekiyorduk.
Esila telefonunu bana uzattı.
"Şunu bir çeker misin?"
Telefonu alıp fotoğrafını çektim. Ardından Alp yanına geldi.
"Bir tane de beraber çekilelim."
Esila'nın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
"Olur."
İkisini yan yana çektiğimde Alp'in Esila'ya doğru eğildiğini fark ettim. Yüzleri aynı hizada duruyordu ve gülümsemeleri ile birlikte harika çıkmıştı.Fotoğrafı gösterince ikisi de beğendi.
"Bir de benim telefonumla çekelim," dedi Alp.
"Ne yapacaksınız bu kadar fotoğrafı?" diye sordum.
Alp omuz silkti.
"Hatıra."
Esila gülümseyerek ona baktı.Alp telefonunu uzatınca alıp çektim.İçten içe sevdiğim ve tatlı bulduğum ikiliydi,çift de diyebiliriz.
Ben de bu cevaba karşılık bir şey söylemeden gülümsedim.
Vapur yolculuğu boyunca bol bol sohbet ettik. Bazen manzarayı izledik, bazen de birbirimize laf yetiştirdik. Bir ara Yiğit'le Alperen'in martılara simit atma konusunda tartışmaya başladığını görünce başımı iki yana salladım.
"İkiniz de gerçekten yorulmadınız mı?"
Göktuğ yanımdan konuştu.
"Alışmışlar artık. Bıraksanız akşama kadar tartışırlar."
"Ben de öyle düşünüyorum."
"Sen de aralarına katılıyorsun ama."
"Benimkisi farklı."
"Tabii, seninki haklı tartışma."
Gülerek ona baktım.
"Tabiki de."
✯
Kadıköy'e geçtiğimizde önce biraz dolaştık. Ardından Moda tarafına doğru yürümeye başladık.
Hava yavaş yavaş akşama dönüyordu. Sahile ulaştığımızda hepimiz biraz yorulmuştuk. Bir süre manzarayı izleyip sonra oturacak bir yer bulduk.
Alp, Esila'nın yanına oturmuştu. Ben de diğerlerinin yanına geçtim. Bir süre herkes günün nasıl geçtiğinden bahsetti.
"Benim ayaklarım artık iflas etti," dedi Alperen.
Yiğit ona baktı.
"Daha ne yaptık?"
"Senin için kolay tabii, bütün gün konuşarak gezdin."
"Konuşmak da emek istiyor."
Hamza kahkaha attı.
"Senin kadar boş konuşan birini daha görmedim."
"Teşekkür ederim."
"İltifat etmedim."
Biraz daha oturduktan sonra Alp ayağa kalktı. Esila'ya doğru elini uzattı.
"Biraz yürüyelim mi?"
Esila başını kaldırıp ilk bize sonra ona baktı. Ardından gülümseyerek ayağa kalktı.
"Olur."
İkisi sahil boyunca yürümeye başladığında ben de gözlerimle onları takip ettim. Birbirlerine bir şeyler anlatıyor, arada gülüyorlardı.
Yanımdaki Yiğit de onları fark etmişti.
"Bizimkiler nereye?"
"Biraz yürüyüşe çıktılar herhâlde."
Alperen hemen araya girdi.
"Bırakın çocukları, romantik yürüyüş yapıyorlar."
"Sen de her şeye bir yorum yapmasan olmaz mı?" dedi Hamza.
"Ben sadece gözlem yapıyorum."
Göktuğ gülerek başını iki yana salladı.
"Biraz rahat bırakın insanları."
Ben de başımı salladım.
"Haklı. Bırakın yürüsünler."
Ama gözüm ara sıra yine onlara kayıyordu.
Alp ve Esila sahil boyunca ilerlerken diğerlerinin sesleri yavaş yavaş geride kaldı.
Esila ellerini montunun ceplerine sokmuş, yanında yürüyen Alp'i dinliyordu.
"Bugün güzeldi," dedi Alp.
"Gerçekten güzeldi. Uzun zamandır böyle kalabalık bir grupla gezmemiştim."
"Ben de seninle gezdiğim için ayrıca mutluyum."
Esila ona dönüp gülümsedi.
"Bugün biraz farklısın."
"Nasıl?"
"Bilmiyorum. Biraz sessizsin."
Alp kısa bir süre denize baktı. Sonra yeniden Esila'ya döndü.
"Aslında sana söylemek istediğim bir şey var."
Esila'nın yüzündeki gülümseme hafifçe değişti.
"Dinliyorum."
Alp bir an duraksadı.
"Biz bir süredir beraber vakit geçiriyoruz. Seninle konuşmak, seni görmek, gün içinde ne yaptığını merak etmek... Bunların hepsi benim için artık sıradan bir şey olmaktan çıktı.Açıkçası sende benim için sıradan biri olmaktan çıktın,yani hayatımda daha farklı ve özel bir yere sahipsin benim için ve..."
Esila gözlerini ondan ayırmadan dinliyordu.
"Ben seninle sadece böyle flört ederek devam etmek istemiyorum. Seni daha farklı bir yerde görüyorum. Eğer sen de kabul edersen artık sevgili olalım,gerçekten istiyorum bunu."
Esila'nın yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.
"Ben de zaten bunu istiyordum."
Alp'in yüzündeki gülümseme genişledi.
"Yani?"
"Yani evet, Alp."
Esila'nın bu cevapı ile Alp kocaman gülümsedi ve elini Esila'nın beline atarak sımsıkı sarıldı.
"Tamamdır o zaman."
Esila gülerek başını iki yana salladı.
"Bu kadar mı?"
"Ne yapayım? Bir konuşma daha mı hazırlayayım?"
"Biraz daha romantik olabilirdin."
Alp gülerek ona baktı.
"Benim romantikliğim bu kadar."
"Fark ettim."
Birlikte yürümeye devam ettiler. Bu kez ikisinin de yüzündeki gülümseme kolay kolay kaybolacak gibi değildi.
✯
Bir süre sonra diğerlerinin yanına döndüler.
Ben onları görür görmez yüzlerine baktım. Esila'nın gülümsemesi zaten her şeyi anlatıyordu. Alp de hiç farklı değildi.
İkisi yanımıza otururken gözlerimi önce Esila'ya, sonra Alp'e çevirdim.
"Bir dakika."
Esila bana baktı.
"Ne?"
"Siz neden böyle gülümsüyorsunuz?"
"Nasıl gülümsüyoruz?"
"Öyle işte. İkinizin de yüzünde ayrı bir mutluluk var. Ne oldu?"
Yiğit de bize doğru döndü.
"Ben de merak ettim şimdi."
Alperen hemen doğruldu.
"Hayırdır, bizden gizli bir şeyler mi dönüyor?"
Hamza gülerek Alp'e baktı.
"Alp, anlat bakalım."
Alp önce Esila'ya baktı. Sonra gayet sakin bir şekilde konuştu.
"Biz artık sevgiliyiz."
Bir anlık sessizliğin ardından masada sesler yükseldi.
"OOOO!"
Alperen ayağa kalkacak gibi oldu.
"Hadi be!"
Yiğit gülerek Alp'in omzuna vurdu.
"Hay maşallah! Hayırlı olsun."
Hamza da ikisini tebrik etti.
Ben Esila'ya dönüp koluna girdim.
"Sen bana bunu anlatacaksın."
Esila gülerek omzuma yaslandı.
"Anlatacağım."
"Ne zaman oldu? Nasıl oldu? Ne dedi?"
"Bir sakin ol, daha yeni geldik."
Alp karşı taraftan konuştu.
"Ben de buradayım, isterseniz bana da sorabilirsiniz."
"Sen zaten sorguya çekileceksin," dedim.
Göktuğ araya girdi.
"Ben de şahitlik yaparım. Alp'in bütün geçmişini biliyorum."
Alp ona döndü.
"Sen önce kendi geçmişini bir toparla."
Herkes yeniden gülmeye başladı.
Göktuğ da Alp'i tebrik edip Esila'ya döndü.
"Hayırlı olsun Esila."
"Teşekkür ederim."
"Sonunda başardın yani," dedi Yiğit Alp'e.
Alp kaşlarını kaldırdı.
"Ben mi başardım?"
"Tabii, başka kim?"
Esila hemen araya girdi.
"Yiğit, sen de hiç başlama."
"Tamam, tamam. Daha ilk günden korumaya başladın sende he."
Alp gülerek başını iki yana salladı.
"Benim işim zor."
"Çok zor," dedim. "Daha bizi tanımıyorsun."
Alp bu kez kahkaha attı.
"Galiba biraz geç kaldım."
Akşamın geri kalanında da onların mutluluğu yüzlerinden eksik olmadı. Biz de fırsat buldukça ikisine takılmadan duramadık.
Bir süre sonra kalkıp sahil boyunca son bir yürüyüş yaptık. Gün boyunca çektiğimiz fotoğraflara baktık, beğendiklerimizi birbirimize gönderdik. İstanbul'un akşam manzarası eşliğinde geçirdiğimiz bu günü bitirmek istemesek de artık dönme vakti gelmişti.
Otele doğru yola çıktığımızda herkes günün yorgunluğunu hissetmeye başlamıştı.
Yiğit yanımda yürürken omzuma hafifçe dokundu.
"Bugün iyi eğlendin mi?"
Başımı ona çevirdim.
"Çok."
"Yarın da güzel bir gün olacak."
"Evde kahvaltı mı?"
"Aynen. Herkes orada olacak."
Gülümsedim.
"Özlemişim."
"Biz de seni özledik zaten."
Koluma girip beni kendine doğru çekti.
"Yarın erkenden kalkıyorsun, haberin olsun."
"Sen de alarm kur, uyuyakalma."
"Ben mi? Asla."
Ona şüpheyle baktım.
"Tabii, kesin."
Arkamızdan gelen kahkahalarla birlikte otele ulaştık.
Herkes odalarına dağılmadan önce yarın için haberleşti. Esila'yla vedalaşıp odama çıktım. Telefonumu yatağın üzerine bırakırken gün boyunca çektiğimiz fotoğraflara bir kez daha baktım.
İstanbul'da geçirdiğimiz bu iki gün, beklediğimden çok daha güzel olmuştu.Fakat Göktuğ ile bugün pek konuşma fırsatımız olmamıştı ve aklım onda kalmıştı nedenini bilmesemde.Ama yarını düşünmem gerekiyordu.
Üstelik yarın bizi bekleyen kocaman bir aile sofrası vardı.
Sanırım bu ziyaretin en güzel tarafı da buydu.
Bazen insanın en çok özlediği şey, bir arada olduğu insanlardı.
✯
Odaya çıktığımızda hepimiz günün yorgunluğunu üzerimizde taşıyorduk. Esila'yla biraz konuştuktan sonra üzerimi değiştirip yatağa uzandım. Telefonumu elime aldığımda gün boyunca yaşadıklarımız gözümün önünden geçti.
Güzel bir gündü. İstanbul'u gezmiş, bol bol gülmüş, Alp'le Esila'nın ilişkisine şahit olmuştuk. Ama günün içinde fark ettiğim başka bir şey daha vardı. Göktuğ'la neredeyse hiç doğru düzgün konuşmamıştık.
Telefonumdan onun sohbetini açtım. Birkaç saniye ne yazacağımı düşündükten sonra mesaj gönderdim.
Hira: Bugün pek konuşamadık, farkında mısın?
Cevabı çok bekletmedi.
Göktuğ: Farkındayım. Senin de pek boş vaktin olmadı zaten.
Hira: Yine de biraz ilgisiz kaldım gibi hissediyorum. Kusura bakma.
Göktuğ: Özür dileyecek bir şey yok. Güzel bir gündü, önemli olan da o.
Hira: Yarın telafi ederiz o zaman.
Göktuğ: Bunu bir teklif olarak kabul ediyorum.
Mesajına istemsizce gülümsedim.
Hira: Otelin terasına çıkıyor musun?
Göktuğ: Çıkabilirim.
Hira:Tamam bekliyorum o zaman eğer gelirsen.
Göktuğ: Bir kaç dakikaya ordayım.
Mesajı görüp terasa çıktım.
Terasa çıktığımda Göktuğ henüz gelmemişti. Telefonumu elime alıp korkulukların yanına geçtim. Birkaç dakika sonra kapının açıldığını duydum.
"Beklettim mi?"
Arkamı döndüğümde Göktuğ'u gördüm.
"Yok, ben de yeni geldim."
Yanıma gelip korkuluklara yaslandı.
"Bugün biraz yorulmuşuz galiba."
"Biraz mı? O kadar yürüdük ki ayaklarımı hissetmiyorum."
Gülümsedi.
"Değdi ama."
"Kesinlikle. İstanbul gerçekten çok güzelmiş."
"Senin en çok neresi hoşuna gitti?"
Biraz düşündüm.
"Galata Kulesi sanırım. Bir de Boğaz. Ama gün içinde en çok birlikte eğlendiğimiz anlar hoşuma gitti."
"Ben de öyle düşündüm."
Ona döndüm.
"Neyi?"
"Bugün herkes çok eğlendi ama senin özellikle mutlu olduğun anlar vardı. Fotoğraf çekilirken, bir şeyler anlatırken... Bir ara etrafındaki herkesi güldürüyordun."
"Sen de eğlenmedin mi?"
"Eğlendim. Hatta uzun zamandır bu kadar keyifli bir gün geçirmemiştim."
Gülümsedim.
"Ben de. Özellikle böyle hep beraber olmak güzel."
Bir süre manzarayı izledik. Sonra Göktuğ bana döndü.
"Bugün bir ara sana bir şey söyleyecektim, fırsat olmadı."
"Ne söyleyecektin?"
"Çok güzel görünüyordun."
Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Beklemediğim bir iltifattı.
"Teşekkür ederim."
Göktuğ gülümseyerek bakışlarını yeniden İstanbul'a çevirdi.
"Rica ederim."
"Sen de bugün gayet iyi görünüyordun."
"Bugün mü?"
Gülerek ona baktım.
"Her zaman demedim zaten."
O da güldü.
"Anladım. Yine de teşekkür ederim."
"Rica ederim."
Kısa bir sessizliğin ardından Göktuğ yeniden konuştu.
"Seninle ilgili hoşuma giden bir şey var."
"Ne?"
"İnsanların yanında kendin gibi davranıyorsun. Bir şey hoşuna gittiyse belli ediyorsun, eğleniyorsan gerçekten eğleniyorsun. Bence bu çok güzel."
Bu kez gülümsemem biraz daha belirginleşti.
"Sen de insanı rahat hissettiriyorsun. Bütün gün bunu fark ettim. Herkesle ilgileniyorsun ama bunu özellikle göstermek için yapmıyorsun."
"Teşekkür ederim. Senin bunu fark etmen ayrıca güzel."
"Ben de bazı şeylere dikkat ederim."
"Fark ettim."
Göz göze geldiğimizde ikimiz de gülümsedik.
Göktuğ'un yanında kendimi rahat hissediyordum. Konuşurken cümlelerimi düşünmek, nasıl göründüğümü hesaplamak zorunda kalmıyordum. O da benimle konuşurken acele etmiyor, anlattığım şeyleri gerçekten dinliyordu.
Bir süre gün içinde yaşadığımız komik olaylardan bahsettik. Alp'in fotoğraf çekilirken yaptığı hareketlere, Esila'nın ona verdiği tepkilere yeniden güldük.
"Bu arada bugün bir ara senin fotoğrafını çekmiştim."
"Hangisini?"
"Boğaz'a bakarken çektiğim."
"Ben fark etmedim."
"Fark etmemen için biraz uzaktan çektim. Çok güzel bir an yakalamıştım."
"Fotoğrafı atsana bana."
"Tabii, atarım."
"Merak ettim şimdi."
Göktuğ telefonunu çıkarıp fotoğrafı buldu ve bana uzattı. Ekrana baktığımda gerçekten güzel bir kareyle karşılaştım.
"Bu gerçekten güzel olmuş."
"Ben de o yüzden çektim zaten."
"İyi ki çekmişsin."
"Beğenmene sevindim."
Fotoğrafı biraz daha inceledikten sonra telefonu ona geri verdim.
"Senin fotoğraf çekme konusunda yeteneğin varmış."
"Arada belli oluyor demek ki."
"Biraz."
Gülümsedi.
"Yarın da bol bol fotoğraf çekeriz."
"Olur. Ama bu sefer benim de senin fotoğraflarını çekmeme izin vereceksin."
"Memnuniyetle."
Bir süre daha sohbet ettikten sonra Göktuğ bana döndü.
"Yarın da böyle güzel bir gün geçiririz umarım."
"Geçiririz bence."
"Ben de öyle düşünüyorum."
Bana dönüp hafifçe gülümsedi.
"Seninle vakit geçirmek güzeldi bugün."
"Benim için de. Zaten gün boyunca bir sürü şey yaptık ama sanki daha konuşacak çok şeyimiz var."
"Ben de tam olarak bunu düşünüyordum."
"Demek ki yarına biraz konu bırakmışız."
Güldü.
"Öyle görünüyor."
Bir süre daha sohbet ettik. Göktuğ gün içinde çektiği fotoğraflardan birkaçını telefonundan açıp gösterdi. Birinde hepimiz gülüyorduk, diğerinde ise ben farkında olmadan manzarayı izlerken çekilmişim.
"Bu gerçekten güzel olmuş," dedim fotoğrafa bakarken.
"Ben de o yüzden çektim zaten."
"Ne zaman çektin?"
"Sen manzaraya bakarken. Bir şey söylemek istemedim, anı bozmayayım dedim."
Fotoğrafa bir kez daha baktım.
"İyi ki çekmişsin."
"Beğenmene sevindim."
Telefonunu kapatıp cebine koydu.
"Yarın da bol bol fotoğraf çekeriz. Ama bu sefer haberin olsun, hazırlıklı ol."
"Sen çekmeye devam et. Ben de güzel çıkmaya devam edeyim."
Gülümsedi.
"Anlaştık."
Saatin ilerlediğini fark ettiğimizde içeri geçmek için yerimizden kalktık. Kapıya doğru yürürken Göktuğ bana döndü.
"Yarın kahvaltıda görüşürüz o zaman."
"Görüşürüz."
"İyi geceler Hira."
"İyi geceler."
Odama doğru ilerlerken istemsizce gülümsedim. Gün boyunca yaşadığımız onca güzel şeyin ardından, gecenin böyle bitmesi de ayrı hoşuma gitmişti.
Göktuğ'la aramızda henüz adı konulmuş bir şey yoktu. Ama birbirimize karşı duyduğumuz merakın artık yalnızca bir meraktan ibaret olmadığını ikimiz de yavaş yavaş fark ediyorduk.
Bölüm etkileşimi
